Sharp :: Yaoi 'Kihae Hanchul Kyumin Won?'

ตอนที่ 17 : Charpter 13 : ไม่ปลอดภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    15 ก.ย. 52

เสียงคลื่นซัดซ่าดังก้องในโสตประสาท เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยทั้งสองดังแทรกกันไปมา ผืนทรายที่ชุ่มน้ำมีรอยเท้าเล็กๆนับสิบรอย ต่างคนต่างกระโดดไปกระโดดมา ร่างเล็กที่ผมยาวหน้าตาน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงวิ่งไปกอดคออีกคนที่สูงกว่าแล้วคว้าไหล่ผอมๆของเขาเอาไว้

“ขี่หลังได้มั๊ยเจ้าชายหมั่นโถว” ตากลมโตเป็นประกายเมื่อกระทบแสงแดดในยามเย็น

อีกร่างไม่ว่าอะไรแต่ทรุดตัวลงเพื่อให้เขาขึ้นหลังง่ายๆ ตัวเล็กรีบกระโดดขี่แล้วรั้งคอเขาเอาไว้พลางซุกหน้าลงไปเกยไหล่อย่างมีความสุข

“ถ้าเจ้าชายหมั่นโถวกลับโซลแล้วเราจะเจอกันอีกมั๊ย” ดงแฮถามเจื้อยแจ้ว

เด็กชายที่ตัวใหญ่และใจดีหันมายิ้มบางๆ เขาขาวกว่าตัวเล็กที่อยู่บนหลังเล็กน้อยและผมก็สั้นกว่า แถมท่าทางยังดูสุภาพและเป็นผู้ใหญ่ด้วย

“แล้วดงแฮอยากเจอชั้นมั๊ยล่ะ”

“อยากเจอสิ เจ้าชายหมั่นโถวใจดีจะตาย” แขนเรียวเล็กกระชับจนแน่น “น่าอิจฉาเจ้าสาวของเจ้าชายหมั่นโถวจัง อีกหน่อยพอเจ้าชายหมั่นโถวมีเจ้าสาวก็คงไม่มาเล่นกับเค้าแล้ว”

“ดงแฮอยากให้ชั้นมีเจ้าสาวหรือเปล่า”

“ไม่เอา ไม่อยากให้มี” จมูกรั้นย่นน้อยๆและทำปากยื่นใส่ “ถ้าเจ้าชายหมั่นโถวมีเจ้าสาวก็จะลืมเค้า จะไม่มาเล่นกับเค้าอีก”

“งั้นดงแฮก็มาเป็นเจ้าสาวชั้นสิ เป็นเจ้าหญิงไง ดีมั๊ย” เด็กชายยิ้มกว้าง

“เจ้าหญิงต้องเป็นผู้หญิง” ตัวเล็กรีบเถียง

“ไม่เห็นจำเป็นเลย เจ้าหญิงเป็นคนที่คู่กับเจ้าชายต่างหากล่ะ ถ้าอยากอยู่กับเจ้าชายก็ต้องเป็นเจ้าหญิง”

“ถ้าเค้าเป็นเจ้าหญิงจะเป็นเจ้าหญิงอะไรล่ะ เจ้าหญิงอะไรที่คู่กับเจ้าชายหมั่นโถว”

ร่างที่ใหญ่กว่าขยับแขนดึงคนที่อยู่บนหลังให้ขยับขึ้นไปอยู่ในระดับที่พอเหมาะแล้วหัวเราะเบาๆ “เจ้าหญิงซาลาเปาไง”

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบ”

“งั้นก็.. เจ้าหญิงแห่งท้องทะเลแล้วกัน ฟังแล้วสดใสดี”

“แต่มันไม่เห็นคู่กับเจ้าชายหมั่นโถวเลย” ดงแฮทำปากยื่นดูน่ารักน่าหยิก “เป็นเจ้าหญิงคิมบับได้มั๊ย มีหลายสีดี”

คนฟังหัวเราะเสียงใสเมื่อได้ยิน “ก็ได้ๆ มีหลายสี อร่อยด้วย อิ อิ”

เขาหยุดเดินเมื่อมาส่งเด็กชายร่างเล็กที่หน้าบ้านพักตากอากาศที่อยู่ติดกัน ดงแฮโบกมือน้อยๆแล้วมองตามตาละห้อยเมื่อเขาจากไป เด็กชายผู้มาพร้อมรอยยิ้มและแก้มพองๆนั่นคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่มีในเชจู ตั้งแต่มาอยู่เมื่อสามวันที่แล้วก็เจอเขาอยู่ตลอด

 

ทุกๆวัน เด็กทั้งสองจะต้องออกไปวิ่งเล่นด้วยกันตามประสา บางทีก็ก่อปราสาททรายด้วยสองมือน้อยๆโดยที่ร่างใหญ่ที่มีชื่อว่าเจ้าชายหมั่นโถวมักจะหาอุปกรณ์สวยๆมาเสริมเติมแต่งจนปราสาทออกมาดูดี ส่วนตัวเล็กๆที่บางวันมัดแกละน่ารักยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงก็ได้แต่นั่งทำตาแป๋วๆแล้วหยุดมอง

“เจ้าชายทำอะไร”

“ตรงนี้เป็นห้องนอนของเจ้าหญิงไง”

“ไม่เอา จะนอนกับเจ้าชายอ่ะ” คนน่ารักร้องงอแง

“ก็ได้ๆ นอนด้วยกันก็ได้” เจ้าชายน้อยยิ้มกว้างแล้วตบทรายให้แน่นขึ้นก่อนที่จะชี้ไปที่อีกฝั่งของปราสาท “ตรงนี้ห้องนอนของเรานะ”

“เจ้าชายหมั่นโถวน่ารักจัง โตขึ้นเค้าจะเป็นเจ้าสาวของเจ้าชายหมั่นโถว”

“งั้นเจ้าหญิงคิมบับต้องสัญญานะว่าจะน่ารักแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

“สัญญา” ตากลมโตจ้องเขากลับแล้วคลานไปจูบเบาๆที่แก้มนิ่ม “เจ้าชายหมั่นโถวต้องจำเค้าให้ได้นะ”

“อื้อ ปีหน้าเรามาเจอกันอีกนะ จะรอเจ้าหญิงคิมบับที่นี่ทุกปีเลย”

“งั้นปีหน้าก็จะเจอกันใช่มั๊ย” มือเล็กเขย่าแขนเขาเบาๆ “เค้าจะรอนะ เจ้าชายหมั่นโถวต้องมานะ”

“อื้อ ยังไงก็จะมา”

แสงแดดยามเย็นทอประกายสีทองอร่ามฟ้า รอยยิ้มสดใสเป็นสัญญาผูกหัวใจสองดวงเอาไว้ แต่ใครจะรู้ว่านั่นเป็นวันสุดท้ายที่จะได้พบกัน ทั้งคู่ยังวิ่งเล่นที่ชายหาดอย่างสนุกสนาน แต่คล้อยหลังแต่นิดเดียวคนเก่งที่คอยดูแลปกป้องตัวเล็กๆกลับจมน้ำและตะเกียกตะกายอยู่ในทะเล

“เจ้าชาย” ดงแฮตะโกนสุดเสียงแล้วกระโจนตามลงไปช่วย

ในขณะที่อีกคนพยายามว่ายเข้าไปหาและอีกคนก็ตะกายเพื่อไขว่คว้าหาโอกาสรอดกลับมีคลื่นใหญ่ๆซัดซ้ำเข้ามาอีก คนจมน้ำดิ่งลงไปใต้น้ำแต่มันก็ทันการที่เงือกน้อยตัวเล็กๆจะคว้าคอเสื้อเขาเอาไว้ได้

ดงแฮลากคนที่ตัวใหญ่กว่าขึ้นมาบนบกแล้วเขย่าตัวไปมา ทั้งเนื้อทั้งตัวเปียกปอนจนไม่เห็นว่าน้ำตานั้นไหลออกมาเป็นทาง ร่างบางสะอื้นเสียงหลงแล้วกอดเขาไว้แน่น

“ตื่นสิ ลุกมาเล่นด้วยกันก่อน อย่าหนีเค้าไปนะ ฮือ..”

ทั้งกลัว ทั้งลนลาน แต่เพราะห่วงเกินกว่าใครจึงพยายามนึกสิ่งที่ครูสอนว่ายน้ำเคยบอกเอาไว้ ว่าเวลาเพื่อนจมน้ำให้ช่วยผายปอดจะได้ฟื้นขึ้นมา มือน้อยประสานและกดลงที่ตรงอกแคบๆของคนสลบสลับกับริมฝีปากที่กดลงไปเพื่อใช้ผายปอด เสียงเอะอะจากบรรดาผู้ใหญ่ดังมาเมื่อเห็นว่าบรรดาลูกๆกำลังอยู่ในอาการแปลกๆ

“ตื่นนะ ..ฮือ.. ตื่นมาเล่นกับเค้านะ” ร้องไปก็พยายามช่วยชีวิตเขาไป เพียงครู่เดียวร่างใหญ่ก็สำลักน้ำออกมา

“ตื่น..ตื่นแล้วใช่มั๊ย”

“ดง..ดงแฮ ค่อกๆ”

“ฮึก.. ไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าชายตื่นแล้ว” ตัวเล็กกอดเขาทั้งน้ำตา

คนจมน้ำยังแสบทั้งจมูกและลำคอ พยายามจะรวบรวมแรงในตัวเพื่อเปล่งเสียงออกมาแต่ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรก็เห็นหน้าพ่อก้มลงมาใกล้และช้อนร่างของตนลอยขึ้นจากพื้น

“คุณพาดงแฮไปส่งที่บ้านไป ผมจะพาลูกไปโรงพยาบาล”

เด็กชายตัวเล็กที่เปียกโชกไปด้วยน้ำทะเลและมีทรายเปรอะเต็มตัวได้แต่มองร่างของเพื่อนเล่นที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นบิดาที่พาเขาจากไปผ่านม่านน้ำตาที่ไหลปริ่ม อยากรู้ว่าเขาเป็นยังไง จะหายดี จะกลับมายิ้ม มาวิ่งเล่นด้วยหรือไม่ แต่สิ่งที่รู้ได้ในเวลานี้กลับเป็นมือเรียวของคุณน้าคนสวยที่เอื้อมมาดึงที่แขน

“ดงแฮ มากับน้านะ เดี๋ยวน้าจะพาไปส่งที่บ้าน”

“แล้วเจ้าชายหมั่นโถวล่ะฮะ ฮึก..ฮึก” ตาละห้อยยังหันไปมองตามด้วยความเป็นห่วง

“ไปหาหมอแล้วก็คงไม่เป็นไรแล้วล่ะนะ ป่ะ.. ดงแฮคนเก่ง กลับบ้านกันนะ”

ร่างเล็กเดินตามหล่อนกลับบ้านอย่างว่าง่าย แต่กลับกลายเป็นว่าเช้าวันรุ่งขึ้นบ้านหลังข้างๆก็ว่างเปล่า เขาจากไปโดยไร้คำล่ำลา มีเพียงสัญญาที่ให้กันไว้

ว่าจะกลับมาพบเจอกันในทุกๆปี และจะมีกันและกันตลอดไป

 

 

 

น้ำใสๆไหลผ่านหางตาเรียวออกมาและเคลื่อนตัวผ่านขมับลงไปชุ่มที่หมอนใบใหญ่ ยามใดที่ฝันถึงเรื่องเดิมๆก็มักจะเสียน้ำตาซ้ำๆกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็เจ็ดปีแล้วที่ยังคงรอแล้วรอเล่าอยู่ ณ ที่เดิมๆที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่มากมาย หลายครั้งที่บอกตัวเองว่าให้ลืมสัญญาของเด็กๆไป แต่พอถึงช่วงเวลาเดิมๆก็อยู่ไม่ได้ทุกที

กลัวว่าเขาจะไป กลัวว่าจะคลาดสายตา ...แต่หลายปีที่ผ่านมากลับมีแต่ความเงียบ

ทั้งๆที่ใบหน้าของเขาในความทรงจำจะเลือนไปและแม้แต่ชื่อจริงของเขาก็ยังจำไม่ได้แต่ก็บอกตัวเองเสมอว่าถ้าเจออีกครั้งก็ยังจะรู้ได้ว่าเขาคือเจ้าชายหมั่นโถว แต่ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหนนะ?

ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นมาในทันทีที่โสตประสาทกระเทือนด้วยเสียงดังๆที่อยู่ข้างหู โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใกล้หมอนดังสนั่นและสั่นไปมาเพราะมีสายเข้า และก็เหมือนกับฟ้าเป็นใจเพราะคิบอมคือชื่อของใครที่โทรเข้ามา

แต่คำแรกที่ได้ยินกลับเป็น “จะเอาโน๊ตบุค”

จากที่ยิ้มอยู่ก็พลันหุบลงในทันที “อยู่ไหนล่ะ”

“หน้าบ้าน”

“มาเช้าจัง” คนสวยยังงัวเงีย จำไม่ได้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหนด้วยซ้ำ

“อือ”

มือขาวๆเอื้อมไปคว้านาฬิกาปลุกมาดูก็เห็นว่าเข็มนาฬิกาเพิ่งจะชี้เลยเลขหกมาไม่เท่าไหร่ นี่เขาจะรีบไปไหนนักหนา -*-

คนตัวเล็กที่สวมชุดนอนตัวใหญ่เดินเตาะแตะลงไปเปิดประตูให้ทั้งที่ตายังไม่อยากลืม พอเขาตามมาในบ้านแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาต่อ ปล่อยให้คิบอมขึ้นไปเอาของบนห้องได้ตามสบาย ซึ่งเมื่อร่างใหญ่กลับลงมาก็นอนเลื้อยไปกับ
โซฟาเรียบร้อยแล้ว

“คิบอม ทำไมมาเช้าจัง” เสียงอู้อี้ร้องถามในลำคอ

เขายังทำเหมือนๆเดิมคือมองแล้วไม่ตอบ ดงแฮเลยต้องยันตัวลุกขึ้นทำหน้างอใส่ “ตอบหน่อยสิ”

“รู้ไปทำไม”

“ก็สงสัย” เสียงหวานเริ่มแผ่วลงเพราะเกรงจะโดนดุ

แต่คิบอมก็ไม่ตอบเหมือนเคย แถมยังเดินหอบโน้ตบุคไปใส่รองเท้าที่หน้าบ้าน คนที่เพิ่งตื่นเลยต้องร้องเรียกเอาไว้

“อยู่ทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนสิ”

ในวินาทีที่ร่างหนาช้อนตาขึ้นสบ ตัวเล็กๆก็เดินโซเซมาเกาะแขนเขาเอาไว้เพื่อที่จะรั้งให้กลับไปข้างในบ้าน สภาพของคิบอมเหมือนจะไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่เมื่อวาน เหมือนว่าจะยังสวมชุดตัวเก่าเสียด้วยซ้ำเพราะมันยังมีรอยปากกาที่เผลอเอาไปขูดไว้เมื่อตอนบ่ายในชั่วโมงวิทยาศาสตร์

ทันทีที่สามารถพาเจ้าคนเงียบมานั่งในห้องรับแขกได้ก็โทรศัพท์บอกอีกคนที่ตัวใหญ่ว่าจะขอไปเอง ไม่อยากให้ซีวอนต้องมาเจอว่าคิบอมอยู่ที่บ้านอย่างไรก็ไม่รู้ เพราะระหว่างชายหนุ่มสองคนนี้มันเหมือนมีอะไรแปลกๆบางอย่างแอบแฝงอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

ดงแฮพยายามถามทั้งๆที่โดนดุโดนว่าถึงสาเหตุที่เจ้าตัวร้ายไม่ยอมกลับบ้าน กว่าจะรู้ว่าเพราะเขาทะเลาะกับพ่อเรื่องแรวอนก็โดนแยกเขี้ยวใส่ไม่รู้กี่รอบ

“แล้วเมื่อคืนนอนที่ไหน” สายตาเป็นห่วงมองไปยังร่างหนา

“โรงแรม” เขาตอบตามแบบฉบับของตนอีกรอบ

“ทำไมไม่มานอนนี่ล่ะ ห้องว่างก็มีถ้าไม่อยากนอนห้องชั้นน่ะ”

“ไม่ใช่เรื่อง”

“คราวหลังถ้าไม่อยากกลับบ้านก็มานอนที่นี่นะ จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินเช่าโรงแรม”

คิบอมไม่รับคำหรือปฏิเสธ เขายังนั่งนิ่งๆอยู่เหมือนเดิมและเปิดโน้ตบุคเล่นไปด้วย ดงแฮรีบแต่งตัวเพราะรู้ว่าเจ็ดโมงครึ่งรถของซีวอนจะต้องผ่านหน้าบ้าน ขืนให้เห็นว่ามอเตอร์ไซค์ของคิบอมมาจอดตั้งแต่เช้าคงได้ซักอีกแน่ๆ

ร่างใหญ่เห็นคนสวยตาแดงๆตั้งแต่ตอนเดินออกมาเปิดประตู ดงแฮเหมือนคนร้องไห้และยังเหม่อลอย ไม่รู้เป็นอะไรขึ้นมาอีก พอร่างเล็กเงียบไปก็ถามขึ้นบ้าง

“คิดถึงบ้านเหรอ”

“นิดหน่อย”

เขายิ้มบางๆ นี่ก็เปิดเรียนมาเกือบเดือนแล้ว มันก็ดีที่มีเพื่อนใหม่ๆ เพราะเมื่อก่อนนอกจากฮีชอลกับซองมินเขาก็ไม่ค่อยได้คุยกับใครนักหรอก

“คิบอมเคยรอใครมั๊ย”

ดวงตาของร่างใหญ่ขยับไหวเมื่อหันไปมอง ตัวเล็กยิ้มจางๆแต่สายตากลับดูหงอยเหงาจับใจ “ชั้นรอคนๆหนึ่งมาจะเจ็ดปีแล้ว ตอนนี้ชั้นกำลังคิดว่าชั้นยังควรรอเค้าต่อไปหรือเปล่า”

ดงแฮหยุดพูดไปสามวินาที พอเห็นคิบอมไม่พูดอะไรก็เล่าต่อ “ชั้นบอกตัวเองว่าให้ลืมและเลิกรอตั้งแต่ปีที่สามที่เค้าไม่มาแล้วนะ แต่พอถึงเวลามันก็ต้องไปเพราะคิดว่าถ้าเค้าไปล่ะ ถ้าเค้าไม่เจอชั้นล่ะ ถ้าอย่างนั้นถ้าอย่างนี้สารพัด แต่เค้าก็ไม่เคยมา ชั้นรอจนเหนื่อยแล้วอ่ะ”

ลมหายใจเบาๆถูกพ่นออกมาผ่านทางจมูกโด่งคมสัน สายตานิ่งๆเหลือบมองคนถอนหายใจแล้วก็นิ่งต่อ เขาไม่มีความคิดเห็นอะไรเพราะก็รอแม่อยู่ทุกวันเหมือนกัน

“ชั้นควรลืมแล้วทิ้งมันไปใช่มั๊ยคิบอม”

“อืม”

“ทำยังไงถึงจะทำได้ซักที”

“เลิกคิดสิ”

“เฮ่อ ยากจัง”

ท่าทางของดงแฮดูจะผูกพันกับคนๆนั้นมาก ซึ่งคิบอมก็ไม่คิดจะซักไซ้อะไรต่อ เขาให้คำปรึกษาใครไม่ค่อยได้แต่ถ้าให้ฟังอย่างเดียวคงจะเข้าท่ากว่า ขืนออกความเห็นคนได้ปากหมาใส่ แล้วคนถามก็คงไม่วายได้โกรธเอาแน่ๆ

ก็มันโตมาแบบนี้จะให้แก้ยังไงล่ะ?

 

 

ทุกครั้งที่ได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของคุณชายคิม นักเรียนไมอาตัวเล็กๆก็มักจะกอดจนแน่นแล้วเอนศีรษะซบลงที่ตรงกลางหลัง ไออุ่นจากร่างใหญ่ทำให้คิดถึงผู้ชายที่ตนเรียกว่าพ่อ ปกติพ่อจะกอดและอุ้มเขาตั้งแต่เด็กๆเพราะความน่ารักน่าชังและช่างอ้อน พอตอนนี้พ่อไม่อยู่ให้กอดก็มักจะพึ่งหมอนข้างเสมอ พอมีสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ มีลมหายใจ และจับต้องได้มาอยู่ใกล้ๆก็กอดทดแทนมันเป็นประจำ

เนื่องจากออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเศษๆและแวะทานข้าวต้มร้านประจำของดงแฮก่อนมาจึงทำให้ถึงโรงเรียนตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าๆ ร่างบางฟุบหลับที่โต๊ะต่อ ส่วนคิบอมก็นั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่เงียบๆ

“ไอ้ใบ้ แฟนชั้นเป็นอะไร” คุณชายเจ้าสำอางรีบปรี่มาหาเมื่อมาถึง

หน้าหวานๆที่หลับตาพริ้มช่างน่ารักเลยแอบขโมยจูบที่แก้มนิ่มมันเสียเลย คนที่นั่งอยู่ก่อนไม่ค่อยชอบนิสัยนี้ของเพื่อนเท่าใดเลยต้องร้องดุ

“อย่าคิดจะควบสอง” เสียงต่ำๆร้องว่า “คนอื่นชั้นไม่ว่า แต่ดงแฮกับซองมินน่ะเพื่อนกัน อย่าคิดทำอะไรเลวๆ”

“ชั้นไม่ได้คิดจะข่มขืนใครนี่”

สายตารั้นๆจ้องมา แต่ถึงจะกร้าวสักแค่ไหนแต่คิบอมก็ดูแข็งกว่าอยู่ดี รองประธานรุ่นจอมซ่าส์กระชากคอเสื้อเพื่อนแล้วจับลากไปที่หลังห้อง เขาไม่อยากจะโต้เถียงอะไรให้ดงแฮได้ยิน แม้แต่คนอื่นก็เถอะ อย่าให้รู้เป็นดีที่สุด

“แกอย่าคิดว่าไอ้เรื่องที่แกทำอยู่น่ะชั้นไม่รู้นะ อย่าเอามือโสโครกของแกมาขยี้ดอกไม้สีสะอาดแบบนั้นเลย”

สายตาดุดันจ้องกลับแล้วสะบัดมือของเพื่อนออก “ถ้าเค้าเต็มใจชั้นก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ”

“คยูฮยอน!!!” คิบอมคำรามเสียงต่ำใส่

“แกไม่ต้องมายุ่งเรื่องของชั้นหรอกน่า เอาตัวเองให้รอดจะดีกว่า ท่าทางพักนี้ซีวอนมันจะเพ่งเล็งแกอยู่นะ หึ หึ” สีหน้าเจ้าเล่ห์มองมาแล้วกระตุกยิ้มใส่ “อย่าห่วงคนอื่นเกินไปจนตัวเองเจ็บแล้วกัน อย่าหาว่าชั้นไม่เตือน”

เสียงฝีเท้าที่มาหยุดอยู่ใกล้ๆประตูห้องทำให้ทั้งสองผละออกจากกัน กลุ่ม 4E กลมเกลียวและแน่นแฟ้นก็จริง แต่เพราะต่างคนต่างแรงจึงมักจะมีเรื่องกันเองอยู่บ่อยๆ ซึ่งสิ่งเหล่านั้นคนนอกมักจะไม่มีโอกาสได้รับรู้ แต่พอเห็นว่าเป็นฮันกยองที่เปิดประตูเข้ามาคิบอมก็คว้าตัวเจ้าคุณชายตัวดีไว้อีกรอบ

“คนอื่นอาจไม่เคยมาสร้างปัญหาให้แก แต่กับซองมินน่ะแกเจอแจ็คพอร์ตใหญ่แน่ถ้ายังไม่เลิกคิดอะไรแย่ๆตอนนี้”

“วันนี้พูดมากจริงนะ ทำไม อยากเป็นองครักษ์พิทักษ์เด็กไมอาเหรอ”

“อย่ามากวนตีน”

“ชั้นจะรับไว้พิจารณา แต่ทำหรือเปล่าน่ะอีกเรื่องนะ”

ท่าทียะโสของคยูฮยอนดูน่าจะตามไปกระทืบแต่คนมองก็ต้องกัดฟันข่มใจไม่ให้รู้สึก นอกจากเรื่องผู้หญิงกับเรื่องความมั่นใจที่มากเกินไปก็คงจะไม่มีอะไรที่แย่ในตัวเขาอีกแล้ว อาจด้วยหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล ความเก่ง รวมทั้งความมีชื่อเสียงที่ทำให้คยูฮยอนเป็นคนแบบนี้

เขาไม่เคยผิดพลั้งหรือพลาดหวังจากอะไร ผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาล้วนทำตัวง่ายๆและยอมให้เขาเองแทบทั้งนั้น แต่นั่นมันก็คนละกรณีกับซองมินที่เหมือนจะโดนหลอก เพราะแม่ผู้หญิงที่เคยเข้ามาในชีวิตนั่นมีแต่พวกที่หมายจะจับคนรวยหรือต้องการแค่ควงเพื่อความโก้เก๋ พวกหล่อนรู้อยู่แล้วว่าคยูฮยอนยังไม่จริงจังกับใคร แต่ก็หวังว่าจะเป็นรายที่อยู่ด้วยนานที่สุด แต่ก็นั่นแหละ เขาชอบเที่ยว และไปเที่ยวทีไรก็มักจะได้สาวกลับมาทุกที เพราะใครที่ได้ยินนามสกุลและที่มาที่ไปก็แทบจะปีนขึ้นเตียงไปกระดิกนิ้วรอแทบทั้งนั้น

ฮันกยองเดินสวนคยูฮยอนไปที่หลังห้องเพื่อที่จะถามคิบอมว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เจ้าเจอร์รี่ก็ดันเงียบเลยต้องถามเจาะตามลางสังหรณ์

“เรื่องซองมินเหรอ”

“อือ”

“มันว่าไง”

“ไม่ฟัง”

“เฮ่อ รายนั้นก็เหมือนจะหลงเข้าเต็มเปาแล้ว จะห้ามยังไงล่ะเนี่ย”

“ดูไปก่อน”

“กินผู้หญิงมาตลอด อยู่ๆมันจะมาอะไรกับผู้ชายอยู่เหรอ เปลี่ยนรสนิยมกะทันหันหรือไง”

“ถามมันสิ”

คิบอมตอบนิ่งๆแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนตามเดิมปล่อยให้ฮันกยองยืนอวยพรรับวันใหม่ไล่หลังไปติดๆ

“กวนตีนตั้งแต่เช้าเลยนะไอ้นี่”

 

 

ตอนเย็นซองมินก็ไปนั่งรออยู่ที่ประตูข้างวินเซอร์รูฟเพราะเมื่อเที่ยงนัดกันไว้ว่าคยูฮยอนจะมารับตรงนี้เพราะร่างหนาขี้เกียจจะตกเป็นเป้าสายตาใคร เขาขับรถคันงามมารับตามสัญญาและก็เอาหลังคารถขึ้นกันคนสอดแนม ซึ่งคนอื่นคงไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้ใบ้ในกลุ่มนี่สิที่หวาดระแวงอยู่

ขืนมันให้ลูกน้องมันตามสังเกตการณ์นี่คงได้มีเรื่องกันแน่

เมื่อไปถึงจุดหมายก็ต่างคนต่างเดินจนกระทั่งถึงเวลาที่หนังจะเริ่มจึงเดินเข้าไปในเวลาไล่เลี่ยกัน คยูฮยอนบอกเอาไว้ว่านักข่าวมักจะชอบเขียนข่าวซุบซิบ ถ้าเกิดมีใครมาเจอพวกเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันก็คงจะทำให้การไปไหนมาไหนลำบากขึ้น ซึ่งซองมินก็เข้าใจและไม่คิดจะเรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้

ซึ่งจะว่าไปแล้วมันก็มีความจริงแค่ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนเหมือนจะป้องกันเหตุการณ์อันไม่คาดคิดเช่นเจอผู้หญิงคนก่อนที่เคยคั่วหรือไม่ก็คนรู้จักที่มีหน้ามีตาในสังคม ขืนมีข่าวหลุดไปว่ามาดูหนังกับเด็กผู้ชายคงได้เป็นข่าวใหญ่กันคราวนี้

“คนยังไม่มาเลยอ่ะ” ตัวเล็กทรุดตัวลงนั่งแล้วก็มองรอบๆ พวกเขาอยู่แถวด้านบนสุดซื่อเป็นเก้าอี้วีไอพี แต่รอบๆกลับว่างเปล่า สามแถวนับจากแถวของพวกเขานั้นไม่มีใครเลยจริงๆ

คยูฮยอนยิ้มน้อยๆเพราะเขาเองที่จัดการเหมาแทบทั้งหมด เหลือไว้แค่ส่วนที่อยู่ห่างจากตนเองมากๆเพราะคงจะไม่มีใครมาวุ่นวายหรือยุ่มย่ามยามอยากจะจู๋จี๋กับคนข้างๆ ซึ่งวิธีนี้เขามักจะใช้กับบางคนที่เอาหนังมาอ้างเพื่อที่จะอยู่ใกล้ๆเสียมากกว่า เพราะคนไหนที่ไม่ได้ใส่ใจก็จะนั่งรวมกับคนอื่นตามปกติ

เก้าอี้นุ่มตัวใหญ่ทำให้มีพื้นที่ขยับไปขยับมาค่อนข้างมาก ซองมินค่อนข้างเขินจึงนั่งมองที่หน้าจอแก้เก้อ ปกติเคยมาดูกับฮีชอล ดงแฮ อิทึก นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่มากับคนที่ชอบ หนำซ้ำยังเป็นผู้ชายรูปหล่ออีกต่างหาก

หนังฉายไปได้ไม่กี่นาทีแขนหนาก็วางพาดที่พนักพิง สักครู่ก็เคลื่อนลงไปวางบนใหญ่เล็กและโอบเขาเอาไว้หลวมๆ คนน่ารักเริ่มหน้าแดงแต่ก็ยังทำเฉยเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ตนก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาหวงเนื้อหวงตัวกับผู้ชาย ขืนเรื่องมากมันก็ดูประหลาดๆดีเหมือนกัน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงร่างหนาก็เบียดจนตัวแทบจะติดกัน รอบๆไม่มีใครกวนใจอยู่แล้ว แถมคู่ด้านหน้าที่ห่างไปสามสี่แถวยังนำร่องหันไปจูบกันเพราะพระนางในจอกำลังเข้าฉากสวีทหวาน

“หืม อะไร” ตัวเล็กกระซิบเบาๆเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้

ประกายเจ้าชู้กระทบกับแสงจากจอฉายขนาดใหญ่ทำให้เห็นสีหน้าอย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นๆใกล้เข้ามาทุกขณะ พอเชยคางมนได้ก็ประทับจูบลงไปอย่างรวดเร็ว เสียงครางจากตัวหนังที่ฉายดังแทรกเพื่อสร้างอารมณ์ คุณชายตัวร้ายเช็คมาอย่างดีว่าเรื่องนี้มีเลิฟซีนดุเดือน มีหรือที่จะพลาดในการสร้างอารมณ์ตามฉากอย่างว่าได้

“ฮื่อ.. อ๊ะ คยู..น”

ริมฝีปากร้อนดูดดื่มอย่างหื่นกระหาย ซองมินค่อนข้างเกร็งและตกใจเมื่อเขาพยายามดันลิ้นเข้ามาในปากของตน แต่เพราะอีกคนยังพยายามไม่หยุดจึงใจอ่อนยอมเปิดปากอย่างเก้ๆกังๆ แต่ในเสี้ยววินาทีก็อ่อนยวบเพราะลิ้นหนาสอดเข้าไปคว้านความหวานมากักเก็บอย่างรวดเร็ว มือหนาแตะวางที่เอวบางในขณะที่อีกข้างประคองกอดร่างกายเอาไว้

จากเมื่อวันก่อนที่พยายามทุบไหล่เพื่อให้เขาหยุด วันนี้กลับทำได้แค่ดันเบาๆที่แผงอกแล้วยอมให้เขากระหน่ำจูบได้อย่างง่ายดาย เสียงหวานของนางเอกที่หวานหูสร้างอารมณ์ได้มากมาย และยิ่งหล่อนร้องดังเท่าไหร่ร่างใหญ่ก็ยิ่งกระหน่ำเพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นไปเท่านั้น

“คยู..ฮ..ยอน” คนสวยครางเบาๆปนมากับเสียงหอบเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก

จิ้งจอกหนุ่มยิ้มหวานพลางเช็ดน้ำลายตัวเองที่เปื้อนบนเรียวปากของคนตรงหน้าออกอย่างอ่อนโยน เขาดึงซองมินมานั่งกอดเอาไว้และเอนศีรษะซบไหล่อวบๆด้วยรอยยิ้ม ไม่ต้องพูดจาแต่ว่าก็สร้างรอยยิ้มให้มากมาย

กว่าหนังจะจบ ซองมินยังต้องเปลืองตัวเปลืองแก้มอีกหลายครั้ง เพราะดูไปเจ้าตัวร้ายก็หมั่นหันมาหอมแก้มไปด้วย เล่นเอาแก้มขาวแทบเป็นรอยช้ำเพราะโดนจูบไปตั้งหลายรอบ

คุณหนูเล็กตระกูลลีเดินก้มหน้างุดๆออกจากโรงหนังแล้วเข้าห้องน้ำก่อน แต่ก็ดันมาเจอกับพี่ชายต่างสายเลือดอย่างเยซองที่ยืนล้างมืออยู่ เขาหันไปมองหน้าแล้วรีบคว้าแขนเรียวเอาไว้เพราะคนสวยแทบจะวิ่งหนีไปไกลๆเพราะกลัวความแตก

“มากับใคร” เสียงห้าวรีบถามเมื่อคว้าตัวได้

“มากับเพื่อน”

เยซองยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา พอเห็นว่าสองทุ่มกว่าก็รีบจ้อง “กลับบ้านได้แล้ว ออกไปบอกเพื่อนเลยว่าจะกลับกับพี่ เดี๋ยวพ่อนายก็ดุเอาหรอกถ้ากลับดึกกว่านี้น่ะ”

คนที่กำลังอยู่ในภาวะอินเลิฟทำหน้างอเพราะยังไม่อยากจะกลับ เขายังอยากอยู่กับคยูฮยอนและให้คุณชายร่างใหญ่ไปส่ง แต่จะให้ดื้อกับเยซองก็คงไม่ได้เช่นกันเพราะพ่อฝากให้เขาคอยดูแลตัวเองมาตั้งแต่เล็กๆ ขืนไม่ยอมกลับคงได้โดนคาบข่าวไปฟ้องพ่อแน่ๆ

“ออกไปบอกเพื่อนก่อนได้มั๊ยอ่ะ เพื่อนเค้ารออยู่หน้าห้องน้ำ ตอนแรกคุยกันว่าจะไปกินข้าวก่อน” ตาใสๆส่งมาขอร้องไปในตัว “แล้วนี่พี่มากับใครล่ะ”

“มากับแฟน แต่เดี๋ยวไปส่งก่อนแล้วพานายกลับบ้านก็ได้”

ซองมินนึกอยากร้องไห้กับความหวังดีเกินพิกัด ไม่เข้าใจว่าจะหวงน้องอะไรขนาดนี้ พี่แท้ๆก็ไม่ใช่ แค่โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กๆเท่านั้นเอง

“เดี๋ยวเค้าไปกินข้าวกับเพื่อน พี่ก็ไปกินข้าวกับแฟนพี่สิ ถ้าเค้าเสร็จก่อนเค้าจะให้เพื่อนไปส่ง แต่ถ้าพี่เสร็จก่อนก็รอเค้า แบบนี้ดีมั๊ย”

“เออ ก็ได้”

 

ตัวเล็กอวบๆรีบเข้าห้องน้ำแล้วออกมาหาคนรอ คยูฮยอนดูจะงอนอยู่ไม่น้อยที่เขาบอกว่าอาจจะกลับพร้อมพี่ชาย ซึ่งคนใจอ่อนเห็นเขานิ่งไปก็ใจเสียรีบเปลี่ยนคำพูดใหม่อย่างรวดเร็ว

“ชั้นให้พี่กลับก่อนก็ได้นะถ้าคยูฮยอนไม่อยากให้กลับ”

“จริงๆนะ อยู่ได้จริงๆนะ ไม่ใช่ว่าอยู่แล้วคนน่ารักจะโดนว่าตอนกลับบ้านนะ”

ตัวคนบอกเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะโดนดุหรือเปล่าแต่ก็ยังอยากที่จะใกล้เขามากกว่า “ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“อื้ม จะได้พาขับรถเล่น” ร่างใหญ่ยิ้มกว้าง

พวกเขาเข้าร้านพิซซ่าและนั่งกันในห้องวีไอพีที่เงียบสงบ คยูฮยอนทำคะแนนเพิ่มอีกมากมายจนหัวใจของเด็กไมอาตัวเล็กแทบจะมีแต่ชื่อของโจคยูฮยอน ทั้งตัดพิซซ่าให้ บางทีก็ป้อนให้ แถมยังคอยเช็ดปากให้อีก แบบนี้มีหรือที่จะไม่หลง

ซองมินโทรศัพท์ไปบอกเยซองว่าลืมสมุดการบ้านไว้กับดงแฮและต้องไปเอาเพื่อหาเรื่องหนีไปกับเจ้าหมาจิ้งจอกจอมวายร้าย ซึ่งพอออกมาจากร้านพิซซ่าได้ก็นั่งรถกินลมชมวิวริมฝั่งแม่น้ำฮันอย่างเพลิดเพลิน คุณหนูลีแทบไม่เคยออกจากบ้านในเวลานี้เพื่อมาเดินเล่น สถานที่แบบนี้จึงดูแปลกตาเหลือเกิน

“สวยจังอ่ะ” ตาวาวๆโตขึ้นเมื่อมองแสงไฟที่กระทบฝืนน้ำ

“ไม่เคยมาเหรอ”

“อื้ม ไม่เคยมาแถวนี้ตอนกลางคืนอ่ะ อย่างมากก็ไปค้างกับดงแฮ”

“วิวตรงโน้นสวยนะ เดี๋ยวขับไปจอดแล้วกัน”

รถหรูเคลื่อนไปจอดที่ริมฝั่งแม่น้ำ ร่างใหญ่ถอดเสื้อคลุมที่แปะตราของวินเซอร์รูฟโยนไปไว้ที่ด้านหลังแล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อโค้ทตัวยาว เขาเดินอ้อมไปรับคนน่ารักที่อีกฝั่งแล้วจูงไปยืนชมแม่น้ำฮันในหน้าหนาวที่มีหิมะโปรยปรายประกอบฉากอยู่ ซองมินกระชับเสื้อคลุมเพื่อไล่ความหนาวออกจากร่าง แต่ก็สะดุ้งน้อยๆเมื่อมีผ้าพันคอมาพันให้แถมยังมีร่างใหญ่มากอดมอบไออุ่นจากด้านหลังอีก

“คนน่ารักหนาวใช่มั๊ย เดี๋ยวจะกอดให้หายหนาว”

ร่างที่อยู่ในอ้อมแขนอมยิ้มบางๆด้วยความเขิน ยิ่งแก้มเสียดสีกับแก้มอีกฝ่ายก็ยิ่งอายหนักเข้าไปอีก ปลายจมูกแหลมฝังลงที่แก้มนิ่มอีกครั้ง ยิ่งคนโดนขโมยจูบทำนิ่งก็ยิ่งได้ใจใหญ่ แต่เมื่อชักจะมากเกินไปก็ร้องท้วงขึ้นมาเบาๆ

“พอได้แล้ว แก้มช้ำหมดแล้ว”

“แก้มคนน่ารักนิ่มจัง หอมมากด้วย” เสียงทุ้มกระซิบแผ่ว

จากที่เขินอยู่หยกๆ พอนึกได้ว่ายังไม่มีสถานะในการคบกันก็ยอมให้เขาทำแบบนี้แล้วก็เริ่มขัดขืน ไม่อยากทำตัวใจง่ายมากไปกว่านี้

“อย่า.. พอได้แล้วนะ คยูฮยอนคงชินกับการทำแบบนี้กับคนอื่น แต่ชั้นไม่ชินนะ”

ตาหวานตัดพ้ออยู่ในตัว แฟนก็ไม่ใช่แต่กลับยอมให้เขากอดจูบอยู่ได้ น่าอายชะมัด

“ใครๆก็อยากทำแบบนี้กับคนที่ชอบทั้งนั้นแหละ”

-/////-

ตาวาวๆอยากจะตะครุบกระต่ายน้อยเหลือเกิน กลิ่นเนื้อหวานหอมตรงหน้าแทบจะทำให้หมาป่าน้ำลายสอ แต่พอคำพูดของคิบอมตามมาก่อกวนก็คลายมือออกแล้วดึงเขามาจูบเบาๆ ถึงอยากจะเขมือบแค่ไหนแต่ก็เอาไว้อีกสักพักจะดีกว่า รอให้ผลไม้สุกงอมแล้วจึงค่อยเด็ดมาเชยชม

“กลับกันนะครับ เดี๋ยวคนน่ารักโดนดุ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ending Talk

 

เหอๆ หึ หึ

 

 

 

ปวดแขน - -“

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67,100 ความคิดเห็น

  1. #67020 DreamPatty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:17
    เจาชายหมั่นโถวนี่ใครอ่า
    #67,020
    0
  2. #66963 แดกเด็กทั้งวัน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 18:21
    เจ้าชายนี่ใคร? 

    บอมหรอ? ถ้าใช่ทำไมจำไม่ได้ เพราะงั้นไม่ใช่หรอก #มั้ง
    #66,963
    0
  3. #66787 แอ๋มแป๋ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 03:44
    เฮรอใครอ่ะ เจ้าชายหมั่นโถว 

    กี้จะเอาเปรียบมินเกินไปไหม
    #66,787
    0
  4. #66748 Boku No Haruya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 11:18
    กี้จ๋า บอกได้คำเดียวว่า
    แกเลวจริงๆ
    #66,748
    0
  5. #66273 KIHAE*129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 23:53
    เจ้าชายหมั่นโถวนี่มันบอมหรือฮยอกอ่ะ

    แต่คิดว่าเป็นบอมน่ะ

    หมวยรอใครน่ะ??

    กี้แกห้ามทำมินเสียใจน่ะเว้ย
    #66,273
    0
  6. #66156 Zelon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:10
    คุณชายคิมคงไม่ได้จมน้ำจนความจำเสื่อมใช่ไหมใช่ไหม =_=""" (..เจ้าชายหมั่นโถว 555555555 ถ้าเป็นบอมก็เหมาะกะชื่อนี้ดีนะ T_Tb!)



    กี้..ใครเตือนไม่ฟังเลยนะ - -
    #66,156
    0
  7. #66096 kung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 12:55
    คนที่หมวยรอใช่บอมรึเปล่า



    หนูมินโดนอิกี้มันเอาเปรียบตลอด
    #66,096
    0
  8. #66009 chin-cha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 18:25
    สงสารมินๆน้อย เปลื้องตัวตลอด
    #66,009
    0
  9. #65973 Chanya.N (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 12:27
    ฟิคทุกเรื่องไม่เคยคิดจะสาปแช่งคู่คยูมิน..= =

    ขอเรื่องนี้เรื่องแรกเลยเหอะ

    อิกี้เอ๊ย!! ตกส้วมตายไปซะ!!!!
    #65,973
    0
  10. #65959 np137 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 23:59
    กีมันขั้นเทพจริง ๆ =///=
    #65,959
    0
  11. #65699 Witim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 03:06
    กี้แม่งงงงงง
    #65,699
    0
  12. #65663 MTieluk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 20:53
    เลี่ยนจริงอะไรจริงคยูมิน
    #65,663
    0
  13. #65583 lovekyumin18 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 22:45
    รู้สึกว่าซองมินจะเปลืองตัว 555
    #65,583
    0
  14. #65562 A-lma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 10:02
    เเจ่มมากบอม "อย่าคิดควบสอง" 
    กี้แกจะคิดได้มั้ยเนี้ยว่าไม่ควรทำอย่างนี้ 

    #65,562
    0
  15. #65262 เจ้าชายหมาป่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:21
    เจ้าชายหมั่นโถวว น่ากินเนอะ
    #65,262
    0
  16. #65175 NANA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 16:46
    เจ้าชายหมั่นโถ จะเป็นบอมรึเปล่านะ??



    คยูรุกมินหนักใหญ่แล้ว

    มินก็เปลืองตัวไปหลายตลบแล้ว



    ดูสิ ถึงกับโกหกพี่เย่แล้วเนี่ย

    #65,175
    0
  17. #65158 satohara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 14:04
    เจ้าชายหมั่นโถวคือใครกันเนี่ย
    แอบสงสัยมากถึงมากที่สุด
    คยูเอ๊ย ออกตัวแรงมากเลยอ่ะ
    มินก็หลงคยูไปซะแล้วอ่ะ
    พี่เย่ช่วยมินด้วยนะ
    สู้ๆค่ะไรเตอร์ ^^
    #65,158
    0
  18. #64684 tanphon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2554 / 18:29
    เจ้าชายหมั่นโถวคือใครอ่า น่าสงสัย

    แล้วคยูก็นะ เอิ่ม ไม่ไหวจะเคลียร์

    อย่ามาหลอกซองมินนะเว้ยยยยย


    #64,684
    0
  19. #64315 love_kihae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 20:22
    แงงงงงงงงงงงงงง!

    คยูอ้ะ !!
    #64,315
    0
  20. #63845 PARISO'KH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 23:02
    เอาโจวคยูฮยอนไปฝังเดี๋ยวนี้! +_________+
    #63,845
    0
  21. #63825 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 12:24
    มินห้ามเคลิ้มนะ
    #63,825
    0
  22. #63523 Pink_Panther (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 19:44
    พี่เย่มาช่วยมินด่วนเลย

    หลงตากี้ไปไกลแล้ววว
    #63,523
    0
  23. #63283 Mapii ky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 23:22
    ใครก็ได้ห้ามหนูมินด่วน!!!

    เอ๋อ แกคงไม่ทำร้ายจิตใจหนูมินใช่ไหม๊

    #63,283
    0
  24. #63131 ♥mt_saranghae>>km♥ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 17:08

    ใครคือเจ้าชายหมั่นโถว   ที่บอกว่าแก้มป่องอะไรนี่บอมป่าวอะ
    แต่ไม่มีวี่แววเลย TT

    คยู !!!!!!!!!  ทำไมแกทำหวานอย่างนี้ !!
    ถ้ามาหลอกมินให้เสียใจทีหลังชั้นฆ่าแกแน่ !!

    #63,131
    0
  25. #63074 JaYaMy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 03:38
    กี้แก...ได้อีก
    #63,074
    0