The Greatest King of the Universe ราชันเอกภพ II

ตอนที่ 5 : จุดจบของไอ้ดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

   ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นมาตัดกับก้อนเมฆและหมอกยามเช้า ทอแสงอ่อนๆออกมาบ่งบอกว่าเป็นรุ่งอรุนของวันใหม่ สัตว์อสูรหลากหลายสายพันธ์ต่างออกล่าหากินตามประสาตามวิถีของธรรมชาติ ธรรมชาติของสัตว์ป่ามีกฎเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้น ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า ผู้ล่าเท่านั้นที่อยู่รอด แต่การล่าบนพื้นพิภพแห่งนี้กำลังจะจบลง  ในอีกไม่นานนี้ เพราะทุก พิภพ ทุกมิติถูกใช้งานกัดกร่อนเสียหายมาตลอด 6000 ปีกำลังเข้าสู่การฟื้นคืนสภาพโดยการเริ่มตนใหม่ มีเพียงสถานที่ ที่เรียกว่า หอคอยราชันเท่านั้นที่จะสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ การ รีเซ็ตของธรรมชาติจะเกิดขึ้นสลับกันไปเรื่องๆเป็น วัฏจักรเริ่มจากพื้นพิภพ ดับศูนย์ทุกๆ 6000ปี ใช้เวลา 10 ปี ในการทำลายล้างทุกชีวิต และใช้เวลา 1000 ปีในการฟื้นคืนสภาพของธรรมชาติ จนสิ่งมีชีวิตกำเนิดและสามารถอาศัยอยู่ได้และใช้เวลาอีก 100ปี ในการแยกคืนมิติ   ทันทีที่ พื้นพิภพจะดับศูนย์ หอคอยราชันก็จะเปิดออกเพื่อต้อนรับสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดทุกสายพันธ์ ด้วยทรัพยากรที่เต็มเปี่ยมและมีจำกัด ทุกชีวิตต้องแก่งแย่งกันให้ได้มา หลังจากผ่านไปอีก 1111 ปี โลกของพิภพก็จะเปิดอีกครั้ง สิ่งมีชีวิที่เหลือรอดต้องออกมาจากหอคอยราชันกลับสู่ พื้นพิภพอีกครั้ง เหตุการณ์ของธรรมชาติเช่นนี้จะวนเวียนไปเรื่อยๆไม่รู้จบ
   ในห้องพยาบาล
“หนาว..หนาวจัง อืม..”
หญิงสาวร่างเล็กนอนเปลือยกายอยู่บนร่างของชายหนุ่มที่พึ่งผ่านสงครามกันมาทั้งคืนโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้มันสว่างมากแล้ว เธอหลับสนิทจริงๆเป็นครั้งแรกตั้งแต่โลกเปลี่ยนแปลงไป ครั้งนี้เธอหลับได้เต็มตาและรู้สึกปลอดภัยเป็นที่สุด ชายที่นอนอยู่ข้างๆไม่ได้หลับสนิทเหมือนเธอถึงเขานะนอนหลับตา แต่เป็นเพียงการนอนไวตามนิสัยของพรานป่าที่มีฝีมือที่ได้รับการขัดเกลามาเท่านั้น จิตรรับรู้ของเขายังเปิดกว้างระแวดระวังภัยรอบๆอยู่เสมอ

กึกๆ อืมแงมๆๆ เสียงดังออกมาจากเตียงข้างๆ เช่นเดียวกันกับแจงเพื่อนของเธอก็หลับลึกหลับสนิทมาก เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าได้พักผ่อนจริงๆ ก่อนหน้านี้เธอต้องรับมือกับ ไอ้ดำและพวก จนไม่เป็นอันหลับอันนอน อาหารและน้ำส่วนใหญ่ที่เธอกินในแต่ละวัน แทบจะเป็นโปรตีนเหลวสีขาวขุ่นที่พ่นออกมาจากมังกรของพวกมันเท่านั้น เมือพวกมันจะถึงจุดสุขสมอารมหมายเมื่อไรพวกมันก็จะชักออกมายัดปากของเธอทุกครั้ง พวกมันตกลงกันว่าจะไม่ทำให้ ถ้ำสวรรค์ของเธอต้องแปะเปื้อนไปไม่ใช่อะไรเพราะถ้าของเธอนั้นเป็นของที่พวกมันสามคนจะเป็นต้องใช้น่วมกันเลยต้องรักษาความสะอาด
   เธอตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียพร้อมกับคว้ามือไปด้านข้างเพื่อจะหาเพื่อนตัวน้อยของเธอหวังจะได้กอดเพื่อคลายหนาวซักหน่อยแต่แล้วข้างกายเธอมันก็ว่างเปล่า
ตุบๆ
หือ”เสียงมือตบลงบนที่นอนที่ว่าเปล่าสองสามครั้งก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้นมาหันซ้ายหันขวาก่อนที่สายตาจะตกไปที่เตียงด้านข้า  สองตาเธอเบิกกว้างเกือบจะร้องออกมาแต่เธอเอามืออุดปากตัวเองเอาไว้ก่อน สภาพที่นอนเต็มไปด้วยคราบขาวๆเทาๆ มีเลือดเป็นดวงๆติดอยู่ที่ผ้านวมสีขาว ราวกับว่ามีคนแทงกันตายบนนั้นไม่มีผิด(มันแทงกันจริงแต่ไม่ตายนะไร้ว่า)
เธอค่อยๆตั้งสติพิจารณาดีๆอีกครั้ง พบว่าเพื่อนของเธอไม่เป็นอะไรแถมนอนน้ำลายยืดอีกหว่างขาของเธอมีเลือดแห้งๆติดอยู่แต่สภาพไม่ได้บาดเจ็บ
ฟู่  เสียงระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่อก
“หึยังแจงนี้มันร้าย ไวชิป ไม่นึกว่าหงิมๆมันจะแรดเงียบชิเราละนึกว่าใสซื่อ”
  เธอเบะปากบ่นออกมาเล็กน้อยแล้วกวาดสายตาไปที่ร่างของ ยู  ที่ตอนนี้นอนหงายมีผ้าห่มคลุมไว้ครึ่งร่าง
“ว่าว กล้ามนี้มันสวยจริงๆ  ยากรู้จริงๆไอ้นั้นมันจะเด็ดแค่ไหนยัยนี้ถึงยอมเสียซิง หึๆ”
สายตาของเธอมองต่ำลงมาจากกล้าม ค่อยๆลุกจากเตียงย่องไปดึงผ้าห่มลงมาเบาๆใจก็เต้นระรัวอย่างลุ้นระทึก เมื่อมังกรหลุดพ้นออกมาจากผ้าห่มมันก็ผงาดขึ้นบนฟ้าทันที
“โอ้ววแม่เจ้า...นี้มัน...อึก”
      อืม...ยู พลิกกายพร้อมกับครางออกมาดังๆเพื่อให้เธอได้ยินชัดๆ
อุ๊บ
! ตุบ ฟับ.....สาวคนนี้กระโดดขึ้นเตียงของเธอพร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมหัวอย่างรวดเร็ว พรานหนุ่มรู้ตัวนานแล้วแต่อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอะไร เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นทำให้เขาสนใจไม่น้อยแต่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาทำกิจกรรมบนเตียงอีกแล้วเพราะตอนนี้เขาสัมผัสได้ส่ามีสัตว์ร้ายหลายตัวกำลังเดินวนไปวนมาอยู่รอบๆแถวนี้
“แจง..แจง..ตื่นได้แล้ว”
“อืม...เช้าแล้วเหรอ”
“อืมเช้าแล้วเร็วรีบแต่งตัวไปปลุกเพื่อนของเธอ ที่นี้ไม่ปลอดภัย”
   แจงเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินว่ามีอันตราย พร้อมกันลุกขึ้นจัดแจงใส่เสื้อผ้าโดยเร็ว พรานหนุ่มเองก็เหมือนกัน
“มีอะไรเหรอ พี่ยู”
เธอถามออกมาทันทีพร้อมกับท่าทีที่ตื่นตัวระหวาดระแวงภัย
“มีสัตว์อสูรอยู่ใกล้ๆนี้ ไปปลุกเพื่อนเธอก่อน”
ยูกระซิบตอบออกมาผ่าเบา หญิงสาวเดินเข้าไปหาเพื่อนของเธอทันที ยุเองก็ได้ยินทุกอย่างอยู่แล้วเพราะเธอไม่ได้หลับแต่แกล้งนอนนิ่งๆทันทีที่เพื่อนของเธอเรียกเธอก็ลุกขึ้นมาทันที ทุกอย่างเตรียมพร้อม ทั้งสองหันหน้าไปมอง ยู ที่ตอนนี้เป็นผู้นำกลุ่มไป
โดยปริยาย
“พี่ยู เอาไงต่อ เราสองคนพร้อมแล้ว”
“หนี ตามมาเงียบๆ”
   พรานหนุ่มเปิดประตูพร้อมออกมาเป็นคนแรก มือข้างหนึ่งกำ
มีดโบวี่สีดำเล่มคู่ใจไว้ในมือ สอดส่ายสายตาไปรอบๆถึงเขาจะไม่เห็นจุดสีแดงอยู่ไกลๆทางออกตอนนี้แต่พวกมันก็กระจายกันอยู่ไม่ไกลนัก และขาก็ไม่คิดจะประมาทเลยแม้แต่น้อย มีสัตว์อสูร กลุ่มใหญ่ตรงมาทางนี้ห่างจากพวกเขาออกไป 4.5 กิโลเมตร พวกมันเคลื่อนที่ไม่เร็วนัก ราวกับว่ากำลังออกล่าเท่านั้นแต่  พวกเขาทั้งหมดต้องออกจากที่นี้ทันที ไม่อย่างนั้นจะต้องกลายเป็นเหยื่อให้พวกมันล่าแน่นอน  ยูลัดเลาะไปตามซากตึก โดยมีสองสาวตามมาติดๆแต่การเดินเป็นไปด้วยความยากลำบากโดยเฉพาะแจง เธอเจ็บ หว่างขาชองเธออย่างมาก และเหมือนจะมีไปอ่อนๆ ยุที่อยู่ด้านหลังมองไปที่เพื่อนของเธอแล้วสายหัวยิ้มๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้ในใจ ก็คันปากยิบๆยากจะแซวออกไปแต่มันไม่ใช่เวลา ยูรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงหันมาใช้ แฟลช+รีเฟรช ใส่พวกเธอทำให้อาการของเธอดีขึ้นกำลังวังชาเพิ่มขึ้นมาราวกับปาฏิหาริย์  นัยน์ตาของพวกเธอสั่นด้วยความตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา เพราะอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน การเดินทางดำเนินไปเรื่อยๆอย่างราบรื่นโดยไม่มีการหยุดพัก...
      ทางด้านห้องสหกรณ์โรงเรียน ไอ้ดำและเพื่อนของมันกำลังหัวเสียที่พวก ยูไม่กลับมาซักที พวกมันรอจนเช้าก็ไม่เห็นหัวใครกลับมา
“พี่ดำ ทำไมพวกมันยังไม่กลับมาอีก”
“กูจะไปรู้เหรอไม่ต้องมาถามกูเย็อ*๑-*/”
   มันตะคอกใส่หน้าลูกน้องตัวผอมที่ถามเซ้าซี้มัน  ส่วนไอ้คนตัวใหญ่แค่นั่งกัดฟันอยู่มุมห้องสบทออกมาเบาๆ
“พวกมันคงตายหมดแล้ว  เราไม่น่าโง ส่งอียุไปตายด้วยเลย น่าจะให้อีเน่าไปคนเดียว x*-๑-/+ เงียนโว้ยยย”
  มันเดินไปที่ประตูเหล็กที่ สาวๆที่เหลือกับเด็กผู้ชายเข้าไปหลบแล้วทุบประตูด้วยรองเท้า นันยางของมันแหกปากเสียงดัง
ปั้งๆๆๆๆ
“ออกมาสิโว้ยอีหมูตัวเมียกู*-/๑-+โว้ยย”
ไอ้ดำมองดูมันอย่างเหลืออด มันกัดฟันกรอดหัวสั่นด้วยความโมโห
“ไอถึกเอ็งจะแหกปากทำป้าอะไรของเอ็งวะเดี๋ยวพ่อมึงก็แห่มาหรอ”
“กูไม่กลัวแล้วโว้ยกู ๑/*-/+๑”
ฉับ
! เสียงมีดตัดไปที่คอหอยไอ้ถึงทันทีที่มันคลั่ง สองตาของมันเบิกกว้าง
“มะมะมึง ได้ดำ”
“ผลัก
!มันต่อยสวนออกมาก่อนที่มันจะตาย อนิจจาแทนที่จะโดนไอ้ดำ กลับโดนต้นคอของไอ้จ่อยเพื่อนสนิทมัน เพราะไอ้ดำมันก้มหัวหลบไปก่อนไอ้จ่อยที่อยู่ด้านหลังไอ้ดำจึงโดยเต็มๆ ร่างของมันกระเด็นออกไปกระแทกบานเกล็ดคอหักตายคาที่ ไอ้ ถึกก็ขายใจตายตามมันไป
“หึ พวกไร้ประโยชน์ มีแต่กิน ขี้ ปี้ นอน ตายๆไปซะให้หมด เปลืองอาหารกู”
    ในห้องอีกด้าน ตะขาบตัวเท่าขากำลังแทะศพแห้งๆของผู้โชคร้ายที่หนีมาห้องนี้เมื่อ 3 สัปดาห์ก่อนอยู่ พวนนี้ตายหลังจากถูกตะขาบบุกเข้ามาทางพัดลมระบายอากาศด้านหลัง ตะขาบหลายขนาด ไต่ยั้วเยี้ยไปหมด พวกมันออกมาจากศพคนที่ตายอยู่ที่นี้ มันคือลูกตะขาบที่ออกจากไขมา 1 สัปดาห์แล้วแม่มันวางไข่ใส่ศพชองคนพวกนี้และรอจนมันฟักออกมา แต่ตัวแม่มันไม่มามารถข้ามมาห้องของไอ้ดำได้เพราะรูที่เชื่อมระหว่างสองห้องนี้มันแคบมาแต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับลูกตะขาบ  ทันทีที่ได้กลิ่นเลือดสดๆจากศพไอ้ถึกพวกสันก็เลิกแทะศพทันที พวกมันสามัคคีกันกรูเข้ามาในรูข้ามมาอีกฝังอย่างเงียบๆในความมืด   พวกมันไต่ไปตามเพดาน ตามพื้น ตามกำแพงทุกๆที่ในห้อง เสื่อมาถึงศพไอ้ถึกมันก็ไต่เข้าไปในหลอดลมที่ถูกมีดตัดทันที บางตัวก็กำลังกัดกินใบหู ของศพ ตัวสีดำใหญ่หน่อยก็พุ่งเข้าหาดวงตาที่เบิกกว้างของไอ้ถึกมันมองเงาผ่าดวงตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพุ่งหัวที่มีคมเขี้ยวนำหน้าเสียบทะลุเข้าไปในดวงตากัดกินดูดน้ำเหลือและเนื้อเยื่ออ่อนอย่างกระหาย  ผ่านไปหลายนาที พวกมันก็ยิ่งเจ้ามามากขึ้น ไอ้ดำที่นอนนี้นั่งกำมีด สั่นๆเพ้อคนเดียวอยู่มุมหนึ่งของห้อง ไม่ได้รับรู้เลยว่ามีแขกจำนวนมากมาเยี่ยมบ้านของมัน
“หึๆๆใช่ๆ ตายๆไป  ตายๆไปให้หมด หึๆๆตายพวกไร้ประโยชน์ หีๆๆ”
   แครก
! ขุกๆๆๆแครก!เวียงขาจำนวนมากไต่อยู่ทุกที่ทันทีที่ได้ยินเสียงตะขาบตัวเท่าขวดโคโลนก็ไต่มาหามันแล้ว
!ตะขาบ ชั่ว!มีดในมือของไอ้ดำสับลงไปที่หัวตะขาบตัวนั้นทันที
แครก! ขุกๆๆๆแครก! ตุบ! ตะขาบตัวเท่ากันกับที่มันฆ่าไปตกลงมาใส่หัวของมันจากเพดานพร้อมกับกัดเข้าไปที่ต้นคอของมันอย่างจัง
“เฮ้ย
อ้าๆๆๆๆไม่ ไม่ ไม่ อย่าเข้ามาไม้ๆๆ.....อ้าๆๆๆตะขาบหลายร้อยตัวรุมกัดกินไอ้ดำแบบเป็นๆตัวมันดิ้นพล่านไปมาร้องโหยหวนอย่างหน้าเวทนา โดยที่คณะเดินทางของยูและสองสาวไม่ได้รับรู้ชะตากรรมของไอ้ดำและพวกพ้องเลยแม้แต่น้อย..
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น