ฮูหยินรอง

ตอนที่ 10 : มื้อเย็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,197 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61



แดดตอนสายๆ กลางฤดูใบไม้ผลิ อบอุ่นกำลังดี 
เหมาะแก่การออกมานั่งเล่นข้างนอกเป็นอย่างยิ่ง เหม่ยเหมยเองย่อมไม่พลาดโอกาสนี้

ที่โลกโน้น เหมยมีโอกาสได้ไปดูความสวยงามของดอกไม้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ที่ต่างประเทศเพียงไม่กี่ครั้งด้วยภาระงานที่ค่อนข้างรัดตัว

เธอจึงนั่งกินขนม ชมดอกไม้อยู่ใต้ดงดอกเหมย(บ๊วย)​ข้างๆเรือนกว่าชั่วยามแล้ว เบื้องหน้าเป็นสระบัว อีกฝั่งของสระ เป็นทิวไผ่ ให้บรรยากาศรื่นรมณ์เป็นอย่างยิ่ง 

ใช่ เธอยอมรับโดยดุษฎี​แล้วว่า เธอย้อนเวลาหรือไม่ก็ข้ามมิติมา  เพราะเธอเองนั้นไม่มีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์จีนมากนัก เลยไม่รู้ว่าเป็นอย่างไหนกันแน่ แต่ไม่ใช่ความฝันอย่างที่เธออยากให้เป็นอย่างแน่นนอน

เธอทำใจได้แล้วว่าต้องใช้ชีวิตของเหม่ยเหมยต่อ ให้ดีที่สุดในแบบของเธอเอง
ในแบบของเธอที่ต่างกับหลินเหม่ยเหมยอย่างสุดขั้ว

แล้วเธอรู้ได้อย่างไรว่าหลินเหม่ยเหมยใช้ชีวิตมายังไงนะเหรอ นอกจากถามเอาจากเปาเปาแล้ว  เธอยังเห็นมันอีกด้วย! 


เธอเห็นในฝัน


แรกๆเธอคิดว่าคงเพราะตัวเองคิดมากจนเก็บเอาไปฝัน เพราะเธอจะฝันถึงเรื่องราวคล้ายกับที่เธอเจอในวันนั้น แต่พอหลายๆครั้งเข้า เธอก็เข้าใจว่าน่าจะเป็นความทรงจำส่วนลึกที่ถูกเก็บไว้ในสมองของเหม่ยเหมย พอเธอหลับ จิตใจสงบและไม่มีสิ่งรบกวน ความทรงจำที่ถูกกระตุ้นนั้นก็ฉายซ้ำให้เธอได้เห็นในฝัน


แต่บางครั้งก็เป็นเพียงภาพที่แว้บเข้ามาในหัว ดั่งเช่นในคืนหนึ่ง ที่เธอนั่งให้เสี่ยวเปาสางผมให้หน้ากระจก ภาพเหตุการณ์คล้ายกันแว้บเข้ามาในหัว แต่ภาพของเหม่ยเหมยที่สะท้อนในกระจก ดูเศร้าสร้อย​หมดอาลัยในชีวิต และชุดที่สวมอยู่ ถ้าเธอจำไม่ผิด น่าจะเป็นชุดแต่งงาน


นอกจากความทรงจำแล้ว ดูเหมือนความเคยชินจะติดอยู่ในร่างกายของเหม่ยเหม่ยด้วยเช่นกัน


ครั้งนึงเสี่ยวเปาให้เธอเลือกปิ่น เธอแค่หยิบส่งๆ เพื่อตัดรำคาญ แต่กลายเป็นว่านั่นคือปิ่นอันโปรดของเหม่ยเหมย หรือในวันนึงที่เธออยากลองอ่านหนังสือว่าจะอ่านภาษาของที่นี่ออกหรือไม่  เธอก็เดินตรงไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งที่ไม่น่าจะมีหนังสืออยู่ โดยไม่รอถามเสี่ยวเปา


เธอเริ่มกลายเป็นเหม่ยเหมยไปทุกที 

ไม่ใช่สิ เธอกับเหม่ยเหมยเริ่มเป็นหนึ่งเดียวกันมากขึ้นต่างหาก



"คุณหนู เข้าข้างในเถอะเจ้าค่ะ ลมเริ่มแรงแล้ว" 


"อืม ขอนั่งที่ชานเรือนได้มั้ย อากาศดีแบบนี้ ข้าไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในห้อง" 


"คุณหนูยังชอบนั่งที่ชานเรือนไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้าคะ" นั่นไง เธอกับเหม่ยเหมยมักจะมีรสนิยมตรงกัน


"ให้บ่าวเอาหนังสือมาให้เหมือนเคยมั้ยเจ้าคะ"  จะใจตรงกันเกินไปแล้ว


"เอาสิ หนังสือที่ข้าอ่านค้างไว้เมื่อคืนนะ"


เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์​ที่เธออ่านภาษาจีนโบราณออก  เพราะตัวหนังสือมันดูไม่เหมือนที่เธอเคยเรียนมาเท่าไหร่นัก


ยังมีอะไรที่เหม่ยเหมยทำได้อีกนะ เธอน่าจะลองเล่นพิณ ปักผ้า วาดรูป เขียนอักษรดู  เอาไว้ค่อยๆลองก็แล้วกัน ตอนนี้ขอเธออ่านหนังสือเก็บข้อมูลของที่นี่ให้มากกว่านี้ก่อน


-------


ถึงแม้เหม่ยเหมยจะหายดีแล้ว แต่เธอยังใช้อาการป่วย อ้างเพื่อไม่ไปกินข้าวที่โถงกลางทุกครั้ง แม้ว่าจะเป็นท่านลุงที่กลับมาก็ตาม 


"วันนี้คุณหนูจะไม่ไปกินข้าวที่โถงกลางจริงๆ หรือเจ้าคะ"  คำถามเดิมที่เสี่ยวเปาถามเธอทุกครั้ง ไม่เบื่อบ้างรึไงนะ 


"ไม่หละ" ทำไมต้องโผล่หน้าไปให้สองสามีภรรยานั่นเหม็นหน้าเอาด้วย


"แต่วันนี้นายท่านทั้งสามอยู่กันครบเลยนะเจ้าคะ"  เสี่ยวเปายังคงตื้อไม่เลิก


"ครบแล้วอย่างไร" ใครแคร์ ท่านป้าท่านลุงไม่ว่าเธอหรอก


ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการถกเถียงของสองนายบ่าว

 

"ฮูหยินรอง ซือซือเองเจ้าคะ"  ท่านป้ามักใช้สอยซือซือถ้าเป็นเรื่องของเธอ เธอจึงเจอซือซือ มากกว่าชิงชิง บ่าวอีกคนของท่านป้า


"เข้ามาเถอะ ซือซือ" เป็นเรื่องกินข้าวเย็นวันนี้แน่ๆ


"ฮูหยินใหญ่ให้บ่าวมาบอกว่า วันนี้ท่านต้องไปกินข้าวที่โถงกลางเจ้าค่ะ จะอ้างว่าป่วยไม่ได้แล้ว"


ฮือ ทำไมท่านป้าใจร้าย ทำไมท่านป้ารู้ทันเธออย่างนี้ แล้วคราวหน้าจะหาข้ออ้างอะไรได้อีก


"รู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก"  คราวนี้เธอต้องปะทะสองสามีภรรยาร้ายกาจคู่นั้นพร้อมกันทั้งสองคนเลยนะ  ช่างน่าเหนื่อยหน่ายเสียจริง 


ในระหว่างที่เสี่ยวเปาแต่งตัวให้เธอเตรียมไปกินข้าวที่โถงกลาง เสี่ยวเปาถามคำถามที่เธอก็สงสัยอยู่เหมือนกันออกมา


"เมื่อไหร่คุณหนูจะยอมเรียกฮูหยินใหญ่ว่าท่านแม่สักทีเจ้าคะ เรียกท่านป้าแบบนี้มาจะครบปีแล้ว มันไม่ดีนะเจ้าคะ"


"นั่นสิ แล้วทำไมข้าไม่เรียกว่าท่านแม่ตั้งแต่ต้นหละ"  เธอสงสัยมานานแต่ไม่มีโอกาสได้ถามสักที


"คุณหนูเองก็หายดีแล้ว ยังจำได้ไม่หมดอีกหรือเจ้าคะ" 


"นั่นสิ ทำไมนะ เจ้าก็อย่าถามมาก ข้าจำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้ จะคาดคั้นข้าไปเพื่ออะไร"


"แล้วคุณหนูจะปิดไม่ให้ทุกคนรู้ได้อีกนานแค่ไหนเจ้าคะ เมื่อวันก่อนที่ฮูหยินใหญ่มาเยี่ยม ก็เกือบโดนจับได้แล้วนะเจ้าคะ" 


"อืม งั้นก็วันนี้แหละ ที่ข้าจะให้ทุกคนได้รู้"


"ดีเจ้าค่ะ แล้วคุณหนูจะเรียกฮูหยินใหญ่กับนายท่านว่าท่านพ่อท่านแม่วันนี้ด้วยเลยมั้ยเจ้าคะ" 


"เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเหตุใดข้าถึงไม่เรียกท่านลุงท่านป้าว่าท่านพ่อท่านแม่ ทั้งๆที่ข้าก็แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้แล้ว"


เสี่ยวเปาทำหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเล่า


"เฮ้อ คุณหนูบอกว่าเคารพนายท่านกับฮูหยินใหญ่เหมือนท่านลุงท่านป้าแท้ๆของคุณหนู และการแต่งครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะสถานการณ์บังคับ คุณหนูไม่อยากทำให้คุณชายใหญ่ และฮูหยินน้อยที่ตอนนั้นยังไม่แต่งเข้ามาต้องผิดใจกัน อีกทั้งเพื่อแสดงความจริงใจว่าแต่งเพียงแต่ในนาม เพื่อหนีอิทธิพลของคุณชายเจิ้งเท่านั้นเจ้าค่ะ"


ซับซ้อน ช่างซับซ้อนยิ่งนัก บ้านนี้เค้าจะอยู่กันง่ายๆไม่ได้เลยรึไงนะ คนก็มีอยู่เพียงเท่านี้


"ถ้าเช่นนั้น ข้าก็เห็นควรว่าเรียกท่านลุงท่านป้าต่อไป"


" คุณหนู! "


------


เมื่อตอนที่เหม่ยเหมยเดินเข้ามาในโถงกลาง ท่านลุงกับท่านป้าและคุณชายรองนั่งอยู่ก่อนแล้ว ท่านลุงนั่งหัวโต๊ะ ท่านป้านั่งด้านซ้าย ต่อด้วยคุณชายรอง 


อืม แล้วเธอต้องนั่งตรงไหนกัน


ยังไม่ทันได้เหลือบตาไปถามเสี่ยวเปา จางฮุ่ยจื่อก็กวักมือเรียกให้เธอไปนั่งข้างๆ


"นั่งข้างๆข้าก็ได้" 


แต่เธอว่าตำแหน่งมันแปลกๆ เธอควรนั่งต่อจากเฉินมู่อิง เหมือนที่เคยอ่านรึเปล่า


"จะดีรึ" เธอจึงถามออกไป  แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ


"อาเหมย มานั่งข้างลุงนี่ เหมือนลุงไม่ได้เห็นหน้าเจ้าเสียนาน ก็เจ้าไม่มากินข้าวด้วยกันเลยนี่นะ ลุงเองช่วงนี้ก็ยุ่งเหลือเกิน แล้วนี่เจ้าหายดีแล้วรึ" 


เหม่ยเหมยไม่สามารถปฏิเสธ​ท่านลุงได้ จึงเดินไปนั่งข้างๆ ตำแหน่งนี้ควรเป็นของคุณสามีเธอรึเปล่าแต่ในเมื่อ ประมุขของบ้านให้เธอนั่ง ใครจะว่าอะไรได้

 

"หายดีแล้วเจ้าค่ะ มีแต่อาการหลงลืมที่ยังมีอยู่บ้างเจ้าค่ะ"


"เหตุใดป้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้ามีอาการหลงลืมด้วย"


"เป็นข้าที่บอกให้เสี่ยวเปาปิดไว้เจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าอาการจะหายไปเมื่อข้าแข็งแรงดี ข้าจึงไม่อยากให้ทุกคนเป็นกังวลเจ้าค่ะ" 


"เป็นเช่นนี้เอง ทีหลังเจ้าก็อย่าได้เกรงใจไป มีอะไรก็มาบอกป้า เข้าใจหรือไม่"


"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" 


"ข้าด้วยนะ มีอะไรที่ข้าช่วยได้ โปรดอย่าเกรงใจ ข้ายินดี"


"ขอบคุณเจ้าค่ะ"


เสียงพูดคุยถามไถ่ เงียบลงเมื่อคู่ยวนยางเดินเข้ามา เธอเห็นความไม่พอใจฉายอยู่ในแววตาทั้งคู่ครู่หนึ่งก่อนจะจางหายไป


เธอในตอนนี้นั่งหลังตรง จ้องมองคนทั้งคู่เดินตรงมายังที่นั่งข้างเธอ ไม่หลบตาเหมือนคราวก่อน 


หลังจากวันนั้นที่เธอแสร้งทำเป็นเสียใจ แล้วเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือน ทำหน้าเป็นหมาหงอยเวลามีใครมาเยี่ยม แน่นอนว่าคู่สามีภรรยาคู่นั้นไม่เคยมาหาเธออีกเลย 


คงจะพอทำให้คนอื่นคิดไปในทางที่เธอต้องการได้  เพราะเมื่อก่อนหลินเหม่ยเหมยไม่เคยพลาดที่จะมาร่วมโต๊ะเวลามีคุณชายใหญ่อยู่ด้วย 


คุณสามีนั่งลงข้างๆเธอ ตามด้วยเฉินมู่อิง ที่นั่งประกบอีกข้าง  ตอนนี้กลายเป็นเฉินมู่อิงที่นั่งไกลจากหัวโต๊ะมากที่สุด แทนที่จะเป็นเธอ 


คงไม่ทำให้เธอโดนดักตบระหว่างทางกลับเรือนหรอกนะ


ท่านป้าส่งสายตาห่วงใยมาให้ เธออมยิ้มส่ายหน้าน้อยๆ แล้วคีบอาหารให้ท่านป้าและท่านลุง จากนั้นการสนทนาระหว่างมื้ออาหารจึงได้ดำเนินต่อไป


เธอไม่ลืมคีบอาหารให้ผู้ชายที่นั่งข้างๆ เพียงแต่กิริยาที่แสดงออกไปไม่มีความห่วงใยเจืออยู่ เป็นเพียงทำไปตามมารยาทเท่านั้น


เฉินมู่อิงเอาอกเอาใจสามีอยู่ไม่ห่าง เสียงเจื้อยแจ้วนั้นคนอื่นฟังอาจจะไพเราะ แต่สำหรับเธอแล้วเป็นเสียงที่ดูประดิษฐ์อยู่มาก ไม่เป็นธรรมชาติเอาซะเลย อีตานั่นทนฟังนานๆได้ยังไงนะ


มื้ออาหารจบลงด้วยดี ไม่มีใครลุกขึ้นมาอาละวาด​หรือพูดจาให้ระคายหู  


เฉินมู่อิงที่เคยกล่าววาจาสอดเสียดเธอ ก็ไม่มีให้เห็นวันนี้มีเพียงฮูหยินน้อยที่น่ารักอ่อนหวาน เห็นอกเห็นใจเธอ จนเกือบจะร้องไห้  เห็นแล้วอยากเบ้ปาก กรอกตาใส่ ถ้าไม่ติดว่านั่งติดกับท่านลุงท่านป้า


นึกแล้วก็ให้โล่งใจ เธอก็ใช่ว่าอยากจะปะทะคารมกับอีกฝ่าย แม้อีกใจนึงก็รู้สึกเสียดาย น่าจะมีฉากปะทะกันเผ็ดๆมันส์ๆของสองสะใภ้เหมือนในนิยายไม่ว้า สนุกเอาซะเลย


ระหว่างเดินทางกลับเรือน เธอที่รอให้คนอื่นเดินออกไปหมดแล้วจึงค่อยออกมา เพราะไม่อยากเดินไปพร้อมกับคู่ยวนยาง เนื่องจากต้องใช้ทางเดินร่วมกัน กลับพบคนทั้งคู่เดินคลอเคลียกันอยู่


รีบๆกันหน่อยจะได้มั้ย ค่อยไปออดอ้อนกันที่เรือนได้รึเปล่า เธอจะแซงก็ทำไม่ได้ เพราะทางเดินไม่ได้กว้างเท่าไรนัก จึงได้แต่เดินตามมาเงียบๆ


ไม่รู้ว่าเธอเดินเร็ว หรือคู่นั้นเดินช้า เธอที่เดินคิดอะไรเพลินๆ ก็ชนเข้ากับหลังของเฉินมู่อิง


"เอ๊ะ! เดินยังไงของเจ้า ข้าล้มไปจะทำอย่างไร" เป็นคุณเมียหลวงที่แว้ดใส่เธอ หมดแล้วความอ่อนหวานบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่


"ข้าขอ.."


"เหตุใดจึงไม่ระวัง"  อ่า คุณสามี ต้องทำเสียงดุใส่ขนาดนั้นเลย แค่ชนคุณเมียหลวงนิดเดียวเอง


"ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าคิดอะไรเพลินๆจึงไม่ระวัง" 


"แล้วเหตุใดจึงต้องเดินตามพวกข้า" อ่าวพ่อคู๊ณ หลงลืมไปแล้วหรือว่าเรือนของเธอก็ไปทางเดียวกัน


"ข้าไม่ได้ตามเจ้าค่ะ แต่เรือนของข้าก็ต้องไปทางนี้"

ขณะที่เธอพูด เสี่ยวเปาก็คอยดึงแขนเสื้อเธออยู่ข้างหลัง  

 

"ถ้าท่านและฮูหยินน้อยไม่รีบ ข้าคงต้องเสียมารยาทแล้ว ข้าหนาวเจ้าค่ะ อยากถึงเรือนไวๆ"  แม้จะเป็นกลางฤดูใบไม้ผลิ แต่กลางคืนก็ยังเย็นพอให้สั่นสะท้าน


โดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต เธอก็แทรกตัวผ่านคนทั้งคู่ไป 


"เจ้า!"


"ขออภัยเจ้าค่ะ" เสี่ยวเปาที่ตกใจจนอ้าปากหวออยู่นั้น พอได้สติก็แทรกตัวผ่านตามเธอมา

 

คิคิ คงยืนโมโหอกแตกกันอยู่ละมั้ง ใครใช่ให้มาพลอดรักกลางทางเดินเล่า หนาวจะแย่อยู่แล้ว


ว่าจะไม่แผลงฤทธิ์​แล้วเชียว มันอดไม่ได้นี่นา เห็นแล้วก็หมั่นไส้ ภาวนาขออย่าให้คุณสามีเธอเกิดติดใจที่เธอแปลกไปก็แล้วกัน



เพราะเหม่ยเหมยเดินออกไปโดยไม่แม้จะเหลียวหลังกลับมา จึงไม่เห็นสายตาของจางฮุ่ยจินที่มองตามเธอไป



สายตาที่ไม่มีใครอ่านออก 

สายตาที่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่เข้าใจ



&&&


คริคริ ยัยเหมยขอเอาคืนเล็กๆน้อยๆ


ไรท์ก็พอจะเข้าใจหัวอกเมียหลวง รักกันมาก่อน อยู่ดีๆโดนปาดหน้า แต่งเมียรองก่อน แล้วพ่อแม่สามีเหมือนจะเอ็นดูเมียรองมากกว่าตัวเอง ใครจะไปยอมได้ มันก็ต้องมีกันบ้างอะเนอะ


ส่วนเหม่ยเหมย ก็เหมือนผู้หญิงจีนโบราณทั่วไป ที่พอแต่งให้ใครแล้วก็ ต้องยึดคนนั้นเป็นหลักในชีวิต

แม้อาจจะไม่ได้รักได้ชอบกันมาก่อน ก็ไม่แปลกที่เหม่ยเหมยจะรักสามีตัวเองเนอะ


ส่วนเรื่องหย่า ตัวเหมยนั้นก็ตั้งใจเอาไว้แล้ว แต่ในสมัยนั้นค่อนข้างเป็นเรื่องร้ายแรงเนอะ เลยต้องค่อยๆคิดค่อยๆทำำ หาทางหนีทีไล่ ให้เอาตัวเองรอดหลังหย่าด้วย อย่างที่บอกไว้ในเรื่องเนอะ


ส่วนหลินเหม่ยเหมยที่ว่าพอหมดปํญหาคุณชายเจิ้งแล้วทำไมถึงไม่หย่า เหม่ยเหมยก็เหมือนผู้หญิงโบราณอื่นๆ  แต่งแล้วก็ต้องอยู่กันกินไป เลยไม่ได้หย่าตั้งแต่แรก 


แล้วอีกอย่างเหม่ยเหมยไม่มีครอบครัวแล้วนอกจากที่บ้านจาง ส่วนปู่ย่าตายายไรท์ขอตัดออกเลยนะ เพื่อให้เห็นว่าเหม่ยเหมยไม่มีใครแล้วจริงๆ ต้องอาศัยเค้าอยู่ จะทำอะไรรุนแรงขัดใจท่านลุงท่านป้าที่เป็นผู้มีพระคุณก็ไม่ได้ จะให้หนีไปเลยก็คงไม่ใช่ความคิดของผู้หญิงโบราณที่ถูกสอนว่าเชื่อฟังพ่อแม่เชื่อฟังสามีเนอะ


แต่เหม่ยเหมยก็ใจแข็งนะ ไม่ยอมเรียกท่านพ่อท่านแม่ นี่ก็ถือว่าผิดธรรมเนียมมากแล้ว อาจจะคิดว่าตัวเองยังไม่ได้เป็นสะใภ้เต็มตัวด้วยละมั้ง 


แล้วจะให้เปลี่ยนไปแต่งกับชายรองเลย คงไม่ได้อะ นึกถึงสมัยนี่สิ แต่งกับพี่อยู่ดีๆ อีกทีไปแต่งกับน้องเฉย โหว เสียหายร้ายแรง ขนาดผู้ชายที่มีเมียได้หลายคน แต่ให้แต่งทั้งพี่ทั้งน้องยังไม่ได้เลย 



ส่วนคุณชายรองนั้นก็หยอดไปเรื่อยนะเจ้าคะ จะได้แต่งมั้ยนั้น... แล้วแต่วาสนา(ของไรท์)​ อิอิ


ขอบคุณที่เข้ามาคอมเม้นพูดคุยกันนะคะ ไรท์อ่านทุกคอมเม้น เป็นกำลังใจของไรท์ แต่อาจไม่ได้ตอบที่ละคน มาคุยกันท้ายบทแบบนี่แทนเนอะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.197K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,372 ความคิดเห็น

  1. #1259 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 19:48

    เริ่มวางแผนไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้เลยนะเจ้าหลังหย่าแล้วจะได้ไม่ลำบาก แต่สงสัยว่าเหตุที่เกิดกับครอบครัวเจ้านั้นอาจจะเป็นแผนการของท่านลุงท่านป้ากระมังเพื่อยึดเส้นทางการค้า

    #1,259
    0
  2. #1001 Noinoi_2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:38

    ไรท์บรรยายได้เห็นภาพเลยค่ะ
    #1,001
    0
  3. #911 dmadly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:42
    ดุษณี /กลอกตา คำผิด
    #911
    0
  4. #910 dmadly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:41
    ดุษณี /กลอกตา
    #910
    0
  5. #672 รัณฌา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 21:06

    หย่าๆๆๆๆ!!!

    #672
    0
  6. #522 c_nattrisia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:51
    สนุกดีค่ะ อาเหมยแซ่บๆ
    #522
    0
  7. #486 Kungbible (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:30
    รำคาญสาวใช้
    #486
    1
    • #486-1 chompoo281223(จากตอนที่ 10)
      13 มกราคม 2562 / 09:36
      +1 น่ารำคาญ
      #486-1
  8. #158 บิลเลียส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 01:08
    ชายใหญ่มีเลศนัย ส่วนชายรองนั้นไซร้ต้องตกเป็นของข้า
    #158
    0
  9. #143 Horizon_right (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 01:36
    สุดไเลย แล้วอะไรของคุณชายใหญ่อีกล่ะนั้นนน
    #143
    0
  10. #97 MadusaSatanarmy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:04
    ยังไงก็แต่งคุณชายรองไม่ได้ แต่งพี่แล้วไปแต่งน้อง ถึงไม่ได้เข้าหอแต่ก็ถือว่าไม่เหมาะสม อย่าว่าแต่สมัยก่อนเลยค่ะสมัยนี้ก็เช่นกัน
    #97
    0
  11. #87 Sea45678 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 14:22

    เขาไม่ใช่พระเอกใช่ไหม ไรท์ตอบที!!!!!
    #87
    0
  12. #86 TukTIkinlove (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:47
    เขารักกันปล่อยเค้าไปแล้วเราหาหลัวใหม่ตัดขาดหลัวเก่า รักแค่ท่านลุง ท่านป้า พี่รองก็พอล่ะ
    #86
    0
  13. #85 TukTIkinlove (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:44
    หาหลัวใหม่นอกบ้านก้ได้
    #85
    0
  14. วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:25
    ก็อยู่ไปแบบชิลๆนั่นแหระดีแล้ว
    #84
    0
  15. #83 Laamoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 23:54
    ไม่เอาทั้งพี่ทั้งน้องนะคะไรท์หาพระเอกคนใหม่ให้น้องด้วยค่ะถือว่ารีดขอร้องงงงง
    #83
    0
  16. #82 Laamoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 23:53
    อยากให้น้องมีที่ไปและได้หย่าเร็วๆจังเลยค่ะ
    #82
    0
  17. #81 Laddamland (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 22:56
    แล้วพระเอกเป็นใครละเนีย
    #81
    0
  18. #80 ดิเดียร์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 22:55
    รักกันมาก่อนก็ใช่นะแต่นังเมียหลวงนี่มันดีไม่จริงไงทั้งๆๆที่ตัวเมียน้อนก็ไม่อิจฉาแต่งมาเพราะหลบภัย
    #80
    0
  19. #79 YuYuRika (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 22:10
    ก็สงสารนะ เขารักกันมาก่อนจะเกลียดนางเอกก็ไม่แปลก แต่ก็อย่างว่าแหล่ะจะดุด่าก็ช่วยมรเหตุผลกันนิสนึง ไม่ใช่เกลียดอย่างเดียว //สะบัดบ๊อบแล้วเดินออกมาสวยๆ เลยค่ะหนู อย่าไปแคร์ 555
    #79
    0
  20. #78 0958613778 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:51
    แอบมองเธออยู่นะจ้ะ
    #78
    0
  21. #77 morio (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:38
    เค้ารักกันก็ปล่อยไปไม่อยากให้ไปร่วมด้วย รอเรือใหม่ค่ะ คุณชายใหญ่มันไม่ใช่อ่ะรักนักก็อย่ามายุ่งกับน้องเหมยพอ มาทำสองจิตสองใจเดี๋ยวเหอะ
    #77
    0
  22. #76 shine-sky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:28
    อยากให้นางเอก ได้กับ น้องสามี.......
    #76
    0
  23. #75 pemipond (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:17
    เค้ารักกันมาก่อน ก็ใจเย็นๆ นาจา
    #75
    0
  24. #74 r123123 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:02

    อีกมุมมองหนึ่งของคนเป็นเมีย

    #74
    0
  25. #73 A Veggie Katang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:58

    ไรท์ เราของผู้ใหม่ให้นางเอกที

    เห็น-ขี้เก๊กแล้วหมั่นไส้คันไม้คันมือ

    เอาผู้ใหม่ งานดีกว่า เด็ดกว่า แซ่บกว่า

    กราบ

    #73
    0