ชีวิตสโลไลฟ์ของพี่สาวตัวร้าย ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ตอนที่ 39 : บทที่37 พี่สาวคนนั้น...กับชุดใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 394 ครั้ง
    10 มี.ค. 61

บทที่ 37 พี่สาวคนนั้น...กับชุดใหม่



ฉันตื่นขึ้นมา ไม่สิ…...ต้องบอกว่ายังไม่ได้นอนสิ เมื่อคืนมัวแต่ปวดกบาลกับเรื่องเกี่ยวกับเกมที่ทำเอาฉันประสาทแทบกินอยู่แล้ว  ตื่นขึ้นมาไมเกรนก็เหมือนจะขึ้น เมื่อมองไปยังชุดที่น้องสาวเตรียมไว้ให้ตอนที่ขอออกไปรายงานตัวนักกีฬาก่อน เดี๋ยวกลับมารับหลังการรายงานตัวเรียบร้อยแล้ว…



ฉันไม่มีปัญหากับชุดใดๆในโลกนี้ เพราะตอนเป็นอลิซนั้น ชุดเปิดไหล่ โชว์ขา เอวลอย ทั้งหมดทั้งมวลเป็นชุดที่ฉันเคยมีประสบการณ์มาแล้ว แต่ชุดตรงหน้ามันก็คือ…..ชุดนักเรียนของโรงเรียนนี้ แน่นอนว่ามันไม่ได้แหวกใดๆทั้งสิ้น นอกจากความสั้นประมาณเข่าที่ถือว่าสั้นที่สุดตั้งแต่เป็นเอสเทียที่ใส่กระโปรงแนววิคตอเรียยาวกรอมเท้ามาโดยตลอด แต่สิ่งที่ทำให้ฉันคิดหนักที่สุดย่อมเป็น…..ลูกไม้หวาน แบบที่ฉันตอนเป็นอลิซไม่มีโอกาสได้ใส่ เพราะนอกจากไม่เข้ากับตัวอย่างแรงแล้ว…. เวลาใส่ยังเหมือนผู้ชายแต่งหญิงอีกต่างหาก….. ทำไมชีวิตฉันมันเศร้าแบบนี้

 

ชุดนักเรียนหญิงชั้นพิเศษของโรงเรียนแลนน็อคเป็นชุดปกกะลาสีกระโปรงพองมีซับในบานๆแบบโลลิต้าสีน้ำเงินเข้ม(ถ้าเป็นชั้นพื้นฐานสีชุดจะเป็นสีขาว) เดินปลายชุดด้วยริบบิ้นสีขาวเงิน ประดับลูกไม้น่ารัก ริบบิ้นที่ใช้ผูกบริเวณคอมีสีตามชั้นปี ซึ่งชุดนี้ริบบิ้นเป็นสีแดงเข้มที่บ่งบอกว่าเป็นปี1 บริเวณหน้าอกข้างซ้ายมีตราโรงเรียน ถ้าให้มองสาวน้อยใส่คงน่ารักน่าดู แต่ไม่ใช่กับการต้องใส่บนร่างตัวเอง แม้เอสเทียจะเป็นสาวสวยที่ใส่อะไรก็สวย แต่ลึกๆในใจฉัน ก็ยังรู้สึกขนลุกทุกครั้งที่เห็น มันอดนึกภาพตัวเองตอนเป็นนังอลิซใส่ชุดแบบนี้ไม่ได้ มายก็อดดดด น้องขนลุกค่าาา



เฮ้อ บ่นไปก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องใส่มันน่ะนะ เอาเถอะ ไหนๆน้องสาวก็อุส่าห์เตรียมไว้ให้แล้ว ใส่ๆไปเถอะ ฉันที่ปลงกับตัวเองก็ใช้ไม้เท้าที่วางอิงหัวเตียงเอาไว้พยุงตัวเองให้เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างจำใจ ไม่นานนัก ฉันที่อยู่ในชุดนักเรียนสไตล์โลลิต้าก็ออกมาจากฉากแต่งตัวตรงไปยังกระจก เพื่อสร้างความมั่นใจให้ตัวเอง ฉันในตอนนี้ดูลดอายุลงกว่าปกติที่เป็น เพราะปกติฉันมักจะต้องใส่ชุดที่ทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่ตลอดเวลา พอมาตอนนี้ต้องใส่ชุดสไตล์โลลิต้า ทำให้ดูเด็กจนถ้าไปยืนคู่กับน้องสาวอาจจะดูอายุใกล้เคียงกันอย่างไม่น่าเชื่อ


ฉันยืนมองตัวเองอยู่นานพอตัว เพื่อให้ลบภาพกระเทย(?)ร่างสูงที่ฝังรากลึกในความทรงจำกว่าที่คาดไว้ เมื่อรูสึกสบายใจขึ้นฉันก็ตัดสินใจนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทำผม และแต่งหน้าเบาๆให้พอมีสีสัน ซึ่งปกติเมลีนจะเป็นคนทำให้ หน้าที่ฉันมีแค่ทำผมเองในบางครั้งเท่านั้น หลังจากแต่งหน้าเสร็จ ฉันก็เลือกทำผมเป็นหางม้าเพื่อให้เคลื่อนไหวง่ายๆ



พอมองตัวเองสองสามครั้งเพื่อเช็คความเรียบร้อยแล้วก็หมุนตัวจะไปนั่งรอที่เตียง ก็พลันเห็นเจ้าขาวสองคน(กลับมาอยู่ในร่างคนทั้งคู่) นั่งรอฉันที่โต๊ะน้ำชาที่มีอาหารเช้า 3 จานที่น่าจะเป็นของพวกเรา มองมาพร้อมยกนิ้วโป้งให้ ซึ่งแสดงว่าวันนี้ฉันแต่งตัวดีแล้ว ฉันฉีกยิ้มและเดินไปนั่งตรงกลางระหว่างอาเมะและเฟนริส พวกเรากินอาหารเช้ากันอย่างเงียบๆ พอเราทานกันเสร็จ อาเมะอาสาเอาจานไปวางไว้หน้าห้องเพื่อให้คนทำความสะอาดเก็บไป ส่วนเฟนริสขอตัวไปล้างมือก่อน ฉันที่นั่งจิบชาล้างปากอยู่เลยมีเวลาเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง รู้สึกตัวอีกทีก็คือตอนที่มีใครจับผมหางม้าของฉันอย่างเบามือ เมื่อฉันมองขึ้นไปก็พบว่าเป็นเฟนที่กำลังผูกโบว์สีแดงเข้มที่หางม้าของฉันอย่างตั้งใจ ฉันจึงไม่ว่าอะไร และจิบน้ำชาต่อไปอย่างสงบ







สงบเกินไปแล้ว!!! น้องสาวฉันทิ้งฉันหายไปแล้ววว นี่มันนานมากแล้ว น่าจะเกือบ 3 ชั่วโมง นับตั้งแต่น้องสาวขอออกไป ตอนนี้ฉันเลิกดื่มชามาได้ซักพักแล้ว เพราะจุกมาก เฟนและอาเมะที่ตอนแรกอยู่กลับอยู่ในร่างงูและสุนัขตัวใหญ่ โดยอาเมะเข้าไปอยู่ในตะกร้าประจำที่อยู่ข้างๆเฟนอย่างคุ้นชิน เพื่อเตรียมออกไปข้างนอก แต่พอนานๆเข้า เจ้างูขาวก็ตัดสินใจเลื้อยออกมานอนขดบนขนฟูสีขาวของเฟนที่นอนแหมะอย่างเอื่อยเฉื่อย ฉันที่ตอนแรกนั่งรอเพราะไม่อยากให้ผมที่เฟนอุส่าห์ผูกโบว์อย่างสวยงามเสียหาย ตอนนี้ก็นอนแผ่อย่างสงบลงบนเตียงอย่างคนว่างงาน



หรือว่าจะออกไปหา…..ก็ดีนะ



พรึบ… เสียงฉันกระเด้งตัวจากเตียงทำให้สองสิ่งมีชีวิตร่วมห้องสะดุ้งมอง ฉันหยิบไม้เท้าที่วางแน่นิ่งอยู่บนหัวเตียง พยุงตัวเองเดินไปยังหน้ากระจก เช็คสภาพตัวเองให้เรียบร้อย



‘เทีย ไปไหนหรอ’ เสียงจากเฟนริสทำให้ฉันที่กำลังเติมสีปากหันไปมองและฉีกยิ้มกว้าง



“ในเมื่อเอลไม่กลับมา….เราก็จะไปเอลเองน่ะสิ”




*******************************


สวัสดีค่าาา เอลิซ่า เองค่าาา
เราพึ่งสอบเสร็จเลยมีเวลาแต่ง ฮือออ

บอกเลยว่าที่หายไปคือเรียนหนักมากๆๆๆ

เพราะงั้นพอลงตอนนี้แล้วไม่แน่ใจว่าจะลงอีกทีเมื่อไรนะคะ

อาจจะหายไปยาวๆเลย ฮือออ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ คอมเม้นเยอะๆน้าาา

สำหรับคนที่นึกชุดไม่ออก หน้าตาเป็นประมาณนี้ค่าา



แต่มีลูกไม้เยอะๆ5555 เปลี่ยนสีโบว์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 394 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:49
    มาลงเร็วๆสิค่ะจะรออ่านต่อไป
    #544
    0
  2. #543 luffyza12 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:22
    ไปปักธงฮาเร็มนางเอกโดยไม่รู้ตัวสินะ
    #543
    0
  3. #542 ~''Fanrasia''~ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 00:23
    มาต่อไวน้าาาา
    #542
    0
  4. #541 NobuSana (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 00:03
    อ่าาาาา~~~ คิดถึง
    #541
    0
  5. #540 แบทเอนไง รู้จักไหม (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:41
    นึกภาพชุดไม่ออกง่าา
    #540
    1
    • #540-1 เอลิซ่า^_^(จากตอนที่ 39)
      10 มีนาคม 2561 / 21:53
      เค้าอัพรูปชุดให้ดูแล้วน้าาาา ลองกลับไปดูๆๆ
      #540-1
  6. #539 แบทเอนไง รู้จักไหม (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:40
    นึกภาพชุดไม่ออกง่าา
    #539
    0
  7. #538 Shiromiyuki (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:36
    แล้วก็สลบอีกปะครับ 555+
    #538
    0