Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 20 : Charpter 15 : หวั่นไหว vs ใจเสีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 ก.ย. 52

ดึกดื่นค่ำคืนแล้วแต่ยังมีใครบางคนทำตัวเป็นเจ้าชายแห่งรัตติกาลนั่งเป่าฟลุ๊ทส่งเสียงหวีดหวิวเป็นทำนองเพลงชวนเหงาอยู่ข้างหน้าต่าง คืนนี้ฟ้าโปร่งไม่มีหิมะตกมาบังพระจันทร์สวย แสงเรืองๆที่ส่องผ่านกระจกและม่านบางๆกระทบใบหน้าคมคายให้คล้ายกับว่าเขาคือแวมไพร์หนุ่ม

ทรงผมที่ดูขัดตาผู้ใหญ่ทั้งหลายยังคงอยู่ดีมีสุขแม้ว่าใครต่อใครจะไล่ให้ไปเปลี่ยน ที่ใบหูมีหมุดสีดำปักอยู่หลายจุดเพราะเจาะเอาไว้ไปทั่ว ดวงตาเรียวที่นิ่งสงบทอดยาวออกไปยังพื้นสนามที่หน้าบ้านแล้วเป่าลมบางๆออกมาอีกครั้ง

ทำนองที่หดหู่พร่ำเพ้อถึงใครบางคนที่อยู่แสนไกล เขากำลังคิดถึงคนๆหนึ่งที่เคยใกล้ชิดแต่ก็มีอันต้องห่างไกลไปแสนนาน ไม่รู้ว่าตอนนี้แม่จะเป็นเช่นไรเพราะทุกครั้งที่ได้คุยท่านก็มักจะตอบเหมือนเดิมทุกครั้งคือ สบายดี

ตอนนี้พี่ชายคนโตกำลังจะแต่งงาน งานหมั้นจะจัดขึ้นในเดือนหน้าซึ่งนั้นมันคืออีกหนึ่งความหวังว่ามารดาจะมาร่วมงาน เขาไม่ได้ต่างจากดงแฮเลยสักนิดที่คิดถึงคนบางคนที่อยู่แสนไกล ต่างฝ่ายต่างอยากได้ความรักและความอบอุ่นกลับคืนมา นั่นคือสาเหตุที่ว่าทำไมจึงได้ใจอ่อนให้คนขี้แยนั่นกอดอยู่ร่ำไป

ก็เพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยากได้ไออุ่นจากร่างกายของผู้ให้กำเนิด ในเมื่อทุกๆวันก็เฝ้าฝันอยากจะให้แม่กลับมากอด มาลูบผม และส่งยิ้มให้เมื่อเช่นเมื่อวันวาน

คิบอมวางฟลุ๊ทตัวโปรดลงในกล่องที่บุกำมะหยี่สีแดงเข้มแล้วปิดเบาๆ เมื่อก่อนเขาเคยหัดเรียนแทบทุกอย่าง ทั้งดนตรี กีฬา หรือแม้แต่ภาษาอีกมามาย แต่นับตั้งแต่ที่แม่จากไปก็ไม่มีกำลังใจที่จะทำดีอีกต่อไปแล้ว เพราะถ้าไม่นับเรื่องเรียนที่เกรดอยู่ในอันดับท็อปแล้ว ความสามารถด้านอื่นๆของเขาก็แทบจะถูกพับเก็บอยู่ในกรุเกือบทั้งหมด

จู่ๆความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้นในหัว ร่างสูงโปร่งคมสันเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะออกไปหาที่เงียบๆแล้วนั่งปล่อยความคิดตามสบาย บางทีเขาก็อาจจะไปบ้านเพื่อนหรือว่าสวนสาธารณสักที่แล้วงีบสักสิบยี่สิบนาทีเพื่อให้สบายใจแล้วค่อยคิดเอาว่าจะนอนที่ไหนในคืนนี้

ขายาวก้าวออกจากห้องแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงครางดังแว่วมาจากห้องพ่อ ความจริงห้องมันก็เก็บเสียงอยู่หรอก แต่ดึกสงัดขนาดนี้ต่อให้มีจิ้งหรีดกระซิบคงจะได้ยิน ชายหนุ่มเหยียดตามองประตูห้องที่สลักลายหรูอย่างรังเกียจ ไม่เข้าใจจริงๆว่าคนที่ให้กำเนิดตัวเองทำไมถึงได้ใฝ่ต่ำและลุ่มหลงมักมากขนาดนี้

แทบทุกครั้งที่ออกมาก็มักจะได้ยินเสียงของนังแพศยาที่ชื่อชองแรวอนร้องครางจนดังลั่น หล่อนเป็นสาวไฟแรงสูงที่คงจะสูงมากเสียจนต้องลนด้วยไฟราคะที่รุ่มร้อน บางทีพ่อของเขาอาจจะชอบผู้หญิงร่านสวาทถึงได้หลงหล่อนหัวปักหัวปำนัก เพราะวันไหนไม่มีงานหรือจำเป็นต้องเข้าบริษัทตอนเช้าก็กกกันจนเกือบบ่ายกว่าจะได้ออกมาจากห้อง และหน้าสวยๆที่เห็นแล้วอยากจะอาเจียนก็มักจะพรายยิ้มน่ารังเกียจมองมาเหมือนว่าตนกำลังเป็นต่อและมักจะอวดร่องรอยที่เกิดจากการร่วมรักที่แสนดุเดือดให้ได้เจ็บใจอยู่เสมอ

ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีแล้วสาวเท้าก้าวลงมาที่ชั้นล่างเมื่อได้ยินเสียงแหลมๆของสัมภเวสีสาวหวีดลั่นด้วยประโยคที่เรียกร้องให้อีกฝ่ายใช้ร่างกายประโคมรักกับหล่อนอีกรอบ เสียงออดอ้อนและมารยาที่มากมายนั่นอาจใช้ได้กับคิมแทยาง หากแต่มันไม่เคยได้ผลกับคิมคิบอม เพราะต่อให้หล่อนนึกอยากจะทอดสะพานเพราะอยากจะกินเด็กแต่ก็คงไม่มีวันที่จะสำเร็จเพราะเขาไม่เคยคิดจะเล่นด้วย

ของสกปรกๆ ลดตัวไปเกลือกกลั้วมันก็คงไม่ต่างจากกระโดดลงไปในโถชักโครก

 

เสียงมอเตอร์ไซค์ของลูกชายที่สตาร์ทและขับออกไปทำให้ร่างใหญ่ที่นอนหอบยืดตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ รู้สึกห่วงและสงสัยไปพร้อมๆกับว่าเวลานี้คิบอมจะไปไหนและไปทำอะไร แต่ร่างบางที่อวดอกอิ่มขยับไหวไปตามแรงขับเคลื่อนของบั้นท้ายงอนๆกลับดึงมือไปวางบนหน้าอกหน้าใจเพื่อดึงความสนใจให้กลับมาที่ตัวเอง

สนใจแรวอนหน่อยสิคะ

หืม

แรวอนทำไม่ถูกใจเหรอคะ

อา.. ไม่ใช่แบบนั้น

ความพยายามของหญิงสาวยังไม่สิ้นสุด หล่อนพยายามใช้เสียงครางดึงให้ผู้ชายตรงหน้ากลับมาลุ่มหลงอีกครั้ง ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะนี่ก็เป็นอีกคืนที่คิมแทยางมัวเมาอยู่กับรสรักเร่าร้อนจนลืมสนใจว่าควรจะถามลูกชายว่าเวลานี้เขาออกไปตะลอนที่ไหนกัน

 

 

คิบอมจอดรถนั่งเหม่อมองแม่น้ำฮันยามค่ำคืนเงียบๆเพียงคนเดียว บริเวณนั้นมีพวกคนจรจัดหรือไม่ก็คงเป็นคนที่อยากใช้เวลาเงียบๆนอนเอกเขนกอยู่หลายต่อหลายคน แต่เขาไม่รู้จักสักคนจึงไม่จำเป็นต้องหันไปสนทนาด้วย ร่างหนานั่งแบบนั้นอยู่เงียบๆจนกระทั่งอากาศเย็นๆจู่โจมจนเริ่มสั่นจึงได้กลับไปหยิบหมวกกันน็อคมาสวมแล้วบิดคันเร่งออกไป

ไม่รู้ว่าคิดอะไรหรือเพราะไม่มีที่ไปและคนในบ้านเคยบอกเอาไว้ว่าให้มาค้างได้ในเวลาที่ไม่รู้จะไปไหนจึงได้ขับมา เขาไม่รู้ตัวสักนิดว่ากำลังจะไปไหน มานึกได้อีกทีก็ตอนที่ยืนอยู่หน้าบ้านของคนน่ารักที่ชื่อ ลีดงแฮแล้ว

เวลาตีสองอาจจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับการโทรหาใครสักคน แต่เขาก็กดไปเรียบร้อยแล้วและสักพักก็มีเสียงอู้อี้รับสาย

ฮา..โหล

แค่ได้ยินก็แทบจะหลุดขำ ภาพของเจ้าเด็กขี้เซาตัวน้อยๆนั่นมันพุ่งปราดเข้ามาในหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่เพราะไม่อยากจะให้เขารู้ว่าตัวเองขำเลยต้องปรับน้ำเสียงเสียใหม่

อยู่หน้าบ้าน

หืม ปลายสายยังเหมือนจะมึนๆงงๆ หน้า..บ้าน..คราย

หน้าบ้านนายไง

คราย..อ่า

คิบอม

ตาที่สลึมสลือเบิกโพลงขึ้นมาในทันที ใครนะ!!”

คิบอม

ภาพที่เห็นถัดมาคือหน้าต่างของชั้นสองถูกเปิดครืดอย่างรวดเร็วพร้อมกับมีหน้าหวานๆของเจ้าของห้องยื่นมาจ้องทั้งที่ยังถือโทรศัพท์อยู่ ท่าทางจะตกใจมากทีเดียว

วางล่ะ เขากดตัดสายเพราะรู้แล้วว่าดงแฮเห็นว่าตัวเองมา

ไม่กี่นาทีร่างเล็กก็ออกมาเปิดประตูให้พร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่มากมายแต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยออกไปสักประโยค แต่เมื่อตัวใหญ่ยื่นถุงบางอย่างมาให้ก็รับไปแบบงงๆ

อะไรอ่ะ

จาจังมยอน เขาตอบนิ่งๆ ใส่ชามให้ด้วย

ตาหวานมองตามแบบอึ้งๆ ไม่เข้าใจคนๆนี้จริงๆ ให้ตาย มาปลุกตอนตีสองยังไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้ใช้ให้ไปหาถ้วยชามมาบริการด้วยนี่สิ เห็นชั้นเป็นตัวอะไรกัน?

แต่ทั้งๆที่ง่วงก็ต้องถ่างตานั่งกินบะหมี่ดำเป็นเพื่อนแขกที่โผล่มาเอาตอนกลางดึก คิบอมบอกว่ามันขึ้นชื่อและกระเพาะก็ว่างเนื่องจากอาหารมื้อล่าสุดดันทานไปเมื่อตอนหกโมงเย็น หิวๆแบบนี้มีหรือที่ปฏิเสธลงคอได้

ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนล่ะ ชั้นเพิ่งถอดผ้าปูที่นอนให้แม่บ้านเอาไปซักเมื่อเย็นเอง ตัวเล็กทำปากยื่นใส่ เดี๋ยวนายก็บ่นว่าชั้นลวนลามอีกหรอก

หึ คิบอมเปล่งเสียงเบาๆ เหมือนจะขำแต่ก็ไม่ยักขำ

อะไรอ่ะ

เปล่า

ทีวันก่อนล่ะทำเป็นไม่รู้จัก

ตัวเล็กทำงอน แต่ทำได้ไม่เท่าไหร่เส้นบะหมี่ก็ดีดใส่หน้าจนเป็นรอยดำทำเอาคนที่พยายามกลั้นหัวเราะหลุดขำออกมาจนได้เพราะตอนนี้ดงแฮมอมแมมเป็นลูกหมาไปแล้ว

ขำอะไรเล่า มือน้อยๆรีบเอื้อมหยิบทิชชู่เพื่อจะเช็ดแต่อีกฝ่ายก็ไวกว่ารีบคว้ามันไปแอบที่ด้านหลัง ร่างบางเลยต้องโวยวายใส่

เอามาเดี๋ยวนี้นะ หน้าชั้นเปื้อนหมดแล้ว

คิบอมไม่พูดและเขาแต่ขำ มันจี้เส้นจริงๆกับสภาพที่ดูตลกๆแบบนี้

พอยืดตัวแย่งแล้วยังไม่ได้ คนตัวเล็กเลยต้องลุกเดินอ้อมโซฟาไปหาแล้วรีบแย่งมาให้ได้ก่อนที่จะโดนหัวเราะเยาะมากไปกว่านี้ แต่เพราะร่างหนายังแกล้งไม่เลิกเลยเสียหลักถลาลงไปนั่งทับในท่าทางประหลาดๆ แต่เพราะต่างคนต่างไม่ได้ใส่ใจเลยยังยื้อยุดอยู่แบบนั้นจนกระทั่งโซฟาตัวเล็กที่คิบอมนั่งอยู่นั้นหงายหลังเพราะแรงของเด็กหนุ่มทั้งสอง

เรียวปากบางๆสัมผัสกันในเสี้ยววินาทีที่เบาะนุ่มๆกระแทกพื้น คิบอมที่อยู่ด้านล่างมองหน้าหวานๆด้วยความตกใจในขณะที่ดงแฮเองก็พูดอะไรไม่ออก แต่พอร่วงลงไปเต็มๆก็ไหลลงจากโซฟาสีเข้มพร้อมกันทั้งคู่โดยที่คนสวยยังมีเจ้าวายร้ายตัวใหญ่เป็นเบาะรองอยู่ด้านล่างและตัวเองก็นั่งคร่อมเขาอยู่ด้านบน

หลายวินาทีที่ต่างคนต่างนิ่งอยู่แบบนั้น ตาจ้องตาในความเงียบ ต่างฝ่ายต่างยังตกใจอยู่ ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆอยู่สามสี่รอบก็รีบถอยหนีเพราะได้สติมาก็ตกใจที่ดันจูบเขาไปแล้ว

ร่างเล็กรีบคลานไปแย่งทิชชู่มาเช็ดหน้าแล้วหลบสายตาอย่างรวดเร็ว แต่คิบอมก็เห็นความผิดปกติอยู่ดีเพราะเวลานี้แก้มขาวนั่นแดงจนไปถึงคอถึงหูแล้ว แม้แต่เขาเองก็ยังร้อนผ่าวที่เรียวปากอยู่ไม่น้อย

ลวนลามชั้นประจำเลย เสียงห้วนเอ่ยเบาๆเพื่อทำลายความเงียบแล้วยันขาขึ้นชันเข่าพร้อมกับถีบโซฟานุ่มๆที่พาตัวให้ล้มลงมากองกับพื้นให้กลับขึ้นไปอยู่ในสภาพเดิม

ดงแฮไม่รู้จะพูดอะไรเลยได้แต่ก้มหน้างุดๆแล้วกลับไปนั่งคีบตะเกียงกระแทกในชามต่อ ไม่มีใครคิดจะเอ่ยถึงจูบที่ไม่ได้ตั้งใจนั่นแต่มันก็ยังหลอกหลอนคนสวยอยู่ในอกอยู่ดี เพราะขนาดถึงเวลาที่ต้องเข้านอนก็ยังลืมตาเบิกโพลงแล้วเหลือบมองอีกร่างที่นอนหันหลังใส่กันเป็นระยะ

แต่แทนที่จะมองเฉยๆกลับดันอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอีก ทำไมมาดึกจัง

เบื่อที่บ้าน เขาถามมาก็ตอบไป

ผู้หญิงคนนั้นอีกเหรอ

อืม

คราวหลังถ้าจะมาก็โทรบอกล่วงหน้าก่อนนะ จะได้เตรียมที่นอนไว้ให้

ไม่อยากให้นอนด้วยเหรอ คิ้วหนาขยับน้อยๆ นึกสงสัยว่าทำให้เขาอึดอัดเกินไปหรือเปล่า

เปล่า ก็นายบอกว่าไม่อยากให้ชั้นลวนลามไม่ใช่หรือไงน่ะ น้ำเสียงงอนๆเริ่มจี้เส้นคนฟังอีกแล้ว

คิบอมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหัวเราะเวลาที่ดงแฮงอน เพราะแค่ได้ยินก็ขำอีกรอบจนได้

งี่เง่า

ก็นายว่าชั้นแบบนั้นนี่

ฮื่อ ..พูดมาก

อะไรอ่ะ ตัวเล็กๆเด้งขึ้นนั่งแล้วหน้างอจ้องตัวใหญ่อย่างเอาเรื่อง ว่าชั้นอีกแล้วนะ!!!”

อะไรอีก จะนอน

นายน่ะ ..ชอบทำท่าแบบนี้ทุกทีเลย พอเขาบ่นก็สะบัดหน้าใส่อย่างกับเด็กผู้หญิง แล้วทิ้งตัวลงนอนอีกรอบ

คราวนี้คิบอมเลยหันมาบ้าง แต่แทนที่จะสะกิดกลับใช้เท้าถีบที่ก้นเบาๆด้วยรอยยิ้ม

เจ้าเด็กไม่รู้จักโตเอ๊ย

ตัวน้อยๆทำสะบัดสะบิ้งแล้วกระเถิบหนีแถมยังกอดหมอนข้างซะแน่น คนที่มักจะถูกกอดเลยหลิ่วตามองด้วยสีหน้ายียวนแล้วแกล้งชะโงกหน้าเข้าไปไปหาใกล้ๆ อยู่กับคนๆนี้ทีไรรู้สึกว่าจะอารมณ์ดีมากมายเหลือเกิน เขาช่างมีพรสวรรค์ในการสร้างรอยยิ้มเสียจริง

คนที่นอนหลับตาปี๋ไปแล้วเลยเบิ่งตาใส่และเอาหน้าผากโขกกลับไปบ้าง อย่ามากวนชั้นนะ จะนอนแล้ว

เด็กหนอเด็ก

ชั้นไม่ใช่เด็กนะ เสียงงอแงร้องมา แต่ท่าทางไม่ได้ต่างจากคำว่าเด็กเลยจริงๆ ไปนอนไกลๆเลย

ดงแฮใช้สองเท้าถีบก้นคนตัวใหญ่บ้าง ร่างหนาเลยเตะกลับ ทำไปทำมาก็กลายเป็นสงครามย่อยๆที่ต่างคนต่างออกแรงสู้กันไปสู้กันมาอยู่บนเตียงกว้าง จากเตะจากถีบก็เริ่มใช้มือเข้าช่วยแล้วก็ลามไปเป็นมวยปล้ำ แต่ก็เป็นเจ้าเดิมที่พลาดเสียหลักลงไปนอนทับร่างหนาเอาไว้แถมลมหายใจยังเป่ารดกันและกันให้หัวใจได้ระทึกเล่นอีก

ใบหน้าคมคายค่อยๆขยับเคลื่อนทีละนิด ดวงตาที่นิ่งสงบจ้องมองใบหน้าแสนสวยแล้วยื่นเข้ามาใกล้โดยที่หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาที่นอกร่าง แต่แล้วทุกอย่างมันก็หยุดนิ่งเมื่อเขาใช้หน้าผากโขกกลับแบบที่ดงแฮเคยทำลงไป

โอ๊ย มือเล็กลูบหน้าผากป้อยๆ เจ็บนะ

นอนได้แล้วเจ้าเด็กไม่รู้จักโต

 

 

ฮันกยองมาโรงเรียนตั้งแต่เช้าเพื่อที่จะนำหนังสือไปคืนที่ห้องสมุดเพราะเพิ่งจะใช้ประกอบการทำรายงานเสร็จไป แต่ก็ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรือว่าซวยตั้งแต่เช้าเพราะดันเจอพี่ชายคนสวยของดงแฮเข้าตั้งแต่ที่เปิดประตู ฮีชอลนั่งอยู่กับอิทึกและออกอาการหงุดหงิดทันทีที่เห็นหน้าตี๋ๆตาตี่ๆนั่น

ซวยตั้งแต่เช้าเลย ให้ตายเหอะ หน้าหวานพ่นคำพูดกระแทกออกมาและอีกฝ่ายก็ได้ยินอย่างชัดเจน

ฮันกยองพยายามจะไม่ใส่ใจและตรงไปหาบรรณารักษ์ที่เค้าท์เตอร์เพื่อคืนหนังสือ จากนั้นก็อ้อมไปอีกฝั่งเพื่อที่จะหาเล่มใหม่อ่านประกอบการเตรียมสอบ แต่เดินวนไปวนมาก็ดันไปสะดุดตากับเล่มหนึ่งเข้า ซึ่งพอเอื้อมมือจะหยิบกลับเป็นเล่มเดียวกับที่คนข้างๆซึ่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้หมายตาเอาไว้เหมือนกัน

ต่างคนต่างหัน และก็เป็นร่างบางๆที่ถลึงตาใส่ นายอีกแล้วเหรอ ไอ้เด็กลามก

เสียงแหลมๆนั่นทำให้คนทั้งห้องสมุดแทบจะได้ยินจนทั่ว ใครที่พอจะมองเห็นว่าใครพูดต่างหันตามเสียงและจ้องหน้าสารวัตรรูปงามเป็นตาเดียว ฮันกยองเลยต้องจ้องหน้ากลับไปบ้าง

เลิกเรียกชื่ออุบาทว์ๆนี่สักทีเหอะ ผมไม่ได้ลามกสักหน่อย

นายแอบดูชั้นอาบน้ำไม่ใช่เหรอ

พรึ่บ!!! อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่อิทึกก็หันมามองด้วยสายตาที่ค่อนข้างอึ้ง

ร่างหนาไม่รู้จะทำอะไรเลยต้องจับรวบแล้วปิดปากเอาไว้ด้วยฝ่ามือก่อนที่จะทำตาดุๆใส่เพื่อสวนกลับไปบ้าง

เลิกปรักปรำสักทีเหอะ ผมตั้งใจที่ไหนน่ะ

อื้อ..ไอ้อาอ๊ก (ไอ้ลามก) ทั้งที่โดนปิดปากแต่ก็ยังเถียงได้

ฮีชอลพยายามดิ้นแต่ก็โดนฮันกยองจับลากไปที่ซุ้มปรัชญาที่อยู่ด้านหลังโดยมีอิทึกมองตามอย่างเหนื่อยใจ คนหน้าหวานส่ายหน้าแล้วเลิกสนใจเพื่อนอีกเพราะตั้งแต่ที่เจอฮันกยองที่โรงอาหารวันนั้นฮีชอลก็เอาเขามานั่งด่าสามเวลาหลังอาหารจนแทบจะระอาแล้ว

จะเงียบไม่เงียบ ถ้าไม่เงียบก็จะจับปิดปากอย่างนี้นี่และ เพราะเขาดื้อเลยต้องดุ พี่ชายดงแฮผมก็ไม่สนนะ เลิกว่าผมแบบนั้นสักทีเหอะ เสียชื่อผมหมด

อื้อ ..อ๊ายยยย ..อู้ ..ฮื่อ ตัวบางๆยังดิ้นไม่หยุด พอเขาเผลอก็งับเข้าเต็มฝ่ามือจนเจ้าเด็กวินเซอร์รูฟร้องโอ๊ยลั่นตึกจนใครๆต่างพากันมองอีกรอบ

จะบ้าหรือไงน่ะ

แหวะ นักเรียนไมอาคนสวยแลบลิ้นทำท่ารังเกียจ เค็มเป็นบ้าเลย ..แผล่บ ..แหวะ

ตัวใหญ่สะบัดมือที่โดนกัดเป็นรอยฟันไปมาแล้วสะบัดหน้าเดินหนี ขี้เกียจจะทะเลาะด้วยอีก แต่พอเห็นว่าเขาจะกลับไปเอาเล่มที่ตัวเองอยากได้ฮีชอลก็ตามไปสกัดดาวรุ่งเอาไว้อีกแถมยังชวนเปิดศึกย่อยๆที่ไร้สาระมันตั้งแต่เช้า

ชั้นเจอก่อน

อะไรของคุณ

เล่มนี้ชั้นเจอก่อนนะ ตากลมโตจ้องอย่างไม่ลดละ อย่ามาแย่งกันสิ

มีอะไรบอกว่าคุณเจอก่อน ผมก็เห็นเหมือนกันอ่ะ

ไม่รู้ แต่ชั้นเห็นก่อน

มือเรียวรีบคว้าจากมือเขามาหน้าตาเฉย ฮันกยองขมวดคิ้วหนาแล้วถอนหายใจดังเฮือกก่อนที่จะแย่งกลับมาคืน คนอื่นๆยังพอทำตัวเป็นสุภาพบุรุษให้ แต่ยัยบ้า เอ๊ย ไอ้บ้านี่ ยังไงก็ไม่มีทางยอมแน่

อย่ามาน่าเกลียด ฮีชอลตวาดแหวแล้วดึงกลับ

คุณนั่นแหละน่าเกลียด

ต่างฝ่ายต่างโทษกันไปมาและออกแรงแย่งโดยไม่คิดจะดูว่ามีเล่มอื่นอีกหรือไม่เพราะอยากจะเอาชนะอีกฝ่ายจนลืมตัว แต่ผลที่ได้กลับมาดันไม่ใช่ว่าใครแพ้ชนะ แต่กลายเป็น

แคว่ก!!!

ฝั่งปกหน้าอยู่ในมือหนุ่มหน้าสวยแห่งไมอา ส่วนปกหลังกับชิ้นส่วนที่เหลืออยู่กับมือสารวัตรผู้เงียบขรึม(?)แห่งวินเซอร์รูฟ โดยมีอิทึกกับบรรณารักษ์เป็นพยานปากเอกในคดีครั้งนี้

ตาหวานๆกระพริบอยู่สองสามครั้งก็หันขวับไปจ้องหน้าบรรณารักรูปหล่อที่เดินตีหน้าโหดเข้ามาหาเด็กทั้งสองก่อนจะจับลากคอเข้าไปชำระความที่ด้านในโดยมีหัวหน้าบรรณารักษ์รอเชือดเป็นตุลาการขั้นสูงสุด

นี่พวกเธอเล่นอะไรกัน หนังสือเล่มนี้น่ะมันหายากแค่ไหนรู้มั๊ย!!!”

สายตาดุๆจ้องมองลอดกรอบแว่นหนาเตอะรูปจันทร์เสี้ยวแล้วแผดเสียงลั่น เล่นเอาสะดุ้งโหยงหน้าหดแทบไม่ถึงคืบ โชคดีที่ห้องนี้มันเก็บเสียง ไม่งั้นคงได้แตกตื่นกันทั้งตึกแน่

ก่อความวุ่นวาย ทำลายความสงบยังไม่พอ ยังจะทำลายข้าวของอีกนะ ..เดี๋ยวเถอะ ชั้นจะหักคะแนนความประพฤติพวกเธอ หล่อนตีหน้ายักษ์ไม่เลิกรา นี่ฮันกยอง ปกติเธอก็เป็นเด็กเรียบร้อยไม่ใช่เหรอ นี่ผีเข้าอะไรน่ะ

ร่างหนากลอกตามองคนข้างๆคล้ายจะต่อว่าแต่ก็ไม่ได้พูดจาอะไร ส่วนฮีชอลก็ไม่มีปากเสียงเพราะไม่ใช่ถิ่นตน ผลสรุปที่แสนทรมานใจจึงออกมาจนได้คือ

พวกเธอต้องมาทำงานชดใช้ความเสียหายในตอนเย็นทุกวันจนกว่าจะหมดเทอมห้ามหนีแม้แต่วันเดียว เข้าใจมั๊ย!!!”

เข้าใจ (ก็ได้) ครับ T_T”

 

 

คดีที่พ่อสารวัตรคนดีไปก่อเอาไว้ดูจะจี้เส้นสำหรับใครๆที่ได้ยิน เพราะบรรดา 3E ที่เหลือต่างหัวเราะเยาะกันถ้วนหน้าโดยเฉพาะคิบอมที่ตีปีกพั่บๆเพราะอย่างน้อยตอนเย็นทุกวันหลังจากนี้ก็จะไม่มีใครมาคอยกวนใจให้ต้องระวังว่าจะไล่ตามหลังมาเมื่อไหร่ ส่วนคยูฮยอนก็ยิ่งถูกใจเพราะก้างขวางคอชิ้นใหญ่พ้นทางไปเสียที คงจะมีแค่ซีวอนที่ดูเป็นห่วงเป็นใยบ้าง

สองเดือนเองน่า ทนๆไปก็แล้วกัน ท่านประธานผู้สุขุมตบบ่าปลอบใจคนที่หน้างอหงิก

นายไม่รู้นี่ว่าป้าแกใช้ให้ชั้นทำอะไรบ้าง

แล้วอะไรล่ะ ราชนิกูลรูปงามหลิ่วตากวนๆแล้วทิ้งตัวหย่อนก้นลงนั่งที่โต๊ะของคนหดหู่

ฮันกยองถอนหายใจอีกรอบก่อนสาธยายยืดยาว ต้องเป็นลูกมือช่วยซ่อมหนังสือ จัดหนังสือ เก็บหนังสือ แล้วไอ้ซ่อมหนังสือนี่มันทำนานจะตาย กว่าจะได้กลับก็มืดค่ำพอดี แล้วคิดดูสิ ชั้นต้องไปนั่งแหง็กอยู่กับ.. เฮ่อ..กับพี่ชายดงแฮน่ะ

แค่นั้นจิ้งจอกไฮโซก็หัวเราะก๊ากอย่างถูกใจ แกก็ชอบเค้าไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นตอนเด็กจะไล่เปิดกระโปรงเค้าทำไมล่ะ ดีซะอีก คราวนี้เลยได้สานสัมพันธ์มันซะเลย

ตลกตายล่ะ

อ้าว ชั้นก็พูดเรื่องจริง หึ หึ

ชั้นไม่ใช่แก ตาขวางๆรีบจ้องแล้วตวัดมองหน้าเจอร์รี่ตัวใหญ่ที่นั่งอมยิ้มแปลกๆอยู่ที่โต๊ะถัดไป นี่คิบอม

ตาเรียวของเจ้าของชื่อเหลือบมองแล้วเลิกคิ้วน้อยๆเหมือนจะถามว่ามีอะไร คนเรียกเลยถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อเพราะเขาคงจะไม่ปริปากพูดอีกแน่ๆ

ห้ามไปก่อเรื่องล่ะ ชั้นเหนื่อย

หึ เสียงเดิมที่ชอบทำดังขึ้นแล้วเมินหน้าหนี

พอเจอร์รี่ทำแข็งข้อก็ต้องลำบากเจ้าทอมผู้โชคร้ายให้ไหว้วานร่างใหญ่ให้ช่วยเหลือ ซีวอน ดูมันด้วย ไอ้รองประธานซังกะบ๊วยนี่น่ะ

จะพยายาม ขนาดผู้นำรุ่นยังถอดใจ

แต่พอเห็นคนน่ารักตัวเล็กที่สวมเครื่องแบบไมอาเดินมาก็ยิ้มแป้นลืมไปในพริบตาว่าต้องคอยเล็งเจ้าตัวร้ายผมปาดที่ชอบใส่ชุดเหมือนจะไปเดินบนแคทวอล์คงานแฟชั่นวีคไม่ให้ไปซ่าส์ที่ไหนในเวลาหลังเลิกเรียน ดงแฮกับซองมินช้อนตามองแก๊งหนุ่มตัวใหญ่ๆอย่างไม่เข้าใจนัก แต่พอเห็นเพื่อนซี๊ทำหน้างอง้ำก็เดินหัวเราะยื่นหน้าไปแซวอย่างอารมณ์ดี

พี่อิทึกบอกว่านายไปก่อเรื่องกับฮยองชั้นเหรอ อิ อิ ตัวเล็กตักไอศกรีมในถ้วยใส่ปากไปด้วย คราวนี้คงได้ตี เอ๊ย ดีกันสักที อิ อิ

เงียบไปเลยเจ้าเปี๊ยก คนโดนแซวผลักหน้าทะเล้นๆจนแทบหงายหลัง แต่แทนที่คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างคิบอมจะรับเอาไว้กลับผลักกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ทำให้คนโดนแกล้งหันไปค้อนขวับเข้าวงใหญ่

คนอะไร ทีคืนก่อนล่ะยังไปนอนบ้านเค้าอยู่เลย ทีอย่างนี้ล่ะทำเก๊กหน้ากวนใส่ น่าหมั่นไส้ชะมัด

คิบอมสบตาก็ทำท่ายียวนแล้วเมินไปมองทางอื่น เขาขี้เกียจจะตกเป็นเป้าหมายให้ซีวอนได้ซักไซ้หรือจับผิดเพราะมันน่ารำคาญ แต่มันก็ช้าไปเพราะอุปกรณ์จับความผิดปกติชิ้นใหญ่ถูกกระตุ้นด้วยสายตาและกำลังสอดส่ายเพื่อมองหาความไม่ชอบมาพากลเรียบร้อยแล้ว

ถึงจะเป็นคนเรียบง่ายและใจเย็นที่สุดในกลุ่มแต่เรื่องหัวใจมันเหมือนจะเย็นต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะทันทีที่คิบอมทำเมินไม่สนใจคนสวยที่ตนหมายตาก็รีบเอ่ยขึ้นมาในทันที จู่โจมเร็วขนาดนี้มีหรือที่ใครจะตั้งตัวได้ทัน เพราะต่างคนต่างหันขวับไปจ้องหน้าหล่อเหลานั้นเป็นตาเดียว

ดงแฮ ตอนเย็นไปทานข้าวที่บ้านชั้นนะ

คนอื่นก็อึ้ง คนโดนชวนเองยังอึ้ง ร่างเล็กทำตาปริบๆเพราะยังมึนไม่หายเพราะไม่คิดว่าเขาจะออกปากชวนได้ว่องไวชนิดที่ไม่มีสัญญาณอะไรมาก่อนแบบนี้ ซองมินที่ยืนข้างดงแฮมองหน้าเพื่อนสลับกับหน้าของซีวอนแล้วยืนงงตามไปด้วย ส่วนพ่อราชนิกูลผู้สูงส่งก็จ้องตาเขม็งที่เพื่อนรุกคืบต่อหน้าต่อตาทั้งๆที่ก็รู้ว่าแข่งกันอยู่ ด้านฮันกยองแม้จะรู้ว่าเพื่อนคิดจะจีบคนๆนี้แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะเล่นรุกซึ่งๆหน้าชนิดที่ไม่กั๊กเลยสักนิด คงจะมีแค่คิบอมที่ขยับปากน้อยๆด้วยความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

ทำไมจะไม่รู้ว่าเพื่อนเริ่มมีอคติกับตัวเอง และที่ทำก็เพราะสงสัยในความสัมพันธ์ของเขากับดงแฮ

ไม่ชอบเลยจริงๆไอ้บรรยากาศแบบนี้ การชิงดีชิงเด่นที่ก่อตัวแบบไม่ตั้งใจมันทำให้เขาอารมณ์เสียเสมอ นิสัยนี้ของซีวอนมักจะสร้างความหงุดหงิดให้มาตั้งแต่เด็กๆ พอสงสัยหรือมีอะไรสะกิดใจทีไรก็มักจะทำอะไรปุบปับเพื่อดับความหวาดระแวงในตัวเองทุกครั้ง ซึ่งนั่นแหละที่มันยิ่งกระตุ้นให้อยากจะเอาชนะ

คนอย่างซีวอนคือยอมแพ้ใครไม่เป็นเพราะไม่เคยแพ้ แม้แต่พี่ชายก็เถอะ เขาไม่ชอบใจเลยสักครั้งที่ถูกนำมาเปรียบเทียบและคาดหวังว่าต้องเข้ามหาวิทยาลัยดีแบบพี่ที่เรียนถึงเคมบริดจ์

ส่วนคนอย่างคิบอมน่ะเหรอ ..สั้นๆ ง่ายๆ คือไม่ชอบให้ใครมากะเกณฑ์ และอย่าทำให้เขานึกอยากจะเอาชนะเป็นดีที่สุด เพราะไม่งั้นจะต้องถึงคราวตาต่อตาและฟันต่อฟันเข้าสักวันแน่

 

สงครามประสาทที่ก่อตัวเงียบๆระหว่าง 2E ในกลุ่มอาจจะยังไม่เริ่มต้นอย่างเป็นทางการและยังไม่มีใครจับความผิดปกติได้ แต่ในมุมหนึ่งของห้องกลับมีอีกคนที่นั่งเงียบๆและรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ร่างใหญ่เอ่ยออกมาเมื่อครู่

ลีฮยอกแจ เด็กนักเรียนในวินเซอร์รูฟที่เรียนห้องเดียวกับกลุ่ม 4E มาตั้งแต่เด็กๆแต่แทบไม่เคยเข้าไปพูดคุยหรือสุงสิงกับพวกเขานั้นได้แต่นั่งข่มใจไม่ให้เจ็บมากไปกว่านี้ เพราะตั้งแต่ที่มีการยุบโรงเรียนให้เด็กไมอาเข้ามาอยู่ร่วมห้องก็ต้องเจ็บช้ำกล้ำกลืนอยู่ทุกๆวัน หันไปทีไรก็เห็นแต่ซีวอนนั่งมองแผ่นหลังของเด็กที่ชื่อดงแฮ จะทำอะไรหรือไปไหนก็มักจะสนใจแต่คนที่ชื่อดงแฮ แต่เขาที่เฝ้ามองมาตลอดสี่ปีนี่สิที่ไม่เคยได้รับการสนใจเลยสักครั้ง

ทั้งๆที่พยายามจะเข้าไปเป็นกรรมการนักเรียนเพื่อที่จะได้พูดคุยก็เหมือนจะไร้ผล แค่สองสามคำที่เขาเอ่ยด้วยเวลาที่มีงานและสั่งการมา พูดจบก็ไป จะให้ดีหน่อยก็เวลาที่ไม่สบายหรือหายไปจากห้องจึงจะมาถามตามประสาของคนที่เป็นหัวหน้าห้องและประธานรุ่นก็เท่านั้น มันไม่ได้มีความพิเศษเลยสักนิดแต่ก็ยังทำให้รู้สึกดีใจไปวันๆ เมื่อก่อนเพราะมีแต่เด็กวินเซอร์รูฟที่หน้าเดิมๆนั่งอยู่ในห้องจึงไม่ได้มีความผิดปกติอะไร ทุกๆคนใช้ชีวิตเหมือนเดิมและเขาก็ไม่ได้สนใจใครอย่างออกนอกหน้า

แต่ตั้งแต่มีดงแฮเข้ามาทุกๆอย่างก็เปลี่ยน

สนใจดงแฮ ให้ความสำคัญดงแฮ อะไรๆก็ดงแฮ ขนาดมาโรงเรียนก็ยังมาพร้อมกัน เมื่อก่อนเวลาที่ตนอุตส่าห์มาแต่เช้าเพื่อให้เขาเข้ามาแล้วทักทาย แต่ทุกวันนี้ก็ทำแค่ยิ้มให้แล้วก็หันไปเอาใจดงแฮ

ดงแฮ ดงแฮ ดงแฮ  ชื่อนี้มันยิ่งกว่ามีดที่กรีดลงในหัวใน ต้องเจ็บเท่าไหร่กับคนๆนี้

สายตานายมันมีแต่เขาใช่มั๊ย?

ฮยอกแจก้มหน้าและพยายามกลั้นน้ำตาด้วยหัวใจที่บอบช้ำ กว่าจะทำใจได้ที่เขานั่งเคียงคู่บนรถคันหรูด้วยกันทุกเช้าเย็นได้ก็เล่นเอาหัวใจแทบจะสลายไปวันละหลายๆรอบ แต่มันคงจะไม่สาหัสเท่ากับคำที่ได้ยินเมื่อครู่

นายจริงจังกับเค้าถึงขั้นที่จะพาเข้าบ้านแล้วเหรอซีวอน?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

จะไปเป็นชาวประมงล่ะนะ = =”

 

 

 

 

ตอนนี้ Why? ที่เพิ่มยอดจาก 137 เป็น 173 (ตั้งใจเอาเลขคยูมิน) ตอนนี้เต็มแล้วนะฮับ ... ภายใน 4 วัน ทำไปได้ = =^

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67022 DreamPatty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:42
    โอ๋ๆ ฮยอกแจไม่ร้องน๊า
    #67,022
    0
  2. #66965 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 19:51
    ฮยอกๆ รอหน่อยดิ เดี๋ยวก็คิเฮแล้วตอนนั้นแกค่อยเข้าไปหาวอนนะ 
    #66,965
    0
  3. #66789 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 09:56
    ฮยอกจ๋า อย่าทำแบบนั้น ไม่ดีนะ

    คิเฮน่ารักตลอด คิคิ
    #66,789
    0
  4. #66750 Boku No Haruya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 12:00
    อย่าเลวเลยฮยอก จะกราบงามๆสามทีให้เลยนะ
    #66,750
    0
  5. #66576 P-ENT (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 16:19
    คิเฮน่ารักมากอ่ะ

    ฮยอก อย่าร้ายนะ ไม่เอาไม่ดี
    #66,576
    0
  6. #66575 P-ENT (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 16:19
    คิเฮน่ารักมากอ่ะ

    ฮยอก อย่าร้ายนะ ไม่เอาไม่ดี
    #66,575
    0
  7. #66275 KIHAE*129 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 01:12
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย

    คิเฮน่ารักเว่อร์ๆ

    สงสารไก่เบาๆ
    #66,275
    0
  8. #66213 mirchullove (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:05
    คิเฮเรียลที่สุดด ไปนอนค้างเลยหรอ
    #66,213
    0
  9. #66158 Zelon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:40
    *///* kihaeeeeee ก้าวหน้าที่สุดดดดดด แต่วอนก็(เพิ่ง)เริ่มจะรุกหนักแล้วสิ แถมมีฮยอกออกมาอีก จะเป็นยังไงละที่นี้



    ปล.ชักชอบบอมลุคนี้แล้วแฮะ 55
    #66,158
    0
  10. #66134 Sarang SUJU (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:58

    ชอบคิเฮอ่ะ กรี๊ดดดดดดดด
    วอนไปหาไก่เหอะ

    #66,134
    0
  11. #66109 sungmin sj (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:34
    คิเฮ หวานน
    สงสารไก่น้อยยย
    วอนไปหาไก่ ไป๊
    #66,109
    0
  12. #66011 chin-cha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 18:50
     ไก่มาแล้วๆ ><
    #66,011
    0
  13. #65961 np137 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 00:11
    สงสารฮยอกแจ Y_Y
    #65,961
    0
  14. #65748 famously_DRH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 15:55
    วอนแกมองฮยอกบ้างเส่ะ T^T
    #65,748
    0
  15. #65701 Witim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 03:21
    ฮยอกจะร้ายหรอจ๊ะ?
    #65,701
    0
  16. #65665 MTieluk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 21:27
     คิเฮ น่ารัก ฮันชอล ฮาก๊ากก ฮยอกดราม่า
    #65,665
    0
  17. #65564 A-lma (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 11:20
     ฮ่าๆๆ  ขอขำก่อน ฮันชอล ป๊ะ กันทีไร ฮันโดนด่าตลอดเลย

    บอมเริ่มมีมุมกวนๆเเล้วนะเนี้ย
     น่ารักอ่ะ !!!
    มีถีบกันด้วย รักกันด้วยลำเเข้งป่ะเนี้ย 555
    #65,564
    0
  18. #65185 NANA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2554 / 12:28
    ชอบคู่ฮันซิน เจอกันเป็นต้องทะเลาะกัน

    ฮันก็โดนด่าจนเสียภาพพจน์ไปเลย 555++



    ฮยอกมาแล้ว แอบรักวอน น่าสงสารอ่ะ

    รอรักษาแผลใจ ดามอกให้วอนก็แล้วกันนะ
    #65,185
    0
  19. #65160 satohara (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 14:13
    ฮยอกออกแล้ว แต่มาแบบเศร้าอ่ะ
    ฮยอกอย่าทำอะไรเฮนะ
    ฮันชอลนี่จะเถียงกันตั้งแต่ต้นจนจบเลยใช่มั้ยเนี่ย 555
    สู้ๆค่ะไรเตอร์

    #65,160
    0
  20. #64685 tanphon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2554 / 18:40
    คิเฮน่ารัก อ๊ากกกกก ชอบเวลาเถียงกันอ่ะ น่ารักดี

    อึนฮยอกน่าสงสารแฮะ ออกมาก็ดราม่าเลย
    #64,685
    0
  21. #64539 Shido_Hikaru (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2554 / 01:46
    เรื่องนี้ฮยอกจะแอบร้ายหรือร้ายเปิดเผยไปเลยกันเนี่ย
    #64,539
    0
  22. #64351 love_kihae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2554 / 19:32
    ฮยอกมาแบบเศร้าา TT
    #64,351
    0
  23. #63847 PARISO'KH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 00:45
    ฮยอกมาด้วยอารมณ์เหมือนโดนมีดกรีด(?) ฮยอก เราจะดูแลนายเอง
    #63,847
    0
  24. #63827 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 12:41
     ฮยอกอย่าทำอะไรด๊องนะ
    #63,827
    0
  25. #63525 Pink_Panther (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 20:14
    ฮยอกโผล่มาแบบดราม่ามาก

    สงสารอ่ะ
    #63,525
    0