ฮูหยินรอง

ตอนที่ 35 : คิดไปเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,454 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

"ให้ข้าหย่า แล้วไปจากที่นี่เถอะเจ้าค่ะ


"อาเหมย! " ผู้อาวุโส​ทั้งสองอุทานขึ้นมาพร้อมกัน


"เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าพูดอะไรออกมา" ถ้าคนที่พูดเป็นเพียงเด็ก ตงจื่อหยาคงจะเอาไม้เรียวมาตีก้นหญิงสาวไปแล้ว


"ข้ารู้ตัวดีเจ้าค่ะท่านป้าว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่ ข้าคิดไตร่ตรองมานานแล้ว ยิ่งมาเกิดปัญหาเช่นนี้ ข้ายิ่งไม่เห็นประโยชน์อันใดที่ข้าจะอยู่ในฐานะฮูหยินรองของคุณชายใหญ่สกุลจางต่อ รังแต่จะทำให้เกิดปัญหามากขึ้นก็เท้านั้น ถ้าข้าเดาไม่ผิด สิ่งที่ข้าบอกท่านป้าไปในคืนก่อน คงเป็นจริงใช่หรือไม่เจ้าคะ"


เพราะคำว่า 'พวกนั้น'​ ที่หลุดออกมา ทำให้เหมยรู้ว่า สันนิษฐาน​ของเธอน่าจะเป็นจริง เหม่ยเหมยถูกใช้เป็นเครื่องมือของฝ่ายที่คิดร้ายต่อสกุลจาง


ตงจื่อหยา ถอนหายใจเบาๆหนึ่งเฮือก แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง นางจึงหันไปมองผู้เป็นสามี เมื่อได้รับอนุญาต​จึงเอ่ยปากบอกเหม่ยเหมย


"เราให้คนเร่งตรวจสอบแล้ว สิ่งที่เจ้าคิดไว้น่าจะเป็นความจริง แต่มันก็ไม่ได้เป็นเหตุผลที่เจ้าหย่านะอาเหมย"


"ทำไมเล่าเจ้าคะ ในเมื่อถ้าข้าไม่อยู่สักคน พวกนั้นก็ใช้ข้ามาทำร้ายสกุลจางไม่ได้อีก"


ตงจื่อหยายิ้มเอ็นดูที่อีกฝ่ายทำเพื่อสกุลของตน


"แม่ขอบใจเจ้ามากที่เห็นแก่สกุลจางถึงเพียงนี้ แต่เจ้าคิดจริงๆหรือว่า ถ้าไม่มีเจ้าแล้วพวกนั้นจะไม่ทำอะไรสกุลจางอีก เจ้าก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น เสียหมากตัวนี้ไป หมากตัวใหม่ก็คงถูกส่งมาแทน ดีไม่ดีอาจมีอยู่ในจวนหลายตัวแล้วก็ได้ พวกมันไม่น่าจะหยุดง่ายๆเสียแล้ว"


นั่นสิ เธอลืมคิดถึงข้อนี้ไป


"แต่การที่ข้ายังอยู่ อาจทำให้เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมนะเจ้าคะ"


"อย่างไรเล่า การที่เจ้าอยู่จะเลวร้ายกว่าเดิมได้อย่างไร อ้อ แล้วอีกอย่างนะอาเหมย ถ้าเพียงเจ้าเชื่อฟังแม่เสียตั้งแต่แรก เรื่องพวกนี้คงไม่เกิดขึ้น"


แม้คำที่เอ่ยออกมาจะเป็นคำตำหนิอย่างชัดเจน แต่น้ำเสียงและแววตาที่ส่งมาให้นั้น เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู ไม่เห็นความไม่พอใจแม้สักเซี่ยว​


'เฮ้อ ท่านป้า ท่านดุด่าข้ามาเลยดีกว่า ท่านอย่ามองข้าแบบนี้เลย มันยิ่งทำให้ข้ารู้สึกผิด'​ ใช่ว่าเหมยจะไม่รู้ว่าปัญหาที่เกิด ส่วนหนึ่งมาจากความดื้อดึงของตัวเอง


"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ แต่... " เหมยเองก็จนคำพูด ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลใดขึ้นมาอ้างอีกดี


"เหตุใดจึงอยากหย่านักเล่า เจ้าก็รู้ว่าการหย่าสำหรับผู้หญิงเรามันร้ายแรงเพียงใด ยิ่งในสถานการณ์​เช่นนี้ เจ้าคิดว่าการหย่าจะทำให้เรื่องจบได้จริงๆนะหรือ หลังจากหย่าแล้วเจ้าจะไปอยู่ที่ใด อยู่อย่างไร คิดเอาไว้แล้วหรือยัง" นางไม่คิดว่าเมื่อครั้งก่อนที่ได้พูดคุยเรื่องนี้กับหลานสาวไปแล้วนั้น อีกฝ่ายจะยังจริงจังถึงเพียงนี้


"ข้ายังไม่รู้เจ้าค่ะ แต่ข้าอยู่ต่อไปก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรดีขึ้นนี่เจ้าคะ ถ้าไม่นับเรื่องนอกจวน เรื่องภายในจวนเองก็ไม่มีทางสงบสุข ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ถึงขั้นทะเลาะตบตีเหมือนจวนอื่นๆ แต่ท่านป้าก็น่าจะดูออกว่าพี่มู่อิงระแวงข้าเพียงใด แม้ว่าพี่ฮุ่ยจินจะไม่ได้แสดงออกว่ารักใคร่ข้าเลยก็ตาม"


"แต่ข้าเห็นว่าพวกเจ้าดีกันแล้วไม่ใช่หรือ ยังลงครัวด้วยกัน ออกไปเที่ยวงานเทศกาลด้วยกันอยู่เลย "


"นั่นเป็นเพราะว่าข้าบอกกับพี่มู่อิงไปว่าข้าไม่รักพี่ฮุ่ยจินแล้ว ตั้งใจจะขอหย่า แล้วไปจากสกุลจาง นางจึงวางใจ แล้วดีกับข้าเจ้าค่ะ"


"อาเหมย! " เป็นอีกครั้งที่ผู้อาวุโส​ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน ถ้าเป็นยุคของเธอ ก็ซิสคอมจังหวะดีๆนี่เอง


"นี่เจ้าคิดเรื่องหย่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"


"ตั้งแต่ที่ข้าฟื้นขึ้นมาเจ้าค่ะ"


"เพราะคับแค้นใจที่โดนวางยาพิษหรือ เพราะคิดว่าพวกเราดูแลเจ้าไม่ดีพอใช่หรือไม่ หรือเพราะอาจินไม่ใส่ใจเจ้า เจ้าถึงได้คิดจะจากไป ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองยังมีภัยและการหย่านั้นเหมือนตายทั้งเป็น"


อ่า ท่านป้าเริ่มเล่นบทโศกอีกแล้ว ไม่ได้ เธอจะใจอ่อนอีกไม่ได้


"ไม่ใช่เลยเจ้าค่ะ เพราะข้าคิดถึงบุญคุณของสกุลจางที่มีต่อข้าอย่างไรเจ้าคะ ข้าไม่อยากทำให้สกุลเสียชื่อเพราะข้าอีก ข้าไม่อยากให้คู่สามีภรรยาผิดใจกันเพราะข้า ข้าไม่อยากเห็นผู้ชายคนหนึ่งต้องมาปักใจกับข้าที่ไม่สามารถครองคู่กันได้ ข้าไม่อยากเป็นคนอกตัญญู​เจ้าค่ะ"


"แล้วเจ้าคิดว่าการที่เจ้าจะจากไปคือความกตัญญู​อย่างนั้นหรือ" จางฮุ่ยเจียงที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นมา หลังปล่อยให้ภรรยาทำหน้าที่พูดคุยอยู่นาน


"เอ่อ... "


"ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเห็นแก่ตัวและดูถูกความรักที่พวกเรามีให้ต่อเจ้าเช่นนี้ นี่ข้ามองคนผิดไปได้ขนาดนี้เชียวรึ"


"ท่านลุง... ไม่ใช่นะเจ้าคะ"


"ไม่ใช่ได้อย่างไร เจ้ากำลังทำให้ทุกอย่างที่ทุกคนลงแรงกันทำเพื่อเจ้ามากลายเป็นฝุ่นผงไร้ค่า

หรือว่าแท้จริงแล้วพวกเราสกุลจางไม่ได้มีค่าในสายตาของเจ้าตั้งแต่แรก เจ้าหวังเพียงใช้เป็นที่พึ่งพิงยามยากไร้ เมื่อไม่ได้อย่างที่ต้องการ ก็ไม่พอใจ ซ้ำสกุลจางยังมาเกิดปัญหา เจ้าจึงได้คิดหนีเอาตัวรอด ปัดปัญหาให้พ้นตัวเช่นนี้"


"ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านลุง " ไม่นะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้เล่า มาเป็นฉากๆเลย ท่านลุงไปเขียนนิยายลงเด็กดีได้เลยนะนี่ ไอเดียบรรเจิด​สุดๆ


"หึ นี่ก็อีกเรื่อง ที่เจ้าไม่ยอมเรียกว่าท่านพ่อท่านแม่แต่แรก ข้าหลงนึกว่าเพราะเจ้าต้องการแสดงความบริสุทธิ์​ใจจริงๆอย่างที่เจ้าบอก แท้จริงแล้วเป็นเพราะเจ้าไม่เห็นหัวพวกเราเลยต่างหาก หยาเอ๋อร์์เจ้าก็ไม่น่าไปฝืนใจนางให้ต้องเรียกเช่นนั้นเลย"


"... "


"ท่านพี่ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ"


"จะเย็นได้อย่างไร เจ้าดูลูกสาวของเพื่อนรักของเจ้า ที่เจ้ารักนางหนักหนา รักเหมือนลูกตัวเองทำกับพวกเราสิ"


"อาเหมย เจ้ากลับไปก่อน"


"แล้วก็ไม่ต้องไปห้ามนางอีก นางอยากออกไปไหนก็ให้นางไป เดี๋ยวนางจะคิดว่าเราใจไม้ไส้ระกำกักขังนางไว้แต่ในจวน"


"อาเหมย" เมื่อเห็นว่าหลานสาวยังไม่ขยับลุกออกไป ตงจื่อหยาจึงเอ่ยซ้ำเพื่อเรียกสติที่ดูหลุดลอยไปของนางกลับคืน


เหมยยังคงมึนงงกับเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น จึงได้เพียงแต่ลุกออกไปจากห้องเงียบๆ โดยไม่ได้กล่าวลาผู้อาวุโส​อย่างที่ควร


"คุณหนู" เสี่ยวเปาเรียกนายสาวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องไม่ขยับไปไหน นางไม่เคยเห็นนายท่านใหญ่ขึ้นเสียงกับคุณหนูเลยสักครั้ง ถึงฟังไม่ได้ความ แต่ก็พอเดาได้ว่าคงโกรธมากจริงๆ


ระหว่างทางเธอเห็นจางฮุ่ยจื่อกำลังเดินผ่านประตูจวนเข้ามา แต่ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น จึงไม่หยุดรอเอ่ยคำทักทาย แล้วรีบเดินกลับเรือนไป


เหมยคิดว่าตัวเองคิดมาดีแล้ว คิดว่าตัวเองคิดมากแล้ว แต่กลายเป็นว่ายังคิดน้อยไปเสียได้ เธอมองแต่มุมของตัวเอง ไม่ได้มองในมุมของพวกเขาเลย


มันก็จริง จะมีเหตุผลอะไรถึงต้องทำให้ตัวเองลำบากกันขนาดนี้ จริงๆแล้วไม่ต้องให้เหม่ยเหมยแต่งเข้าสกุลจางก็ได้ จะให้เหม่ยเหมยแต่งกับคุณชายเจิ้งไปเสียแต่แรกก็ยังได้ จะได้ไม่มีปัญหา


แต่ก็ไม่ทำ


ถ้าไม่ใช่เพราะรักเธอ หวังดีกับเธอแล้วจะเป็นอะไรได้อีก


แม้แต่คุณสามีเอง ก็อาจรักเธอแบบน้องสาวอย่างที่มู่อิงบอกจริงๆก็ได้


เฮ้อ เธอคิดน้อยไปจริงๆสินะ สมควรแล้วที่จะโดนท่านลุงด่าเอาแบบนั้น


แล้วจะทำไงต่อดีละทีนี้


ยอมไปเหมือนเดิม อาจจะสบายใจกับทุกคน แต่ไม่ใช่กับเธอและมู่อิงแน่นอน


หนีออกจากจวนไปเลย แหม ถ้าเธอติดสกิลเทพทรู อัพเหรียญเงินได้ก็คงทำไปแล้ว หนีไปตอนนี้ไม่ถูกจับปาดคอ ก็คงถูกส่งไปหอนางโลม หรือไม่ก็เรือนอนุของคุณชายเจิ้ง แค่คิดก็ขนลุกแล้ว บรึย


หรือว่าจะรอไปก่อน รอให้ทุกอย่างคลี่คลายกว่านี้ ค่อยขอหย่าอีกที ถ้าคราวนี้ไม่ได้อีก ก็ค่อยหนี


จะหนีเสือปะจระเข้หรือปล่าว จะอดตายกันมั้ย ​จะถูกฉุดหรือไม่ ยิ่งสวยๆอยู่ด้วย


ถ้าที่กรุงเทพเธอมั่นใจว่าเอาตัวรอดได้แน่นอน แต่ที่กรุงฉินนี้ ไม่มั่นใจซะเลย ลำพังความรู้เดิมที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับที่นี่นักกับเงินไม่เท่าไหร่ ยิ่งปราศจากอำนาจคุ้มภัยแล้วไซร้ จะพาตัวเองกับเสี่ยวเปารอดไปได้นานแค่ไหนกัน ขนาดตอนนี้มีคนคุ้มหัวยังไม่ค่อยจะรอดเลย


เฮ้อ อยากเชิดหน้า สบัดบ๊อบ โนสน โนแคร์ อย่างนางเอกในนิยายบ้างเหมือนกันนะ แต่ยอมรับตรงๆเลย ว่าป๊อด ใจไม่กล้าพอนี่สิ เป็นสาวแกร่งในออฟฟิตแล้วไง อุตส่าห์​ได้ชีวิตใหม่มาแล้ว ก็ไม่อยากเอาไปทิ้งง่ายๆหรอกนะ


เฮ้อ นี่สินะที่เค้าว่ากันว่า ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย




ตกเย็น จางฮุ่ยจินมาขอพบ น่าแปลกที่ปกติที่คุณสามีนึกอยากจะเข้าก็เข้า อยากจะออกก็ออก ไม่เคยบอกกล่าวหรือขออนุญาต​ แต่วันนี้พอเธอให้เสี่ยวเปาไปบอกว่าเธอเพลียหลับไปยังไม่ตื่น เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ กลับไปโดยดี คงจะรู้เรื่องเมื่อตอนสายแล้ว


มื้อเย็นเหมยก็คงกินอยู่ในห้องกับเสี่ยวเปา ไม่รู้ว่าบทสนทนา​กลางโต๊ะอาหาร​จะเป็นเรื่องของเธอบ้างมั้ย แล้วพวกเขาจะทำอย่างไรกับเธอต่อ ดูเหมือนว่าเธอจะนำเรื่องยุ่งยากไปรบกวนพวกเขาเพิ่มเสียแล้วอย่างที่เสี่ยวเปาว่า


ก็ไม่คิดนี่นา ว่ามันจะกลายเป็นอย่างนี้ คิดว่าคงแค่โดนดุว่าไร้สาระแล้วก็ไล่กลับห้องไป ดีหน่อยอาจจะฟลุ๊คให้เธอหย่าตัดปัญหา ไม่คิดว่าท่านลุงจะโกรธมากขนาดนี้


คืนนั้นเหมยทำอย่าไรก็นอนไม่หลับ พลิกแล้วพลิกอีก หยุบหนอพองหนอกี่รอบ แกะนับไปกี่ตัวก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้


แน่สิ เกิดเรื่องขนาดนั้น ใจเย็นอยู่ได้คงมีแต่แม่ชี

ในเมื่อทำอย่างไรก็ไม่หลับ การออกมาสูดอากาศข้างนอกสักแปบคงทำให้จิตใจปลอดโปร่ง​ขึ้น แล้วอาจจะหลับลงได้


เธอให้เสี่ยวเปากลับไปนอนที่ห้องไม่ต้องมานอนเฝ้ากัน ตอนนี้เหมยจึงได้นั่งอยู่ที่ชานหน้าห้องคนเดียว


"เหตุใดจึงมานั่งอยู่หน้าห้องดึกๆดื่นๆคนเดียว"


เหมยเกือบกรี๊ดออกมาแล้ว นึกว่าผีหลอก ถ้าไม่จำได้ว่านั่นคือเสียงของคุณสามีเสียก่อน


บ้าจริง คนโบราณที่เดินกันเบาชะมัด ไม่ได้ยินเสียงเดินเลย ทั้งที่เป็นพื้นไม้แท้ๆ


"ข้านอนไม่หลับเจ้าค่ะ เลยออกมาสูดอากาศสักหน่อย"


"เหตุผลจริงๆที่เจ้าอยากหย่าคืออะไร" จางฮุยจินไม่กล่าวอ้อมค้อม และไม่ลงมานั่งกับเธอ แต่กลับยืนมือไพล่หลังอยู่ข้างๆแทน


"ท่านก็คงรู้จากท่านป้าแล้ว จะมาถามข้าทำไมอีก"


"หึ" นางเรียกว่า 'ท่าน'​ กับ 'ท่านป้า'​รึ นี่นางคงเตรียมตัวหย่าเรียบร้อยแล้วสินะ


"เหตุผลก็ไม่แค่นั้นจริงๆ" แต่เหมยเข้าใจไปว่าจางฮุยจินไม่เชื่อที่เธอบอก


"แล้วถ้าข้าไม่ยอมรับความปรารถนาดี​นั้น และไม่ให้เจ้าหย่าเล่า"


"นี่ท่่านไม่เห็นใจพี่มู่อิงบ้างหรือ ท่านรักนางจริงรึปล่าว นางทุกข์ใจเรื่องข้ามาก ท่านก็น่าจะรู้นี่นา"


"เจ้าอย่ากังวลแทนมู่อิงไปเลย นางอาจไม่พอใจบ้างแต่นางก็เข้าใจดี" 


"แต่ท่านเองก็ไม่ได้รักใคร่ใยดีข้า ข้าเองก็ไม่ได้รักท่าน แล้วจะทนอยู่กันไปเพื่ออะไร" โอ๊ย ทำไมถึงเข้าใจกันยากนักนะ


เขาเข้าใจว่าเหตุใดท่านพ่อถึงได้โกรธนางหนักหนาแล้ว นางกล้าพูดได้อย่างไรว่าไม่ใยดีนาง


"รักหรือไม่ ไม่สำคัญเท่าเจ้าทำหน้าที่ของตัวเองดีหรือยัง มู่อิงทำหน้าที่ฮูหยินใหญ่ของข้าได้อย่างดี แล้วเจ้าเล่า"


"แต่ข้าไม่ได้อยากเป็นฮูหยินรองของท่าน"


"งั้นเจ้าก็คงอยากเป็นฮูหยินเอกสินะ"


"ไม่ ข้าก็ไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของท่าน"


"แท้จริงแล้วเจ้าอยากเป็นฮูหยินของผู้อื่นนี่เอง เหตุใดจึงไม่บอกเล่า ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่ฝืนใจเจ้าเช่นนี้"


อ้อ หรือว่าเจ้าเพิ่งจะเจอคนที่ต้องใจจนอยากเป็นฮูหยินของเขาแทน จึงได้มาขอหย่ากับข้า"


"ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของใครทั้งนั้นแหละ"


ตอนนี้เหมยลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคุณสามีที่วันนี้เหมือนตั้งใจจะมาตีรวนกวนประสาทเธอโดยเฉพาะ


"เช่นนั้นแล้วเจ้าต้องการอะไร" 


น้ำเสียงที่อยู่ดีๆก็จริงจัง ไม่มีแววหยอกเล่นอย่างเมื่อครู่ ทำให้เหมยต้องรวบรวมสติใหม่ เพราะตอนนี้เริ่มมีควันออกมาจากหูหน่อยๆแล้ว



"อิสระ ข้าเพียงต้องการอิสระเท่านั้น"



นี่คือสิ่งที่เธอต้องการ ถ้าพวกเขาเพียงให้เธอบ้าง เธออาจจะไม่ดิ้นรนหนีขนาดนี้ จะให้เป็นเพียงฮูหยินรองที่สามีไม่รัก เธอก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เมื่อก่อนก็ไม่ได้สนใจผู้ชายนักหนา ขอแค่มีอิสระได้ทำตามใจบ้างเท่านั้น


ทั้งคู่มองตากันโดยปราศจากคำพูด เหมยหวังว่าท่ามกลางความสลัวของค่ำคืน นัยตาของเธอจะส่งความจริงใจไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้



"เข้าใจแล้ว"




&&&


มาแว้วววว


ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ เหมือนไรท์งอแงเลยอะ 555

 

ไรท์อยู่ในช่วงสับสน เหมยเลยสับสนไปด้วย 555 อยากหนีก็อยาก กลัวมั้ยก็กลัว แต่ให้อยู่ต่อไม่ก็ไม่ดีกว่า แล้วตกลงจะเอายังไงคร๊าาา


แต่หน่องเหมยก็ประกาศชัดเจนแล้วนะ ว่าต้องการ อิสระะะะะะ


ไรท์เข้าใจทุกคอมเม้นนะคะ คอมเม้นก็เหมือนกับกระจกสะท้อนความคิดของผู้อ่าน ทำให้รู้ว่าไรท์ยังมีส่วนที่ต้องแก้ไขอีกมาก นั้นคือส่วนที่ไม่สบายใจค่ะ


ไรท์ก็อยากให้ผู้อ่านได้อ่านสิ่งที่ดีเนอะ จะพยายามต่อไปนะคะ


แอบบ่น ไม่น่าเปิดด้วยเรื่องยากขนาดนี้เลย ด้วยความเผลอไผลและฮูหยินใหญ่เป็นเหตุแท้ๆ ทำให้เรามาไกลกันได้ขนาดนี้


ขอบคุณจริงๆที่ยังอยู่ด้วยกันนะคะ ^^


แอบสปอย เดียวเหมยก็ได้ไปจากจวนสกุลจางแล้วเจ้าคะ ปมต่างๆจะทยอยคลายนะคะ 



 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.454K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,372 ความคิดเห็น

  1. #1353 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:54

    นึกถึงแต่ตัวเองกันทั้งนั้นเลยเนอะ

    #1,353
    0
  2. #1310 panaratburanachonapa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 09:18
    ถ้ารักจริงก็ให้นางเอกเป็นลูกบุญธรรมไม่ต้องแต่งเป็นฮูหยินรองก็ได
    #1,310
    0
  3. วันที่ 4 มกราคม 2563 / 07:51
    ประกาศหาคนหายค่ะ รอไรท์ข้ามปีกันเลยทีเดียว กลับมาเถอะค่ะรีดให้อภัยแล้ว
    #1,294
    0
  4. #1293 รีดดดด. อยากอ่านนนน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 22:08

    เขียนมาก้อหลายตอนแล้วนะไรท์. อ่านตามมาจนติดละ เมื่อไหร่ ไรท์จะแต่งต่อ อย่าเพิ่งทิ้งคนอ่านเลยยยยย นะ

    #1,293
    0
  5. #1290 Saminmime (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 20:53

    ไรท์หาย?????????

    อยากอ่านแล้ววว
    #1,290
    1
    • #1290-1 moonbless(จากตอนที่ 35)
      23 ธันวาคม 2562 / 14:59
      ไรท์วางพล็อตให้น้องเหมยลงเอยยังไงหนอ เพราะความต้องการของสาวโสดอิสระจากยุค2019 แทบจะเป็นไปไม่ได้ในยุคโบราณนี้ ยุคที่เป็นอนุหรือเมียรองของผู้ชายมากอำนาจยังดีกว่าสาวเทื้อตัวคนเดียว ที่ไม่มีคนมากอำนาจเป็นแบ็คอัพ เหมือนจะไม่มีทางรอดปากเหยี่ยวปากกาได้เลย ผู้หญิงยุคนี้โชคดีมากนักที่ได้รับสิทธิให้เลือกได้ ว่าจะโสด หย่าหรือหม้าย จะครองบริสุทธิ์หรือไม่ ความต่างยุคมันต่างมากจริงๆ
      #1290-1
  6. #1288 InthiraP (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:58

    พึ่งเข้ามาอ่าน เนื้อเรืรองดีน่าติดตาม รอให้ไรต์มาอัพค่อจ้า

    #1,288
    0
  7. #1286 dangpurr (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    ตกลงพี่จินไม่มีใจให้น้องเหมยเลยรึ
    #1,286
    0
  8. #1285 Roong Ring (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 12:40
    คือ หายไป
    #1,285
    0
  9. #1284 Laddamland (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 13:46
    ไม่อัฟต่อแล้วเหรอค่ะรออยู่นะคะ
    #1,284
    0
  10. #1283 phattaraponn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 02:49
    สนุกมากกกกกกก อัพเถอะเจ้าประคุณ จะลงแดงอยู่แล้ว
    #1,283
    0
  11. #1278 kiss k. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:03
    เอ้ยย ..เราเพิ่งมาอ่านอ่ะ สนุกดี อ่านรวดเดียวเลย ไรท์มาต่อสิคะ นะนะ เรื่องกำลังเข้มข้นเลย

    ชีวิตจริงมันก็ควรเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าทะลุมิติมาแล้วต้องเทพทรูอะไรๆ ก็ดูง่ายไปซะหมด ชักเบื่อพล๊อตแบบนั้นแล้วล่ะ

    รออ่านต่ออยู่นะ ^__^

    ว่างอล้วมาอัพต่อนะคะ
    #1,278
    0
  12. #1275 Looktaarn Lim (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 14:30

    มาต่อเถอะนะไร้ท์นะ รีดยังคอยอยูเสมอจ้า
    #1,275
    0
  13. #1274 Saminmime (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:32
    เท ยังคะ สงสัยไรท์เทเรื่องนี้แน่เลย ม่เห็นมาต่อ
    #1,274
    0
  14. #1273 yoyeyin1711 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 14:29
    งง... ลิม
    #1,273
    0
  15. #1268 Pjas (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:05
    นานเกินรอแล้วน่ะไรท์ ถ้านานเกิน 6 เดือน เพิ่มตอนใหม่ก็ต้องไปเริ่มอ่านกันใหม่ เฮ้อ....คนเขียนก็เหนื่อย คนอ่านก็เหนื่อย.....ไรท์จะเท หรือ จะต่อ ก็แล้วแต่ แต่ขอบายก่อนหล่ะ ไม่ติดตามแล้ว แต่ถ้าบังเอิญเจอในร้านขายหนังสือ หรือ อีบุ๊คใน meb ก็พร้อมเปย์ เพราะเขียนได้สนุก มีปมน่าติดตาม บายค่ะ
    #1,268
    0
  16. #1267 Saminmime (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:11

    หายไปนานเลย
    #1,267
    0
  17. #1266 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:51

    ต้องเข้มแข็งและเด็ดขาดเพื่ออนาคตที่สดใสถ้าเจ้าใจอ่อนไม่เด็ดขาดละก้อนะถ้าเจ้าอยู่เปนสะใภ้สกุลจางต่อละก้อเจ้าเตรียมตัวตายอีกรอบได้เลยหรือไม่ก้อโดนข่มขืนหรือโดนทั้งสองอย่างเลยแน่นอน

    #1,266
    0
  18. #1254 atjima_300517 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:00

    มาอัพได้แล้วคร้า

    #1,254
    1
    • #1254-1 Anmie-CH(จากตอนที่ 35)
      10 สิงหาคม 2562 / 21:59
      อย่าทิ้งอย่าเท รีด นะคะไรท์ มาอัพต่อนะคะ จะไปทางใดก็ค่อยๆเขียนไปนะค๊านานจนรีดคิดถึงสะแล้ว
      #1254-1
  19. #1253 Saminmime (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 06:58
    เมื่อไหร่จะมาอัพคะไรท์
    #1,253
    0
  20. #1252 gaani2561 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:00

    นั่นสิ กลับมาตอนนึงแล้วหายไปเลย ไรทืจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ มาต่อให้ด้วยนะ อยากรู้ว่าจะเปนไงต่อไป

    #1,252
    0
  21. #1247 puuk (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:40
    ไรสไปไหน
    #1,247
    0
  22. #1246 068981 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:22

    ไม่ได้คิดไปเอง ..แต่ไรท์หายไปจริงๆ

    #1,246
    0
  23. #1241 Alljae (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:28
    รอค่าาาา เราเข้าใจว่าเหมย
    อยากเป็นอิสระเเต่ความเทพไม่อำนวย นางเหลือเเค่ตัวคนเดียวไม่มีจวนให้กลับ ไม่มีอะไรเลย...
    #1,241
    0
  24. #1240 Sai (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 13:37

    ไรท์หายไปไหนยังมีคนรอออออออ

    #1,240
    0
  25. #1239 CS_Rabbit (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:33
    รอน้าา สนุกมาก สงสารนางเอก
    #1,239
    0