ตอนที่ 1 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

INTRO



23:09 .



.

.

.



ฮัลโหลอิหมีเสียงเหมือนคนหมดอะไรตายอยากของ บีบอยศัลยแพทย์หนุ่มหน้าหวานวัย 27 ปี เต็ม ที่ตอนนี้กำลังนั่งทำหน้าหงอย เศร้าสร้อย คุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิททางปลายสาย

 



“มึงงงงงง……” หนุ่มหน้าหวานบีบอยกลอกเสียงของคนใกล้จะร้องให้ ส่งไปให้ปลายสายได้รับรู้

 



“เป็นอะไรของมึงอี๊ก อิบอยยยย” เสียงปลายสายของ หมี เพื่อนสาวคนสนิท ที่ตอนนี้ทำงานเป็นพนังงานสืบสวนประจำสำนักงานตำรวจ ได้ส่งเสียงตอบกลับ

 



“มึ๊ง….อิหมี คือ มันแบบ แบบว่าแบบ นา ออ อด เค แฮ….โด วา จู เซ โย” ศัสยแพทย์หนุ่มตอบกลับเพื่อนสนิทอย่างที่ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงกับสิ่งที่ตนเผชิญอยู่ตอนนี้

 



“หยุด! หยุดพ้นภาษาอะไรที่กูไม่จักออกได้ไหม!?” เพื่อนสาวทางปลายส่งเสียงออกจะเริ่มรำคาญ ในความร่ำไรที่จะพูดของบีบอย

 



“เกาหลี” ศัลยแพทย์หน้าหวานส่งเสียงเล็ก เสียงน้อยกลับไป

 



“ห๊ะ!!” หมีฉงนให้คำตอบของเพื่อน

 



ก็ภาษาเกาหลีไง ที่พูดไปเมื่อกี๊บีบอยตอบส่งเสียงสองกลับไปให้เพื่อนสนิท

 



“โอ๊ย!! อิบ๊อยยยยยยย” ตอนนี้คนปลายสายเริ่มทนไม่ไหวกับความเพื่อนสนิท ความบีบอย ที่ไม่รู้จะสันหาคำอะไรมาอธิบาย

 



“อย่าพึ่งขึ้นดิอิหมี กูจะร้องไห้แล้วนะ” ศัลยแพทย์หนุ่มทำเสียงสั่นคลอนในลำคอส่งไปให้ทางปลายสาย ว่าตอนนี้เขาอารมร์อ่อนไหวขนาดไหน

 



“เฮ้อ…..สรุปมีอะไรอิบีบอย พูดมา” เสียงพูดเหนื่อยใจของเพื่อนสาวคนสนิทถูกส่งกลับมาให้เพื่อนหน้าหวานของตน

 



“มึงมาหากูได้ไหมกูมีอะไรให้มึงดูด้วย มันเป็นสิ่งที่ทำให้กูรู้สึกอยากจะร้องไห้มากๆ ฮื่อ….อิหมี๊ มึ๊งงงงง ” ศัลยแพทย์คนหน้าหวานบอกความต้องการให้เพื่อนสาวได้รู้ สาเหตุที่ตนโทรหา

 



“อะไรคือสิ่งที่ทำให้มึงร้องไห้…..คงไม่ให้สแตนดี้ชานยอลที่มึงแบกขึ้นเครื่องมากจากเกาหลีคอหักนะ” หมีกลอกพูดเสียงเหน็บแนม หน้าหมันไส้ ให้คนที่โทรหาตน

 



“อิบ้าหมี! ไม่ใช่เว้ยสแตนดี้พี่ชานยอลนะกูเก็บรักษาอย่างดีอยู่ให้ตู้โชว์แล้วเถอะ หึ้ย!!!” หนุ่มหน้าหวานส่งเสียงแหลมตอกกลับให้เพื่อนสาว ที่พูดประโยคเหน็ยแนมเขา

 



“ถ้าเป็นเรื่องนั้นมึงโดนแน่อิบอย….แล้วตอนนี้มึงอยู่ร้านไหน” คนปลายสายเอ่ยปากถามสถานที่อยู่ ณ ตอนนี้จากเพื่อนจอมเยอะของเธอ

 



“เจ๊โอว” ศัลยแพทย์บีบอยเอ่ยบอกสถานที่ตนตอนนี้อยู่ตอนนี้กับคนปลายสาย

 



“เอ๊า!!! อิบอยไปทำห่าอะไรที่นั่น กูก็นึกว่ามึงจะไปร้านแถวทองหล่อ กูก็ขับรถมาทองหล่อเต็มตีนเล๊ย” คนปลายสายพ้นคำบ่นเพื่อนสนิทจอมเยอะของตัวเองออกมา เพราะปกติเวลาแบบนี้คนจอยเยอะจะไปนั่งดื่มแถวนั้นเสมอ

 



“ก็กูอยากกินมาม่าเจ๊โอวอะ” บีบอยบอกจุดประสงค์ที่ๆเขาอยู่ตอนนี้กับเพื่อนสนิททางปลายสาย ได้รับรู้

 



“เอองั้นก็นั่งแดกรอกูแบป!” คนปลายสายตอบกลับอย่างเหนื่อยใจกับเพื่อนสนิทของตน  

 



“ความบิบอยจริง!!” หญิงสาวโวยออกมาหลังจากวางสายของบีบอยศัลยแพทย์เพี่อนสนิทจอมเยอะของเธอ

 



.

.

.

.

.



เมื่อวาน




              สนามบินที่เต็มไปด้วยคนมากมายตลอดเวลา ที่ตอนนี้เป็นเวลาประมาณเที่ยงเศษๆ ร่างของพนังงานสืบสวนหญิงกำลังมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเองแล้วส่งเสียงจิกปากออกมา ในขณะที่มายืนรอรับเพื่อนสนิทที่ไปเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรมความงามที่เกาหลีถึงสามปีเต็ม อยู่หน้าเกท แต่รออยู่นานเธอก็ไม่เห็นร่างของเพื่อนสนิทตนเดินออกมาจากเกทสักที

 



“ไอ้บอย! ไอ้บอยโว้ย!!...” หญิงสาวตะโกนออกมาเมื่อตนเห็นคนที่กำลังมองหาอยู่ตอนนี้

 



“ไอ้บอย!!! ทางนี้บอย! กู! อยู่! นี้! ” สาวเจ้ายังตะโกนออกมาอย่างต่อเนื่องพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมา ทำเป็นสัญญาณบอกให้เพื่อนสนิทที่กลับมาจากเกาหลีได้เห็น

 



             แต่เหมือนคนหน้าหวานที่ออกมาจากเกทพร้อมกับของพลุงพลัง ทำหน้าเหลอหลา หันซ้ายแลขวาหาเพื่อนสาวตัวเองที่บอกบังคับให้มารับตนในวันนี้

 



“นายแพทย์!...คณาธิป!!!” สาวเจ้าตะโกนออกมาอีกครั้ง หวังว่าการตะโกนเรียกสุดเสียงครั้งนี้จะทำให้คนที่ทำเหลอหลาตอนนี้ให้ตนนะ

 



   หลังจากเสียงตะโกนนั้นดังขึ้น คนเจ้าของชื่อก็หันมองตามเสียงทันที หน้าหวานเห็นคนที่ตนกำลังหาอยู่โยกโบกมือไปมาทั้งสองข้างแบบสุดตัว พร้อมกับตะโกนชื่อจริงพร้อมนามสกุลตนออกมาอีกรอบ แล้วชี้มองมาที่ตน จนคนบริเวณนั้นเริ่มมองตาม

 



คณาธิป!!!.....ธรรมธัช!!!!!” เธอตะโกนเรียกเพื่อนสนิทอีกครั้งให้ดังกว่าเก่า

 



   ศัลยแพทย์หนุ่มหน้าหวานรีบเดินตรงไปหน้าสาวเจ้าเพื่อนสนิทพร้องของพลุงพลังที่ตนหอบกลับมาจากเกาหลีทันที เพราะอยากให้นางหมีเพื่องสนิทหยุดตะโกนชื่อจริงที่ขัดกับใบหน้าหวานๆ สวยๆ ของตัวเองสักที

 



“อิดอกหมี!! มึงหยุดตะโกนเดี๋ยวนี้นะ!!!....แล้วช่วยกูถือของด้วย เร็วๆๆ!!” คนหน้าหวานหยุดเดินแล้วชี้บอกให้เพื่อนตนมาช่วยเอาของๆตนที่พลุงพลังตอนนี้ไปถือ

 



             เมื่อเห็นเพื่อนสนิททำหน้าฟึดฟัดใส่ สาวเจ้าก็หัวเราะล่าก่อนจะเดินตรงไปหาเพื่อนหน้าหวานที่ไม่ได้เจอกันนาน ที่รอบตัวเต็มไปด้วยข้าวของอะไรก็ไม่รู้หนักหนา ของเจ้าตัว

 



“ไงจ๊ะอิบอย….อะๆ ดูทำหน้าเข้า เดี๋ยวแม่งก็ไม่ช่วยเลยนิ” สาวเจ้าพูดทักทายคนตรงหน้า แถมยังเอามือไปบีบแก้มของคนตรงหน้าที่ทำหน้าหมาอยู่อย่างหมันไส้

 



“โว้ย!!! อิหมี!….กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เรียกกูว่า บีบอย บอยเฉยๆมันไม่เก๋จำไว้!” บอกเพื่อนสาวตรงหน้าเรียกตนตามที่เคยบอกไว้หลายแหละ

 



“แหมๆ อิบีบอย….อย่ากระแดะให้มันมากนะมึงอะ แล้วนี้อะไรของๆมึงอิบอยเนี้ย เยอะ!!” หมีมองไปยังของๆคนตรงหน้า ที่มีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 2 ใบ ใบกลาง 3 ใบ กระเป๋าผ้าใบใหญ่อีก 1 ใบ กับหุ่นอะไรก็ไม่รู้ที่อิเพื่อนจอมเยอะยืนกอดหันดานหน้าของหุ่นเข้าหาตัวเอง

 



“เออหนา….อย่าพึ่งบ่น เร็วๆ กูอยากกลับไปพักเต็มที่ละ”



 

“จ๊ะ!! อิเยอะ!



 

 

               กว่าจะขนของๆเพื่อนศัลยแพทย์หน้าหวานจอมเยอะ เข้ามาในคอนโดเสร็จ ไหนจะต้องขนไปยังชั้นที่เจ้าตัวอาศัยอยู่ ไหนจะช่วยนังเพื่อนจัดของเข้าทีจนกว่าเสร็จ อันนั้นไว้ตรงนี้ อันนี้ไว้ตรงนั้น อันนี้จับเบาๆ เดี๋ยวมันแตกวางอันนั้นดีๆ เดี๋ยวตก สาวเจ้าถอนหายใจออกมากับความเยอะของเพื่อนตัวเองหลายรอบในขณะช่วยจัดของ

 



              แล้วยังต้องมานั่งฟังเรื่องราวที่มาที่ไปของหุ่นสแตนดี้ชานยงชานยอล พร้อมลายเซ็นของทงขอแท้ อะไรของคุณบีบอยอีกก็ไม่รู้ กว่าจะเอาตัวเองกลับไปทำงานต่อได้ ต้องรอให้คุณเขาเม้าเรื่องที่เกาหลีจนเหนื่อยแล้วหลับไป

 



ครืด ครืด

 



               เสียงสั่งของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ทำเอาร่างของคุณหมอหน้าหวานสลึมสลือตื่นขึ้นมารับ

 



“ฮัลโหล” รับสายทั้งที่ตารีเล็กของตัวเองยังปิดสนิดอยู่

 



“ฉันโทรมากวนเวลาคุณนอนรึเปล่า…..คุณคณาธิป” เสียงของทางปลายสายทำให้ศัลยแพทย์จบใหม่ลืมตาตื่นเต็มที่

 



“ ปะ เปล่าครับอาจารย์….ไม่คุยกันนานเลยนะครับ” นายแพทย์หนุ่มรีบตอบอาจารย์หมอของตนทางปลายสาย

 



“อืม….วันนี้คุณช่วยเข้ามาฉันที่คณะแพทย์หน่อยนะ ฉันมีอะไรจะให้” เสียงเยือกเย็นส่งมาจากทางปลายสาย ทำให้คนหน้าหวานทางนี้รู้ขนลุกยังไงไม่รู้

 



“ครับ….อาจารย์”



.

.

.

.



ร้านเจ๊โอว



 

“อืม….ก็ตามที่กูเล่าให้มึงฟังนั้นแหละ กูต้องไปใช้ทุนแพทย์อีกตั้ง 3 ปี กูน่าจะใช้ทุนให้จบๆ แล้วค่อยต่อเฉพาะทาง พังหมดแผนกูที่จะเปิดคลีนิคหลังจากกลับมา อุส่าให้แม่ดูที่ ทำเลไว้หมดละ เฮ้อ….” บีบอยพูดบ่นให้คนตรงหน้าฟัง แล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด



 

“เอาหนา….อิบอย แล้วมึงจะต้องไปตอนไหน” สาวพนังงานสืบสวนเอ่ยถามเพื่อนตรงหน้า ที่ตอนนี้นั่งเป็นหมาหน้าหงอย ตาละห้อยไปละ



 

“อีก 3 วัน” ศัลยแพทย์หน้าหวานตอบเสียงเศร้า

 



“ที่ไหนวะ….ใกล้จากกรุงเทพมากปะ” สาวเจ้าถามเพื่อนสนิทเรื่องสถานที่ๆต่อไป

 



“อะ….เอาไปดู” บีบอยยืนเอกสารที่ได้รับมาจากอาจารย์หมอ ให้เพื่อนสาวที่นั่งตรงหน้าดู

 



….โรงพยาบาลฟากท่า อำเภอฟากท่า จังหวัดอุตรดิตถ์…..” เธออ่านจบพร้อมเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้นั่งน้ำคลอ



.

.

.

.


แนะนำตัวละครเพิ่ม


          ซึลกิ หมี  อายุ 27 ปี พนังงานสืบสอบ





Intro มาแล้วนะจ๊ะตัวเธอ

อ่านแล้วเป็นยังไงฝากเม้นด้วยนะจ๊ะ

#หมอตุ๊ดชานแบค



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Snookky151140 (@1100201373545) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 07:03
    น่าสนุกจังค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ
    #3
    0