The Greatest King of the Universe ราชันเอกภพ II

ตอนที่ 3 : สองสาวเพื่อนร่วมทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

    ในห้องมี ชายร่างกำยำ 2 คนกับผู้หญิงร่างผอมอีกสองคนที่นอนเปลือยกายอยู่คนละมุม สภาพดูไม่น่ารับประทางเป็นที่สุด เนื่องจากคนทั้งหมดไม่ได้อาบน้ำมาแล้วหลายวัน กลิ่นเหม็นเปรี้ยวลอยเข้ามาประทะหน้าพรานหนุ่ม จนเจ้าตัวต้องเบือนหน้าหนี

    “สุดจะทนจริงๆคนพวกนี้”
พรานหนุ่มคิดในใจเบาๆ แต่ไม่ได้ส่งเสียงออกมาเพราะว่ามันอาจจะทำให้คนเหล่านี้ไม่พอใจก็ได้ ยังไงจุดนี้ก็ปลอดภัยเหมาะสำหรับหลับนอนเป็นที่สุดถ้าไม่นับเรื่องกลิ่น
   “นี้พี่ชาย พวกพี่ไม่ได้อาบน้ำกันเลยหรือไง”
“ฮ้าๆๆ ไอ้นี้ถามโง่ๆ น้ำอันล้ำค่าของพวกเราไม่ได้มีไว้อาบโว้ย อาบหมดแล้วจะกินอะไร”
“อ่าวพี่ฉันผ่านมาเห็นห้องน้ำยังดีอยู่หลายห้องในอาคารถัดไปนี้เอง น้ำก็มีทำไมไม่ไปอาบ”
“เอ็งมันโชคดีที่รอดมาได้ คราวที่แล้วพวกกูไปเอาน้ำ ถูกหมาป่าสีดำตัวใหญ่คาบไปแดกตัวสองคนกูไม่โง่ออกไปให้พวกมันแดกหรอกโว้ย”
“ชิใจเสาะชิป”
“เอ็งว่าไงนะไอ้หนุ่ม พูดใหม่ซิ”
   ชายร่างท้วมถามออกมาตาขวาง มันได้ยินไม่ชัดที่พรานหนุ่มพูดออกมา เพราะว่าคนพูดเพียง สบถเบาๆโดยไม่ได้ใส่ใจนัก

“อ๊ะ ฮ้าๆๆพี่ชายไม่มีอะไร ฉันเพียงแต่บอกว่าฉันรู้ทางที่ปลอดภัยที่จะไปห้องน้ำพวกนั้น”
“เหอะ
!งั่นเอ็งก็ออกไปเอาน้ำมาให้พวกเราก่อนเราถึงจะให้เอ็งอยู่ที่นี้ได้”
    พรานหนุ่มอึ้งที่ได้ยินมันพูดออกมาแบบนั้น ไม่ใช่ว่ากลัวที่จะต้องออกไปหาน้ำ แต่ทำไมต้องออกไปเอาน้ำมาให้พวกนี้ด้วย เขาขมวดคิ้วได้พักหนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์
“พี่ชายฉันพึ่งมาถึงยังไม่ได้พักเลย อีกอย่างฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรใส่น้ำมา และฉันคนเดียวก็เอามาได้ไม่เท่าไหร่เอง จะเหมาะกว่าถ้าพี่ไปด้วย จะดีกว่าถ้าพวกพี่ไปกับผม”
“ชิชะไอ้นี้มันมีต่อรองเว้ยเฮ้ย  ฮ้าๆๆ เอ็งจะไปดีๆหรือจะออกไปนอนข้างนอกวะ”
   ชายอีกคนที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ  และส่งสายตาอาฆาตใส่ พรานหนุ่ม มันชี้มือไปที่มุมหนึ่งของห้อง
“เอาอีหมูสองตัวนี้ไปถือน้ำ”
    พรานหนุ่มองไปที่มุมมืดๆนั้นก็เจอ สาวน้อยสองคนที่ นอนกอดกันไม่ใส่เสื้อผ้าอยู่ที่มุมห้อง  หล่อนทั้งสองตัวสั่นด้วยความกลัวทันทีที่ได้ยินคำสั่งของมัน
“เรา...เราไม่..”
“ไป พวกแกต้องไป หรือยากถูกพวกฉันจัดการอีกรอบ หึๆ..”
สองสาวตัวสั่น เหมือนกับว่ากลัวมากกว่าเดิม
“ไม่ๆพวกเราจะไป”
เธอรีบตอบรับออกมาทันทีที่ถูกขู่ ทั้งสองสาวลุกขึ้นพร้อมกับรีบเดินไปถือขวดน้ำที่อยู่ตรงมุมของห้องแล้วเดินเข้ามาหาพรานหนุ่ม ไอ้ดำมันเปิดประตูอีกครั้ง พร้อมกับผลักพรานหนุ่มนำออกไป ตามด้วยสองสาว
เมื่อคนทั้งสามออกมาจากห้อง ทั้งสองสาวก็ต้องเอามือป้องหน้าปิดตาไว้ทันที เพราะว่าม่านตาของพวกเธอปรับตัวเข้ากับแสงไม่ทัน   ชุดนักเรียนที่มีคราบดำๆติดอยู่ดูสกปก ตัดกับผิวขาวซีดของทั้งสองดูแล้วไม่น่าอภิรมย์เท่าไร ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็นระเบียบปิดบังใบหน้าพวกเธอเอาไว้  ทำให้ทั้งสองดูไม่หน้าสนใจ พรานหนุ่มเหลือบมองนิดหน่อยแล้วเดินนำหน้าออกไป ปากก็พรางบ่นเบาๆ
“ฆ่าเม็งหมดทุกคนแล้วโยนให้หมามันกินเลยดีไหมพวก เรื่องมากดีนัก ชิ”
    สองสาวได้ยินก็มองพรานหนุ่มอย่างหวาดๆนิดหน่อย แต่หล่อนทั้งสองก็ไม่ได้กลัวชายคนนี้นัก เพราะดูแล้วไม่น่ากลัวเท่าไอ้ดำเท่าไร่  เธอสองคนถูกไอ้ดำกับพวกจับตัวมาจากโรงเรียนข้างๆ เมื่อสองสัปดาห์ก่อน พวกมันสามคน ข่มขืนเธอทั้งสอง มาตลอดสองสัปดาห์ แต่พวกเธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยอมรับใน 

ชะตากรรม
“นี้ พวกเธอ อยู่ที่นี้มานานแค่ไหนแล้ว”
“สะสะสองสัปดาห์แล้ว”
“อ่าวนึกว่าอยู่มาตั้งแต่แรกๆ แล้วพวกเธอรู้จักกับผู้ชาย 3 คนนั้นเหรอ”
“ไม่ มันจับพวกเรามา”
“อืม แล้วคนที่อยู่อีกห้องละ”
“พวกนั้นอยู่ก่อนแล้ว แต่พวกไอ้ดำทำอะไรพวกนั้นไม่ได้ ประตูถูก ล็อกจากด้านใน และมันเป็นประตูเหล็ก พวกมันพังเข้าไปไม่ได้”
หญิงสาวที่ใส่กระโปรงนักเรียนตอบออกมาแผ่วเบา ส่วนอีกคนใส่แค่กางเกงใน เดินตามหลังเธอมาไม่ได้พูดอะไร
“อืมไม่ได้เป็นพวกเดียวกันสินะ”
“ไม่และฉันสองคนก็ไม่ได้เป็นพวกไอ้ดำ มันจับเรามา”
“อืม พวกเธอเอาอาหารจากที่ไหนมากิน”
“อาหารที่อยู่ในห้องสหกรณ์โรงเรียนนั้นแหละ ไอ้ดำมันให้เราสองคนหลอกพวกข้างในให้เปิดประตู แล้วบุกเข้าไปยึดห้องนั้น แต่พวกนั้นไหวตัวทัน เลยหนีเข้าไปอีกห้อง คนที่หนีไปไม่ทันถูกไอ้ดำกับพวกแทงตาย”
พรานหนุ่มได้ฟังเรื่องราวก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา แต่เขาได้ตัดสินใจไปแล้วว่าจะฆ่า 3 คนนั้นทิ้ง
     พวกเขาเดินตามทางผ่านต้นไม้ผ่านซากตึกเก่าๆมาได้ พักใหญ่ ก็ถึงโซนห้องน้ำของโรงเรียน ห้องน้ำของโรงเรียน ไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่อยู่ในสภาพดี มีน้ำในอ่างเต็มแต่ละห้อง แต่สำหรับพรานหนุ่มมันคงไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะกินมัน  แต่สำหรับสองสาวนั้นไม่ใช่ เพราะไอ้ดำกับพวกให้เธอทั้งสองได้กินน้ำแค่วันละแก้วเท่านั้น
“แจง น้ำ ห้องนี้มีน้ำเต็มเลย”
ทั้งสองคนปรี่เข้าไปยังแท้งน้ำ ในห้องน้ำพร้อมกับตักน้ำขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย พรานหนุ่มองดูการกระทำของพวกเธอแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้มันเป็นช่วงที่ทุกคนลำบากกันทั้งนั้น  อาหารเริ่มจะหมดลงไปเรื่อยๆ คนธรรมดาอย่างพวกเธอหาอาหารได้ยากมาก จึงไม่แปลกที่พวกเธอจะดีใจกับน้ำในห้องน้ำขนาดนั้น
       ขณะที่ทั้งสองคนกำลังกินน้ำอยู่นั้น งูเหลือมขนาดเท่าท่อนขาของพรานหนุ่มก็พุ่งลงมาจากหลังคาห้องน้ำรัด ร่างของสาวที่ใส่กระโปรงนักเรียนทันที จนเธอร้องออกมาสุดสียง
“ว้าย
! ช่วยด้วย..... อ้าย!งู ช่วยด้วย”
สองมือของเฮพยายามปัดมันออกแต่มันก็เข้ารัดร่างของเธอย่างรวดเร็ว แจงตกใจมากกระโดดขึ้นไปอยู่บนขอบอ่างน้ำในห้องน้ำ สาวที่ใส่กระโปรงนักเรียน ล้มลงที่พื้นห้องน้ำ เพราะงูรัดขาของเธอ พรานหนุ่มกระโดดเข้าไปจับคองูด้วยมือซ้าย พร้องกับพลิกข้อมือขวา ตวัดมีดทหารที่ วาปออกมาจากมิติเก็บของ ตัดหัวมันทันที เลือดงูสาดกระเซ็นไปถูกร่างสองสาว เต็มๆ สองสาวก็กรีดร้องออกมาตลอดเวลาเพราะว่าพวกเธอตกใจมาก  งู ไร้หัวดิ้นสะบัดไปมา จนตัวมันหยุดนิ่งไป พรานหนุ่มลากร่างของงูออกไปจากห้องน้ำ โดยไม่ได้พูดอะไร เมื่อทั้งสองตั้งสติได้แล้ว ก็หันมองมาที่พรานหนุ่ม ด้วยความขอบคุณ
“ขะขอบคุณ”
“อืม ไม่เป็นไร ฉันว่าพวกเธอควรอาบน้ำก่อน เลือดเต็มตัวเลย ฉันจะลองเดินไปสำรวจอาคารหลังนั้น”
“อะ อืม”
พรานหนุ่มบุ้ยปาก ไปทางอาคารที่มีป้ายเขียนว่า โรงอาหาร ตัวอาคารถล่มไปแล้วครึ่งหนึ่ง ยังมีอีกครึ่งหนึ่งที่ยังสภาพดีอยู่ มีรอยแตกของกำแพงเป็นช่องให้พอเดินเข้าไปได้  ยู ห้อยงูไว้ที่กิ่งไม้ข้างๆอาคาร ให้เลือดงูไหลออกจากตัวของมันต่อไป แล้วเดินเข้าไปในอาคาร
“นี้มันห้องครัวนี้หว่า สะภาพของพวกนี้ยังใช้ได้ มีเตามีถ่านพร้อม มันต้องมีเกลือด้วยสิน่า”
ยู สำรวจของที่อยู่ภายในห้อง ไปทีละจุด อย่างละเอียด เพียงไม่นานก็เจอตู้เครื่องเทศ มีพริก กระเทียม พริกไทย เกลือ น้ำปลา และอีกหลายอย่างที่ยังใช้ได้
      พรานหนุ่มจัดการก่อกองไฟ ย่างงูเหลือม อย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้เขาทีที่พักแล้ว เพราะถัดจากห้องครัวเป็นห้องพยาบาลที่ยังอยู่ในสภาพดีอยู่ สามารถนอนได้อย่างปลอดภัย
 งู ถูกลอกหนังออกตัดเป็นท่อนๆ ยาว 10
cm. ทุบด้วยสาก หมักด้วยกระเทียมพริกไทย เกลือ และก็มีน้ำปลาด้วยนิดหน่อย ใส่ผงชูรดนิดหน่อย ขึ้นย่างบนไฟจากเตาถ่าน เพียงไม่นานกลิ่นหอมของเนื้อ ก็ลอยออกไปยั่วน้ำลายของใครหลายๆคน  เนื้องูสีเหลือ ส่งกลิ่นหอม น่ากิน พรานหนุ่มแทบจะทนไม่ไหน แต่ต้องรอให้มันสุขอีกหน่อย ถึงจะได้ที่ กลิ่นหอมจากระเทียมพลิกไทยนี้มันเหลือหลายจริงๆ ย่างไป น้ำลายไหลไปด้วย
   เพียงไม่นานสองสาวก็เดินเข้ามาสมทบ ตาของทั้งสองมองดูเนื้องูที่อยู่บนเตาถ่านอย่างหิวโหย   พวกเธอไม่ได้กินเนื้อมาสองเดือนแล้ว และเนื้องูนี้มันก็หอมเหลือล้นเกินห้ามใจ ไม่สำคัญอีกแล้วว่ามันเป็นเนื้ออะไรในตอนนี้ ขอแค่มันเติมเต็มท้องของพวกเธอได้เธอก็จะกิน
“ให้ฉันกินด้วยได้ไหม”สาวกระโปรงนักเรียน พูดออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ”
   ยู มองดูพวกเธอก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน   ทั้งสองคนอาบน้ำแล้ว ผมก็เปียก ตัวก็เปียกนิดหน่อย ใส่ชุดเดิม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเธอไม่มีชุดให้เปลี่ยน  เสือของวกเธอเปียกเพราะล้างคราบเลือดออก แต่มันก็ยังมีกลิ่นคาวเลือดอยู่ทั้งสองก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา เพราะเห็นว่า ยู ทำหน้าไม่พอใจ
   แฟลซ์
!.... ยู สะบัดมือใช้แสงชำระล้างกวาดผ่านร่างพวกเธอทั้งสองคน คราบสกปก ต่างๆ ที่ติดตามตัวเธอ รวมถึงเสื้อผ้าของพวกเธอถูกกวาดออกไปด้านหลังทันที เกิดเป็นคราบเป็นทางยาว ตามพื้นด้านหลังของพวกเธอ ร่างของทั้งสองสะดุ้งนิดหนึ่งเพราะความรู้สึกอุ่นๆ ตอนแสงกวาดผ่านร่างของพวกเธอให้ความรู้สึกเหมือนลมร้อน ตอนหน้าร้อนพัดมากระทบร่าง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ทำให้ทั้งสองคนสับสนเงยหน้าขึ้นมาแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ มีเพียงรอยยิ้มของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
“ได้สิ แต่ต้องรอมันสุขก่อน  ฉันชื่อ ยู พวกเธอชื่ออะไร”
“ฉันชื่อ ยุ และนี้ แจง เพื่อนของฉัน เธอขี้อายนิดหน่อยนะ ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน”
“อืมไม่เป็นไร วันนี้ฉันจะนอนที่ห้องพยาบาลด้านหลัง พวกเธอจะกลับหรือเปล่าฉันจะไปส่ง”
“ไม่ๆ ไม่ยากกลับไปเจอพวกมัน พวกนั้นเป็นคนไม่ดี ให้เราอยู่ด้วยนะ”
“แล้วแต่พวกเธอก็แล้วกัน กินกันเลย เนื้อสุกแล้ว”
    ทั้งสามแบ่งเนื้อกันกิน ก่อนที่ทั้งสามจะเข้านอน ที่ห้องพยาบาลด้วยกัน ภายในห้องนี้มีสองเตียง ยูจองคนเดียวหนึ่งเตียง อีกหนึ่งเตียงเป็นของสองสาว
   ค่ำคืนอันสงบผ่านไปอย่างรวดเร็วทั้งสองสาวหลับลึกอย่างไม่เคนเป็นมาก่อน กลางดึกอากาศเย็นเข้าปกคลุมพื้นที่อย่างไม่เคยมีมาก่อน ปกติแล้วอากาศของประเทศไทยจะไม่เคย ต่ำกว่า 18
˚
C
แต่คืนนี้กลับหนาวเป็นพิเศษ พรานหนุ่มดึงผ้าห่มหนาๆขึ้นมาปิดหน้าอก เพื่อคลายความหนาว  เพียงไม่นาน ก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวมาจาก สองสาว ที่นอนอยู่เตียงถัดไป หนึ่งในสองคน ลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างแผ่วเบา พรานหนุ่มรู้สึกตัวแล้วแต่ยังรอดูอยู่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่อย่างใด ลมหายใจของเขายังสม่ำเสมอ เหมือนคนนอนหลับปกติ ร่างน้อยๆของบางคนมุดเข้ามาในผ้าห่มของเขา เรียวขาบางๆ ของเธอสัมผัสกับขาของพรานหนุ่มแผ่วเบา
“แจง ทำไมถึงมาที่เตียงฉันละ”
 พรานหนุ่มกระซิบถามแผ่วเบา ทำให้ผู้บุกรุกสะดุ้งนิดๆ เพราะเธอไม่คาดคิดว่าพรานหนุ่มจะรู้ว่าเป็นเธอ
“ฉันหนาวผ้าห่มนายมันหาดี”
   ข้ออ้างของผู้บุกรุกถึงจะฟังไม่ขึ้น แต่ ยูก็ไม่ได้รังเกียจที่จะมีสาวมานอนให้กอด ในคืนที่เหน็บหนาวคืนนี้
“งั่นเหรอ...”
  เสียงตอบรับที่ดูธรรมดา ดังออกมาจากปากเจ้าของเตียง พลางขยับตัวให้ผู้บุกรุกนอนได้ถนัด  หัวของเธอหนุนอยู่บนอกของเขา โดยอัตโนมัติ ผ่านไปชั่วอึดใจ มือจอมซนของเจ้าของเตียงก็ทำงาน วาดผ่านร่องก้นของเธอลากขึ้นลงเบาๆ ทำให้หญิงสาวสะท้านร่างกายด้วยความเสียวซ่าน....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น