14 day in love By Wefer (Yaoi)

ตอนที่ 1 : บทนำ-วันพักของผม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 เม.ย. 56

บทนำ

 


 


นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจับค้อนและตะปู ผมคิดขณะพยายามซ่อมชั้นวางของในห้องครัว


บ้านพักต่างอากาศติดชายทะเลแห่งนี้เป็นของเขตแดนเพื่อนสนิทของผม ที่นี่เงียบ เป็นส่วนตัว และอยู่ไม่ไกลจากตัวเมือง ตรงตามเงื่อนไขการหาบ้านพักของผมพอดี


“เอาเถอะ ได้แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว”


ปลอบใจตัวเองเมื่อเห็นว่าชั้นที่ซ่อมออกมานั้นไม่ได้หน้าตาดูดีเท่าที่ควร


นี่แค่วันแรก ผมก็แทบจะบ้าตายเสียแล้ว


ผมเป็นเจ้าของบริษัทส่งออกเครื่องแต่งกายเล็กๆแห่งหนึ่ง ปกติแล้วผมจะต้องทำงานตลอดเวลา แต่หลังจากที่เข้าโรงพยาบาลเนื่องจากทำงานหนักมากเกินไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว พ่อแม่พี่น้อง เพื่อนๆ รวมถึงลูกน้องคนสนิทต่างลงความเห็นว่าผมควรจะต้องพัก และให้เลิกทำงานอย่างเด็ดขาดสองอาทิตย์เพื่อพักผ่อนอย่างเต็มที่ และเขตแดนก็เสนอบ้านพักหลังนี้ให้ ความจริงต้องเรียกว่าเพื่อนสนิทของผมมันบังคับให้ผมมาน่าจะถูกกว่า


“แล้วเราจะทำอะไรต่อดี”

ผมว่าพลางเดินออกไปยังห้องรับแขกของบ้านที่ตอนนี้สะอาดเอี่ยม ด้วยฝีมือของผมเอง


แต่ยังไม่ทันคิดออกว่าจะทำอะไรต่อไป เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดภายนอกตัวบ้านก็เรียกความสนใจจากผมไป ผมเอียงคอคิดอย่างสงสัยเพราะหลังจากที่ปล่อยผมเอาไว้ เขตแดนก็บอกว่าจะยังไม่กลับมารับจนกว่าจะครบเวลา แล้วก็ไม่น่าจะมีคนอื่นมาหาผมที่นี่ด้วยเช่นกัน


“คุณมาหาใครหรือครับ”


ผมออกไปหน้าบ้านแล้วเจอกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังมุดอยู่ที่กระโปรงรถ เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมอง แม้จะไกลแต่ผมคิดว่าผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนสงสัย ก่อนที่เจ้าตัวจะยกกระเป๋าเดินทางออกมาจากท้ายรถ เฮ้ย! กระเป๋าเดินทาง!


“ผมจะมาพักอยู่ที่นี่ แล้วคุณล่ะ”


เสียงทุ้มตอบกลับมา ผมหันซ้ายหันขวาเพื่อให้แน่ใจว่าแถวนี้ไม่ได้มีบ้านหลังใดนอกจากหลังนี้ หลังที่ผมกำลังพักอยู่


“คุณหมายถึงพักที่นี่”


เมื่อไม่เห็นบ้านหลังอื่นอีก ผมจึงถามพลางชี้เข้าไปในตัวบ้าน และอีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบกลับ


“ใช่ แล้วคุณล่ะ”


ถามอีกแล้ว ผมไม่ทราบว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่มันก็ดูเสียมารยาทมากพอแล้วที่ผมถามเอาๆโดยไม่ตอบคำถามอีกฝ่ายเลย


“ผมชื่อพจน์ เป็นเพื่อนของเขตแดน เขายกบ้านหลังนี้ให้ผมพักสองอาทิตย์”


อีกฝ่ายพยักหน้าคล้ายจะเข้าใจ แต่ก็ยังยกกระเป๋าขึ้นเพื่อเดินผ่านผมเข้าไปในบ้าน


“ผมชื่อ กองทัพ เป็นพี่ชายของนายเขตแดน และเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ผมจะมาพักที่นี่สองอาทิตย์เช่นกัน”


ว่าแล้วก็เดินเข้าบ้านไปอย่างนั้น ไม่สนใจผมที่กำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ที่หน้าบ้านเลยสักนิดเดียว



.................................



“ไอ้เขต!!!


ผมโทรศัพท์ไปหาเพื่อนทันทีเมื่อตั้งสติได้ ไอ้บ้านั่นกล้ามากที่เอาผมมาพักบ้านของพี่ชายมันแล้วพูดราวกับว่าบ้านนี้เป็นของมันเอง ให้พักได้เลยโดยไม่ต้องเกรงใจ


“อะไรของมึงไอ้พจน์”


เสียงคล้ายงัวเงีย ไอ้เพื่อนบ้าของผมมันต้องไปดื่มมาทั้งคืนอีกแน่ๆ


“มึงนั้นแหละไอ้หมาเขต เอาบ้านใครมาให้กูพักวะ มารับกูกลับเดี๋ยวนี้เลย”


“โอย มึงไม่ต้องมาหาเรื่องกูเลยไอ้พจน์ คิดจะอ้างอะไรมึงอีกล่ะ แค่นี้นะกูจะนอน”


แล้วมันก็วางหูไปเลย ไอ้เพื่อนบ้า ไอ้เพื่อนชั่ว ไอ้เพื่อนเลว ผมก่นด่ามันเสร็จก็ลงมาจากห้องที่ผมพัก แน่นอนว่าบ้านนี้มันกว้างพอจะให้ผมและพี่ชายไอ้เขตแดนพักด้วยกันอย่างสบาย แต่เงื่อนไขตอนหาบ้านพักที่ผมยื่นให้ทุกคนคือเงียบ สงบ และไม่มีใครมารบกวน เพราะฉะนั้นการที่มีคนอื่นมาพักอยู่ที่เดียวกันนี้เรียกว่ารบกวนผมสุดๆเลยก็ว่าได้


“ไอ้เขตมันว่ายังไงบ้างล่ะ”


ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าผมไปโทรหาเพื่อนมา พี่ชายไอ้เขต(ที่ผมลืมชื่อไปแล้ว)จึงเอ่ยถามผมพร้อมรอยยิ้มที่ผมคิดว่ามันกวนประสาทผมสุดๆ ตอนนี้พี่แกถอดแว่นตาดำออกแล้วครับ และกำลังนั่งดูทีวีกินขนมสบายใจ ทั้งๆที่ของที่พี่มันกำลังกินเข้าไปนั้นเป็นของๆผม พูดให้ถูกคือของที่เขตแดนมันซื้อมาเตรียมเอาไว้ให้ผมถึงจะถูก


“มันยังไม่ตื่น”


เสียงหัวเราะในลำคอแบบทุ้มๆบ่งบอกว่าเจ้าตัวรู้ดีเชียวถึงนิสัยของไอ้เขตแดนที่ว่า หากใครโทรไปคุยกับมันตอนเพิ่งตื่น
หรือโทรไปปลุกมัน ไม่มีทางที่จะพูดคุยกันรู้เรื่องได้


“พี่สามารถหาที่อยู่ใหม่ไห้เราได้นะ โรงแรมแถวๆนี้มีเยอะแยะ”


และเต็มไปด้วยผู้คน โธ่ ผมไม่ได้โง่นะครับ หาดเลื่องชื่อแห่งนี้มีคนตลอดปีไม่ต้องรอหน้าเทศกาลใดๆ ตรงส่วนที่ผมอยู่นี้หากไม่ติดว่าเป็นหาดส่วนตัว คิดว่าจะเงียบได้ปานนี้หรือครับ


“ผมอยากได้ที่พักเงียบๆ”


พี่แกพยักหน้า


“พี่ก็ต้องการที่เงียบๆเช่นกัน”


และที่นี่เป็นของพี่ท่าน แม้ผมจะมาถึงก่อนและได้นอนพักมาแล้วหนึ่งคืน คนที่สมควรจะต้องระเห็จออกไปอย่างไรก็ยังเป็นผม


“พี่ไม่ว่าถ้าเราจะพักอยู่ที่นี่ แต่อย่างเอะอะเสียงดัง แค่นั้นเอง”


ผมชั่งใจอยู่เพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ ถึงผมจะโทรหาคนอื่นเขาก็ต้องคิดว่าผมหาข้ออ้างเพื่อให้มารับผมกลับ ไอ้เขตแดนเองก็คงคิดไม่ต่างกัน นอกจากว่าพี่ชายของมันจะยืนยันให้ ซึ่งผมไม่คิดจะทำอะไรให้มันยุ่งยากเรื่องมากขนาดนั้น เพราะผมไม่ได้สนิทกับพี่เขา อีกอย่าง ถึงจะพักที่เดียวกันผมก็ไม่คิดว่ามันจะมีอะไรให้ต้องหนักใจนักหนา หากว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง แต่จะว่าไป พี่เขาควรจะกังวลใจมากกว่าผมนะ เพราะผมน่ะเป็นเกย์ ชอบผู้ชาย ถึงพี่แกจะไม่ตรงสเปคผมเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรหน้าตาก็ผ่านอยู่


ตอนแรกผมคิดจะบอกเพื่อให้พี่เขารังเกียจและหนีไปเอง แต่คิดไปคิดมา ถ้าพี่แกเกิดรังเกียจแล้วไล่ผมออกไปเห็นจะไม่คุ้ม เช่นนั้นแล้ว การใช้ชิวิตอยู่ในบ้านหลังน้อยติดทะเลกับชายหนุ่มอีกคนของผมจึงได้เริ่มต้นขึ้น


แต่ก่อนอื่น ผมคิดว่าผมควรไปถามชื่อพี่แกอีกครั้งก่อนเห็นจะดีที่สุด



..............................

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 oooyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 17:43
    รอตอนต่อไปเลยค่าาา โธ่ เค้าชื่อพี่กองทัพว่าที่สามีในอนาคตของนุ๋งัยคะ
    #2
    0
  2. #1 wizabaatesud (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 21:18
    ติดตามๆ^^
    #1
    0