[Fic EXO] Love Match [ LuBaek,KaiHun and KrisYeol]

ตอนที่ 39 : Love Match [KaiHun] 015 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ก.ค. 56


Love_Match[2]

Pairing :   KaiHun

By  winata

 

Ch.015

            การแก้แค้นหรือเอาคืน  ก็ไม่ได้นำพาซึ่งความสุขสู่ชีวิตเรามากไปกว่าเดิม – Jupiter

 

 

            โอเซฮุนกำลังนั่งแช่งหักกระดูกตัวเองอยู่   ที่จู่ ๆ ลุกขึ้นมาทำตัวเหมือนภรรยาที่จับสามีที่ปันใจไปมีอีหนูให้ได้
คาหนังคาเขา  เพราะการมาจอดรถซุ่มอยู่ถัดจากบ้านของคิมจงอินในระยะห้าร้อยเมตรที่มีเพียงรถฮุนไดสีขาวจอดบังไว้เท่านั้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง



 

            มีคนบอกไว้ว่าคนเราจะรู้สึกไวเป็นพิเศษ  หากคนรักของคุณเปลี่ยนไปหรือมีเรื่องที่ปกปิดคุณอยู่แม้กระทั่งนิดเดียวก็ตาม  แล้วอย่างโอเซฮุนกับคิมจงอินที่นอกจากจะเป็นเพื่อนสนิทกันมาหกปีจนจะย่างปีที่เจ็ดแล้วยังพ่วงสถานะเป็นแฟนหมาด ๆ มาเกือบสองอาทิตย์ 


 

            สรุปง่าย ๆ แค่คิมจงอินถอนหายใจโอเซฮุนยังอยู่เลยว่าอีกฝ่ายอยู่ในสภาวะอารมณ์ไหน

 

            แล้วนี่อะไร?

 

           ถึงจะไม่ใช่ว่าที่เกียรตินิยมเหรียญทองอันดับหนึ่งเหมือนคิมจงอิน  แต่ยังไงซะเกียรตินิยมอันดับสองคงไม่พลาดแน่นอน    เพราะงั้นแค่การจับโกหกของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของโอเซฮุนย่อมไม่พลาดแล้วร่างสูงคงไม่รู้เลยสินะทุก ๆ ครั้งที่มีผิดบังหรือจะโกหกใด ๆ คิมจงอินจะเผลอหักนิ้วตัวเองเล่นแล้วจะยิ้มบ่อย..บ่อยจนเกินความจำเป็น!!!




 

            มือเรียวบางที่ชื้นเหงื่อจนเจ้าของต้องเช็ดกับกางเกงเดนิมสีดำสนิทก่อนจะรีบสตาร์ทรถอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นออร์ดี้คู่แฝดกับรถตัวเองเลี้ยงออกมาจากบ้านหลังใหญ่   เซฮุนเว้นจังหวะชั่วครู่ก่อนจะค่อย ๆ ขับตามไปห่าง ๆ โชคดีที่วันนี้เป็นวันทำงานกลางสัปดาห์และเลยช่วงชั่วโมงเร่งด่วนของโซลไปแล้ว  ทำให้รถไม่ติดเท่าที่ควร


 

            “ที่นี่มัน...” คิ้วสวยได้รูปของเซฮุนยิ่งขมวดเป็นปมเข้าไปอีกเมื่อเห็นจงอินเลี้ยวไปยังโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยโซลที่พวกเขาทั้งคู่ต้องเริ่มอินเทิร์นตั้งแต่เทอมหน้า    แล้วทำไมต้องมาที่นี่? หรือมีใครเป็นอะไร?



 

            ช่วงเวลาหลายปีที่โอเซฮุนเฝ้ามองเพื่อนสนิทอย่างคิมจงอินมาตลอด  ไม่ว่าร่างสูงอยู่ไหนโอเซฮุนก็จะมองหาร่างสูงเจอตลอดมา   เพราะในสายตาของเซฮุนมีแค่คิมจงอินเท่านั้น!!!


 

            ตึกผู้ป่วยอายุรเวช  ร่างผอมบางยังเดินตามจงอินไปห่าง ๆ ไม่ให้ผิดสังเกตแต่เท่าที่ดูแล้วจงอินไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีใครตามตนเอง  โชคดีที่ตึกผู้ป่วยแห่งนี้เพิ่งสร้างขึ้นใหม่สำหรับผู้ป่วยที่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนาน ๆ ทำให้ถูกออกแบบให้โปร่งตาเพื่อเหมาะสำหรับการพักฟื้น  และมีเพียงสี่ชั้นเท่านั้น


 

            แต่เซฮุนมาคลาดกับร่างสูงจนได้เมื่อต้องหลบให้กับนางพยาบาลและบุรุษพยาบาลที่เข็นเตียงผู้ป่วยที่เพิ่งแอดมิดเข้ามา  พอหันมาอีกทีก็ไม่เห็นร่างสูงเสียแล้ว   ลองหยิบมือถือขึ้นมากดหาแต่จงอินก็ไม่รับสาย


 

          เซฮุนกำลังจะบ่นออกมาแต่แล้วต้องรีบหันหน้าเข้ากำลังแสร้งอ่านข่าวสุขภาพที่ทางโรงพยาบาลจัดบอร์ดไว้ประหนึ่งสนใจมากมาย   เมื่อเห็นร่างสูงเข็นรถเข็นที่มีร่างเล็กอยู่ในชุดโรงพยาบาลสีชมพูอ่อนที่แขนเข้าเฝือกไว้มาด้วย


 

            “โดคยองซู” 


 

            ถ้ามีใครถามโอเซฮุนตอนนี้ว่าตกใจไหม? ที่แฟนของตัวเองมาเจอกับแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกรากันได้เกือบสี่สัปดาห์  ขอบอกเลยว่า “ไม่”  แต่สิ่งที่ทำให้ว่าที่คุณหมอตกใจมากกว่าแววตาเลื่อนลอยของร่างเล็กที่นั่งอยู่บนรถเข็นมากกว่า!!!


 

            มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างเล็กที่แสนจะสดใสขนาดนั้น  ชั่วเวลาไม่กี่สัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกันทำไมร่างเล็กถึงได้ซูบผอมและมีใบหน้าซีดเซียวแบบนี้ 


 

            “ให้ตายดิ  ยิ่งกว่ามาตามจับสามีมีเมียน้อย  นี่ตรูจะเป็นโจรมุมตึกสินะ”


 

            เซฮุนรำพึงกับตัวเองเอาฮาแต่ยังเฝ้าจับตามอง  แฟนของตัวเองที่เข็นรถของผู้ป่วยไปยังสวนหย่อมของโรงพยาบาลอย่างตาแทบจะไม่กระพริบด้วยระยะห่างมากทำให้ไม่รู้ว่าทั้งจงอินกับคยองซูพูดอะไรบ้าง   เพราะเท่าที่เซฮุนเห็นเหมือนมีแค่จงอินฝ่ายเดียวเท่านั้นที่พูดกับร่างเล็ก   แม้จะอยู่ไกลแต่เซฮุนก็รู้ว่าจงอินอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดมาก ๆ

 

            “เฮ้ย!!!

 

            เกือบอุทานเสียงดังโชคดีที่ยกมือปิดปากตัวเองทัน  เมื่อเห็นจงอินเขย่าไหล่เล็กของคยองซูไปมาจากนั้นร่างสูงก็ปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ   ก่อนที่เซฮุนจะสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อมีใครสักคนแตะที่บ่าหนัก ๆ

 

            “อาจารย์หมอคยู” ดวงตากลมของเซฮุนเผลอค้อนให้อาจารย์

 

            “มาทำอะไร ฮึ เรา ลับ ๆ ล่อ ๆ ชอบกล”

 

            คยูฮยอนเอ่ยทักศิษย์รักอย่างเอ็นดูใช่ว่าไม่รู้ว่าเซฮุนมาทำอะไรที่นี่ในเมื่อจากตรงนี้เขาก็เห็นอยู่ว่า คิมจงอินกับคุยอะไรบางอย่างกับโดคยองซู  ท่าทางจะเคร่งเครียดเสียด้วย

 

            “ถ้ามาเยี่ยมคยองซู  ก็ทำไมไม่เดินเข้าไปหาละ  จงอินมันก็อยู่” ขอหย่อนระเบิดถามทางก่อนเถอะ

 

            “...”

 

            ยิ่งไม่มีคำพูดได้ ๆ ออกมาจากศิษย์รัก  นั่นยิ่งทำให้คยูฮยอนรู้ว่าจงอินยังไม่ได้บอกอะไรกับเซฮุนเลย  แบบนี้จะรอช้าอยู่ใยเดียวอาจารย์หมอสุดหล่อในสามโลกจะบอกให้เอง

 

            “เด็กคนนั้นอยู่โรงบาลมาจะครบเดือนแล้ว  แขนหักนั่นจากการโดนรถชน  ถ้าแผลทางการอีกไม่หายเฝือกจะถอดได้วีคนี้ล่ะ  แต่เรื่องจิตใจคงยากที่จะหายโดยเร็ว” พูดจบแล้วก็แกล้งถอนหายใจยาว

 

            “อาจารย์  เกิดอะไรขึ้นกับน้องคยองกันแน่ครับ” เซฮุนเอ่ยถามเสียงสั่น   ถ้าไม่นับเรื่องจงอินที่อีกฝ่ายเป็นคู่แข่งเด็กคนนี้ก็เคยทำให้ร่างบางเกิดอาการหวั่นไหวและรู้สึกดี ๆ ด้วย  ในเรื่องความกล้าและนิสัยห่วงใยชอบดูแลคนอื่น  จนบางครั้งยังเคยคิดว่าอยากจะจีบคนตัวเล็กมาเป็นแฟนจริง ๆ


 

            “สภาวะจิตใจอยู่ในอาการช็อค  เพราะตั้งแต่คืนที่แอดมิดจนถึงตอนนี้คยองซูไม่พูดกับใครเลยนอกจากมีอาการเหม่อลอย  และน้ำตาไหลอยู่ตลอดเวลา”

 

            “ฮื้อ..เพราะผมใช่ไหมครับอาจารย์  เพราะผมที่ทำให้น้องเป็นแบบนี้”

 

            เซฮุนที่กลั้นน้ำตาไม่ไหวจนต้องร้องไห้ออกมาเพราะคิดย้อนไปถึงช่วงเวลาที่ร่างเล็กเข้าโรงพยาบาล 
คือช่วงที่ถูกจงอินบอกเลิก
!!!



 

            “มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นละเซฮุน  เพราะในเรื่องของความรักมันไม่มีคำว่ายุติธรรมหรือเป็นที่ของเราสามคน 
แต่มันมีแค่ที่ของคนสองคนที่รักกัน  อาจารย์หมอเชื่อว่าโดคยองซูจะผ่านมันไปได้แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย    อย่าคิดมากละเดี๋ยวอาจารย์มีผ่าตัดต่อไว้เจอกันเปิดเทอม” 




 

            ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่อาจารย์หมอเดินจากไปแล้วแต่โอเซฮุนยังยืนอยู่ที่เดิม   กว่าจะรู้ตัวอีกทีตรงสวนหย่อมก็เหลือเพียงโดคยองซูที่นั่งอยู่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้าง ๆ มีรถเข็นจอดทิ้งไว้  โดยไม่มีคิมจงอินอยู่แถวนั้น


 

            ดวงตาเรียวที่ตอนนี้มันแดงกล่ำหลับตาลงพร้อมสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่เหม่อมองไปยังสระน้ำของโรงพยาบาลที่มีดอกบัวน้อยใหญ่แข่งกันบานชูช่อ


 

            “น้องคยอง” เซฮุนเอ่ยเรียงชื่อร่างเล็กด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ แต่อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยนอกจากความเงียบ


 

            “เจ็บมากไหม?”


 

            มือเรียวของว่าที่คุณหมอยกขึ้นลูบศีรษะกลม ๆ ของร่างเล็ก  ก่อนที่จะเลื่อนมาลูบรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ข้างขมับ 
แต่ที่ทำให้น้ำตาของเซฮุนร่วงออกมาอีกครั้งคือแววตาว่างเปล่าของร่างเล็กที่มองมายังเขาตรง ๆ เหมือนคนที่ไม่รู้จักกัน
!!!



 

            ขอโทษ...ขอโทษนะโดคยองซู


 

            “พะ...พี่เซฮุน” เสียงที่เคยหวานใสของร่างเล็กเจ้าของดวงตากลมโตเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหบแห้ง


 

            เซฮุนยิ้มให้ร่างเล็กอย่างดีใจอย่างน้อยคนตรงหน้าก็มีปฏิกิริยาตอบโต้กับเขา


 

            “ลุงจงอินอยู่ไหน....ฮื้อ  ลุงไม่รักน้องคยองแล้ว” ร่างเล็กพึมพำออกมาพร้อมกับน้ำตาเม็ดโต ๆ ที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย  ยิ่งทำให้เซฮุนใจเสีย


 

            “น้องคยอง  ไม่เอานะอย่าร้อง” พยายามปลอบร่างเล็กทั้งที่ตัวเองก็ร้องไห้


 

            “ต้องทำแค่ไหนลุงจงอินถึงจะรักน้อง  ฮื้อ” ถ้อยคำของร่างเล็กมันกรีดเข้าไปในหัวใจของโอเซฮุนเพราะแค่นี้ก็บอกได้แล้วว่าโดคยองซูรักและจริงใจกับคิมจงอินมากแค่ไหน


 

            “...” ตอนนี้เซฮุนได้แต่ร้องไห้เงียบ ๆ ต่อหน้าร่างเล็กที่ยังเหม่อลอยออกไปอย่างไร้จุดหมาย


 

            “พี่เซฮุน  น้องคยองขอลุงจงอินคืนได้ไหม” เซฮุนหันควับไปมองร่างเล็กที่น้ำตายังไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย


 

            “พะ...พี่....”

 

            “ถ้าไม่มีพี่เซฮุนสักคน  ลุงจงอินต้องรักน้องคยองแน่ ๆ เพราะงั้นออกไปจากชีวิตของลุงจงอินเถอะนะ”

 

            เซฮุนสบตากับดวงตาที่กลมโตกว่าของตัวเองมาก  แววตาของร่างเล็กที่มีทั้งร่องรอยของความเจ็บปวดและคาดหวังที่มองมามันทำให้เซฮุนถึงกับพูดไม่ออก

 

            “น้องคยองรักลุงจงอินจริง ๆ  รักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน  ขอลุงจงอินให้น้องคยองเถอะนะพี่เซฮุน”

 

            ว่าที่คุณหมอได้แต่ส่ายหน้าไปมาเพราะไม่อาจทำใจได้

 

            “ขะ..ขอโทษนะน้องคยองพี่คงไม่สามารถยกจงอินให้เราหรือออกไปจากชีวิตจงอินได้  เพราะจงอินคือคนที่พี่รักที่สุดเหมือนกัน” พูดจบแล้วเซฮุนก็วิ่งออกมาเลยโดยไม่หันไปมองคยองซูเลยสักนิดว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร  เพราะในเรื่องของความรักมันไม่มีคำว่ายุติธรรม   และจะให้โอเซฮุนเป็นนางเอกซีรี่ส์ที่แสนดีเพื่อเสียสละพระเอกไปให้นางรองไม่มีวันซะเถอะ!!!

 

            ดวงตากลมหันไปมองยังทิศที่โอเซฮุนวิ่งไปก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวเล็ก

 

            “ยาหยอดตายี่ห้อนี่แจ่มสุด ๆ ไม่เสียแรงที่ซื้อยกโหล”

 

            เสียงแหบแห้งไม่มีอีกแล้วเหลือเพียงน้ำเสียงใส ๆ ประหนึ่งไม่ใช่เสียงของคนป่วย!!!  มือเล็กที่เอื้อมมาปาดน้ำตาเทียม ๆ ออกจากตาของตัวเองก่อนจะฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

 

            ใช่แล้ว...โดคยองซูเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าโอเซฮุนเดินตามมาห่าง ๆ ตั้งแต่ออกมาจากห้องพักของผู้ป่วยมีแต่ลุงรหัสของเขาเท่านั้นล่ะที่ขาดความใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ

 

            แล้วยิ่งการที่เขาทำตัวนิ่งเฉยไม่ยอมเอ่ยปากพูดกับลุงรหัสมากเท่าไหร่  อีกฝ่ายยิ่งโมโหมากเท่านั้น

 

            “นายจะเล่นบทบาทนี่ไปอีกนานแค่ไหนโดคยองซู” ไม่มีความเอ็นดูในน้ำเสียงของจงอินนอกจากความโมโห

 

            “....”

 

            “พี่จะบอกอะไรให้นะ  นายยังต้องพัฒนาฝีมืออีกเยอะจะเทียบชั้นกับคุณน้ายูราเพราะงั้นเลิกเล่นละครซะที...แค่นี้ก็ทำให้คนอื่นวุ่นวายมากพอแล้ว” จงอินพูดอย่างเหลืออด  ส่วนร่างเล็กที่โดนว่าถึงมารดาที่เป็นดาราชั้นนำของเกาหลีใต้ยิ่งหน้าหงิกเข้าไปใหญ่

 

            “เห้อ  ให้ตายสิโดคยองซู  โอเคพี่ผิดเองแต่นายต้องเข้าใจนะว่าเรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้  ถ้าในตำแหน่งน้องชายพี่ให้นายได้  แต่มากกว่านี้ถึงไม่มีเซฮุนก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี” ดวงตากลมจ้องมองร่างสูงที่ยืนมองอยู่ก่อนแล้วด้วยความโมโห 
มือบางกำแน่นเข้าแต่ยังไม่ยอมเปิดปากพูดออกมา


 

            “พี่ถามจริง ๆ คำว่ารักของนาย  ที่นายพูดกับพี่บ่อย ๆ  นายเคยคิดบ้างไหมว่ามันคือรักแบบไหน  รักแบบคนรักหรือแบบพี่ชาย”

 

            “...” จงอินถอนหายใจอีกรอบก่อนพูดต่อ

 

            “นอกจากที่นายอยากให้พี่ดูแลเอาใจใส่นาย   นายเคยคิดที่อยากจะกอดหรือจูบพี่บ้างไหม?” กิริยาที่ดวงตากลมเบิกขึ้นอย่างตกใจ   ทำให้ร่างสูงได้รู้ว่าที่ผ่านมาคยองซูเข้าใจผิดกับคำว่า “รัก” ตลอดมา

 

            “ถ้าไม่เคย  แสดงว่านายไม่ได้รักพี่แบบคนรักหรอกนะโดคยองซู  แต่นายรักพี่แบบพี่ชาย  เหมือนที่พี่เคยสับสนว่าพี่เคยคิดที่จะรักนายแบบคนรัก  แต่เอาจริง ๆ พี่ก็รักนายแบบน้องชาย”

 

            จงอินยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เพราะด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวเหมือนกันทั้งคู่  การที่มีใครอีกคนมาคอยดูแลเอาใจใส่ห่วงใยก็ทำให้เกิดอาการไขว้เขวได้ง่ายเช่นกัน

 

            “ไม่จริง  น้องคยอง...”

 

            “คยองซู ฟังนะ  ฟังพี่...เราต้องยอมรับความจริงว่าเราทั้งคู่เป็นมากกว่าพี่ชายกับน้องชายไม่ได้  ก็เห็น ๆ กันอยู่ช่วงที่เราเคยคบกันความสัมพันธ์หรือการกระทำระหว่างเรามันก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเดิมเลย  อย่าหลอกตัวเองด้วยการทำแบบนี้เลย  สงสารเพื่อน ๆ เราที่เป็นห่วงซะมั้งเถอะ” จงอินพูดอย่างเหลืออดเมื่อเห็นร่างเล็กจะอ้าปากเถียง   จนลืมตัวเขย่าไหล่เล็ก ๆ

 

            “ใจร้ายที่สุด” คยองซูพูดอย่างงอน ๆ

 

            “เอาเถอะไม่ปฏิเสธ  ไว้เจอกันเปิดเทอมแล้วกัน   ถ้าคิดว่าอยู่บ้านแล้วเหงาเพราะคุณน้าไปถ่ายละครต่างประเทศนานก็นอนโรงบาลต่อไปก็ได้ตามใจ  ไว้ว่างจะมาเยี่ยม”

 

            “ชิส์...ไอ้ลุงบ้า  คอยดูนะ  ถ้าพี่เซฮุนมาหานะจะแกล้งให้เสียน้ำตาเสียให้เข็ด” คยองซูบ่นยังไม่ขาดคำก็เห็นเซฮุนกำลังเดินเข้ามาหา  จนต้องรีบเอาน้ำยาหยอดตาบีบใส่ตาตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วก็นั่งนิ่ง ๆ  

 

          

            ไอ้ลุงบ้า...ขอน้องคยองแกล้งสุดที่รักของลุงสักทีนะแล้วจะถือว่าเจ๊ากันไปในทุกกรณี

            ไม่เคยมีใครบอกลุงสินะ ว่าโดคยองซูน่ะ... มีหนีต้องชำระ มีแค้นต้องสะสาง!!!

 

 


 

            แค่คิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงทำให้ร่างเล็กมีความสุขสุด ๆ ที่มีโอกาสได้เอาแก้เผ็ดลุงรหัสและโอเซฮุนเล็กน้อย   แน่นอนคนอย่างโดคยองซูมีน้ำใจนักกีฬาเพียงพอแต่อย่างที่ลุงรหัสว่าละ..ตัวเขาเองแค่ต้องการให้อีกฝ่ายสนใจและห่วงใยมากกว่าใคร  แต่ไม่เคยคิดจะมีอะไรเกินเลยมากไปกว่านี้เอาเข้าจริง ๆ

 

            “สนุกมากสินะคะ น้องคยอง”  น้ำเสียงเย็นชาที่หาได้น้อยครั้งจากคุณหมอตัวขาวที่ขาวมากกว่าหลอดไฟเอ่ยขึ้นข้างหลังถึงกับทำให้คยองซูหน้าซีด

 

            “พี่หมอจุน”

 

            “กลับห้องพักเถอะครับ  ตรงนี้ลมแรงเดี๋ยวจะเป็นไข้เอา” ปฏิกิริยาเฉย ๆ แถมด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่มาพร้อมสายตานิ่ง ๆ แม้จะมีแว่นสายตาบังดวงตาคมเข้มนั้นอีกทีก็เถอะ  แล้วไหนคำลงท้ายหางเสียงเป็น “ครับ” แทนที่จะเป็น “นะคะ” เหมือนทุกวันที่คุณหมอตัวขาวมาหา 

 

            มันทำให้โดคยองซูกำลังรู้สึกจะขาดใจ!!! เพียงแค่คุณหมอตัวขาวไม่มีแต่รอยยิ้มให้เหมือนเช่นทุกวัน

 

 


 

            ลู่หานที่กำลังฮัมเพลงเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี  เพราะวันนี้ฝึกงานแล้วเลิกงานเร็วกว่าทุกวันเนื่องจากอาจารย์ที่มานิเทศฝึกงานอย่างอาจารย์หล่อเทพชเวซีวอนมีธุระด่วนเลยทำให้นักศึกษาทั้งหลายเฮกันยกใหญ่

 

            “อ้าว เกิดอะไรขึ้นครับป้า  ทำไมเดินไปเดินมาแบบนี้” เอ่ยทักป้าแม่บ้านอย่างแปลกใจ

 

            “โอ้ย  คุณเสี่ยวลู่มาก็ดีแล้วค่ะ  นี่คุณน้องฮุนเป็นอะไรไม่รู้จู่ ๆ ก็วิ่งเข้าบ้านมาทั้งน้ำตาเลยป้ากำลังทำอะไรไม่ถูกนี่กะว่าจะโทรหาคุณไม่งั้นก็คุณผู้หญิง”

 

            ลู่หานส่งยิ้มให้ป้าแม่บ้าน  ที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็เงียบลงทันทีเพราะยิ้มแบบนี้ทีไรคุณชายคนโตของบ้านกำลังโมโหสุด ๆ ยิ่งเป็นเรื่องของน้องชายฝาแฝดด้วยแล้ว...งานนี้มีเละ

 

            “วันนี้น้องฮุนไปไหนมาบ้าง”

 

            “เอ่อ  คุณน้องฮุนบอกจะไปหาคุณจงอินค่ะ  ออกไปหลังจากคุณเสี่ยวลู่ออกไปฝึกงาน  แล้วเพิ่งกลับมาตะกี้เองค่ะ”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นก่อนจะคลายลงอย่างรวดเร็วก่อนจะบอกป้าแม่บ้าน





 

            “เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการเอง  ป้ามีอะไรก็ไม่ทำเถอะไม่ต้องโทรบอกคุณแม่”


 

            เท้าแกร่งก้าวขึ้นบันไดบ้านอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนทางด้านปีกซ้ายของบ้านก่อนที่ยกมือเคาะประตูเบา ๆ

 

            ก๊อก...ก๊อก

 

            “น้องฮุน  นี่เฮียลู่เองนะ” เอ่ยเรียกชื่อน้องชายฝาแฝดด้วยน้ำเสียงปกติพร้อมกับแนบหูฟังเสียงจากภายในห้องที่บานประตู

 

            “...” ไม่มีเสียงขานรับนอกจากเสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ที่มันทำให้หัวใจของแฝดผู้พี่รู้สึกเจ็บไปด้วย  อย่างว่าสายเลือดของฝาแฝดย่อมสื่อถึงกันได้มากกว่าพี่น้องโดยทั่วไป

 

            “น้องฮุน  เฮียบอกให้เปิดประตู  เกิดอะไรขึ้นแล้วร้องไห้ทำไม” ลู่หานเริ่มใจไม่ดีแล้วตอนนี้

 

            “...” เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ แทบอยากให้เขาวิ่งไปเอากุญแจสำรองมาไขเสียเดี๋ยวนั้นแต่เพิ่งนึกได้ว่าน้องชายฝาแฝดเพิ่งเปลี่ยนลูกบิดห้องนอนใหม่พร้อมติดกลอนใหม่ด้วย

 

            “โอเซฮุน  ได้ยินที่พูดไหม  หรือว่าไอ้คิมจงอินมันทำอะไรน้องฮุน” ลู่หานพูดเสียงกร้าวเพราะไม่มีใครที่จะทำให้น้องชายเขาเสียน้ำตาได้เท่าหมอนี่อีกแล้ว

 

            “ม่ะ...ไม่ใช่นะลู่เก้อ   ไม่เกี่ยวกับจงอิน”

 

            นั่นไง....ถามตั้งนานไม่ยอมพูดอะไร  แต่พอพูดถึงไอ้หมอตัวดำถึงกับรีบบอกทันที 

 

            ใครเชื่อก็โง่ล่ะ  คนนะกินข้าวไม่ใช่กินหญ้า  

 

            ว่าแล้วมือเรียวของลู่หานก็กดหมายเลขเบอร์มือถือของไอ้แฟนตัวดีของน้องชายฝาแฝดแล้วโทรออกทันที

 

            “ไอ้กัมจง  มึงทำอะไรน้องกู”

 

            [อ้าวเฮ้ยไอ้นี่  เกิดไรขึ้น]
           ปลายสายที่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงงุนงงเริ่มทำให้ลู่หานแปลกใจ  ถึงจะไม่สนิทจงอินก็พอรู้จักนิสัยใจคอกันบ้าง  
แม้จะไม่เหมือนที่โอเซฮุนสนิทกันกับจงอินมาก ๆ ประหนึ่งตัวจะติดกันแทบจะเป็นแฝดสยามแทนเขาที่เป็นฝาแฝดกันจริง ๆ
แต่อะไรที่เกี่ยวกับเซฮุนคือเรื่องใหญ่สำหรับจงอินเสมอ




 

            [ลู่หาน  ไอ้เสี่ยวลู่  เกิดอะไรขึ้นกับเซฮุน] จงอินเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับที่ลู่หานได้ยินเสียงปิดประตูลอดผ่านสายเข้ามาพร้อม  คาดว่าฝ่ายนั้นคงกำลังมาที่บ้านแน่ ๆ



 

            “ไม่รู้ ถึงต้องโทรถามไง วันนี้แม่บ้านบอกเซฮุนไปหาแกตั้งแต่เช้า”



 

            [หา!!!]


 

            ลู่หานกำมือถือในมือแน่นเข้าหวังว่าตัวเองจะเข้าใจผิด


 

            “ไอ้กัมจง  ถ้ามึงคือต้นเหตุที่ทำให้น้องกูเสียน้ำตาเตรียมตัวตายได้เลยนะมึง”









++++++++++++tbc++++++++++++++++++

เจอกันตอนหน้าจ้าาาาา   คู่ลู่แบคจะขอเบรคก่อนนะขอลงพาร์ทไคฮุนให้จบก่อน
แต่คงหลังเรากลับมาจากดูงานละ ^^

 

 

         

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,423 ความคิดเห็น

  1. #1136 tanzanaza (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 21:16
    เกือบจะสงสารล่ะ ลาก่อนคยอง เราจะไม่เชื่อเธออีกแล้วววว
    #1,136
    0
  2. #937 mcmaxxim (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 22:31
    คยองนี่น่าตบด้วยลูกปืนนะ ตอแหลได้โล่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ลู่ ซัดอิดำซัก 2 3 แมกซ์ เถอะ 55555555555555555555
    #937
    0
  3. #776 nanni122 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 16:34
    น้องคยองนี่น่าตบเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ

    ยังจะมาแกล้งฮุนอีกนะ

    คนไม่รักก็คือไม่รัก

    ต่อให้ไม่มีเซฮุนจงอินก็ไม่รักหรอก ยอมรับเถอะ

    แล้วตัวเองก็หวั่นไหวกับพี่หมอจุนแล้วด้วยนะ

    ขอให้พี่หมอจุนเล่นตัวนาน ๆ 

    เคืองนาง


    #776
    0
  4. #775 kamzaaa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 10:30
    เกือบสงสารน้องคยองแล้วนะ เจอประโยคยาหยอดตาเข้าไปเงิบเลย! น้องคยองงงงงงงงงง
    #775
    0
  5. #747 nungsehun (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 03:31
    รออ่านไคฮุนมานานแสนนานนนนนนนนนน
    #747
    0
  6. #617 hyukchul (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 12:51
    รออ่านไคฮุนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #617
    0
  7. #613 Strawberry-sai (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 21:21
    รอออออออออออออออออ ดีใจจจจจไรท์มาเเย้ววววววววววววว

    เเต่จะมาม่าไหมเนี่ยยยยยยยย ไม่อยากกินนนนนน กระซิกๆๆๆ
    #613
    0
  8. #609 spcroissant (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 03:29
    รอลุ้นตัวโก่งเลยว่าน้องคยองจะคัมแบคกลับมาเป็นยังไง แอบอ้อนวอนไรท์เตอร์ อย่าให้น้องเศร้ามากนะค่ะ *ส่งสายตาวิ้งๆ*
    #609
    0
  9. #581 Strawberry-sai (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 23:49
    รอรอรอรอรอรอรอค่าาาาาา ชูป้ายไฟฟฟฟฟ หุหุหุ

    เเต่น้องคยองกะลังจะมาเเย้ว งานนี้อาจมีมาม่า 
    #581
    0
  10. #567 thanakim (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 11:43
    น้องคยองกำลังจะมาาาาาาา
    เงิบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #567
    0