เนเฟอร์ตีตี จอมราชินีลุ่มน้ำไนล์

ตอนที่ 18 : บทที่หก งานฉลองแห่งเทวะ(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ก.ย. 52

                                                 บทที่หก งานฉลองแห่งเทวะ

สำหรับไอริสแล้ว นางยอมรับกับตัวเองว่า ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตน หามีครั้งใดที่นางจะต้องอยู่ด้วยความหวาดวิตกกังวลมากยิ่งไปกว่าวันนี้อีกแล้ว 

แม้จะว่ากันตามจริง นับตั้งแต่นางมารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้กับบุตรสาวของเมริเร ผู้เป็นข้าหลวงแห่งอัคห์มิม ไอริสจะต้องพบกับเรื่องที่ชวนให้ต้องตระหนกอกสั่นขวัญหายเป็นหลายครั้งหลายหนซึ่งล้วนแต่มีสาเหตุมาจากความซุกซนของบุตรสาวคนงามของท่านข้าหลวงทั้งสิ้น แต่จะมีครั้งใดที่จะเทียบได้กับครั้งนี้ ก็หาไม่

   ด้วยเหตุนี้เอง ทันทีที่นางพี่เลี้ยงเห็นนายหญิงน้อยของตนกลับมายังที่พัก ในยามเย็นจวนย่ำค่ำ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า นางจะโล่งใจมากเพียงใด

" นายหญิงน้อยรู้หรือไม่เจ้าคะ ว่าตลอดทั้งทิวาวันนี้ ข้าต้องสวดภาวนาวิงวอนขอต่อทวยเทพเพื่อให้ทรงคุ้มครองท่านให้กลับมาอย่างปลอดภัย"ไอริสกล่าวขึ้นหลังจากที่ผู้เป็นนายเข้ามาในห้องแล้ว

"ข้ารู้ ก็เพราะเหตุนี้ข้าถึงได้กลับมาอย่างไรเล่า" นายสาวว่าพลางซ่อนยิ้มในหน้า "ที่จริง ว่ากันไปแล้ว หากมิกลัวว่าเจ้าจะอกแตกตายเสียก่อน วันนี้ข้าคงไปลับมิกลับมาอีกเป็นแน่"

"นายหญิงน้อย!"นางพี่เลี้ยงอุทานพลางเบิกตาโต "อย่าได้กล่าววาจาล้อเล่นเช่นนั้นอีกนะเจ้าคะ หากแม้นผู้ใดได้ยินเข้าและเข้าใจว่าเป็นจริงแล้วไซร้ นายหญิงน้อยต้องเดือดร้อนเป็นแน่"

"ฮึ แล้วใครบอกเจ้าล่ะว่า ที่ข้ากล่าวเช่นนั้นเพียงเป็นการล้อเล่น"อีกฝ่ายพูด
"โอ เทพเจ้าทรงคุ้มครอง!" ไอริสยกมือขึ้นตบที่หน้าอกของตัวเองด้วยความตกใจ "หากแม้นนายหญิงน้อยทำเช่นนั้นจริงๆ ไอริสคงต้องขาดใจตายก่อนเป็นแน่แท้"

"เอาล่ะ เอาล่ะ" เนเฟอร์ตีตีหัวเราะเบาๆเมื่อได้แกล้งทำให้อีกฝ่ายหนึ่งถึงกับร้อนรนไม่เป็นสุข "เจ้ามิต้องทำหน้าราวกับจะขาดใจเช่นนั้นหรอก ข้าให้สัญญาว่าข้าจะมิทำสิ่งใดให้เจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเป็นแน่" นางบอก

" ขอให้ทวยเทพทรงเป็นพยานด้วยเถิด.. "นางพี่เลี้ยงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ทุกสิ่งที่ข้าได้เคยห้ามปรามนายหญิงน้อยไปนั้น หาได้ทำไปเพราะกลัวว่า ตนเองจะต้องเดือดร้อนไม่ ด้วยว่าชีวิตของข้าพร้อมพลีให้แก่นายหญิงน้อยได้ทุกเมื่อ" ไอริสหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ข้ากลัวก็แต่ นายหญิงน้อยอาจได้รับอันตรายหรือต้องโทษทัณฑ์เอาเท่านั้น ด้วยหากว่าท่านเป็นอะไรไป ไอริสผู้นี้ก็คงมิอาจทนอยู่ต่อไปได้อีก"

"ข้ารู้ว่าเจ้ารักและภักดีต่อข้ามากเพียงใด" เด็กสาวมองหน้านางพี่เลี้ยงของตนอย่างรู้สึกซึ้งใจในความจงรักภักดีของอีกฝ่าย ชั่วขณะหนึ่งหลังจากนั้น ทั้งนายและบ่าวต่างก็นิ่งเงียบไป ก่อนที่เนเฟอร์ตีตีจะเอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าว่า ยามนี้ เรามาสนทนาเรื่องอื่นกันต่อดีกว่า เอาเป็นว่าข้าจะเล่าเรื่องที่ข้าได้พบมาในวันนี้ให้เจ้าฟังก็แล้วกัน"

"เอาสิเจ้าคะ" นางพี่เลี้ยงพูด ก่อนจะนั่งฟังผู้เป็นนายเล่าถึงเหตุการณ์ที่ได้พบมาในวันนี้ 

เนเฟอร์ตีตีเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในระหว่างที่นางไปเที่ยวในเมืองกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงรื่นเริงสดใส นางเล่าให้พี่เลี้ยงสาวของนางฟังทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆที่ตลาด ด้วยว่าไม่ต้องการให้นางพี่เลี้ยงต้องเป็นกังวลขึ้นมาอีก 

หลังจากเล่าเรื่องจบ เด็กสาวก็กล่าวในตอนท้ายว่า " ข้ามินึกเลยว่ากรุงธีบส์จะยิ่งใหญ่และสวยงามถึงเพียงนี้ น่าขอบน้ำใจ เมโนฮัทยิ่งนัก ที่อาสาพาข้าเที่ยวชม"

หลังจากฟังเรื่องที่อีกฝ่ายเล่าจบแล้ว ไอริสที่นั่งฟังและสังเกตกิริยาท่าทางของผู้เป็นนายอย่างเงียบๆมาตลอดเวลาได้เอ่ยขึ้นว่า "ดูท่านายหญิงน้อยจะชื่มชมบุรุษผู้นี้มากนะเจ้าคะ"

 "ข้าก็เพียงแต่นึกขอบใจ ที่เขาช่วยพาข้าออกไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้น" เด็กสาวรีบกล่าวออกตัวกับอีกฝ่าย "หาได้มีสิ่งอื่นสิ่งใดอีกไม่"

"นายหญิงน้อยคิดกับเขา แต่เพียงเท่านั้น จริงๆหรือเจ้าคะ" นางพี่เลี้ยงถาม
"เอ๊ะ! นี่เดี๋ยวนี้ เจ้ามิเชื่อคำพูดของข้าแล้วอย่างนั้นหรือ จึงมาถามเอาเช่นนั้น" เนเฟอร์ตีตีแกล้งทำเสียงดุ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตน

"ข้ามิบังอาจหรอกเจ้าคะ" ไอริสสั่นศรีษะเบาๆ ก่อนจะกล่าวว่า "นายหญิงน้อยมาเหนื่อยๆ คงจะอ่อนเพลียและไม่สบายเนื้อสบายตัว เช่นนั้น ข้าขอตัวไปเตรียมน้ำอุ่นผสมเครื่องหอมให้นายหญิงน้อยอาบและจะไปเตรียมอาหารให้ด้วยนะ เจ้าคะ"
เด็กสาวพยักหน้า เป็นเชิงให้อีกฝ่ายออกไปจัดการตามที่บอกได้
                                               ***************

  ค่ำวันนั้น ที่ห้องทรงอักษรในตำหนักรัชทายาท ซึ่งสว่างไสวด้วยแสงจากตะเกียงงาช้างหลายดวงที่วางอยู่ตามที่ต่างๆภายในห้อง เจ้าชายอเมนโฮเทบกำลังทรงปรึกษาข้อราชการกับเซเรเม ขุนนางคนสนิท หลังจากที่พระองค์มิได้ทรงงานมาเลยตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมา 

"นี่เป็นบัญชีพืชผลที่บรรดาวิหารต่างๆจัดเก็บมาจากที่ดินในครอบครอง พะย่ะค่ะ" เซเรเมทูล พร้อมกับถวายม้วนเอกสารปาปิรัสจำนวนหกม้วนให้กับองค์ชาย

"มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ"เจ้าชายทรงอุทานเบาๆหลังจากที่ทรงทอดพระเนตรเนื้อความในม้วนปาปิรัส

 "นี่เพียงเฉพาะแต่ในเขตเพาะปลูกระหว่างนครธีบส์จนถึงนครซัคคาราเท่านั้นนะพะย่ะค่ะ ยังมิได้รวมเขตเพาะปลูกในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์อีก"อีกฝ่ายทูลบอก

"นี่เท่ากับว่า ในแต่ละปี บรรดานักบวชพวกนี้มีรายได้อยู่เป็นจำนวนมิใช่น้อย " เจ้าชายอเมนโฮเทบทรงลูบพระหนุช้าๆด้วยท่าทางใช้ความคิด พลางรับสั่งอีกว่า"หากสามารถทำให้รายได้ทั้งหมดเหล่านี้เข้าสู่ท้องพระคลังหลวงได้ คงจะยังประโยชน์ให้แก่แผ่นดินได้อีกมาก" 

"แต่จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร พะย่ะค่ะ ในเมื่อรายได้เหล่านั้นถือเป็นพลีบูชาแด่องค์เทพเจ้าทั้งหลาย" ขุนนางหนุ่มคนสนิทกล่าวขึ้นอย่างสงสัย

"ข้าว่าพืชผลเหล่านี้ตกเป็นพลีบูชาแด่พวกนักบวชมากกว่ากระมัง" เจ้าชายตรัสอย่างรู้ทัน "เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ,เซเรเม, ว่า แผ่นดินเคมเมตแห่งนี้ มีเทพเจ้ามากเกินไป"

อาลักษณ์หนุ่มหยุดชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมององค์รัชทายาทผู้ทรงเป็นเจ้านายของตน "ฝ่าบาททรงหมายความเช่นไร พะย่ะค่ะ"

"ไม่มีอะไรหรอก เจ้าอย่าได้ใส่ใจไปเลย "เจ้าชายหนุ่มทรงโบกพระหัตถ์ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องสนทนา "ว่าแต่เรื่องที่ข้าออกไปข้างนอกในยามบ่ายวันนี้ เจ้าได้ไปกำชับแก่เหล่าทหารยามและนางข้าหลวงที่รู้เห็น ให้ปิดปากเงียบแล้วใช่หรือไม่"

"ข้าบาทได้กำชับพวกมันทุกคนเป็นอย่างดี ซ้ำยังให้รางวัลมากพอที่พวกนั้นจะลืมเรื่องนี้ไปจนชั่วชีวิต พะย่ะค่ะ" อีกฝ่ายกล่าวรับรอง
เจ้าชายหนุ่มทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย"..ดีมาก"

ขุนนางคนสนิทขององค์รัชทายาทก้มศรีษะลงเล็กน้อยเป็นการน้อมรับพระดำรัสชมและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทูลถามขึ้นว่า "พระอาญามิพ้นเกล้า ข้าบาทมีข้อสงสัยอยู่ประการหนึ่ง หากแต่มิทราบว่าจะเป็นการควรหรือไม่ที่จะทูลถาม พะย่ะค่ะ"
"จงว่ามาเถิด " เจ้าชายหนุ่มตรัสประทานอนุญาต

" เหตุใดกับเพียงสตรีนางเดียว พระองค์ต้องทรงกระทำการให้เป็นที่ยุ่งยากเช่นนี้ด้วยพะย่ะค่ะ ในเมื่อเพียงทรงเอ่ยปาก นางก็จะเข้ามาเป็นบาทบริจาริกาของพระองค์ในทันที"

องค์รัชทายาททรงนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะตรัสถามกลับด้วยพระเสียงเรียบๆว่า "เจ้าเคยรักใครบ้างหรือไม่,เซเรเม "และโดยที่ไม่ทรงรอให้อีกฝ่ายหนึ่งตอบคำถามของพระองค์ เจ้าชายหนุ่มก็ได้ตรัสต่อไปอีกว่า "หากเมื่อใดที่เจ้ารักใครสักคน เจ้าคงไม่ปรารถนาแต่เพียงครอบครองร่างกายโดยปราศจากหัวใจของคนที่เจ้ารัก"

อาลักษณ์หนุ่มพยักหน้าช้าๆอย่างเข้าใจ ก่อนจะทูลถามอีกว่า "แล้วเมื่อใด ฝ่าบาทจะทรงบอกความจริงกับนางหรือพะย่ะค่ะ"

"ข้าอยากให้แน่ใจว่านางนั้นมีใจต่อข้า เฉกเช่นที่ข้ามีใจต่อนาง และเมื่อนั้น ข้าจึงจะบอกความจริงทั้งหมดให้นางได้รับรู้" เจ้าชายอเมนโฮเทบตรัส ก่อนจะทรงถอนหายใจเบาๆ เมื่อทรงระลึกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยามบ่ายของวันนี้ ซึ่งจนถึงเวลานี้ ภาพเหล่านั้นก็ยังคงประทับอยู่ในความทรงจำของพระองค์
                                                   ****************

หลายวันต่อมา ที่เขตพระราชอุทยาน เนเฟอร์ตีตีและไอริส นางพี่เลี้ยงคนสนิท กำลังเดินตัดบริเวณสนามของพระราชอุทยานเพื่อไปเข้าเฝ้าถวายรับใช้ พระนางไทยี ที่พระตำหนักส่วนพระองค์ อันเป็นกิจวัตรประจำวันตามปกติ จะมีสิ่งเดียวที่ผิดไปจากปกติก็คือการที่เช้าวันนี้ เด็กสาวตื่นนอนช้ากว่าทุกวัน จึงเป็นผลให้คนทั้งสองต้องเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ทันเวลา

 "หากเมื่อเช้ามืด เจ้าปลุกข้าเสียหน่อย พวกเราคงมิต้องเร่งฝีเท้ากันเช่นนี้เป็นแน่"เด็กสาวต่อว่าผู้ที่กำลังเร่งฝีเท้าตามหลังมา
"แต่เมื่อยามเช้ามืด ข้าเพียรปลุกนายหญิงน้อยอยู่ตั้งเป็นนานสองนานนะเจ้าคะ แต่นายหญิงน้อยก็มิยอมลุกจากที่นอน" ไอริสบอกกับผู้เป็นนายไปตามความจริง

เนเฟอร์ตีตีไม่ยอมรับ " ก็หากเจ้าเขย่าตัวข้าให้แรงๆ มีหรือที่ข้าจะมิตื่น"
"โธ่นายหญิงน้อย, แล้วข้าจะกล้าเขย่าตัวท่านได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ" อีกฝ่ายโอด

"เอาล่ะๆ ช่างเถอะ มัวแต่พูดกันเช่นนี้ ก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า"เด็กสาวตัดบท ก่อนจะเร่งก้าวขาให้เร็วขึ้น "ยามนี้ข้าว่า พวกเราเร่งไปให้ทัน จะดีกว่า"
"เจ้าค่ะ"นางพี่เลี้ยงเห็นด้วย ก่อนจะหยุดชะงักและมองไปยังเบื้องหน้าทางซ้ายมือ " อุ๊ย..นายหญิงน้อยดูทางนั้นสิเจ้าค่ะ" 

นายสาวหันมามองอย่างข้องใจ "มีอะไรรึ "
"พระนัดดาเคเฟรน เจ้าค่ะ"ไอริสบอก
*****************************************************
                                                 (โปรดติดตอนต่อไป)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

287 ความคิดเห็น

  1. #285 Mildmint Nuttanicha (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 19:14
    รออยู่น้า สู้ๆค่่ะ
    #285
    0
  2. #161 sayuri454 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2552 / 20:30

    กำลังติดตามอ่านเลยค่ะ ตั้งใจว่าจะให้จบในคืนนี้เลย ถ้าไง อย่าลืมอัพต่อนะคะ

    #161
    0
  3. #136 mydei (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2552 / 01:58
    อัพพพพพพพพพพพพพพพ

    รออ่านอยู่นะจ๊ะ
    #136
    0