[Fic EXO] Love Match [ LuBaek,KaiHun and KrisYeol]

ตอนที่ 29 : Love Match [KaiHun] 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,946
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 มิ.ย. 56


Love_Match[2]

Pairing :   KaiHun

By  winata

 

Ch.07

            การถอยห่างออกมา เพื่อรักษาหัวใจและความเป็นตัวตนของเรานั้นยังดีกว่าการยืนอยู่ข้าง ๆ
แบบไร้ตัวตน
– Jupiter

 

 

มองอะไรอยู่เหรอ?” เสียงเรียบที่ดังใกล้ๆ ทำเอาจงอินสะดุ้งหันขวับไปมองร่างสูงที่มายืนอยู่ไม่ห่างจากเขา


 

อาจารย์หมอ


 

อืม...มองคู่นี้นี่เองคยูฮยอนพูดพรางขยับแว่นตาให้เข้าที่ แล้วก็เหล่ตามามองลูกศิษย์คนโปรดที่หันกลับไปมอง
...เซฮุนกับคยองซู




 

ดูสนิทกันมากขึ้นนะ  เดือนก่อนยังแทบไม่มองหน้ากันเลยคยูอยอนยิงลูกตรงเบาๆ ใส่ เมื่อเห็นสายตาของจงอินยังเขม่นมองทั้งสองคนที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนอยู่...


 

หัวใจเอนไปทางไหนล่ะน้อ...จะเพื่อนสนิทหรือว่าหลานรหัส


 

เซฮุนชอบคยองซูอยู่...กำลังทำคะแนนน่าดูตอนนี้คราวนี้อาจารย์หมอเลิกคิ้ว


 

แล้วจากที่ดูจะได้คะแนนกี่แต้มแล้วล่ะคำถามแหย่หัวใจนี้มันทำเอาจงอินเม้มริมฝีปากหากัน


 

อยากจะตอบอาจารย์ไปว่า...คงไม่เท่าไหร่มั้ง แต่ก็ดูจะเป็นการโกหกเกินไป... จะให้บอกว่าหลายแต้มก็... ไม่อยากพูดให้แสลงใจ


 

เจ็บว่ะ แต่เจ็บตรงไหนไม่รู้

 

ไม่รู้สิครับ


 

ทำหน้าอย่างกับไม่อยากให้เขาอยู่ใกล้กันอย่างนั้นแหละจงอินเกือบจะเผลอตอบออกมาแล้วว่า ครับ ดีว่ายั้งปากไว้ได้ทัน... แต่มีหรืออาการนั้นจะรอดพ้นสายตาของอาจารย์หมอไปได้..


 

อา...งานนี้สนุกแล้วซี่... ลุ้นฝั่งไหนดีล่ะ ฝั่งไหนดีนะ หึหึ


 

ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอเราก็ไม่ได้ชอบหลานรหัสแบบนั้นอยู่แล้วนิ ส่วนเซฮุนก็เพื่อนสนิทเราเอง น่าจะไว้ใจได้ไม่ใช่เหรอ?”
คยูฮยอนแทงซ้ำเข้าไปอีกแผล ดูสิว่าต้องใช้มีดเล็กสักกี่เล่มถึงจะกระอักออกมาเป็นเลือด...





 

ไม่รู้สิอาจารย์...ถ้าปล่อยไปก็คงดี แต่...



 

ไม่อยากเสียหลานให้เพื่อน หรือไม่อยากเสียเพื่อนให้หลานจงอินหันมาขมวดคิ้วกับคำถามที่แสนจะกำกวมของท่านอาจารย์หมอ




 

หรือว่า...ทั้งสองอย่าง



 

หมายความว่าไงครับอาจารย์?  ผมตามไม่ทันคยูฮยอนยิ้มขำ ก่อนจะมองไปยังคนทั้งสองที่นั่งคุยกันอยู่



 

ลองสังเกตอะไรคนสองคนนั้นดีๆ สิกัมจง...เราก็ไม่ได้โง่นิ แต่ไม่ช่างสังเกตก็เท่านั้น ลองสังเกตดูว่าแล้วบุ้ยหน้าไปยังคนทั้งสองที่ยังนั่งคุยกันอยู่


 

สังเกต?”


 

แล้วจะรู้อะไรดีๆว่าแล้วอาจารย์หมอก็เดินหนีไป วันนี้เขามีเวรที่โรงพยาบาลและนัดกับจุนมยอนเรื่องที่จะมาช่วยงานด้านคลีนิกกุมารเวชด้วย  คงไม่มีเวลามามองเรื่องสนุกๆ เท่าไหร่... เอาเป็นว่าชี้โพรงไว้แค่นั้นก็พอ... เหมือนกับที่ก่อนหน้านี้เขาชี้โพรงให้คยองซูเห็นเรื่องของท่าทางของโอเซฮุนศิษย์รักของเขา


 

เรื่องสนุกจะพลาดไม่ได้!

 


 

เรามาตกลงกันดีๆ ดีกว่า  ไอ้คุณชายชาเย็นคยองซูพูดขึ้นหลังจากที่นั่งรอร่างสูงพร้อมกับเซฮุนได้สักพักแล้ว...จากเหตุการณ์หลายอย่างที่ผ่านมา ทำให้เขาพอจะเดาออกได้ว่า ไม่มีทางที่จะชนะอีตาหน้าเย็นนี้ได้ง่ายๆ แม้ตอนนี้ว่าลุงรหัสจะพอมีท่าทีหวั่นไหวด้วยบ้างก็ตาม   แต่เพราะไอ้บ้านี่คอยขวางไม่เลิกโดยสมอ้างว่าชอบเขา...ทั้งที่มันไม่จริงสักนิด โกหกขอให้ตกนรกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลย!!


 

มีอะไรที่ต้องตกลงกันไม่ทราบ


 

นี่...


 

อะไรเซฮุนสวนเสียงแข็งกลับทันทีเหมือนกัน...ลองเป็นเด็กปีหนึ่งคนอื่นมาเรียกแบบไม่มีสัมมาคารวะแบบนี่พ่อจะจับซ่อมไง  แต่ไม่รู้ทำไมกับร่างเล็กดวงตากลมคนนี้เผลอสบตานาน ๆ ทีไร แม่งชวนใจอ่อนทุกที


 

ชิส์! น้องหมีน้อยจอมเหลือก พอได้ทีก็รุกจงอินไม่หยุดเลยนะ เขาไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆ หรอก


 

สงบศึกชั่วคราวก่อนคยองซูต่อรองพร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่ข้อมือของเซฮุนบีบเบาๆ เป็นเชิงย้ำหนักแน่น


 

ว่าข้อเสนอมา


 

รู้จัก ฮเยริเศรษฐศาสตร์ไหม?


 

รู้...ฉันกำลังหาทางสลัดแม่นั่นอยู่


 

คิดออกหรือยังล่ะเซฮุนส่ายหน้าเพราะคราวนี้ก้างชิ้นนี้ไม่ธรรมดา


 

ไอ้กัมจงเล่นหยอกกลับเขาอย่างนั้น หยอดหว่านไปเรื่อยสาวเจ้าก็มีความหวังสิ...แม่นั่นพุ่งเต็มที่เลย แทรกกันได้ง่ายๆ ที่ไหนล่ะถ้าไม่ติดเรียนคนละคณะคงสิงร่างเรียนด้วยกันแล้วมั้ง


 

ร่างเล็กพยักหน้า เขาเห็นด้วยเต็มที่เพราะลุงรหัสของเขาน่ะ นิสัยเสียเรื่องผู้หญิงและผู้ชาย...สุดๆ(แบบโคตรๆ)


 

งั้นเรามาร่วมมือกันเซฮุนหันมาสบตาของคยองซู    ก่อนก้มลงมองมือเล็กที่นุ่มนิ่มเหมือนมือผู้หญิงที่จับข้อมือเขาไว้


 

ยังไง



 

ฉันเบี่ยงเบนความสนใจของลุง  นายก็จีบยัยนั่นสิไม่งั้นก็.. ทำยังไงก็ได้ให้ยัยนั่นหายหลุดวิถีวงโคจรชีวิตลุงจงอิน



 

เรื่องดิ?... เกิดแม่นั่นหันมายุ่งฉันกับแทนล่ะ นายก็ได้เปรียบสิ  ได้ทั้งเต๊าะทั้งแทะโลมจงอินได้เต็มที่เลยงานนี้เซฮุนส่ายหน้าไม่เห็นด้วยทันที ใช่ว่าจะไม่เคยแย่งสาวๆ ของเพื่อนสนิทมา... แต่ตอนนั้นไม่มีไอ้เด็กน้อยตัวเล็กมาจ้องแย่งตะครุบเหยื่อแข่งนี่


 

ก็ดีไง... แม่นั่นตามนายเมื่อไหร่ ลุงก็จะเลิกสนใจยัยนั่นทันที แล้วนายค่อยเฉดหัวส่งเหมือนทุกทีไง ส่วนฉันจะแค่ดึงความสนใจลุงเวลาที่มีใครเข้ามาอ่อยไง แต่เวลาไม่มีใครเราก็มาแข่งกันเอง


 

โอ๊ะๆ ฉลาดใช่เล่นนะเนี่ยหมีน้อยตาเหลือกโดคยองซู(ของพี่เซฮุน) (เอ๊ะเดี๋ยวนะ...)


 

สงบศึกภายใน สู้ศึกภายนอกร่างเล็กพยักหน้า


 

นี่  นายอ่านสามก๊กจบกี่รอบ


 

รอบเดียวคยองซูบอก หนังสือเรียนยังอ่านไม่ค่อยทัน จะเอาเวลาที่ไหนไปอ่านจบที่สองกันล่ะ


 

ยังพอคบได้เซฮุนเองก็อ่านจบได้แค่รอบครึ่งเอง เพราะอีกครึ่งหนึ่งมัวแต่ยุ่งสารพัดเลยทิ้งร้างไว้...


 

สนใจหรือเปล่า?”


 

สงบศึกภายในสู้ศึกภายนอกรบชนะเมื่อไหร่ค่อยมาสู้กันเอง?


 

ใช่คยองซูพยักหน้า ยิ้มกริ่มเมื่อร่างโปร่งยิ้มสนใจ


 

ได้แล้วทั้งสองก็จับมือร่วมทำสัญญากัน...งานนี้ใครที่คิดจะยุ่งกับจงอินกระเจิงทั้งมอแน่


 

แต่ฉันจะรุกมากไม่ได้นะ เพราะฉันบอกไอ้จงอินว่าจีบนายอยู่เซฮุนบอกปัญหา ร่างเล็กทำหน้าครุ่นคิด


 

ก็เวลาอยู่ต่อหน้าลุงฉันจะดึงความสนใจของลุงเอง ส่วนนายชวนแม่นั้นคุยนิดๆ หน่อยๆ แต่แอบหยอด ดีมะ...เซฮุนนึกตาม...


 

แล้วถ้าเกิดว่าฉันไม่อยู่ นายก็กันไว้แต่พองามก็พอ... แต่ถ้าแม่นั่นคิดว่านายมีใจ คงไม่รุกอะไรลุงมากหรอก..พวกนี้น่ะชอบสะสมสต็อก  ชอบเช็คเรทติ้งตัวเอง


 

ถ้าฉันไม่อยู่ นายนั่นแหละจะหนักโดนแม่นั่นข่มเต็มที่  ตัวแค่นี้โดนฝั่งโน้นสะบัดจะไม่ลอยตามลมรึไงเซฮุนว่า แต่เขาก็พอจะรู้จักนิสัยจงอินดีว่ารายนั้นคงไม่ยอมให้ใครมาข่มหลานตัวเองหรือรังแกได้ง่ายๆหรอก แต่ก็อดเป็นห่วงคนตัวเล็กข้างๆนี่ไม่ได้อยู่ดี



 

อืม...เดี๋ยวค่อยว่ากัน เอาเป็นว่า ใครเข้ามาก็ตามนี้ ฉันดึงนายแอบ โอเคมะเซฮุนถอนหายใจก่อนจะยิ้ม


 

เรื่องแอบนี่ฉันถนัดคยองซูทำปากอี๋...ก่อนจะยิ้มขำ...


 

กี่ปีแล้วล่ะที่เป็นอีแอบน่ะเซฮุนทำหน้าคิดอย่างน่ารัก ทำเอาคยองซูที่มองอยู่แอบมองว่า...แหมๆ ทำหน้าตาน่ารักก็เป็นนะเนี่ย...จนถึงกับเผลอใจเต้นกับดวงตาคม ๆ ที่มีประกายแววหวาน  เหมือนกับคืนนั้นที่ไปผับยังไงยังนั้น


 

เหอๆ  แล้วเรื่องอะไรที่ฉันต้องบอกนายเจ้าเด็กน้อย  ไม่พูดเปล่า เซฮุนดีดนิ้วที่หน้าผากของคยองซู...


 

เด็กนี่ทั้งน่ารัก ฉลาดและเฉลียวแถมยังไม่โง่จริงๆ รู้จักใช้โอกาส พลิกสถานการณ์ได้เยี่ยม  จนต้องยอมรับถ้าเขาไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทของตัวเองมานานแล้วละก็  จะไม่รอช้าที่จะจีบคนนี้เลยนะเนี่ย


 

บ้า... น้องคยองอ่อนกว่าพี่แค่ไม่กี่ปีเองนะเซฮุนเลิกคิ้วกับสรรพนามของร่างเล็กที่พูด หรือว่าจงอินมาหว่า ทุกทีไอ้เด็กแสบนี่จะพูดดีๆ กับเขาก็เฉพาะต่อหน้าจงอินเท่านั้นแหละ


 

แต่อาการปิดปากแล้วทำตาโตของร่างเล็กทำเอาเซฮุนยิ้มกว้าง อะฮ้า~ เด็กนี่เผลอตัวพูดตามความเคยชินสินะ


 

รู้สึกดีนะเนี่ย..ฮ่าๆ


 

ไม่ต้องเลยนะ...ครั้งเดียวเท่านั้นแหละที่เผลอคยองซูผลักเซฮุน   แต่ร่างโปร่งไม่สะเทือนหัวเราะชอบใจกับอาการพลาดพลั้งของน้องหมีน้อยจอมเหลือก...


 

อย่าหัวเราะสิพอใช้กำลังไม่ได้ผล คยองซูก็เขย่าแขนเซฮุนแรงๆ บ้าง แต่เจ้าตัวก็ยังหัวเราะอยู่อย่างนั้น ทำเอาหลายคนที่มองมาอึ้งไปกับรอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะของร่างโปร่ง จะมีสักกี่ครั้งกันที่คุณชายหน้าเย็นคนนี้หัวเราะ...หนึ่งในคนที่เผลอมองรอยยิ้มของเซฮุนก็คือ...คิมจงอิน!



 

คุยอะไรกันเหรอ...น่าสนุกนะจงอินเดินเข้ามายืนด้านหลังของเซฮุนกับคยองซูที่ยังอีรุงตุงนังกันอยู่ ด้วยความที่เซฮุนมัวแต่หัวเราะ และคยองซูก็มัวแต่เขินกับสิ่งที่พลาดไปเล็กน้อย เลยไม่ได้สังเกตว่า ใบหน้าและน้ำเสียงของจงอินไม่ได้สนุกอย่างที่ปากว่า


 

พี่เซฮุนแกล้งน้องคยองครับลุง


 

เปล่านะ...ฉันออกจะถน๊อมถนอมหลานรหัสของแกจะตายเซฮุนย้อนกลับทันที คยองซูเลยขึงตาใส่ แต่เซฮุนกลับยักคิ้วใส่หลายจึ๊ก


 

กิริยาท่าทาง...ดูสนิทกันมากเกินไปหน่อยมั้ง?


 

นั่งด้วยสิจงอินว่า ก่อนจะทรุดลงนั่งแทรกกลางซะอย่างนั้น  ทำเอาทั้งเซฮุนและคยองซูต้องขยับตัวให้มีพื้นที่ เอ๋...แล้วคู่นี้ขยับมาใกล้กันตั้งแต่ตอนไหนล่ะ?  จะไม่อะไรมากหากทั้งคู่จะไม่ได้เพิ่งรู้ตัวว่าพวกเขาทั้งคู่ขยับมานั่งม้านั่งตัวเดียวกันตอนไหน?


 

ไหนคุยอะไรกันบ้างเหรอฟังด้วยคนสิเรื่องที่ฉันไม่รู้เกี่ยวกับทั้งสองคนน่ะเล่ามาซะดีๆ


 

ก็ไม่ได้คุยอะไรเป็นพิเศษหรอก  พี่เซฮุนแกล้งน้องคยองก่อนคยองซูได้ทีรีบฟ้อง ก่อนจะเกาะแขนของจงอินแจ...


 

ตอนนี้ยังไม่มีศึกนอก ขอฟาดฟันศึกในก่อนละกัน


 

ก็บอกแล้วไงครับ...ว่าพี่ไม่ได้แกล้ง...พี่ออกจะจริงจังกับคยองซูไม่ใช่แค่พูดหวานนะ คราวนี้ทั้งน้ำเสียง ทั้งยิ้มก็หวาน แต่ไม่รู้ว่ามีการเผลอใจจริง ๆ หรือเปล่า เลยมีตาหวานแถมมาให้ครบเซ็ต ทำเอาคนโดนจ้องแอบหน้าแดงเล็กน้อย


 

ด้วยความที่ถูกติงว่าให้ช่างสังเกต อาการของเพื่อนรักและหลานรักเลยไม่พ้นสายตาของคุณหมอคิมจงอินไปได้...



 

ไม่รู้จะบอกว่า ปึ๊ด! ที่เพื่อนรักทำตาหวานใส่หลาน หรือเพราะหลานรักหน้าแดงกับเพื่อนดี... มันเลย...ปึ๊ด ๆ ๆ ๆ



 

น้องคยองจริงจังกับลุงคนเดียวหรอก


 

แหมๆ พูดอย่างนี้คนเป็นลุงก็ยืดสิ...แบบนี้สิใจค่อยชื้นขึ้นมาหน่อย


 

ชักอยากเป็นลุงจงอินของน้องคยองบ้างซะแล้วสิ...พี่อิจฉามันอ่ะใคร ๆ ก็รักปึ๊ดอีกทีกับไอ้อาการปากหวานตาหวานของเพื่อนรัก...


 

อะ...พี่เซฮุนก็มีสาวๆ มาจริงจังด้วยเยอะแยะนี่ปึ๊ดอีกสักครั้งน่า... ไอ้เพื่อนรักเขานี่มันเสน่ห์แรงเกินไปหรือเปล่า?


 

พี่สนที่ไหน...ตอนนี้พี่สนแต่น้องคยองคนเดียวแหละ


 

ต้องให้บอกมั้ยเนี่ยว่า...ปึ๊ด รอบที่เท่าไหร่แล้ว  คิมจงอินคร้านจะนับกับการจีบกันข้ามหัวเขาไปมา


 

โม้! จ้างให้น้องคยองก็ไม่เชื่อแล้วจะทำเสียงดีใจทำม้ายยย... ปึ๊ดนะโว้ยยยย


 

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย พ่อล่ะอยากจะลุกขึ้นกระทืบโต๊ะให้เละคาตีน!!


 

ไปหาอะไรกินกันเถอะ...วันนี้จะเข้าชมรมไม่ทนแล้ว!


 

จงอินลุกขึ้นยืน ทั้งคยองซูและเซฮุนก็ลุกตามทันทีเหมือนกัน แต่ทั้งสองก็ยังมีพูดคุยเป็นระยะๆ ทำเอาคนที่เดินไม่พูดไม่จานั้น สะสมความปึ๊ดจนเต็มซะยิ่งกว่าสะสมแสตมป์เซเว่นเสียอีก


 

เอามันไปแลกที่ไหนได้บ้างวะ โว๊ยยยยยยยยยย

เกลียดอาการอย่างนี้จริงๆ โดยเฉพาะอาการ ปึ๊ด!โดยไม่รู้ว่าปึ๊ดให้ฝ่ายไหนนี่สิ...

เวร!







 

++++++++++++++++ 55% ที่เหลือ++++++++++++++++++++++







 

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เซฮุนมาดูเพื่อนสนิทซ้อมที่ชมรม ทั้งที่อีกฝ่ายเคยไปดูเขาซ้อมที่ชมรมยิงเป้าบินบ่อยๆ เอ๋...ต้องบอกว่าตอนกำลังจะสลัดใครทิ้งซะมากกว่า




 

เสียงเฮลั่นโรงยิมทำเอาเซฮุนหันไปสนใจการฝึกบนเบาะ เย็นนี้เขาตามจงอินกับคยองซูมาฝึกคาราเต้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงเพรียวของจงอินที่จับคู่ซ้อมอยู่กับคริส ดาวรุ่งของชมรม แต่อาการของคริสเหมือนจะไม่รุ่ง เพราะเพิ่งหายจากบาดเจ็บ เลยต้องเซฟตัวเองค่อนข้างมาก



 

พอคริสรู้ว่าวันนี้จงอินเข้าชมรม สิ่งแรกที่เขาขอก็คืออุปกรณ์ป้องกันการกระแทกไม่ว่าจะเป็นหมวก นวม หรืออะไรต่อมิอะไร... ไม่ใช่ว่ากลัวไอ้หมอบ้ากามนี่หรอกนะ...

 

แต่ไม่อยากเดี้ยงซ้ำสองเพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบปลายภาคแล้ว เขายังอยากครบสามสิบสองไปสอบ แถมเมื่อเห็นท่าทางของจงอินแล้ว...ยังไงวันนี้คริสจะพลาดไม่ได้




 

ถ้าพลาดกูนี่ล่ะครับ ตาย!



 

เฮ้ย!คริสร้อง ก่อนจะหลบหน้าแข้งของจงอินที่อยู่ๆ ก็โผล่มาให้เห็นอย่างฉิวเฉียด... นี่แค่ซ้อมนะเฟ้ยกะเอาให้ตายเลยหรือไง



 

คริสลูบท้ายทอยตัวเองเบาๆ เมื่อกรรมการบอกว่าพัก... ก่อนจะหันไปมองจงอินที่เดินไปหยุดที่มุม... มันไปกินยาบ้ามารึไง หรือองค์ใครลงกันไม่ทราบ ถึงได้หงุดหงิด อารมณ์บูดขนาดนั้น



 

ปรกติจงอินชอบแหย่เพื่อนในชมรมด้วยการแกล้งฟาดแข้งฟาดขาใส่อยู่แล้ว หลายคนเลยไม่ค่อยสังเกตท่าทางของเขาเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่คู่ซ้อมประจำอย่างคริสแน่...


 

อารมณ์แบบนี้...


 

ประธาน ขึ้นเบาะแทนหน่อยสิ


 

อ้าว! กลัวไอ้จงอินขึ้นมาหรือไงคริสส่ายหน้าถอดเครื่องป้องกันออกจากตัว


 

ยังอยากเข้าสอบแบบครบสามสิบสอง เพิ่งถอดเฝือกอ่อนไปด้วยพี่ยุนโฮ...ประธานชมรมส่ายหน้ายิ้ม ก่อนจะพยักหน้า สวมเฮดการ์ดเพียงอย่างเดียวเท่านั้นขึ้นเบาะแทนคริสที่หันไปหยิบยานวดมานวดแขนซ้ายของตัวเอง


 

ไม่คิดจะสวมอะไรป้องกันเหรอจงอิน


 

“...” เงียบ... ไม่มีคำตอบจากจงอิน และพี่ยุนโฮก็รู้ซึ้งในทันทีเลยว่าทำไมคริสถึงถอยก่อน... งานนี้จะมีเจ็บตัวหรือเปล่านะ



 

เซฮุนมองอาการเครียดขึงของเพื่อนสนิทอย่างห่วงใย เขามีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงได้ดูดุดันขนาดนั้นกันนะ...



 

ลุงเป็นอะไรหรือเปล่า?” เซฮุนส่ายหน้า เขาก็ไม่รู้...รู้แต่ว่าพี่ท่านเหมือนจะเดือดตั้งแต่บ่าย


 

แล้วเราไม่ซ้อมแบบที่จงอินซ้อมเหรอเซฮุนหันไปถามร่างเล็ก


 

ซ้อมสิ กำลังจะขึ้นเบาะ


 

ระวังหน้าบวมนะ คนอะไรยิ่งไม่น่ารักอยู่  เดียวจะขี้เหร่ลงกว่าเดิมเซฮุนแหย่เข้าให้ ร่างเล็กเลยเชิดหน้าใส่ ก่อนจะเดินไปทางอื่น


 

ฉับพลันเสียง ผั๊วะ ก็ดังให้ได้ยิน


 

อาวาสะริกรรมการขาน ก่อนจะผายมือไปทางจงอินที่ยืนอยู่ เซฮุนไม่ทันได้เห็นว่าร่างสูงใช้ท่าไหนเก็บแต้ม...แต่ที่แน่ๆ คนโดนคงจุก...


 

เซฮุนกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนจะหันไปอีกทางที่กรรมการขานเริ่มการซ้อม คยองซูขึ้นเบาะคู่กับเพื่อนในชมรมที่เขาไม่รู้จัก

 

เอาละหว่า...




 

เชียร์พร้อมกันสองคนได้ไงล่ะเนี่ย???  แล้วเสือกอยู่เบาะข้างๆกันด้วย




 

เซฮุนหันซ้ายหันขวาระหว่างการซ้อม ทำเอาตัวเองมึนๆ ไปบ้าง เพราะไม่ค่อยรู้เรื่องกีฬาเท่าไหร่ จะเคยเล่นก็แค่พวก หมากรุก หมากล้อมอะไรทำนองนั้นมากกว่า กีฬาประเภทว่ากันด้วยกำลังนี่ไม่เคยอยู่ในหัวคุณหมอเซฮุนเลยให้ตาย



 

ส่วนจงอินนั้น เขาเล่นคาราเต้ตั้งแต่เด็กเลยมั้งเท่าที่จำได้ นอกนั้นยังมีพวก ไอคิโด ยูโด เทควันโด มวยไทย ยังเหลือยิงปืนมั้งที่คุณหมอจอมกะล่อนไม่ไปหัดเล่นน่ะ    แม้จะเคยชวนอีกฝ่ายไปหัดยิงด้วยกันทั้งที่บ้านเซฮุนกับลู่หานมีสนามยิงปืนแต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยคิดจะลองเลยจนเลิกชวนไปไหนที่สุด



 

โอ้ย!เสียงร้องดังหยุดทุกอย่างในโรงยิม  เซฮุนหันไปทางต้นเสียงก่อนจะลุกพรวดจากม้านั่งสาวเท้าไปที่ต้นกำเนิดเสียง



 

ภาพที่สายตาของเซฮุนจับได้คือ ร่างของคยองซูที่นอนคู้อยู่บนเบาะ



 

คยองซู!หลายคนเข้าไปมุงแล้ว แต่เซฮุนก็แทรกร่างสูงของตัวเองเข้าไปจนได้ เขาทรุดกับพื้นข้างๆ ร่างเล็กนั้น



 

เป็นอะไรหรือเปล่า?” เซฮุนถามคยองซูที่นอนเม้มปากไว้แน่น มือกุมที่ข้อเท้า
 

น้องคยองล้มเอง แต่เหมือนข้อเท้ามันจะแพลงอ่ะพี่เซฮุน


 

อาจจะเป็นเพราะความอลหม่านหรือเปล่า ต่างฝ่ายต่างลืมตั้งแง่ใส่กัน สรรพนามการพูดคุยเลยฟังรื่นหูกว่าปรกติ   นั่นไม่ใช่เรื่องที่ทั้งสองจะไปสนใจ   แต่คนหูไวอย่างจงอินที่เดินเข้ามาสำทับทีหลังได้ยินชัดเต็มๆสองหูเลย



 

เซฮุนพยุงร่างเล็กของคยองซูขึ้น โดยมีเพื่อนในชมรมช่วยเหลือ ก่อนจะโอบเอวเล็กๆ นั้นไว้เพื่อเป็นหลักให้เดินออกจากเบาะ ไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนที่ต้องจะสวมวิญญาณคุณหมอก้มลงดูอาการ



 

ไม่ทันไรก็บวมแล้วเซฮุนแทบจะไม่อยากจับข้อเท้าของคยองซูเลย เพราะรู้ดีว่าถ้าจับเด็กนี่ต้องเจ็บมากแน่



 

พี่จะจับล่ะนะเซฮุนตัดใจ


 

ยังไงเขาก็ต้องเจ็บแน่ ๆ แต่เขาต้องดูว่ากระดูกของเธอหักด้วยหรือเปล่า เพราะมันบวมจนน่ากลัว คยองซูพยักหน้า
สองมือจับเก้าอี้ไว้ หลับตาปี๋กัดฟันแน่น




 

เซฮุนจับที่ข้อเท้าของคยองซูก่อนจะกดไล่ตามกระดูกแถวนั้น พร้อมกับสำรวจอาการทั่วๆ ไป ปลายนิ้วของเขาไม่รู้สึกถึงอะไรที่ผิดปรกติของกระดูกตรงนั้น แต่ที่มั่นใจชัวร์เลยคือเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อของร่างเล็กเจ็บหนักไม่น้อย



 

         “กระดูกไม่หัก...มียาคลายกล้ามเนื้อมั้ย ยานวด ขอน้ำอุ่นด้วยถ้ามีเซฮุนหันไปถามเพื่อนร่วมชมรมของคยองซู อีกฝ่ายรีบไปจัดหาสิ่งของที่เขาต้องการ อย่างแรกที่ได้มาเลยก็คือยาคลายกล้ามเนื้อ และยานวดที่มันถูกส่งมาจากมือของจงอิน




 

เซฮุนรับสเปรย์คลายกล้ามเนื้อมาฉีดรอบบริเวณ เมื่อสังเกตเห็นว่า ตั้งแต่ข้อเท้าไปจนถึงน่องของคยองซูมีอาการตะคริวกินซ้อนเข้าไปอีกต่างหาก ซวยได้อีกจริงๆ



 

ปวดหน่อยนะครับน้องคยองเซฮุนว่าก่อนจะลงมือนวดเบาๆ และทายานวดให้กับร่างเล็กในจุดที่เจ็บมากๆ
เขาพยายามนวดให้เบามือที่สุด ส่วนน่องที่แข็งเป็นก้อนเพราะอาการตะคริวต้องหนักมือเล็กน้อยเพราะมันจะช่วยให้คลายความเจ็บได้เร็วขึ้น






 

พี่เซฮุน  น้องคยองเจ็บร่างเล็กบอกพร้อมกับน้ำใส ๆ ที่คลอรอบดวงตากลมที่พร้อมจะหยดแหมะ



 

ทนหน่อย...ไม่งั้นมันจะไม่หายปวดเซฮุนปลอบ เงยหน้าขึ้นไปสบตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาของคยองซู...อยู่ๆ ก็ใจแป้วขึ้นมา



 

โอ้ยยย...น่าสงสารว่ะ นี่ถ้าเจ็บแทนได้เจ็บแทนไปแล้วนะ



 

น้ำอุ่นได้แล้วนะก็ไม่รู้ว่าไปหามาจากไหนหรอกนะ แต่ตอนนี้มันก็มาวางอยู่ข้างตัวเซฮุนแล้ว


 

ประคบน้ำอุ่นก่อน เดี๋ยวค่อยนวดอีกทีเสียงของจงอินที่นั่งตรงเก้าอี้ข้างๆ คยองซูช่างเรียบนิ่ง ได้ใจจริงแท้ แต่ก็นั่นแหละ เซฮุนมัวแต่สนใจแผลของร่างเล็ก และร่างเล็กก็เจ็บจนพูดอะไรไม่ออก...



 

ไร้ตัวตนสิ้นดีเลย...คิมจงอินตอนนี้ไร้ตัวตนในสายตาของโอเซฮุนและโดคยองซู


 

เซฮุนประคบร้อนให้กับร่างเล็ก มือข้างหนึ่งก็พยายามนวดตามน่องที่เริ่มคลายตัวแล้ว...


 

คยองซูก็พอจะคลายความเจ็บไปได้บ้าง แม้จะไม่มาก แต่ก็ดีกว่าครั้งแรก เล่นเอาเขาเกือบน้ำตาอาบแก้ม...



 

ดีขึ้นบ้างมั้ย?” เซฮุนพูดเสียงอ่อน



 

คยองซูก็เพียงแค่พยักหน้าตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ พยายามเต็มที่ที่จะเรียกคะแนนเห็นใจจากเซฮุนและแน่นอนมันโกยคะแนนความเห็นใจไปเต็มกระบุงโกยเลย  คุณหมอเลยแถมยิ้มหวานตอบแทนมาให้โลกสว่างจ้าเล่น ๆ คืนมา



 

แต่สงสัยจะสว่างจนแสบตาเลยมองไม่เห็นหนึ่งชีวิตที่ตอนนี้เริ่มจะมีความอึมครึมเข้ามาแทนที่...



 

เดี๋ยวกลับเลยดีกว่านะ แต่แวะตรวจที่โรงพยาบาลของมอเพื่อความชัวร์อีกทีจะดีกว่า จะได้ขอยามากินด้วย อีกเป็นอาทิตย์นั่นแหละกว่าจะหายน่ะเซฮุนพูด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคยองซูที่ยังไงก็ได้แล้วตอนนี้เพราะขาเจ็บไปแล้ว ก่อนที่จะหันไปถามจงอินที่นั่งมองอยู่ข้างๆ


 

ว่าไงจงอิน


 

ตามนั้นยังเห็นด้วยเหรอว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้น่ะ...จงอิน(แอบ)ประชดในใจ...


 

ไม่เข้าใจตัวเองเท่าไหร่หรอกว่าหงุดหงิดอะไร หวงหลานกับเพื่อน หรือหึงเพื่อนกับหลาน... อันนี้คุณหมอไม่สามารถวินิจฉัยอาการของตัวเองได้เลย

 



 

วันนี้คยองซูได้ขี่หลังจงอินกลับ  อันเนื่องจากว่าขาเจ็บโดยมีเซฮุนเดินขนาบข้างมาด้วย... จงอินยังคงเงียบ  เงียบเกินที่ใครจะรู้ว่าเขาเป็นอะไร มันเลยทำให้คยองซูและเซฮุนเงียบเสียงไปด้วยทั้งสามแวะไปที่โรงพยาบาลของมหาลัยเพื่อให้หมอตรวจเช็คขาของร่างเล็กอีกครั้ง ซึ่งผลออกมาปรากฏว่ากระดูกข้อเท้าไม่มีส่วนใดหักและคุณหมอที่มีป้ายติดบนเสื้อกาวน์ ว่า
คิมจุนมยอน  ยังชมเชยเซฮุนที่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นได้อย่างถูกวิธีโดยที่จงอินยืนรออยู่ด้านห้องตรวจ





 

ร่างสูงจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง...คำพูดของอาจารย์หมอวนเวียนเข้ามาในหัวเขาทีละประโยค ทีละประโยค จนมันเริ่มตีกันวุ่นไปหมด


 

ไม่อยากเสียหลานให้เพื่อน หรือ ไม่อยากเสียเพื่อนให้หลาน!



 

เขาเริ่มไม่พอใจที่อยู่ๆ คยองซูที่เคยสนใจแต่เขาก็พุ่งความสนใจไปที่คนอื่น แถมไอ้คนอื่นนั่นยังเป็นเพื่อนรักที่ประกาศปาวๆ ว่าจะจีบหลานรหัสของเขาซะอีก... คำว่า ไม่ยอม โผล่เข้ามาในหัวทันที


 

แต่เขามีสิทธิ์อะไรที่จะไม่ยอม ในเมื่อตัวเองเป็นคนดึงเพื่อนของตัวเองเขามาในเกมตรงนี้เอง ส่วนกับเซฮุน ที่ผ่านมา หมอนี่ก็ดูแลเขามาตลอดไม่ว่าเมื่อไหร่.. หากเขาต้องการความช่วยเหลือ หรืออยากมีใครอยู่ข้างๆ หมอนี่จะคือคนแรกเสมอที่โผล่มา



 

แต่ตอนนี้...

ดูเหมือนเพื่อนรักของเขาจะเอนเอียงพุ่งไปหาคยองซูก่อนเขาซะอีก...ก็เลย... หงุดหงิด!

หงุดหงิด? หงุดหงิดอะไรอย่างนั้นเหรอ ทำไมเขาต้องหงุดหงิดที่ต้องไม่ให้ความสนใจตัวเองด้วย... หรือว่าเขาจะเป็นโรคหวงเพื่อน?

บ้าไปแล้ว!




 

ลุงจงอิน...ถึงหอน้องคยองแล้วร่างเล็กกระซิบบอก จงอินถึงได้รู้สึกตัวชะงักกึกทันทีเหมือนกัน  นี่เขาเผลอคิดอะไรคนเดียวนานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย


 

คนนอกเข้าไปได้หรือเปล่าเซฮุนไม่เคยอยู่หอในเพราะตั้งแต่มาเรียนที่นี่เขาก็อยู่หอนอกกับพี่ชายฝาแฝดตลอดไม่เคยเฉียดเข้ามาอยู่ที่นี่... เนื่องจากพี่ฝาแฝดของตนบอกว่า...เรื่องอะไรจะไปติดอยู่ในคุก!


 

ได้ครับจงอินเดินขึ้นตึกโดยที่มีร่างของร่างเล็กอยู่บนหลัง ห้องของคยองซูอยู่ชั้นสี่


 

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก แค่คิดก็เหนื่อยล่ะ แต่เอาวะ!!


 

ให้ฉันช่วยเปลี่ยนมั้ยวะจงอิน...สี่ชั้นเชียวนะไม่ใช่อะไรหรอก เห็นเพื่อนสนิทแบกมาตั้งแต่โรงยิมจนถึงตอนนี้ขึ้นตึกมาได้ชั้นหนึ่งแล้ว... เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายอยู่นั้นทำเอาเซฮุนเหนื่อยแทน จนต้องอาสาแบกเจ้าเด็กสิ้นฤทธิ์ให้แต่สิ่งที่ตอบกลับมาก็คือ... อาการตวัดสายตาไม่พอใจใส่...เอิ่ม...เขาพูดอะไรผิดเหรอ แค่แอบปนเปื้อนความอิจฉาที่คยองซูได้ใกล้ชิดจงอินไปนิดเดียวเอง สาบานได้!


 

“ไม่ต้อง  หลานรหัส  ฉันแบกเองได้”


 

ลุงเหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ...เหงื่อเต็มเลยคยองซูใช้ผ้าเช็ดเหงื่อของตัวเองที่ถือไว้ซับเบาๆ ตามหน้าผากและขมับของร่างสูง


 

เซฮุนมองภาพนั้นโดยไม่พูดอะไร... มองมือเรียวเล็กถือผ้าซับเหงื่อให้เพื่อนสนิทที่ตัวเองมีใจให้มานานแสนนาน


 

ก่อนจะเม้มปากเมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของจงอิน....รอยยิ้มแบบนั้นที่โอเซฮุนไม่เคยได้เลยสักครั้ง!!!


 

ความรู้สึกว่าตัวตัวเองเป็นส่วนเกินมันพุ่งกระแทกเข้าที่หัวใจเต็มแรง! เพราะว่าคิมจงอินหวงโดคยองซูจนไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หรือเปล่าเลยไม่อยากให้เขาช่วยเบาแรง เพราะมีใจให้หลานรหัส(ที่)รักแล้วใช่มั้ย?? เขาเลยกลายเป็นส่วนเกินอย่างนี้   มือเรียวกำแน่นเข้าหากันทั้งสองข้าง


 

เซฮุนเดินเคียงข้างทั้งคู่ขึ้นบันได จนผ่านไปสามชั้นโดยไม่พูดอะไร จนร่างเล็กต้องหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของร่างโปร่งที่ดวงตาคมหลุบต่ำมองแต่ขั้นบันได   ริมฝีปากสวยถูกเม้มสนิท ทำเอาเขาสะท้านในใจ


 

โดคยองซูคนนี้ควรจะดีใจที่จงอินให้ความสนใจ   แต่ทำไมถึงได้รู้สึกหวั่นไหวและเสียใจไปกับภาพของเซฮุนที่เห็น


 

ถ้าเขาเห็นจงอินใส่ใจใครที่ไม่ใช่เขาล่ะ?  ร่างเล็กเข้าใจความรู้สึกของเซฮุนตอนนี้...เพราะเขาก็เคยเป็นแต่เซฮุนต้องทนมานานแค่ไหนแล้ว...แม้แต่ตอนนี้...ก็ยังต้องทน...


 

แล้วเซฮุนจะต้องทนอีกนานแค่ไหน?


 

สองขาของจงอินมาหยุดที่หน้าห้องซึ่งเซฮุนเป็นคนเคาะเพราะคยองซูบอกว่ามีเพื่อนของอยู่ข้างใน ไม่นาน ซองวานก็เปิดประตูออกมา


 

ขาแพลงคยองซูบอกทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ถามอะไรเลย จากนั้นขบวนก็เคลื่อนเข้าไปในห้องของคยองซู


 

เตียงของน้องคยองร่างเล็กชี้ไปที่เตียงของตัวเอง... จงอินหันหลังให้เตียงก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงแต่

คยองซูก็เลื่อนตัวลงนั่งที่เตียงลำบากอยู่ดีเซฮุนเลยเข้ามาช่วยพยุง


 

ขอบคุณครับ


 

ไม่เป็นไรเสียงขานรับเบา ๆ ของเซฮุนทำเอา จงอินปึ๊ดเล็ก ๆ มาอีกแล้ว... ไม่รู้เป็นเพราะว่าเซฮุนตอบหวานเกินเหตุไปหรือเพราะอะไร แต่ที่แน่ ๆ ไม่ปลื้มและไม่ชอบใจที่จะให้เพื่อนรักไปเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างนั้นกับใคร?...


 

ใคร? ในที่นี้...ไม่จำเป็นต้องเป็นคยองซูคนเดียวใช่มั้ย?


 

ไปทำอีท่าไหนล่ะคยองซูถึงได้เจ็บแบบนี้ซองวานถามพร้อมกับหันพัดลมในห้องมาจ่อให้กับจงอินที่เหงื่อท่วมตัวที่นั่งแผ่อยู่กับพื้น เซฮุนเลยนั่งคู่กับคยองซูบนเตียง...


 

เหนื่อยอยู่หรอก แต่ขัดตา! จงอินเลยขยับตัวขึ้นไปนั่งคั่นกลางซะอย่างนั้นทำเอาหลายคนงง ๆ


 

จะไปนั่งเบียดกันให้ร้อนเพิ่มขึ้นทำไม?


 

สุดท้ายเซฮุนเลยเป็นฝ่ายเลื่อนลงมานั่งกับพื้นแทน  ก่อนจะรื้อเอาพวกยานวดยาพ่นที่ได้มาออกมาวางไว้ จงอินก้มลงมาหยิบยาขึ้นไป


 

กินหลังทานข้าวนะ ยาแก้อักเสบ มียาลดไข้ด้วย...ส่วนมากไข้มักจะขึ้นเวลาเจ็บตัวจงอินบอกเบาๆ


 

ยานวดบ่อยๆ นะน้องคยอง...ใช้แบบร้อนได้ผลดีกว่าแบบเย็น คุณหมอจุนมยอนเอามาให้ทั้งสองอย่างเลยนวดยาเบาๆ นานๆ ยาจะได้ซึมเข้าเซฮุนเป็นฝ่ายพูดบ้าง


 

อยากกินอะไรหรือเปล่าล่ะ...เดี๋ยวลุงจะซื้อขึ้นมาให้


 

อย่าลืมทานยาหลังอาหารด้วยล่ะ


 

ปึ๊ด! ไม่ต้องบอกนะว่าอาการ ปึ๊ด! เนี่ยมันเกิดขึ้นกับใคร...ทำไมต้องมาขัดคอเขาด้วย...แล้วทำไมต้องเป็นห่วงเป็นใยคยองซูเกินความจำเป็น...ไอ้โอเซฮุน


 

เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จะระเบิดแล้วโว๊ย!!


 

เดี๋ยวเรื่องข้าวเย็นซองวานจัดการเองพี่ซองวานพูดพร้อมยกมือถือขึ้นมา


 

พี่เยซองมาแล้วล่ะสิซองวานพยักหน้า...แทนคำตอบให้คยองซู


 

พี่สองคนจะเอาอะไรมั้ย ผมจะได้ซื้อมาพร้อมกันเลยทั้งจงอินและเซฮุนส่ายหน้า...ซองวานเลยเลี่ยงออกจากห้องพร้อมกดรับสาย   แบบว่าโชคดีที่เยซองโทรเข้ามา รู้สึกบรรยากาศในห้องมันแหม่ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ขอบอกเลยว่าซองวานสยองอยู่ไม่น้อย


 

ทันทีที่เสียงประตูปิดลงความเงียบก็เข้ามาจู่โจมทั้งสามคนทันที


 

จงอินก็ปึ๊ด! แต่ก็ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไรเหมือนกัน ทั้งคยองซู ทั้งเซฮุนนั่นแหละ พอกันเลย


 

คยองซูเองก็ยังติดใจอยู่กับใบหน้าหมองๆ ของเซฮุน


 

เซฮุนเอง...ก็นะ... เฮ้อ...จนที่จนใจจะพูดอะไรแล้ว...


 

จะเอายังไงจงอินเป็นฝ่ายพูดขึ้นทำลายความเงียบ... ทั้งสองคนที่เหลือเลยหันมามองเขาที่จุดเดียวที่ถามออกไปนั้นจงอินก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงถาม   เขาก็ยังงง ๆ ไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเอนไปทางไหน เขารู้แต่ว่ามันเอนไปเอนมา จนตัวเองยังมึน


 

คยองซูเองก็งง ๆ ที่อยู่จงอินก็พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย เอาอะไรยังไง?...


 

ส่วนเซฮุนไม่ต้องพูดอะไรไปมากกว่านี้แล้ว   เขารู้โดยสัญชาติญาณแล้วว่าตอนนี้ข้างกายของคิมจงอินไม่มีพื้นที่สำหรับเขาในฐานะคนรักเพราะต่อให้พยายามมากแค่ไหนอีกฝ่ายก็ไม่เคยมองเห็น


 

ลุงจงอินพูดอะไร?”


 

ไม่เป็นไรหรอกน้องคยองเซฮุนพูดขึ้นแทนที่จะเป็นคำตอบของจงอิน


 

ฉันเข้าใจแล้วจงอินจบคำสุดท้าย เซฮุนก็ลุกขึ้นหมุนตัวเดินออกจากห้องทันที เขาทนไม่ไหวหรอกนะที่จะสบสายตากับจงอินตอนนี้...


 

แค่สายตาที่สื่อมาพร้อมกับคำถามที่ถามออกมานั้น...มันก็บีบรัดหัวใจของเขาจนแน่นและดิ้นไม่ได้แล้ว...ทนทู่ซี้อยู่ก็เจ็บเปล่าๆ



 

ถอยออกมา...ความจริงเขาควรจะถอยตั้งนานแล้วต่างหาก... ยอมอยู่กับความรู้สึกที่บอกใครไม่ได้มานานเกินพอแล้ว  ในเมื่อเขาไม่กล้าไม่เคยมีความกล้าพอที่บอกมันออกไปให้อีกฝ่ายรับรู้ คำว่า “รัก” ทั้งหมดที่มีในความรู้สึกว่ามันมีมากแค่ไหนในตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถ้าอย่างนั้นมันก็สมควรที่จะต้องเหยียบมันให้มิดจมดินไปเลย


 

พอได้แล้วกับความรู้สึกแบบนี้!

ลาก่อน...รักแรกของโอเซฮุนตลอดเวลา 6 ปีที่ผ่านมา

คิมจงอิน...

 



+++++++++++++++++++++++tbc+++++++++++++++++++++++++++++++++



งานเยอะมากเลยช่วงนี้
เพราะต้องเรียบเคลียร์ให้เสร็จก่อนลาไปติ่งยาว
อ่านจบแล้ว  ก็สละเวลาคอมเม้นให้กำลังคนแต่งสักนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,423 ความคิดเห็น

  1. #1249 minemelon (@lemonmelon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:12
    I HATE YOU. KIM JONGIN แม่งทำอย่างนี้กับเซฮุนได้ยังไง  ฮืออออออออออออ  ชั้นเกลียดแก คิมจงอิน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:15
    #1,249
    0
  2. #1223 Mrs.Dark Murderer (@graywolfoxxo88) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 01:35
    ตอนแรกฮุนกับน้องคยองกัดกันได้มุมิสุดๆอ่ะ น่าร้ากก>//< แอบชิปฮุนโด้(?)555555 คือสุดท้ายฮุนก็ต้องถอยอ่ะ อยู่ไปก็เจ็บปล่าวๆ แอบรักเพื่อนตั้ง6ปีแหนะ ทนเจ็บมาตั้งนาน สงสารฮุนอ่ะ ฮรึกกกกกT^T โฮฮฮฮฮ
    #1,223
    0
  3. #1127 HHSLNL (@tanzanaza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:23
    ในที่สุดดดดดดก็ตัดใจจจจจ >< เราเชียร์ไคฮุนจริงๆนะ 5555
    #1,127
    0
  4. #928 theXNs' (@mcmaxxim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 20:01
    โหย เซฮุน 6 ปีเลยหรอ น่าสงสารอ่ะ มันนานมากเลยนะ

    แต่เซฮุน ถอยออกมาน่ะดีแล้ว พอเถอะ เห๋นแล้วหน่วง

    คือตอนนี้ ทั้งเซฮุนและคยองซู มันต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ

    คยองซู มันเคะโดยสายเลือด แต่เซฮุนมันไม่ใช่ไง เพราะงั้นมันเลยหวั่นไหวกัน

    อิจงอิน น่าตรบสุดล้าาาาาาาาาาาาาาาา
    #928
    0
  5. #857 puppybacon (@puppybacon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 00:21
    จงอินเมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองงงง สงสารฮุนมั่งมั๊ยยยยยยย
    คือแต่ว่าแอบเชียร์ฮุนโด้นะ 5555555 
    แต่ก็นะ เข้าใจผิดกันทั้ง 3 คนเลย
    แต่สุดท้ายก็เป็นไคฮุนอยู่ดี 
    สุดท้ายคนที่เจ็บที่สุดนี่คือน้องคยองป่าว
    แต่คือตอนนี้สงสารฮุนมากกกกก ฮืออออออT^T
    #857
    0
  6. #832 august991 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 00:13
    บีบหัวใจ โคตรๆ จงอินนายเริ่มฉลาดแล้ว แต่ใจมันยังเลือกไม่ได้สินะ



    คยองเอง ก็เริ่มเข้าใจแล้วสินะ เซฮุนมันน่าสงสารนะ
    #832
    0
  7. #817 myminebabyz (@kunyaratboice) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 20:37
    ฮุนอย่าพึ่งยอมแพ้ดิ
    สู้ๆนะฮุนนี่
    #817
    0
  8. #714 2kysarang__ (@bye_bye) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 11:50
    จานหมอคยูนี่ ตัวช่วยใช่ไหม ใช่นอะ 5555 ขอพาร์ทไคฮุนรัวๆๆๆ ลู่แบบ อือก้ทำถูกมั้ง แต่สงสารทั้งสองคน นี่อิจงรุตัวแล้วใช่ไหมนิ เลิกซื่อบื้อแล้วใช่ไหมม ถ้ารุแล้วก้สุๆนะเออ
    #714
    0
  9. #713 2kysarang__ (@bye_bye) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 11:06
    โฮ่ อิจงอิน แกหนิ สับสนน ตอนแรกเก้ให้เขาจีบกัน ตอนนี้มาโวยวาย เดยะเหอะๆๆ เดียะๆๆๆ ไม่ต้องรักมันละอิกัมจงทั้งคุ่เลย หนับหนุน ฮุนโด้ๆๆๆ
    #713
    0
  10. #656 Amethyste (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 17:23
    ขอเมรท์ตอนนี้หน่อย

    แบย ไม่ไหวแล้ว ขำคุณชายชาเย็นกะน้องหมีเหลือกน้อย 55555

    จีบกันข้ามหัวจงอิน ขำ 5555555

    สงสารกัมจงนะ แต่ขำมากกว่า โอ๊ย เพลีย 555

    เกือบจะเชียร์เซฮุนกะคยองซูมั้ยล่ะ แบบ คู่กัดแล้วสุดท้ายมารักกันนี่มันน่ารักดี 555

    ยิ่งตอนแรกแย่งผช. แล้วจะมาได้กันเองนี่ มันก็น่าสนุกนะ สองคนนี้มุ้งมิ้งมาก กร๊ากกกก

    แต่ไม่เอาดีกว่า ดิชั้นขอเชียร์คุณชายกะเพื่อนหมีซื่อบื้อละกัน >___<



    แต่ตอนท้ายน้องฮุนดรามาซะงั้น โถ
    #656
    0
  11. #552 eve_popparazzi (@eve_ivyyy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 19:33
    ตอนที่เซฮุนกับ คยองซูคุยกันทำไมมันงุ้งงิ้งอย่างงั้นล่ะ?5555มันดูน่ารักมากน่ะ แล้วก็การเป็นห่วงกันอีก ที่คยองซูเรียกพี่เซฮุนอีก><น่ารัก??ไม่ใช่แหละ..จริงๆจงอินต้องเลือกเหอะไม่งั้นก็แบบนี้สงสารทั้งคู่ ฮุนใจเย็นๆดิ อย่ารีบร้อน
    #552
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #438 Oom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 19:31
    เฮ้ยยยย เดี๋ยวก่อนสิเซฮุน ใจเยนๆก่อนนนน

    ทนมาได้ตั้งนานแล้ว ทนอีกนิดเถอะนะ

    ตอนนี้จงอินกำลังสับสนน่ะ อย่าเพิ่งถอยเลย T.T



    ไรท์จ๋า รีบกลับมาลงต่อนะ

    เราลุ้นจะแย่อยุ่แล้วว

    จะรอนะคะไรท์ สู้ๆ ^^

    #438
    0
  14. #432 moonbeam.y (@ymoonbeam) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 10:44
    กรี๊ดดดดดดด ตอนนี้สนุกมากกกกกกก
    เราแอบเชียร์ เซคยองล่ะ ว๊ายยยยยยยยย

    คือเค้าทันกันมาก เป็นตัวของตัวเองสุดๆ
    อยู่ด้วยแล้ว เซฮุนน่าจะสบายใจนะ
    เปลี่ยนมาจีบน้องคยองไหม?

    เค้ามียิ้มตาหวาน ยิ้มเขิน แอบเขินกันด้วยอ่ะ

    เฮ้ยยยยยยยย น้องฮุนแมนๆอย่างนี้ กับน้องหมีตัวเล็กน่ารัก มันน่ารักมากๆเลย
    อ่านแลัวปอบใจเต้นตามเบาๆ

    จงอินไม่มีตาไม่มีแวว
    ปล่อยไปก่อน ตอนนี้เชียร์ฮุนคยองค่าาาาาา 55555555555
    #432
    0
  15. #429 U_ton (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 03:59
    อึ๊ย!!!! ตอนนี้รักฮุน รักคยอง ลุ้นให้สองคนนี้ได้เสียกันเองไปเลย และเปลี่ยนมาเกลียนจงอินนี่เเทน



    ใจร้ายมากจริงๆ... ไม่ชัดเจน คนที่ไม่ชัดเจนคือ เเกนั่นเเหละจงอิน คยองมีเปอร์เซ็นต์กว่าอยู่เเล้ว



    เพราะถ้าถามว่า จงอินโกรธ คนที่จงอินจะลงได้ น่าจะเป็นฮุนนี่มากกว่าคยอง เพราะจงอินเอ็นดูคยอง



    ไม่ทำให้เสียใจง่ายๆหรอก เเต่ฮุนน่ะ จงอินมองว่าเข้มเเข็งพอไง เพื่อนไง คำนี้เเหละ...ปึ๊ด! ที่สุด เลวร้าย



    แต่ก็แอบดีใจที่ฮุนถอยออกมา บางทีอะไรๆอาจจะชัดเจนมากขึ้น... พักใจตัวเองบ้างก็ดี ทนฟัง ทนมอง



    ทนยืนดูมานานแค่ไหนแล้ว ทนรักทั้งที่เจ็บ สูญเสียทั้งเเรงกายเเรงใจมานานเท่าไหร่เเล้ว บางทีมันอาจจะ



    ถึงเวลาที่ต้องหยุดพักบ้างเเล้วก็ได้ ทุ่มเทมากเกินไป บางครั้งมันก็กลายเป็นความเคยชินที่อีกฝ่ายไม่เคย



    เอะใจ ดีเเล้วล่ะ ถอยออกมาเถอะ ...ให้จงอินได้คิดบ้างว่าจะเอายังไงกับความรู้สึกตัวเองที่โอนไปเอียงมา



    จนฮุนหมดกำลังทั้งกายเเละใจเเล้ว... คยองก็ดีนะ เข้าใจความรู้สึกฮุนดี ถ้าฮุนได้รักกับคนแบบนี้ก็คงดี
    #429
    0
  16. #419 นัก_อ่าน_เงา_ (@thanakim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 00:47
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    อิจงอินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    นี่แหละชั้นถึงอยากให้เซฮุนกะคยองซูหันมาได้กันเองงงง
    เพราะอิคนไม่รุ้ใจตัวเองแบบบแกกกกนี่แหละอิกัมจงงงง
    ฮ่วยยยยยยย จนป่านนี้ก็ยังมึนอึนไม่รุ้ใจตัวเองแบบนี้
    ก็น่าจะปล่อยให้เหี่ยวเฉาเหงาตายไปเลยดีกว่าาาาอ่ะ
    แล้วปล่อยให้ฮุนคยองเค้าได้กันเองจะเวิร์คมากกกกกกกก
    #419
    0
  17. #418 นัก_อ่าน_เงา_ (@thanakim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 23:47
    เกร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ให้ตายเถอะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    อิชั้นของติ่งฮุนคยองแล้วให้มันกินกันเองได้ม๊ายยยยยยยยยยยยยยย
    จะหยอกล้อ(?)กันน่ารักเกินไปแล้วววววววววว ;--;
    เล่นเอาซะพ่อจงอินปึ๊ดๆๆๆๆๆจนแทบแลกเป็นแสตมป์ที่พี่เว่นได้ล่ะ
    แต่ ...... โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ นี่จากใจจริงนะ จากใจจริงงงงงง
    ว่าอยากจิเปลี่ยนมาเชียร์คู่เซฮุนกะคยองซูแทนสุดใจขาดดิ้นนนนนนน
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก มันน่ารักเกินไปเว้ยเฮ้ยยยยยยยยยย
    #418
    0
  18. #417 แม่พี่หมา (@puppysmommy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 23:09
    3p เต๊อะ จะได้ไม่เป็นภาระต่อหัวใจ(คนอ่าน) แต่เป็นสามพีแบบ คนอ่านฮุนโด้ แล้วไค?


    นั่นแล้วมันคือไค?

    กร้ากกกก

    ปล่อยมันง๊าวต่อไปค่ะ อิชั้นขอฟินชาเย็นกับของน่ารักมุมิเวลาอยู่ด้วนกันดีฟ่า!!!


    ว่าแต่ เอ่อ...

    เห็น(ไม่)แว่บ พี่ลู่นี่มีแอบเหล่เด็กในคณะ? แล้วแบคมีเบอร์พี่ลู่ได้ไงอ่ะคะลูกกก หนูไปขอกันตอนไหนหราาา มีโทรถามกันด้วยอ่ะ แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยย


    บ่งบอกอาการค่ะว่าติ่งคู่หนสุด ฮ่าๆ


    ขออีก 55% อย่างด่วนค่ะ
    #417
    0