เนเฟอร์ตีตี จอมราชินีลุ่มน้ำไนล์

ตอนที่ 12 : บทที่สี่ มนตราสิเน่หา(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ธ.ค. 57

เนฟอร์ตีตีหยุดชะงักด้วยความตกใจจนเกือบเสียหลักล้ม โชคดีที่ไอริสเข้าไปประคองได้ทัน ทั้งสองหันมาตามเสียงนั้น และเห็นขุนนางผู้หนึ่งยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ 
 

พวกเจ้าบังอาจมาก ที่มาขวางทางขบวนเสด็จขององค์ชายขุนนางผู้นั้นกล่าวเห็นที ต้องสั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง
 

ไอริสรีบกล่าวขอโทษแทนผู้เป็นนายขอท่านได้โปรดอภัยให้นายของข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ นายของข้าหาได้มีเจตนาเช่นนั้นไม่
 

ที่นี่เป็นเขตพระราชฐาน หาใช่สถานที่สำหรับวิ่งเล่นไม่ อีกฝ่ายยังคงไม่ฟัง หากข้าไม่ลงโทษพวกเจ้าเสียบ้าง ต่อไปคงจะกลายเป็นเยี่ยงอย่างอันไม่ดีให้แก่ผู้อื่นได้
 

ทว่าก่อนที่ขุนนางผู้นั้นจะออกคำสั่งให้บรรดานางข้าหลวงที่ตามมา เข้ากุมตัวคนทั้งสองนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

หยุดก่อน!
 

เสียงอันมีกังวานที่แฝงด้วยความมีอำนาจนั้น ดังมาจากคนผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนคานหาม คนผู้นั้นเป็นชายหนุ่มรูปงาม วัยสิบแปดปี ผิวสีน้ำตาล ใบหน้าเรียวยาว นัยน์ตาทั้งคู่เป็นสีน้ำตาลเข้ม สวมผ้าคลุมศรีษะสีขาวลายทางสีทอง แต่งกายด้วยผ้าลินินเนื้อดี และสวมเครื่องประดับทำจากทองคำและอัญมณีบ่งบอกถึงความเป็นผู้มีฐานะสูงส่ง 
 

ในทันทีที่บุรุษผู้นั้นได้เห็นใบหน้าของเนเฟอร์ตีตี เขาก็ถึงกับมีอาการตะลึงงันไปชั่ว

ขณะหนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่งให้คนของตนวางคานหามลง หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ก้าวลงมายืนบนพื้น ในขณะที่ทุกคนในขบวนนั้นต่างก็คุกเข่าลงพร้อมกัน ด้วยอาการที่แสดงถึงความเคารพ
 

เมื่อเห็นดังนั้น ทั้งไอริสและเนเฟอร์ตีตีต่างก็รีบคุกเข่าตามทันที ด้วยแน่ใจว่าชายหนุ่มรูปงามผู้นี้คงเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงผู้หนึ่งเป็นแน่
 

เมื่อครู่ เจ้าเป็นอะไรบ้างหรือเปล่าบุรุษผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

เนเฟอร์ตีตีก้มหน้าลงเล็กน้อยข้า..เอ่อ หม่อมฉันมิเป็นอะไร เพคะ
 

ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ที่คนของข้าตวาดเจ้าเมื่อครู่นี้

เป็นความผิดหม่อมฉันเอง เพคะ ที่มิได้ระวังตัว 
 

อืม..ข้ารู้สึกว่า ข้ามิเคยเห็นหน้าเจ้าในวังนี้มาก่อนเลยนะ ชายหนุ่มกล่าวขณะที่สายตายังจับอยู่ที่ในหน้าสาวน้อยด้วยความสนใจข้ามีนามว่า เคเฟรน ไม่ทราบว่าเจ้ามีนามว่าอะไรหรือ
 

เด็กสาวนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เนื่องจากไม่ทันตั้งตัวกับการที่ถูกบุรุษผู้ทรงศักดิ์เบื้องหน้าตรัสถามชื่อของตน 
 

เจ้าชายตรัสถาม เหตุใดจึงมิตอบ ขุนนางที่นำขบวนว่าเสียงดุๆ
 

เจ้าชายเคเฟรนทรงหันไปสั่งคนของพระองค์ด้วยพระเสียงเข้มเงียบก่อน ราโมส

พะย่ะค่ะ อีกฝ่ายก้มศรีษะลง
 

เจ้าชายหนุ่มทรงหันกลับมายังเนเฟอร์ตีตีอีกครั้ง ก่อนจะรับสั่งถามด้วยพระเสียงนุ่มว่าเจ้าพอจะบอกนามของเจ้า ให้ข้าทราบได้หรือไม่ สาวน้อย

หม่อมฉันชื่อ เนเฟอร์ตีตี เพคะ
 

เนเฟอร์ตีตี เจ้าชายทรงอุทานก่อนจะตรัสด้วยพระเสียงนุ่มนวล นามเจ้าช่างไพเราะยิ่งนัก มิผิดไปจากตัวจริงเลย 
 

ทรงชมเกินไปแล้วเพคะเด็กสาวออกตัว ก่อนจะก้มหน้าลงไปอีก เนื่องจากนางรู้สึกอึดอัด เมื่อมีสายพระเนตรขององค์ชายคอยจับจ้องอยู่เช่นนี้
 

ไม่หรอกเจ้าชายเคเฟรนทรงแย้มพระสรวลก่อนจะตรัสว่าเงยหน้าขึ้นเถิด, เวลาพูดกับข้า มิต้องก้มหน้ามากเช่นนั้นก็ได้

เพคะเด็กสาวเงยหน้าขึ้น
 

ข้ามิได้อยู่ที่นครธีบส์เสียหลายเดือน มิคิดเลยว่า กลับมาถึงวันแรก ก็จะได้พบหญิงงามเช่นเจ้า เจ้าชายหนุ่มตรัสพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้
 

เนเฟอร์ตีตีกระเถิบออกห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อยเอ่อ.. ถ้าหากว่าองค์ชายทรงไม่มีธุระอะไรแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันก็ขอทูลลาเพคะ
 

เจ้าจะรีบไปไหนกัน อยู่สนทนากับข้าสักครู่หนึ่ง มิได้หรือเจ้าชายหนุ่มตรัสพร้อมกับทรงทำท่าจะจับมือเด็กสาวเอาไว้ ทว่าอีกฝ่ายเบี่ยงออกเล็กน้อยอย่างนุ่มนวล
 

เอ่อต้องขอประทานอภัย หากแต่หม่อมฉันมีธุระสำคัญจริงๆเพคะเนเฟอร์ตีตีทูลบอก ก่อนจะรีบถวายบังคมลาและชวนนางพี่เลี้ยงออกไปจากบริเวณนั้นทันที 
 

เจ้าชายเคเฟรนยังคงประทับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ขณะที่ทรงทอดพระเนตรตามร่างบอบบางนั้นจนลับหายไป ตลอดเวลาดังกล่าวนั้น พระนัดดาหนุ่มขององค์ราชันย์ทรงมีความรู้สึกคล้ายกับทรงกำลังตกอยู่ในภวังค์หลังจากที่ทรงได้พบกับเด็กสาวผู้นั้นแล้ว
 

ฝ่าบาทราโมสทูลเรียก เมื่อเห็นผู้เป็นนายยืนนิ่งเช่นนั้น ทรงเป็นอะไรหรือไม่ พะย่ะค่ะ
 

เสียงของขุนนางคนสนิท ทำให้เจ้าชายหนุ่มทรงรู้สึกพระองค์ เรียกข้า ทำไมรึ
 

ข้าบาทเห็นพระองค์ทรงนิ่งเฉย จึงเป็นห่วงว่าจะทรงเป็นอะไรไปหรือไม่ พะย่ะค่ะ

ข้ามิเป็นอะไร
 

หากข้าบาทเดาไม่ผิด พระองค์คงจะทรงต้องพระทัยดรุณีน้อยผู้นั้นกระมัง พะย่ะค่ะ

ใช่เจ้าชายเคเฟรนทรงยอมรับข้าไม่เคยพบนางใด ที่จะงามถูกใจข้าเช่นนี้มาก่อนเลย 
เจ้าชายหนุ่มตรัสด้วยพระเสียงที่แฝงความคะนึงหาข้าใคร่รู้นักว่า นางเป็นใครกัน

 

ข้าบาทคิดว่าคงเป็นนางข้าหลวงของตำหนักใดตำหนักหนึ่งแน่ พะย่ะค่ะราโมสออกความเห็น
 

ข้าก็คิดเช่นนั้น เจ้าชายหนุ่มทรงเห็นด้วย ก่อนจะตรัสสั่งอีกฝ่ายว่า ราโมส, เจ้าจงไปเร่งสืบมาให้ได้ ว่านางเป็นข้าหลวงของตำหนักใด

พะย่ะค่ะ

*************

(ติดตามตอนต่อไป)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

287 ความคิดเห็น

  1. #141 kawaiigirl (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2552 / 13:44
    เราเชียร์เจ้าชายอเมนโฮเทปนะ!!  เมื่อไหร่จะถวายตัวอ้ะ
    #141
    0
  2. #78 F-Za (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2552 / 00:54
    5555555
    จะไม่เกิดศึกชิงนางหรอทีนี้อะ
    เอิ๊กๆๆ แอบน่ากลัวนิสๆถ้าแย่งกันขึ้นมา
    #78
    0
  3. #75 พันดารา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2552 / 17:48
    เอาล่ะสิ

    รีบเปิดเผยตัวแล้วเอาจริงกับสาวได้แล้วพระเอกจ๋า ก่อนจะถูกเคเฟรนแย่งไปเน้อ
    #75
    0
  4. #63 mydei (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2552 / 11:27
    ของเค้ามีเจ้าของจ๊ะ

    ไม่ได้กินเค้าหรอก

    อิอิ

    อัพอีกนะจ๊ธ

    รออ่านอยู่นะจ๊ะ
    #63
    0
  5. #62 mydei (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2552 / 11:27
    ของเค้ามีเจ้าของจ๊ะ

    ไม่ได้กินเค้าหรอก

    อิอิ

    อัพอีกนะจ๊ธ

    รออ่านอยู่นะจ๊ะ
    #62
    0
  6. #61 mydei (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2552 / 11:26
    ของเค้ามีเจ้าของจ๊ะ

    ไม่ได้กินเค้าหรอก

    อิอิ

    อัพอีกนะจ๊ธ

    รออ่านอยู่นะจ๊ะ
    #61
    0