เนเฟอร์ตีตี จอมราชินีลุ่มน้ำไนล์

ตอนที่ 15 : บทที่ห้า ผู้ชิงชัย(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 เม.ย. 58

ยามบ่ายวันนั้น เมโนฮัทมาดักรอพบหน้าเด็กสาวที่สนามหญ้าในเขตพระราชอุทยานหลวงเหมือนดังเช่นเมื่อสองวันที่ผ่านมา หลังจากที่เนเฟอร์ตีตีกับไอริสมาพบกับชายหนุ่มแล้ว นางพี่เลี้ยงไอริสได้หลบออกไปทำหน้าที่คอยดูต้นทางให้ เพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้สนทนากันสองต่อสอง 

หลังจากคุยกันได้ครู่หนึ่ง เนเฟอร์ตีตีก็เอ่ยขึ้นว่า" ข้าจำได้ว่า เมื่อสองวันก่อน เจ้าเคยบอกกับข้าว่า หากเมื่อใดที่ข้ามีเรื่องจะให้ช่วยแล้ว ขอเพียงเอ่ยปาก เจ้าก็พร้อมจะทำให้ทุกเรื่อง ใช่ไหม"

"ใช่" อีกฝ่ายรับคำด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยที่จู่ๆสาวน้อยตรงหน้าก็เอ่ยปากถึงเรื่องนี้ขึ้นมา "เจ้าถามถึงเรื่องนี้ ด้วยเหตุใด"

"ข้าคิดว่า ยามนี้ ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ใคร่ขอไหว้วานให้เจ้าช่วยเหลือ " เด็กสาวหันหน้าไปอีกทางหนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย "แต่ข้ายังมิแน่ใจว่า เจ้าจะยอมรับปากหรือไม่"

"ขอเพียงเจ้าออกปาก ไม่ว่าเป็นเรื่องใด ข้ายินดีทำให้เสมอ"เมโนฮัทกล่าวเสียงหนักแน่น 

เนเฟอร์ตีตียิ้มบางๆอย่างสมคะเน ก่อนจะหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าอีกครั้งและเอ่ยปากออกมาว่า"ข้าอยากออกไปเที่ยวนอกวังสักครั้งหนึ่ง เจ้าพอจะช่วยข้าได้หรือไม่"

อีกฝ่ายอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า"แต่คืนนั้น เจ้าก็ได้ออกไปแล้วนี่"

"ก็คืนนั้น ข้ามีโอกาสได้ไปเพียงแค่จตุรัสใกล้กับกำแพงวังเท่านั้นเอง "เด็กสาวว่า" คราวนี้ ข้าอยากออกไปตอนกลางวันบ้าง ข้าจะได้เที่ยวชมให้ทั่วทั้งนครธีบส์"

"แต่การลอบออกจากวังในยามกลางวันนั้น มันเป็นการเสี่ยงยิ่งนัก" ชายหนุ่มท้วง 
เนเฟอร์ตีตีมีสีหน้าไม่พอใจ "ตกลง เจ้าจะไม่ยอมช่วยข้าใช่ไหม"

อีกฝ่ายหนึ่งนิ่งไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ในเมื่อข้าได้รับปากกับเจ้าแล้ว ข้าย่อมไม่กลับคำแน่"สายตาของเมโนฮัทจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเด็กสาว " บ่ายวันพรุ่งนี้ เจ้าจงมารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะเป็นคนพาเจ้าออกไปข้างนอกเอง"

                                                      *********************
 หัวค่ำวันนั้น ภายในห้องพักของเนเฟอร์ตีตี หลังจากที่เด็กสาวเสร็จจากการอาบน้ำชำระร่างกายแล้ว นางก็มานั่งที่ม้านั่งตัวเล็กๆใกล้กับขอบหน้าต่างเพื่อให้ไอริสผู้เป็นนางพี่เลี้ยงช่วยแต่งตัวให้  สายลมบางเบาพัดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ทำให้อากาศภายในห้องเย็นสบายกว่าในตอนกลางวัน   

"นายหญิงน้อยแม่ใจหรือเจ้าคะ ว่าพรุ่งนี้ จะออกไปนอกวัง " ไอริสเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังบรรจงชโลมไขผสมกับสมุนไพรและเครื่องหอมลงบนเส้นผมยาวสลวยของเด็กสาวผู้เป็นนาย  

เนเฟอร์ตีตีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย"แน่ใจสิ"

"แต่ว่า…การออกไปนอกวัง ในยามกลางวันเช่นนั้น มันจะไม่เป็นการเสี่ยงเกินไปหรือเจ้าคะ หากถูกจับได้ คงต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ" อีกฝ่ายกล่าวท้วงด้วยน้ำเสียงไม่เห็นด้วย" ถ้าอย่างไร ข้าคิดว่านายหญิงน้อยเปลี่ยนใจ เสียเถิดนะเจ้าคะ"

"เจ้าอย่ากลัวจนเกินกว่าเหตุเลยน่า ไอริส" น้ำเสียงของเนเฟอร์ตีตีแฝงด้วยความรู้สึกรำคาญ" ข้าก็แค่ออกไปเที่ยวในเมืองเท่านั้นเอง ไม่เกินตอนเย็น ข้าก็กลับมาแล้ว"

"เอ่อ..แล้วจะให้ข้าตามไปด้วย ไหมเจ้าคะ"

"ไม่ต้อง"ผู้เป็นนายบอกด้วยเสียงเด็ดขาด"ข้าจะให้เจ้าคอยอยู่รับหน้าคนอื่นทางนี้ เพราะหากว่าทั้งเจ้ากับข้าหายไปจากพระตำหนักพร้อมกัน ต้องกลายเป็นที่ผิดสังเกตแน่"

 "แล้วจะให้ข้าปล่อยนายหญิงน้อยออกไปนอกวังกับผู้ชายเพียงสองต่อสอง หรือเจ้าค่ะ" ไอริสมีสีหน้าไม่ค่อยดีเมื่อได้ยินแบบนั้น" หากเป็นเช่นนั้น ข้าว่า มันคงมิเป็นการดีแน่"

"พูดเช่นนี้ หรือเจ้าคิดที่จะขัดใจข้า "เนเฟอร์ตีตีหันขวับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาดุๆ

"ก็ข้าเป็นห่วงนายหญิงน้อยนี่เจ้าคะ "นางพี่เลี้ยงกล่าวด้วยน้ำเสียงโอดครวญอย่างน่าสงสาร " ที่สำคัญ บุรุษที่ชื่อเมโนฮัท คนนั้น จะไว้ใจได้หรือไม่ก็มิอาจรู้ ไปกันแต่เพียงสองคนเช่นนั้น หากแม้นเขาเกิดคิดไม่ดีกับนายหญิงน้อยขึ้นมา จะทำเช่นไร" 

"เจ้าก็ช่างระแวงมากไปได้ ข้าออกไปกับเขาตอนกลางวันแสกๆนะ หาใช่ดึกดื่นค่ำมืด หนำซ้ำในเมือง ผู้คนออกพลุกพล่านอย่างนั้น เขาจะกล้าทำอะไรข้า "เด็กสาวว่า "แล้วอีกอย่างหนึ่ง ข้าก็เชื่อด้วยว่า คนอย่าง เมโนฮัท ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาคงไม่ทำเช่นที่เจ้าว่าหรอก"

"นายหญิงน้อยเพิ่งพบเจอเขาเพียงไม่กี่ครั้ง เหตุใดจึงไว้ใจถึงเพียงนั้น"ไอริสรู้สึกข้องใจ

"เรื่องนั้น เจ้ามิต้องรู้หรอก" ผู้เป็นนายกล่าวตัดบท ด้วยไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ถึงความในใจของตนมากไปกว่านี้"เอาเป็นว่า วันพรุ่งนี้ เจ้าจงทำตามที่ข้าบอกก็พอ"

"จะให้ทำอย่างไรหรือเจ้าคะ"

"หลังจากข้าออกไปข้างนอกแล้ว เจ้าจงมาอยู่ที่นี่ แล้วพยายามทำทุกอย่างให้ดูเหมือนว่าข้ายังอยู่ในห้อง อย่าให้ผู้ใดสงสัยได้เป็นอันขาด"

"แล้วถ้าหาก ในระหว่างนั้น พระมเหสีทรงมีพระบัญชาให้เข้าเฝ้าล่ะเจ้าค่ะ จะทำอย่างไร"
"เจ้ามิต้องห่วงหรอก พระนางไม่ทรงเรียกข้าเข้าเฝ้าแน่"เนเฟอร์ตีตีบอกด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ 

"แน่ใจได้อย่างไรหรือเจ้าคะ"

"เจ้าลืมไปแล้วหรือไร ที่วันนี้ พระมเหสีทรงมีรับสั่งกับข้าว่า วันพรุ่ง พระนางจะต้องตามเสด็จฟาโรห์ออกไปยังวิหารอามุนนอกพระราชวังและยังไม่เสด็จกลับจนกว่าจะถึงยามค่ำ ก็เพราะเหตุนี้อย่างไรล่ะ ข้าถึงได้เลือกที่จะออกไปเที่ยวนอกพระราชวังในวันพรุ่งนี้"เด็กสาวบอก

นางพี่เลี้ยงถอนหายใจเบาๆก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจำยอมตามอีกฝ่ายเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา "ถ้าเช่นนั้น ก็แล้วแต่นายหญิงน้อยจะบัญชาเถิดเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เนเฟอร์ตีตีก็คลี่ยิ้มบางๆอย่างพึงพอใจ…….

                                                           ******************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

287 ความคิดเห็น

  1. #142 kawaiigirl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2552 / 14:46
    ไม่จุใจๆ เอาอีกๆ

    เขียนสั้นจัง
    #142
    0
  2. #104 รอรอรอ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2552 / 20:30

    รออ่านอยู่ เขียนน้อยจัง

    #104
    0
  3. #98 mydei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2552 / 17:40
    รออ่านอยู่นะจ๊ะ
    #98
    0
  4. #89 mydei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2552 / 08:01
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #89
    0