[Fic Nomin] SweetRevenge กลรักดอกโบตั๋น (จบ)

ตอนที่ 7 : การยอมรับในฐานะภรรยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

 

ตอนที่  6 การยอมรับในฐานะภรรยา

 

“พี่เลี่ยงจิน”ใช่ เขามาอยู่ตรงหน้าผม ผมตกใจมากแต่เขาก็มองและได้แต่ยิ้ม

“กลัวพี่หรอครับ?”การเจอกันหลังจากนั้นงานเลี้ยงน้ำชาทำให้ผมไม่สามารถมองเขาแบบเดิมได้อีก แต่ผมก็หวังว่าลึกๆเขาจะยังคงใจดีกับผมอยู่

“ครับ ผมกลัว”ผมยอมรับไปโดยตรง เขาก็ทำได้แค่ขำในลำคอ หันไปมองหยางเค่อที่กำลังเดินมาหาผม คงจะสงสัยว่าใครมา

“สวัสดีครับ คุณชายหยางเค่อ ว่าที่น้องเขย? ใช่น้องเขยของป่าน”หยางเค่อทำหน้าสงสัยต่อพี่เลี่ยงจิน แน่นอนว่าเขารู้จักหยางเค่อเพียงฝ่ายเดียว

“คุณคือใคร?”

“ผมเลี่ยงจินครับ เป็นว่าที่หัวหน้าฝ่ายตะวันตก”หยางเค่อทำหน้าตกใจจนหน้าซีดก่อนจะรีบดึงตัวผมไปไว้ด้านหลังแทน

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ทำร้ายเธอแน่นอน ผมแค่แวะมาหา”ผมจึงเดินออกมาจากด้านหลัง
หยางเค่อและส่ายหัวบอกว่าไม่เป็นไร

“เดี๋ยวพี่ขอคุยธุระก่อน แล้วพี่จะตามไป”หยางเค่อมองหน้าผมด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเดินกลับไปที่ศาลาริมน้ำ ผมจึงหันมามองหน้าเขา

“ผมไม่รู้นะครับว่าพี่ต้องการอะไรกันแน่ แต่ผมคิดว่าเราควรเลิกยุ่งกันดีกว่าครับเพราะผมไม่อยากมองพี่แย่ไปกว่านี้”ให้เขาเหลือไว้ในสิ่งดีๆดีกว่า ผมไม่อยากเกลียดเขา โกรธเขา เขาทำหน้าเรียบเฉยใส่

“เชิญนั่งก่อนสิครับ”ผมจึงพาเขาไปนั่งรับแขกในบ้านก่อน

“แล้วสามีเธอล่ะไปไหน พี่ว่าพี่บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าถ้าพี่พาตัวเธอไปได้..”

“ไม่ได้ครับ ผมจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้นถ้าพี่จะแย่งทุกสิ่งที่คุณจิวซินมี ผมคงเป็นแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่พี่แย่งไปไม่ได้”ผมยังจำคำของเขาได้เสมอ ผมไม่รู้ว่ามันมีมูลเหตุมาจากอะไรแต่ผมก็จะอยู่ตรงนี้ข้างๆคุณจิวซินเท่านั้น

“เธอนี่มันดื้อจริงๆเลยนะ พี่ก็อยากรู้จริงๆว่าถ้าเขาไม่เลือกเธอเหมือนที่เธอเลือกเขา เธอจะรู้สึกอย่างไร”

“ผมก็เป็นอย่างนั้นมาตลอดครับ”ผมบอกเขา 

“งั้นหรอ? น่าดีใจแทนมันจริงๆ”

“ผมไม่รู้ว่าการเจอกันของเรา ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่มอบให้ผมมันเป็นแค่เรื่องโกหกหรือเปล่า แต่หากมันเป็นเรื่องจริงผมก็ขอบคุณพี่จริงๆนะครับ”ผมได้บอกในสิ่งที่ผมอยากบอกกับพี่เลี่ยงจินแล้ว เขาก็ไม่แสดงอาการอะไรออกมา

 

“เธอไม่เคยรู้สึกดีกับพี่เลยจริงๆหรอ?”

 

“รู้สึกครับ แต่ให้ได้แค่พี่น้องเท่านั้น”ผมยืนยันอะไรแล้วผมก็ไม่มีวันเปลี่ยนมัน

 

“ถ้าพี่บอกว่าพี่จะฆ่ามันล่ะ”หมายถึงฆ่าคุณจิวซิน 

 

“ไม่ได้นะครับ ถือว่าผมขอร้อง พี่อย่าทำร้ายเขาได้มั้ย?”เขาผ่านอะไรมาเยอะแยะ มากกว่าเราผมคงทำใจไม่ได้จริงๆถ้าเขาจะต้องตายจากผมไป

“ทำไมห่วงมันมากหรือไง? มันทิ้งเธอ ปล่อยเธอทิ้งไว้ที่บ้านทำเธอเหมือนแค่ตุ๊กตารองรับอารมณ์ เธอชอบนักหรอที่เป็นแบบนี้”

 

“...”

 

“หย่ากับมันแล้วมาแต่งงานกับพี่ พี่จะไม่ทำให้เธอเสียใจ”

“ผมทำไม่ได้ครับ”อีกฝ่ายมีสีหน้าฉุนเฉียวอย่างเห็นได้ชัด แต่ถ้าเราหนักแน่นพอก็ไม่มีอะไรต้องให้กลัว เขาเดินเข้ามาก่อนจะจูบผม แต่ผมเอามือกันไว้และผลักเขาออก

“อย่าให้ผมต้องรู้สึกแย่กับพี่ไปมากกว่านี้เลยครับ”ผมพูดเสียงเรียบ เขาก็ทำหน้าโมโหก่อนจะออกไปจากบ้านผมทันที

 

 

เลี่ยงจิน part

ผมโมโหมากด้วยความที่กลัวว่าตัวเองจะคุมไม่อยู่ ผมจึงออกมาจากบ้านหลังนั้นทันที เธอปฏิเสธผมอย่างเยือกเย็น ทั้งที่ผมทำดีก็แล้ว มอบทุกอย่างให้ก็แล้ว เธอก็ไม่มีวันรับรักผม เพียงเพราะไอจิวซินนั่น

“โธ่เว้ย!!”ผมถอดเสื้อตัวนอกก่อนจะเขวี้ยงมันลงพื้นอย่างโมโห ยิ่งประโยคที่เธอพูดว่า ผมจะไม่มีวันแย่งเธอไปจากคุณจิวซินได้ ผมก็ยิ่งโกรธที่ทำไมมันถึงได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งใจและกายของเธอ ผมยอมรับว่าครั้งแรกที่เราเจอกันมันก็แค่การจัดฉากให้เธอตายใจ และให้เธอเป็นเพียงหมากหนึ่งตัวในกระดานเกมที่ผมสร้างขึ้นมา แต่กลับกลายเป็นว่า

ผมกลับหลงรักเธอซะเอง คำพูด รอยยิ้ม ท่าทางต่างๆที่ผมไม่เคยได้รับจากใคร ทำให้ผมรู้สึกดีเวลาเจอหน้าเธอ ผมแอบไปดูเธอทุกวัน เพียงเพราะอยากเห็นหน้า ผมเองก็โกรธตัวเองเหมือนกันที่ทำให้เธอกลัว มีดที่ผมใช้ขู่เธอ ผมก็ทำลายมันทิ้งเพราะไม่อยากนึกภาพที่ตัวเองทำลงไป 

“พี่ใหญ่เป็นอะไรครับ?”คนเล็กเดินลงมา ถามผมอย่างเป็นห่วง ผมจึงกลั้นอารมณ์ทุกอย่างเอาไว้ และทำว่าไม่เป็นอะไร แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้

“ผมเตือนแล้วนะครับว่าหยุดได้ก็ควรหยุดและเริ่มต้นใหม่”

“พี่ยังไม่ได้จัดการมันเลยนะครับ พี่ยังไม่เห็นในสิ่งที่พี่ต้องการเลยพี่หยุดไม่ได้ครับ”คนเล็กจึงถอนหายใจเดินเข้ามาลูบไหล่ของผมอย่างอ่อนโยน

“ท่านพ่อและท่านแม่ก็อยากให้มันสิ้นสุดลงสักที ถือว่าเห็นแก่ท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้หรอครับ”ถึงคุณชายและคุณหญิงจะต้องการแต่ผมก็ทำไม่ได้จริงๆ

“คนเล็กจะยอมให้พี่มองคนที่ฆ่าพ่อและแม่ของพี่มีความสุขต่อหน้าต่อตาหรอครับ”ใช่ มันฆ่าพ่อและแม่ของผม ผมยังจำภาพวันนั้นได้ดี สายตาที่โหดเหี้ยม ไร้การปราณีแม้อีกฝ่ายจะร้องขอชีวิต มันก็ยังลงมือทำอย่างง่ายดาย ผมเดินกลับห้องไปวันนี้เป็นวันที่ผมเสียอารมณ์มากที่สุด

 

...

 

“ผมคงต้องปล่อยพี่ใหญ่สินะ”ร่างเล็กมองหน้าแม่นมของตัวเองด้วยความรู้สึกเศร้า เธอยังจำภาพวันที่ท่านพ่อและท่านแม่รับพี่ใหญ่มาอุปการะได้ดี พี่ใหญ่ในตอนแรกที่คนเล็กเห็นเป็นผู้ชายร่างผอมบาง หน้าโทรม แววตาราวกับโลกพังทลาย เธอจำได้ทุกอย่างแต่ด้วยความที่ท่านพ่อและท่านแม่เป็นคนใจดีและอบอุ่น จึงทำให้พี่ใหญ่กลับมาดีขึ้นในทุกๆด้านและรักผมดูแลผมตลอดมา แต่คงมีเรื่องเดียวที่ท่านพ่อท่านแม่ลบมันทิ้งไม่ได้จากตัวพี่ใหญ่ ก็คือปมในจิตใจของเขา ที่ยังคงฝังใจเรื่องการตายของพ่อและแม่ของตัวเอง

“คุณหนูทำดีสุดแล้วค่ะ”แม่นมปลอบเธอก่อนจะพาเธอไปพักผ่อนต่อ

 

จิวซิน part

“พี่ลี่อิน..”ผมเข้ามาเยี่ยมเธออีกครั้ง หลังจากที่เมื่อวานเกิดเรื่องต่างๆจนผมและป่านต้องกลับไปก่อน เธอยังไม่ฟื้นเลย ผมมาพร้อมช่อดอกไม้ ดอกกุหลาบที่เธอชอบ

“ฟื้นสักทีสิครับ ผมรออยู่นะ”ผมนั่งกุมมือเธอเอาไว้ และหวังว่าเธอจะฟื้นขึ้นมา

“..จิวซิน”ผมเงยหน้ามอง พี่ลี่อินมองผมด้วยน้ำตา

“พี่ฟื้นแล้ว เดี๋ยวผมไปตามหมอให้นะครับ”ผมกำลังเดินออกไปแต่เขาก็รั้งผมเอาไว้

“อยู่ด้วยกันก่อนได้มั้ย?”

“ได้สิครับ อยู่ทั้งวันเลยก็ทำได้”เขายิ้มอย่างมีความสุข ผมเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการมาตลอด

“นายยังรักพี่มั้ย?”เขาก็ถามผม

“รักสิ..”ผมพูดออกมา แต่ทำไมผมถึงรู้สึกสับสน รักที่เคยพูดได้เต็มปาก ทำไมตอนนี้มันถึงดูอึกอักไปหมด ผมจึงหอมลงบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยนเพื่อยืนยันใจตัวเองที่กำลังสับสนไปหมด

 

...

ผมกลับมาบ้านเพราะคุณหญิงฟ่านไล่เช่นเคย แต่ผมก็จะดูแลพี่ลี่อินจนกว่าเธอจะหายดี

“กลับมาแล้วหรอครับ”เสียงของเธอดังขึ้นมา เสียงของป่านผมมองไปหาเธอ เธอเดินยิ้มมาหาผม รอยยิ้มเธอทำให้ผมหายเหนื่อยอย่างไม่น่าเชื่อ

“อืม”ผมตอบห้วนๆ ซึ่งเธอเองก็ยังไม่หุบยิ้ม ก่อนจะพาผมไปนั่งพักและหยิบน้ำพร้อมผลไม้ที่ผมชอบอย่างแอปเปิ้ลมาให้ผม

“รู้ว่าคุณเหนื่อย ผมเลยเตรียมของที่ชอบเอาไว้”ผมจ้องหน้าเธอ มันคืออะไรกันแน่ เพราะเธอหรือเปล่าที่ทำให้ผมสับสน ทั้งที่มันไม่ควรเป็น ผมจึงลองกอดเธอ

“?”ใจของผมกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นหอมของร่างกาย เส้นผมสวย ผมกำลังรั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ ผมผลักตัวเองออกป่านก็ทำสีหน้าสงสัย 

ไม่ได้เราจะรักป่านไม่ได้ คนที่เรารักมีเพียงพี่ลี่อิน และต้องเป็นพี่ลี่อินเท่านั้น

“ฉันภาวนาอยู่นะ”

“?”

“ว่าขอให้เราหย่ากันเร็วๆ”ผมจึงเดินลุกไปจากเธอโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ ผมอยากให้มันผ่านไปไวๆสักที ทุกอย่างจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม รวมทั้งหัวใจของผมด้วย

 

...

“นี่มันโกงกันชัดๆ”ภายในบ่อนการพนัน เสียงไฮโซคนหนึ่งตะโกนโวกเวกโวยวาย เลี่ยงจินที่นั่งอยู่ปรายตามองด้วยความตลกกับสิ่งที่คนตรงหน้าพูด

“ผมเล่นตามกติกานะครับ คุณมันโง่เอง”ทุกอย่างก็เป็นไปตามเกมการพนัน เพียงแต่อีกฝ่ายกลับยอมรับมันไม่ได้เอง

“ตกลงจะยอมยกหุ้นของบริษัทตระกูลหลินให้ผม 30%ดีๆ หรือจะให้ผมต้องซัดหน้าก่อนจะอัดปากเน่าๆของคุณด้วยลูกกระสุนดีนะ”คนที่กำลังโมโหก็ต้องกลัวสุดขีดกับสิ่งที่เลี่ยงจินพูด เขาไม่มีทางเลือกจนสุดท้ายยอมยกหุ้นของบริษัทตระกูลหลินไปโดยดี

“เอามาให้หมดอำนาจของมึง”เลี่ยงจินหยิบแก้วสุราดื่มมันอย่างสะใจ 

 

จิวซิน part

“ว่าไงนะ!”ผมที่เพิ่งได้รับสายจากทางบริษัทว่ามีคนกำลังตระเวนขายหุ้นให้กับพวกฝั่งตะวันตก ผมว่าพวกมันคงใช้วิธีสกปรกๆแน่ๆ

“เวรเอ๊ย!”ผมรีบเดินทางไปบริษัท เพื่อไปเจรจากับผู้ถือหุ้นที่เหลือเพราะถ้าฝั่งตะวันตกได้หุ้นเกิน 70 % บริษัทของเราจะถูกมันยึดโดยทันที เพราะสถานะของผมตอนนี้ยังไม่ได้เป็นประธานบริษัท จึงทำอะไรไม่ได้ยกเว้นป้องกันไม่ให้หุ้นที่อยู่กับผม 30% หายไป หากรอให้ถึงวันครบรอบวันตายคุณปู่คงจะต้องจบเห่แน่ๆ

‘กูจะแย่งมึงมาให้หมด’คำพูดของมันกำลังเริ่มต้นแล้ว ผมจะไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นแน่นอน

“นายน้อยครับ เขตเราที่ติดกับฝ่ายใต้และฝ่ายตะวันตกถูกทำลายหมดเลยครับ”ในขณะที่ผมเจรจาทุกอย่างเสร็จ ลูกน้องก็ต้องมาแจ้งเรื่องไม่ดีให้ฟังอีกครั้ง นี่มันต้องการจะทำลายเราให้สูญสิ้นทุกอย่าง

“นายน้อยครับมีสายต้องการจะคุยกับนายน้อยครับ”ผมคว้าหูโทรศัพท์อย่างโมโห

[เป็นไงครับ คุณจิวซินความรู้สึกที่ทุกอย่างกำลังจะหายไปมันเป็นยังไงครับ]ผมรู้ทันทีว่าปลายสายคือใคร

“ต้องการอะไรกันแน่”

[ชีวิตที่มึงไม่เหลืออะไรเลย.. นั่นแหละคือสิ่งที่กูต้องการ]เสียงของมันดูสะใจในสิ่งที่ทำมาก

“งั้นอยากจะจบมันที่ไหนดีล่ะ กูจะได้จัดการปรสิตอย่างมึงออกจากชีวิตสักที”แค่ศึกเดียว ศึกที่จะตัดสินกัน

[รีบจังเลยนะครับ ขอผมทำลายสิ่งที่คุณรักทีละอย่างๆให้สนุกก่อนสิครับ ไว้ตอนที่มึงไม่เหลืออะไรวันนั้นเป็นวันที่กูจะทำให้มันจบเอง]ผมเขวี้ยงหูโทรศัพท์จนแตก มันต้องการจะเล่นตลกกับชีวิตผม

“เร็วๆนี้มันจะได้จบลงแน่ แต่คนที่จบต้องเป็นมึงแทนไอเลี่ยงจิน”

 

ปรารถนา part

คุณทนายทำสีหน้าเคร่งเครียดมาที่บ้านของผม เอาแต่ถามหาคุณจิวซินที่ออกไปจากบ้านอย่างรีบร้อน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“คุณทนายมันเกิดอะไรขึ้นครับ?”

“ตอนนี้บริษัทใหญ่กำลังถูกคนจากฝ่ายตะวันตกตระเวนซื้อหุ้นไปครับ”พี่เลี่ยงจิน เขากำลังต้องการอะไรกันแน่

“นายน้อยต้องรักษาหุ้นไม่ให้อีกฝ่ายได้เกิน 70 % นายน้อยจึงต้องรักษาหุ้นเอาไว้เพราะตอนนี้ตำแหน่งของนายน้อยยังเป็นเพียงรองประธาน ยังไม่เป็นประธานเพราะวันครบรอบการเสียชีวิตของท่านผู้นำยังมาไม่ถึง”สถานการณ์ตอนนี้แย่มากเลย เขาคงเครียดมากแน่ๆ

“แล้วพอมีวิธีไหนบ้างที่จะช่วยคุณจิวซินได้ครับ?”คุณทนายเอาแต่ส่ายหัว คงไม่มีทางอื่นนอกจากรอวันครบรอบการเสียชีวิตของคุณปู่สินะ

“มันก็มีแต่ผมไม่อยากให้ทำครับ และผมก็ไม่ยอมด้วยครับ”

“บอกมาก่อนครับ เผื่อผมช่วยได้ผมก็จะช่วย”คุณทนายทำสีหน้าที่ไม่อยากพูดออกมา วิธีนั้นมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ

“คือการที่คุณหนูต้องหย่ากับนายน้อยก่อนกำหนด มันจะทำให้คุณหนูไม่ได้อะไรเลย”

“...”ใช่ เพราะตามสัญญาหากใครไม่ยินยอมและเลิกก่อนวันครบรอบคุณปู่ คนที่ไม่ยินยอมจะไม่เหลืออะไรเลย และนั่นก็จะทำให้ทรัพย์สมบัติไปตกอยู่ที่คนที่ยินยอมแต่ง นี่สินะเหตุผลที่คุณทนายไม่อยากแนะนำ

“ผมจะไม่ยอมให้คุณหนูทำแบบนั้นเด็ดขาดครับ”เขาค้านหัวชนฝา สมองของผมก็เอาแต่คิด

“...”ผมขอเวลาให้ผมได้ตัดสินใจบางอย่าง หวังว่ามันจะไม่สายเกินไป

 

ลี่อิน part

จิวซินมาเยี่ยมฉันอีกครั้ง คุณหมอบอกว่าอีกไม่นานฉันก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว ฉันกำลังจะบอกข่าวดีให้เขาฟัง แต่วันนี้สีหน้าเขาดูไม่ดีเลย

“เครียดอะไรหรอ?”เขาเดินเข้ามากอดฉันอย่างเหนื่อยล้า ไม่พูดอะไร

“ผมเหนื่อย...”คงจะหนักเลยสินะ

“ไม่เป็นไรนะ ทุกอย่างมันต้องดีขึ้น”ฉันโอบกอดเขาให้แน่นขึ้น

“ออกจากลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้นะ!”แม่เดินเข้ามาก่อนจะดึงร่างจิวซินออก ก่อนจะผลักออก

“เลิกยุ่งสักที ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง อีกไม่นานฉันก็จะจับลูกสาวฉันแต่งกับคนฝ่ายใต้แล้ว!”ไม่นะ คุณแม่ยังคงไม่ล้มเลิกความคิดที่จะจับฉันแต่งงานกับคนอื่น จิวซินเดินมายืนข้างๆฉัน

“ผมไม่ยอมครับ ผมไม่ยอมให้พี่ลี่อินแต่งงานกับใครเด็ดขาด”คุณแม่มีสีหน้าที่ไม่ดีนัก ท่านเริ่มจะโมโหจิวซิน

“แกห้ามฉันไม่ได้”

“ห้ามได้ครับ เพราะผมกำลังจะหย่ากับป่านเร็วๆนี้ และผมจะแต่งงานกับพี่ลี่อินเอง”ว่าไงนะ ฉันมองหน้าเขาอย่างกังวล คุณแม่ก็ตกใจและโมโหหนักกว่าเดิม

“คนที่จะเป็นภรรยาผมได้ มีเพียงพี่ลี่อินเท่านั้น และไม่มีใครเป็นได้!”ฉันหันไปมองที่ประตูเพราะเหมือนมีคนมาเยี่ยม ฉันเห็นหยางเค่อเดินถือกระจาดผลไม้มาพร้อมกับ

 

ป่าน..

 

เธอมองหน้าฉันและจิวซินก่อนจะเดินออกไปอย่างช้าๆ

“ป่าน!”ฉันตะโกนร้องเรียก ฉันเริ่มรู้สึกผิดต่อป่านหลายครั้ง ยิ่งเห็นภาพเธอมองเราทั้งคู่ฉันก็ยิ่งรู้สึกผิด จิวซินก็มีสีหน้าตกใจไม่น้อย

“พี่แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลยว่ะ”หยางเค่อพูดก่อนจะวางกระจาด และเดินตามป่านไป

 

หยางเค่อ part

“พี่ป่าน!”ผมวิ่งตามจนพบพี่ป่านนั่งอยู่ที่สวนข้างโรงพยาบาล สีหน้าพี่ป่านยังคงนิ่งเฉย พี่ป่านไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย ผมโคตรผิดหวังในตัวของพี่จิวซินเลย

ทั้งที่พี่ป่านรักพี่จิวซินยอมทุกอย่าง แต่ดูสิ่งที่เขาทำดิ

“พี่ป่านเรากลับกันก่อนมั้ย?”ผมถามเขา เพราะหากยังอยู่ตรงนี้คงไม่ดีต่อจิตใจพี่ป่านแน่ๆ

“อ..อืม”เธอเสียงสั่นอีกแล้ว น้ำตาเริ่มคลอเบ้าจนจะเอ่อล้นออกมา เธอเดินไปโดยไม่พูดอะไร

 

ปรารถนา part

“ไหวมั้ยครับพี่ป่าน”ผมกลับบ้านพร้อมหยางเค่อ ผมไม่พูดอะไรทั้งนั้น ระหว่างทางผมเอาแต่ทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

“พี่ไหว กลับบ้านดีๆนะ”ตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียว ผมบอกลาก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะล้มลงร้องไห้กับพื้นที่เย็นเฉียบ ผมมองแหวนแต่งงาน และเริ่มเจ็บอีกครั้ง เจ็บจนจุกไปหมด ร้าวไปทั้งหัวใจของผม ทั้งหัวใจ น้ำตา และสมองตีกันอย่างรุนแรง แม้แต่แรงเดินผมก็ไม่มี

“ฮึกๆ ฮือๆ”และตอนนั้นผมก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

 

เลี่ยงจิน part

“ดีมากครับ”ผมมองหุ้นสุดท้าย ตอนนี้ผมรวบรวมมันได้ครบ 70%แล้ว ก็เหลือแต่ส่วนของไอจิวซิน ผมก็ได้เป็นเจ้าของบริษัทตระกูลหลิน และผมก็จะทำลายมันทิ้งซะ

วันชำระแค้นก็เข้ามาเรื่อยๆ

“เรามาสร้างเกมที่ทำให้มันเจ็บเจียนตายเลยดีมั้ย?”และแล้วความคิดสนุกก็โผล่มาในหัวของผม

“เกมทางเลือกระหว่างคนที่มันรักกับคนที่รักมัน มันจะเลือกใคร?”

“จัดการนัดวันและสถานที่ให้ดี เพราะฉันเองก็อยากให้มันจบไวๆเหมือนกัน”

 

 

ToBeContinue

 

 

writer talk :

โอยแกทำป่านฉันร้องไห้อีกแล้ว

แล้วพี่เลี่ยงจะทำอะไรต่อไปเพื่อแก้แค้น

รับประกันความน้ำเน่า+ไร้เหตุผล55555

มีความคิดเห็นอย่างไรก็สามารถติชมได้นะคะ

ผิดพลาดประการใดขออภัย มา ณ ที่นี้ด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #14 DDREmm (@porpor2545) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 12:46
    มาอัพต่ออีกนะคะ🥺
    #14
    0
  2. #13 DDREmm (@porpor2545) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 12:46
    สงสารป่านมากเลยฮือออ
    #13
    0