ฮูหยินรอง

ตอนที่ 5 : เนียนๆไปก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,171 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

ตอนที่ 5

เนียนๆไปก่อน


ไม่รู้ว่าเธอหลับไปอีกนานเพียงใด เพราะความรู้สึกปวดจนไม่สามารถขยับตัว หรือเพียงแค่ลืมตาก่อนหน้านี้ หายไปจนเกือบหมด เหลือเพียงความเมื่อยล้า อ่อนแรงเท่านั้น 

 

ตอนนี้เธออยากตื่นขึ้นมาดูให้รู้ไปเลย ว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่ ยังติดอยู่ในความฝัน หรือกลับมาสู่โลกแห่งความจริงแล้ว เธอยังจำฝันประหลาดๆก่อนหน้านี้ได้ดี

 

เธอลองกลอกตาไปมาภายใต้เปลือกตาที่ยังปิดสนิท จากนั้นกลั้นหายใจหนึ่งเฮือก แล้วค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะปิดมันลงอย่างรวดเร็ว

 

เพดานไม้!’

 

สงสัยตาจะฝ้าฟาง เพราะนอนมานาน  ลองใหม่ ตั้งสติดีๆ

 

 เพดานไม้!

 

เพดานไม้!

 

เพดานไม้!

 

กลิ่นไม้และเครื่องหอม!’


สงสัยก่อนหน้านี้ เพราะเธอมัวแต่ตื่นเต้นที่ความเจ็บปวดหายไป จนไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งอื่นๆ  พอเมื่อประสาทสัมผัสกลับมาครบถ้วน กลิ่นที่คุ้นเคยก็ชัดแจ้งอยู่ภายในจมูก

 

ตอนนี้เธอนอนจ้องมองเพดานอยู่อย่างมึนงง   

 

จะเป็นไปได้ยังไง

 

เธออยากยกมือมาตบหน้าตัวเองพิสูจน์ แต่ก็ทำไม่ได้ ยกแขนขึ้นมาได้นิดหน่อยก็ตกกลับลงไป

 

โชคดีที่มือและนิ้วยังมีแรงพอจะหยิกขาตัวเอง หยิกจนรู้สึกเจ็บ ลองหยิกอีกสองสามครั้ง ก็ยังเจ็บ

 

ในฝันอาจจะหยิกจริงเจ็บจริงก็ได้     พยายามเค้นความทรงจำ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ว่าเธอเคยฝันได้สมจริงเสมือนอยู่ในโรงภาพยนตร์ 4D แบบนี้บ้างรึเปล่า แถมเหตุการณ์ต่อเนื่อง ประหนึ่งซีรีย์เกาหลีอีกตะหาก

 

เสียงคนเดิน แว่วมาไกลๆ เธอควรจะหลับต่อดี หรือตื่นมาเผชิญหน้ากับแม่นางน้อยดี 


ใช่ เธอคิดว่าเสียงนั่นคงเป็นแม่นางน้อยเสี่ยวเปา ที่คอยดูแลเธอมาตลอด 

 

แกล้งหลับก่อนก็แล้วกัน ขอดูสถานการณ์ เก็บข้อมูลอีกหน่อย ไม่แน่เธออาจจะผล็อยหลับไปเหมือนคราวก่อนก็เป็นได้  แต่คราวนี้ขอให้ตื่นจริงๆสักทีเถอะ เธอเริ่มเป็นห่วงแม่และกังวลแล้วจริงๆ

 

เสียงก้าวเท้าหยุดลงที่ข้างเตียงเธอ  


กลิ่นหอมแปลกๆ ไม่ใช่น่าจะกลิ่นเครื่องหอมของสตรี กลิ่นนี้เธอไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน  


อาจเพราะตอนเธอยังลืมตาไม่ได้ ประสาทสัมผัสที่ยังใช้การได้ดีมีเพียงหูและจมูก ส่วนลิ้นนั้นชาไปพร้อมกับรสขมของยา เธอเลยจดจำและแยกแยะกลิ่นต่างๆได้ดีเป็นพิเศษ

 

กลิ่นของท่านหมอจะเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพร แม่นางน้อยจะมีกลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นอาหาร  ท่านป้าคนนั้นกลิ่นหอมหวาน ส่วนท่านลุงจะหอมอ่อนๆไม่แรงและหวานเท่าของท่านป้า 

 

กึก   เหมือนคนคนนั้นวางอะไรสักอย่างที่โต๊ะข้างเตียง แล้วก็เดินออกจากห้องไป ไม่พูดอะไรสักคำ    แน่แหละ ใครจะพูดกับคนหลับอย่างเธอ เอ่อนอกจากแม่นางน้อยละนะ


'คงเป็นบ่าวสักคนเอายามาให้'​ เพราะมีกลิ่นสมุนไพรจางๆลอยมา 


'แต่ให้บ่าวชายเข้าห้องฮูหยินแบบนี้ ไม่ดีเสียเลย'​


เธอลองลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พยายามจะหันหน้าไปมองรอบๆตัว เนื่องจากเตียงไม้นี้ มีม่านบางๆกั้นอยู่ จึงทำให้มองไม่เห็นข้างนอกชัดนัก แต่ก็เพียงพอจะทำให้รู้ว่า ห้องนี้เป็นแบบจีนโบราณที่เคยดูในซีรีย์ แถมดูเหมือนเจ้าของห้องคงมีฐานะไม่น้อย


ความรู้สึกโล่งใจแล่นผ่านขึ้นมาในอก อย่างน้อยถ้าเธอต้องติดอยู่ในฝันนี่ ก็คงไม่ลำบากเท่าไหร่นัก ถึงเป็นแค่ในฝัน ก็ไม่อยากให้ตัวเองลำบากนี่นา


แล้วเธอก็ยังคิดไม่ตกว่า ตำแหน่งฮูหยินรองของอาเหมยนั้น เป็นฮูหยินของผู้ใด  แล้วทำไมสามีของเธอถึงไม่มาเยี่ยมเธอบ้าง 


'รึว่าอาเหมยจะเป็นหม้ายสามีตาย'​


งั้นก็ดี เธอจะได้ไม่ต้องวุ่นวาย คอยปรนิบัติพัดวีสามี ตามแบบฉบับภรรยาที่ดี สามเคารพสี่คุณธรรม อะไรสักอย่างนั่น  


'หรือว่า สามีจะไม่รัก แบบว่า จำใจแต่งเข้ามาให้พ่อแม่สบายใจ'​

 

อย่างนี้ก็ดี เธอก็อยู่สบายๆ เป็นฮูหยินรองไม่ต้องคอยดูแลจวน แต่ก็มีเงินใช้


ไม่ว่ายังไง ก็ดูจะสบายต่อตัวฮูหยินรองคนนีัอยู่ดี


'​ถ้าอาเหมยมีความคิดแบบเธออะนะ'​


แต่ดูท่าแล้วจะไม่ใช่ ก็สมัยนี้ สามีเป็นดังแผ่นฟ้าของภรรยา หึ ถึงเธอจะชอบอ่านนิยายโบราณ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเห็นด้วยทุกอย่าง


แต่ก็นั่นแหละ...


'อย่าพยายามเอารองเท้าของเราไปให้คนอื่นสวม'


'อย่าเอาความคิดของคนอีกยุคสมัยนึง ไปตัดสินคนอีกยุคสมัยนึง'​


เธออ่านนิยาย ก็เพื่อความเพลิดเพลินเท่านั้น ไม่รู้ว่าถ้าเป็นต้องหลุดมาใช้ชีวิตในสมัยโบราณจริงๆ แบบในฝัน เธอจะเข้าใจมันได้สักแค่ไหน


ความคิดของคนโบราณ บางทีก็เกินความสามารถของเธอที่จะทำความเข้าใจได้



"คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว!!" 


------


"บ่าวไปตามนายท่านก่อนนะเจ้าคะ"


"อย่าเพิ่งไป" เสียงที่อ่อยออกไปแม้จะเบาหวิว แต่ไม่รอดพ้นหูของแม่นางน้อย


"คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ เจ็บตรงไหนรึเจ้าคะ"


ท่าทางตกใจ กระวนกระวายนั่น ถ้าแม่นางน้อยจับเธอพลิกไปพลิกมาได้ คงทำไปแล้ว


" เร... ข้าหลับไปนานเท่าใด "


"คุณหนูหลับไปเดือนกว่าๆได้เจ้าค่ะ"


'นานเหมือนกันแฮะ'​


"บ่าวร้อนใจเหลือเกิน แม้ในตัวท่านจะไม่มีพิษแล้ว แต่ก็ไม่ฟื้นสักที บ่าวใจไม่ดีเลยเจ้าค่ะ"


'จริงสินะ ฮูหยินรองเธอถูวางยาพิษนี่นา มิน่า ตอนฟื้นมาแรกๆ ถึงปวดท้องเหมือนไส้จะขาด ทั้งๆที่น่าจะปวดที่หน้าอกมากกว่า'​


"ข้าไม่เป็นไรแล้ว เปาเปา"


"เปาเปา?"


"ก็เจ้าชื่อ เสี่ยวเปา มิใช่รือ"


"เอ๊ะ.. เอ่อ เจ้าค่ะ บ่าวชื่อ เสี่ยวเปา แต่คุณหนูไม่เคยเรียกบ่าวว่าเปาเปาเลยนะเจ้าคะ"


'อ่าวเหรอ นึกว่าจะเดาถูก ก็ชื่อนี้มันเหมาะกับการเรียกว่าเปาเปาจะตาย น่ารักดีออก'​


"แล้วเหตุใดข้าถึงโดนพิษ"


"คุณหนูจำไม่ได้รึเจ้าคะ"


'เฮ้อ ก็คงต้องเนียนๆความจำเสื่อมเหมือนที่เคยอ่านสินะ'​


"ข้านึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก"


"โถ่ คุณหนูของบ่าว คงเป็นผลจากพิษเป็นแน่"


'อ่า อ้างไปแบบนี้ก็ดี'​


"คุณหนูโดนพิษตอนแวะพักที่โรงเตี้ยม ขากลับจากไปไหว้พระที่วัดหลัวซานเจ้าค่ะ ใครนะช่างใจร้าย ทำคุณหนูของบ่าวได้"


"แล้วข้าไปไหว้พระเพราะเหตุใด"


"คุณหนู! นี่ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ"


เธอส่งยิ้มอ่อนๆ ปนเอ็นดูให้เสี่ยวเปา


"ข้าก็จำได้ ว่าเจ้าชื่อเสี่ยวเปาอย่างไร"


'มุสาๆ สงสัยถ้ายังอยู่ในฝันแบบนี้ต่อไป คงต้องผิดศีลข้อนี้จนนรกไม่กล้ารับไว้แน่ๆ ว่าแต่โกหกในฝันนับด้วยมั้ยนะ'​


"ฮือ คุณหนูของบ่าว"


ก่อนที่เสี่ยวเปาจะได้คร่ำครวญมากไปกว่านี้ ประตูก็เปิดออกมาขัดจังหวะบทดราม่าเสียก่อน


"อาเหมย! นี่เจ้าฟื้นแล้วรึ"


เป็นเสียงและกลิ่นของท่านป้าที่เคยมาเยี่ยมเธอเมื่อคราวก่อน


"เจ้าค่ะท่านป้า" เนียนๆไป อย่าให้พลาด


"เสี่ยวเปา ให้คนไปตามนายท่าน แล้วก็ส่งคนไปตามท่านหมอด้วย"



เสี่ยวเปาวิ่งชายกระโปรงปลิวออกจากห้องไปแล้ว ท่านป้าจึงเข้ามานั่งบนเตียงข้างๆเธอ


"รู้สึกอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่" ถามไปมือของท่านป้าก็ลูบๆคลำๆเธอไปด้วย


"เจ้ามาโดนพิษแล้วหลับไปนานเยี่ยงนี้ ป้าทุกข์ใจเหลือเกิน ป้าดูแลเจ้าไม่ดี ไม่สมกับที่แม่เจ้าไว้ใจ ให้ป้าดูแล"


'แม่ของอาเหมยคงฝากฝังเจ้าตัวไว้กับท่านป้าสินะ'​


"ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะท่านป้า แต่ข้าหิวน้ำ"


คงเพราะเป็นการพูดในรอบเดือนกว่าๆ ของอาเหมย พูดไปนิดเดียว คอเลยแห้งเร็วอย่างนี้


"พวกเจ้ายกน้ำชามานี่ แล้วช่วยประคองอาเหมย" ท่านป้าหันไปส่ง 2 บ่าวที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่


จากนั้นเมื่อเธอนั่งพิงหัวเตียงได้มั่นคงดีแล้ว ท่านป้าก็ช่วยเธอประคองจอกน้ำชา เพื่อให้เธอค่อยๆดื่ม


"อย่ารีบดื่มนัก เดียวจะสำลักเอาได้"


น้ำเสียงและการกระทำของท่านป้านั้น ดูจะเอ็นดูอาเหมยจากใจจริง



"อาเหมย! เจ้าฟื้นแล้วจริงๆ" เสียงของท่านลุงดังขึ้น


เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มให้เท่านั้น


"มีคนไปตามท่านหมอแล้วรึยัง"


"ข้าให้เสี่ยวเปาส่งคนไปตามแล้วเจ้าค่ะท่านพี่"


"ดี ดี แล้วเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่"


นี่ทุกคนจะต้องถามคำถามนี้กับเธอ ใช่หรือไม่! 


"ไม่แล้วเจ้าค่ะท่านลุง"


ดูเหมือนว่าการที่เธอเรียกทั้งสองคนว่า ท่านลุงกับท่านป้านั้นจะถูกต้อง ยังไงซะ เธอก็ขอเนียนให้ถึงที่สุดก่อนก็แล้วกัน เผื่อเมื่อตอนที่เธอตื่นขึ้นมาจากฝัน อาเหมยที่อยู่ในนี้ จะได้ไม่มีปัญหามากนัก


เอ... แต่ถ้าเธอตื่น ทุกอย่างจะหายไปรึเปล่า


เอาเป็นว่าขอให้ตื่นก่อน แล้วถ้าเธอจะฝันต่อเนื่อง เป็นซีรีย์จีนแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็คงสนุกดี 



"ท่านหมอ เชิญตรวจเจ้าค่ะ"


โอ้  มาไวดีแท้ สงสัยจะอยู่จวนข้างๆ ไม่ก็เพราะที่นี้ไม่มีรถติด พอนึกถึงสภาพการจราจรในชีวิตจริงแล้ว ก็พาลจะไม่อยากตื่นขึ้นมา


"ฮูหยินรองไม่มีอาการผิดปกติใดๆแล้ว แค่อ่อนแรงเท่านั้น พักอีกสักหน่อยก็จะหายดี ข้าจะจัดยาบำรุงให้"


ไม่รู้ยังไง ได้ยินคำว่าฮูหยินรองทีไร แสลงหูยังไงชอบกล   แล้วนี่เธอจะหลอกถามเปาเปาเรื่องสามีเธอยังไงดี

 

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านหมอ ซือซือ ไปส่งท่านหมอที่ร้าน แล้วเอายากลับมาด้วย เสี่ยวเปาไม่ต้องไป อยู่ดูแลอาเหมยที่นี่"


'บ่าวของท่านป้าที่มีกระบนหน้าเยอะหน่อย ชื่อ ซือซือ' เธอต้องเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆพวกนี้ไว้ให้ครบถ้วน 


"เจ้าต้องพักให้มาก ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งออกจากจวนไปไหน รอจนกว่าจะหายดี และลุงหาตัวการที่วางยาเจ้าให้ได้เสียก่อน"


"ท่านลุงคาดว่าจะเป็นผู้ใดเจ้าคะ"  แนบเนียน เธอหลอกถามได้แนบเนียนยิ่ง


"ตัวเจ้าเองไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหน จะมีก็แต่... แต่ก็ไม่น่าจะวางยาเจ้า ไม่ก็อาจจะเป็นศัตรูเก่าของพ่อเจ้า หรือไม่ก็เป็นอริของตระกูลจางเอง"


เหอะๆ เปิดเรื่องมา ก็มีศัตรูตามเอาชีวิตซะแล้ว จะไหวมั้ยอาเหมย


"ท่านพี่" ท่านป้าเอ่ยพร้อมวางมือบนแขนของท่านลุง


'ท่านป้า ท่านอย่ามาห้ามท่านลุงอย่างนี้สิเจ้าคะ คนกำลังจะสืบสาวราวเรื่อง'​


ว่าแต่ เธอคงจะฝันจริงๆนั่นแหละ เพราะถ้าเธอตายแล้ว แล้ววิญญาณมาเข้าร่างอาเหมย ก็น่าจะมีความทรงจำเดิมของอาเหมย ไหลพรั่งพรูอยู่ในหัว จนสมองแทบจะแตกบ้าง


นี่เธอก็ตื่นมาคุยอยู่ตั้งนาน ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้น เดือดร้อนให้ต้องเล่นละคร สืบเรื่องเอาเองอีก


"ท่านป้า แล้วท่านพี่... " เอาวะ ลองเลี่ยงดู อาเหมยไม่น่าจะเป็นหม้ายสามีตายหรอกมั้ง


"อาจินไปตรวจร้านค้าต่างเมือง อีกสองสามวันถึงจะกลับ" 


ท่านป้าบอกเธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ท่านลุงเองไม่ต่างกันสักเท่าไหร่


'นั่นไง ว่าแล้วเชียว ต้องเป็นแต่งอาเหมยเข้ามาเพราะแม่บังคับ'​


อาเหมยคงเป็นลูกของเพื่อนท่านป้า แล้วมีเหตุให้ต้องฝากฝังลูกสาวไว้ ท่านป้าก็แต่งนางให้อาจิน ลูกชายของตัวเอง ที่มีเมียอยู่ก่อนหน้าแล้ว



มันใช่เหรอ  ท่านป้า! 




&&&


หรือนี่จะเป็นนิยายสืบสวนสอบสวน 555


รู้สึกสำนวนไม่ค่อยลื่นไหล เขียนในมือถือเลยตรวจทานลำบากนิดนึง ไรท์จะพยายามให้มากกว่านี้


มีคำผิดแจ้งได้เลยนะเจ้าคะ




มานิดนึงก่อนนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อกัน


ตอนนี้เล่าจากมุมของอาเหมย ค่อยๆรับรู้เหตุการณ์ไปพร้อมอาเหมยนะเจ้าคะ  


ตอนแรกกะจะให้ชีวิตรัดทด แต่ลองแบบใหม่ว่าจะให้นางเอกไม่ได้มีแรงกดดันอะไรให้ต้องลุกขึ้นมาต่อต้านสามี แต่เป็นเพราะตัวเหมยเอง ที่ด้านชา 555


ไม่ใช่สิ   เป็นอาเหมยที่ไม่สนใจคุณสาเสียเอง


แล้วอย่างนี้ จะอาเหมยจะมีคู่รึเปล่านา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.171K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,372 ความคิดเห็น

  1. #1257 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 18:31

    สามีแบบนี้ไม่ต้องไปสนใจเลยนิ

    #1,257
    0
  2. #982 jaoh77 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 19:56
    อต่งได้ละเอียดมากค่ะ ชอบนะ ติดตาม
    #982
    0
  3. #137 Horizon_right (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 01:09
    ไม่เบื่อออ รอๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้เสมอออ
    #137
    0
  4. #19 Lisanarak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:05
    ชอบๆ สนุก มาอับ่อยๆ นเค่ะ
    #19
    1
    • #19-1 wipypolsa(จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 18:35
      ขอบคุณค่า
      #19-1
  5. #18 Dreammimi1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 15:49

    อย่าปล่อยนานจนลืมเหมือนบางเรื่องหายยยยยยไปเป็นเดือนสองเดือนนะคะ
    #18
    1
    • #18-1 wipypolsa(จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 18:35
      จะพยายามอัพทุกวันค่ะ ดึกๆนะ
      #18-1
  6. #15 TukTIkinlove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 11:01
    ขอให้ด้านจนชาและอย่าใส่ใจคนพันนั้น
    #15
    1
    • #15-1 wipypolsa(จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 11:59
      จะด้านจนชารึปล่าวน๊า
      #15-1
  7. #14 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 09:45
    รอค่า ชอบที่อาเหมยด้านชา
    #14
    1
    • #14-1 wipypolsa(จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 11:59
      ขอบคุณค่า
      #14-1
  8. #13 pommy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 08:22

    แนวสืบสวนรู้ไปพร้อมกันก็น่าติดตามดีค่า

    #13
    1
    • #13-1 wipypolsa(จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 12:00
      ขอบคุณค่า
      #13-1