[Fic EXO] Love Match [ LuBaek,KaiHun and KrisYeol]

ตอนที่ 10 : Love Match [KrisYeol]09(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 ก.ย. 56


Love_Match[1]

Pairing :   KrisYeol

By  winata

Note: รีไรท์ใหม่เพื่อทำให้อ่านลื่นไหลกว่าเดิม^^

Ch.09

 


 

ผมเดินลอยๆเข้ามาในห้องเลคเชอร์ พูดว่าลอยนั่นถูกแล้วล่ะครับเพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเบาเหมือนฟองอากาศเลย ยิ่งตอนนึกถึงความอบอุ่นของฝ่ามือที่คริสกุมมือผมไว้ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ใต้ต้นแปะก๊วยนั่น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นทอแววหวานแฝงนัยความมั่นคงนั้นอีก ไม่ต้องให้ผมนึกถึงคำพูดที่ไอ้เด็กบ้าพูดออกมานะครับ แค่นี้ผมก็จะละลายแล้ว

 

เฮ้ย!! คุณมึงไอ้จินแทคใช้ศอกสะกิดสีข้างของผม

 

“น้องคริสตามมึงไปคุยอะไรกันวะ” ผมถอนหายใจหันไปมองหน้าเพื่อนสองคนที่มองผมกลับมาด้วยสายตาล้อเลียน
กูเกลียดพวกมึงละไอ้เผือกมัน
!!!

 

แกว่าอะไรนะชานยอล ได้ยินไม่ถนัดว่ะ”

 

เปล่านิผมไม่สนใจคำถามของไอ้มีเรียมแล้วก็ทำเมินตอบไอ้จินแทคซะเลย พอดีกับที่อาจารย์ปาร์คจองซูเดินเข้ามา พวกผมเลยต้องหยุดคุยกันไปโดยปริยาย

 

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ผมนั่งมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ บ่ายสามแล้วคาบเรียนวันนี้มีถึงบ่ายสี่ต่อด้วยการที่ผมต้องเข้าชมรม เฮ้อ~ ก็อยากเข้าชมรมอยู่หรอกนะ แต่ว่าอยากเจอไอ้เด็กบ้ามากกว่าน่ะสิ แบบว่าแค่แยกจากกันไม่ถึงชั่วโมงดี ในหัวสมองของผมก็คิดถึงแต่ใบหน้าคมๆของคริส.. ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมคงต้องเป็นโรคคริสริซึ่มแน่ๆ

 

อ๊ากกกกกก  นี่ผมจะอยู่ห่างไอ้เด็กนี่ไม่ได้จริงๆใช่ไหมเนี่ย!! ที่ผมเคยค่อนขอดไอ้มิเรียมที่ตอนเป็นแฟนกับพี่ซึงโฮใหม่ๆว่าตัวติดกันประหนึ่งแฝดอินจันของสยามประเทศ นี่มันจะย้อนมาหาผ๊มมมมมมมใช่ไหม T^T

 

เอาล่ะ วันนี้มีรุ่นพี่ที่ไปเรียนแลกเปลี่ยนจะมาเล่าประสบการณ์และเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับสายงานของเรามาเป็นวิทยากรรับเชิญนะ

 

ผมผวาทันทีที่ได้ยินเสียงของอาจารย์ปาร์คพูด ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ในทันทีว่าทั้งไอ้จินแทคและไอ้มิเรียมก็มีอาการไม่ต่างจากผมหรอก

 

อะ... ไอ้ชานยอล มึงชิ่งก่อนตอนนี้ทันป่ะวะจินแทคเสนอ

 

หนีทางไหนเล่าไอ้บ้า แม่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาจารย์ขนาดนี้ถ้าอยู่ข้างหลังก็ว่าไปอย่างจะพาคลานเข่าหนีไปเลยวุ้ย”
ไอ้มิเรียมสวนขึ้นมาก่อน สุดท้ายพวกผมทั้งสามคนก็ได้แต่จำใจฟังการบรรยายงี่เง่าของไอ้พี่หมูอินซอกที่อยู่ในสภาพชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมอ่อง เดาว่าคงรีบแจ้นไปเปลี่ยนที่หอพักมาก่อนมาแน่ ๆ



 

ผมนั่งสวดมนต์ในใจขอให้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ถึงแม้โดยส่วนตัวตอนนี้ตัวผมจะไม่ศรัทธาในพระเจ้าแล้วก็ตาม... ชอบเล่นตลกกับชีวิตของผมเหลือเกิน  ขอให้ไอ้พี่อินซอกไม่ต้องมายุ่งอะไรกับผมอีกหรือหายไปจากชีวิตผมเลยก็ดี ไม่งั้นก็ให้ไปตกหลุมคนอื่น เฮ้ยไม่ได้ดิเดี๋ยวได้เจอแบบผมเคยเจอมาอีก เอาเป็นว่าขอให้ไอ้พี่หมูอินซอกหายไปจากชีวิตของผมก็พอ... อาเมน


 

เราสามคนนั่งแข็งไปเป็นชั่วโมงกว่าอาจารย์ปาร์คจะปล่อย พวกผมรีบลุกพรวดขึ้นทันที รีบเก็บของก่อนจะจ้ำพรวดออกจากห้อง หางตาของผมเห็นเหมือนไอ้พี่อินซอกพยายามเดินตามพวกผมมา แต่ด้วยจำนวนนักศึกษาที่ต่างก็พากันออกมาจากห้องเลคเชอร์ แถมผมกับพวกก็จ้ำจนแทบจะกลายเป็นวิ่งไปที่ชมรมกันยิ่งกว่า   ยูเซน โบลต์ ถามจริงนี่แข่งวิ่งควายกันป่ะวะ

 

เหนื่อย!!

 

เกือบตายแล้วไหมล่ะ” ไอ้จินแทคว่า

 

อือผมตอบสั้นๆใช้มือปาดเหงื่อจากการกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาที่นี่

 

เอาไงต่อละดีอ่ะ ดูท่าไอ้พี่เวรนั่นตามแกไม่เลิกแน่ๆเอาไงดีวะไอ้มิเรียมพูดขึ้นก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูอ่อนที่หางตาผมเห็นว่ามันปักเป็นชื่อย่อของมันกับแฟนไว้  โธ่... พวกติดแฟนอย่าให้ปาร์คชานยอลติดกับน้องคริสนะจะทำยิ่งกว่านี้อีก!

 

ไม่รู้ว่ะ”

 

คืนนี้ก็อยู่กับสามีไปก่อนเถอะนะ”

 

สามีอะไรของมึงวะ!” ผมสวนกลับอย่างรวดเร็วกับคำพูดของไอ้จินแทค

 

สามงสามีอะไรกัน? ชานยอลไม่เข้าใจจจจจจจจ ชานยอลเป็นเมะนะต้องมีเมียดิ!

 

ก็น้องคริสไง สามีของมึงไอ้ชานยอล” ไอ้มิเรียมขยายความให้ผมรับรู้  เกร๊ดดดดดดดดดดดดด ไอ้พวกปากพระร่วง!!

 

(ยัง)ไม่ใช่โว้ย!!

 

อ้าว งั้นมึงเป็นสามีเหรอ? อย่างน้องคริสนี่ไม่น่าจะเป็นภรรยานะ แมนกว่ามึงเยอะอ่ะไอ้ชานยอล”

 

หุบปากพวกมึงไปเลยนะ!” ผมกะจะต่อว่าไอ้พวกนี้ไปอีกทีแต่พวกประธานชมรมเดินเข้ามาในห้องชมรมซะก่อน สงครามเลยต้องจบกันเพียงเท่านี้ ไว้ชำระทีหลัง หึหึ สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร

 

ผมเลิกชมรมก็ราวๆเกือบหกโมงเย็น  คริสส่งข้อความว่าให้ไปหาที่โรงยิมที่ใช้ซ้อมคาราเต้คือแบบว่า...จะว่าอะไรผมไหมครับ ผมเพิ่งได้เบอร์คริสมาเมื่อตอนบ่ายนี้เองอ่ะ แหะๆ ก็นะไม่มีเบอร์แฟนของตัวเองมันก็ดูแปลกๆเนอะ ข้อความแรกของน้องคริสของผมก็น่ารักซะเหลือเกิ๊น!

 

...รออยู่ที่โรงยิม...

 

แค่นั้น? เหรอ? ช่ายยยยยยยยย
 

แค่นั้นแหละ น่ารักหรือเปล่าล่ะแฟนผมน่ะ รออยู่ที่โรงยิมฯ ข้อความแรกนะเฟร้ยยยยยยยย นี่มึงส่งข้อความหากูหรือมึงอัพเดตสถานที่ในเฟสบุควะห๊ะไอ้สันขวาน!!!  ความโรแมนติกเหมือนหน้าตามีบ้างม่ะไอ้เด็กนี่.. แต่ยังไงผมก็ปริ่ม ณ จุดนี้

 

อย่าเถียงเชียวนะว่าใครที่เคยได้รับข้อความจากคนที่ชอบหรือปลื้มจะไม่มีอาการตัวเบาเหมือนลอยล่องอยู่ในอากาศน่ะ หุหุ

 

ผมกับไอ้จินแทคเดินกลับด้วยกันเพราะแฟนไอ้มิเรียมมันปั่นจักรยานมารับไปแล้ว สองสหายหน้าตาดีอย่างผมกับไอ้จินแทคเลยต้องเดินแกร่วกันไปท่ามกลางอากาศที่เริ่มเย็นลง แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่สังเกตนะว่าดวงตาคมของไอ้จินแทคมันสั่นวูบไหวตอนที่เห็นไอ้มิเรียมยิ้มหวานให้ไอ้พี่ซึงโฮ

 

เอ๋??? ถ้ามันอยู่ในช่วงเวลาสงบสุขและผมไม่ต้องคอยหนีไอ้พี่หมูนรกนั้น  ผมคงไม่ปล่อยโอกาสแบบนี้ให้มันผ่านไปง่ายๆเพราะอาการหลุดๆที่เห็นได้น้อยครั้งของไอ้จินแทคนี่ล่ะเรื่องมันส์สุดๆ   แต่พอเห็นแววตาเศร้าๆของมันทีไรทำให้ไม่กล้าถามทุกที  แถมไอ้นิสัยพ่อพวงมาลัยลอยไปลอยมา    เต๊าะสาวเต๊าะหนุ่มหน้าตาดีคณะนั้นคณะนี้ไปเรื่อยตามวิสัยเพลย์บอยมันทำให้ผมกล้าที่จะตัดความสงสัยเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อระหว่างไอ้สองคนนี้ไป   โอ้ยแต่แววสับสนของไอ้มิเรียมเวลารู้ว่าไอ้จินแทคควงคนใหม่ก็แว้บเข้ามาอีกละ

 

ช่างแม่งงงงงงงง ไว้รอดจากไอ้พี่หมูนรกได้เมื่อไรนะ พ่อจะจับทั้งคู่มานั่งจับเข่าคุยกันสักหน่อยสองหน่อย แบบอยากเผือกเรื่องชาวบ้านอ่ะ แต่เหตุผลหลักๆคือไม่ชอบแฟนไอ้มิเรียมต่างหาก หรือบางทีจะยุพวกมันให้ได้เสียกันเองดี? อิอิ

 

คืนนี้แกค้างกับน้องคริสไปอีกคืนนะ เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าของแกมาเพิ่มให้”

 

พรุ่งนี้ก่อนละกัน เรียนบ่าย นี่มันเย็นแล้วว่ะ”

 

ก็ตามใจ อยู่กับน้องมันกูว่ามึงน่ะปลอดภัยนะ ดูแล้วเด็กนั่นดูแลมึงได้ดีแน่ๆปกป้องซะผู้ชายอย่างกูอายเลยว่ะ” มันพูดแล้วก็ขำ ความจริงมันก็ดูแลผมได้นะอย่างคราวที่แล้วที่เกิดเรื่องกับผมก็ได้มันนี่แหละที่เข้ามาขวางไอ้พี่หมูใจโฉดนั่นเลยโดนไอ้พี่แม่งเล่นทีเผลอจนหน้าบวม ถ้าวันนั้นผมไม่หลงเชื่อคำโกหกของไอ้พี่เวรบรรลัยนั่นนะ!

 

พี่จินแทค!” เสียงเรียกไอ้จินแทคทำเอาเราสองคนหันมองตามเสียงนั้น

 

น้องซองวาน” ไอ้จินแทคยิ้มหวาน โอ้โฮแฮะ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมันมาสองสามปี เพิ่งจะเห็นมันยิ้มหวานให้น้องเขานี่แหละ แล้วงี้ไงผมเลยกล้าตัดข้อสงสัยอะไรๆของเพื่อนสนิทของผมทั้งสองคนทิ้งไป

 

“เรียนเสร็จแล้วเหรอ? พี่เพิ่งกลับจากชมรมมาเหนื่อยมากเลยๆครับ”

 

ครับ?  ไอ้จินแทคพูดครับกับเคะตัวน้อยๆๆ

กร๊าชชชชช *พ่นไฟ* มึงโมเอร์ไปร๊าวววววววววววววววววววว

 

โว้ยยยยยยยยยย อิชชี่  ไอ้เด็กคริสมันยังไม่เห็นจะออดอ้อนอะไรเลย ทีกับผมนะมันยังไม่พูดแม้แต่ครับเลย
ถ้าจะให้อัพเลเวลพูดเสียงหวานๆว่า ครับ หรือ นะครับ นี่อย่าได้คิดว่าจะมี
! อย่างดีก็เรียกชื่อผมห้วนๆแค่นั้นแหละ
ไม่มียศนำหน้าก็บุญแล้ว
~



 

สักพักแล้วครับ พอดีว่าจะไปหาอะไรกินที่หน้ามอ  อ๋า.. คริสซ้อมคาราเต้อยู่ที่โรงยิมนะครับพี่ชานยอล”

 

ขอบคุณนะ” ผมยิ้มเขินๆ

 

ซองวานรู้เรื่องที่โรงอาหารแล้วนะครับ อิอิอ้าวๆทำเป็นมาแซวนะเดี๋ยวรอพี่เอาคืนก่อนเถอะ หึหึ

 

แล้วทำไมเดินมาคนเดียวละ แล้วเพื่อนเราล่ะไปไหนกันหมดครับผมแอบเห็นนะว่าน้องซองวานแก้มแดงด้วย สงสัยจะโดนเข้าจังๆ

 

เพื่อนไดเอทกันพี่ ผมก็เลยมาคนเดียว ส่วนเมทอีกคนคยองซูเห็นว่าจะไปกินข้าวกับลุงรหัส พี่จงอินปีเดียวกับพวกพี่ไง”

 

“อ้าวเหรอ นี่เพิ่งรู้นะว่าไอ้หมอกัมจงมันมีน้องในสายรหัสเพราะสายรหัสมันอาถรรพ์ ไม่ซิ่วก็โดนรีไทน์” ผมพูดอย่างขำๆถึงไม่ได้สนิทสนมแต่ข่าวเรื่องสายรหัสอาถรรพ์นี่มันดังกระฉ่อนไปทั่วมหาวิทยาลัย

 

อ่า...งานเข้าผมร้องขึ้นก่อนจะรื้อของในกระเป๋าออกมาดู “ฉันลืมไอพอดไว้ที่ชมรมว่ะ เดี๋ยวแยกกันตรงนี้เลยดีไหมวะ? แกไปกินอะไรกับน้องซองวานเถอะ”

 

ไม่ไปด้วยกันเหรอครับพี่ชานยอล กลับไปเอาของก่อนก็ได้นะเดี๋ยวผมกับพี่  จินแทคไปด้วย”

 

อย่าเลย เดี๋ยวพี่ก็ต้องไปกับคริสอยู่ดีแหละ ไปกันก่อนเลย เฮ้ยไปก่อนนะพรุ่งนี้เจอกันไอ้จินแทค เดี๋ยวเจอกันที่หอนะ
ซองวาน”


 

เอางั้นเหรอวะ?” ผมพยักหน้ายืนยันก่อนจะโบกมือให้ทั้งคู่แล้วหันหลังเดินเร็วๆกลับไปที่ชมรม

 

ห้องชมรมฯตอนไม่มีคนอยู่นี่มันเงียบจริงๆนะครับ ไม่ได้เงียบธรรมดาด้วย แม่งโคตรวังเวงพิลึกพิลั่นเลยล่ะ ผมเดินดุ่มๆฝ่าความสลัวของยามเย็นเข้าไปในห้องชมรมโดยไม่เปิดไฟ หยิบแฟ้มรูปที่มีไอพอดทัชสีดำวางทับไว้ด้านบน ผมหยิบของที่ลืมไว้แล้วพยายามยัดมันลงกระเป๋าเป้เก่าๆของตัวเองและหมุนตัวเดินกลับทางประตู แต่...

 

น้องชานยอล” เช็ดเป็ด!!

 

ผมผวาเฮือกกับเสียงหลอนประสาทนั่น ผมถอยกรูดไปจนชิดกับโต๊ะที่ใช้วางของ ผมมองร่างดำทะมึนที่ก้าวเข้ามาในห้องชมรมมีภาพพื้นหลังเป็นแสงสลัวทึมๆ หลอนซะไม่มีดีเลยทีเดียวแต่ผมไม่มีเวลาคิดอะไรมากนัก เมื่อความทรงจำทุเรศๆมันวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง

 

น้องชานยอลบอกพี่สิครับว่าที่เด็กปากนรกนั่นพูดมันไม่จริง น้องชานยอลของพี่ไม่ได้เป็นของมันใช่ไหมครับ บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ว่าเราไม่ใช่แฟนมันและยังไม่ได้นอนกับมัน” ผมส่ายหน้าช้าๆพยายามมองหาทางหนี ตัวผมสั่นไปหมดแล้ว แม่งยิ่งกว่าเจอผีหลอกอีก!! ผมยอมให้ผีมาแล่บลิ้นปลิ้นตาหลอกยังจะดีซะกว่าอีก!!! รู้แบบนี้ผมน่าจะชวนไอ้จินแทคมาด้วย ไม่ก็ค่อยกลับมาเอาแฟ้มวันหลังก็ได้มันคงไม่หายไปไหนอยู่แล้ว โง่จริงกูไอ้ชานยอลกุ้งไก่!!

 

“ถอยออกไปนะ” พี่อินซอกขยับก้าวเข้ามาหาผมช้าๆแต่ทุกก้าวมันชวนขนหัวลุกจนผมกลัวจับจิต

 

เด็กปากนรกนั่นมันโกหกพี่ใช่ไหมครับ น้องชานยอลเป็นของพี่... น้อง     ชานยอลเป็นของพี่” เอาแล้วไง มาเธอร์ฟัคเกอร์ล่ะ!! นี่ไงอาการที่ผมสั่นประสาทที่สุด  ไอ้เชี่ยพี่อินซอกน่าจะไปอยู่แผนกผู้ป่วยบำบัดจิตมากกว่ามหา’ลัยอย่างที่ไอ้มิเรียมเคยพูดตอนเกิดเรื่องคราวนั้นจริงๆด้วย

 

“ไม่.. ไม่ใช่  ผมไม่ได้เป็นของพี่หรือของใคร ปล่อยนะเว๊ย!”ยิ่งตอนนี้เหมือนอาการจะหนักกว่าเดิมซะอีก ไอ้พี่อินซอกเหมือนมีอาการชักกระตุกตรงหน้าอวบอูมนั้น สายตาคงไม่พลาดที่จะจ้องมาทางผมเป็นแน่เพราะพี่แม่งยืนอยู่ในจุดย้อนแสง
ผมมองไม่เห็นสีหน้าของมันเลยเดาทางอะไรไม่ได้ แต่ถึงจะเห็นผมก็เดาอะไรใครไม่ออกอยู่ดีนั่นแหละ


 

น้องชานยอลไม่ใช่แฟนของมัน... ไม่ใช่... ไม่ใช่... ไม่ พูดตามพี่ ชานยอลไม่ได้เป็นแฟนไอ้เด็กนั่น

 

ผมค่อยๆขยับตัวไปทางขวามือ กัดริมฝีปากแน่นเพราะกลัวว่าตัวเองจะมารั่วอะไรเอาตอนนี้แต่แม่งไอ้หมูนรก
คำว่า “ไอ้เด็กนั่น” ผมเรียกคริสได้คนเดียวนะโว้ย  อย่าเลียนแบบ
! ผมพยายามมองหาทางที่จะวิ่งหนีแทรกออกไป เพราะห้องชมรมมีทางออกทางเดียวคือทางที่ไอ้พี่แม่งเข้ามานั่นแหละ ถ้าผมวิ่งผ่านตัวพี่มันไปได้ก็เป็นอันว่าเกือบรอดล่ะนะ
แต่ก็แค่เกือบ...



 

น้องชานยอลเป็นของพี่... ไม่ใช่ของมัน! ใช่ไหม!” นั่นไม่ใช่คำถามหรอกผมรู้ดีและผมไม่คิดที่จะตอบอะไรสักอย่างอยู่แล้ว พูดไปก็เท่านั้น สีซอให้หมูฟัง สีให้ตายก็ไม่รู้เรื่องหรอก ง๊าว!!

 

พี่ถาม! ทำไมไม่ตอบ! ห๊ะ!!!” พี่อินซอกตะโกนแล้วทำท่าจะกระโจนใส่ผม

 

“ชานยอลต้องเป็นของพี่คนเดียว! พี่รักชานยอลมาตั้งนาน! ไอ้เด็กนั่นมันมีสิทธิอะไร!” ไอ้หมูนรกแม่งกระโจนเข้ามาหาผมจริงๆ ความเร็วเหมือนกับเมื่อคราวที่แล้วเลย ทำไงดีๆๆ ผมจะทำยังไงดีเนี่ย

 

อย่านะโว้ย!!!” ไม่ใช่เสียงพระเอกที่ไหนหรอก เสียงผมเองแหละที่ตะโกนออกไป

 

“ถอยออกไป กูสู้นะ!!!” พร้อมกับที่ผมก้มตัวลงแล้วพุ่งสวนทางไอ้พี่หมูนรกนั่นไป ผมคิดว่าจะพ้นแต่ผมคิดผิด มันเร็วเกินจะเป็นไปได้หากมองจากร่างที่หนักเกือบร้อยกิโลนั่น มือหนาใหญ่ของพี่แกคว้าแขนเสื้อฮู๊ดของผมได้ก่อนที่เสียง “แคว้ก” จะดังตามมา

 

ผมคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเอง ฟาดเปรี้ยงเข้าให้ที่หน้าของพี่มันก่อนจะตามด้วยเท้าที่ถีบเข้าไปเต็มๆหน้าท้องที่เต็มไปด้วยไขมัน  พร้อมกับคว้าแจกันที่โต๊ะใกล้มือฟาดเข้าไปกลางหลัง

 

วินาทีนี้ผมไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นจะตายหรือเปล่า แม้ว่าพี่อินซอกจะดึงรองเท้าผ้าใบข้างหนึ่งของผมหลุดไปด้วยก็ตาม ผมวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตถึงจะเสียดายแอร์จอร์แดนคู่ใหม่ที่เพิ่งถอยมาได้ 3วันก็เถอะแต่ตอนนี้ขอให้รอดก่อน

 

พระเจ้าแกล้งอะไรผมก็ได้นะ ผมยอมหมดแต่เรื่องซิง! ผมขอ! ผมยกให้ไอ้เด็กคริสคนเดียว!! นอกนั้นไม่ให้ใครทั้งนั้น!!

 

ผมหลับหูหลับตาวิ่งไม่คิดชีวิต ข้อเสียอีกอย่างของผมคือ ผมอยู่มหา’ลัยนี้มาสามปี แต่ผมคงเป็นคนเดียวในนักศึกษาหลายพันคนที่หลงทางแม่งได้ทุกเวลาและ ทุกทีตอนที่อยู่คนเดียว! โฮกกก นี่กูอยู่ที่ไหนครับเนี่ย แมวเช็ดดดดดดดดดดดดด


 

ชานยอลจะหนีพี่ไปไหน” ผมไม่มีเวลาหาหรอกว่าที่ที่ผมยืนอยู่นั้นเป็นที่ไหน เสียงที่ดังตามมามันเป็นแรงกระตุ้นของสมองน้อยๆของผมอย่างดีที่สั่งให้  วิ่ง ต้องวิ่ง.... วิ่งหนีให้ได้เท่าที่จะหนีได้!! ผมออกวิ่งอีกครั้ง คราวนี้พยายามให้เร็วกว่าครั้งแรกเพราะผมกำลังรู้สึกว่ามียักษ์กำลังแผ่เงาดำทะมึนตามมา  ไม่นะ.. ไม่.. ไม่! ไม่! ไม่! วิ่งกันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยมา!!

 

ผมวิ่งมาอีกไกลโข  ตรงหน้าเป็นอะไรสักอย่างที่ผมมองไม่ถนัดเพราะผมวิ่งจนเหนื่อยตาพร่าไปหมด รู้แต่ว่าสถานที่ตรงหน้ามีประตูและมีแสงไฟลอดออกมาพร้อมด้วยเสียงคล้ายอะไรโดนเตะ ช่างมันเถอะเพราะนั่นแสดงว่าต้องมีคนอยู่และต้องปลอดภัยสำหรับผม

 

ผมเจ็บเท้าเพราะเท้าข้างหนึ่งเหลือแต่ถุงเท้าแต่ผมก็ต้องวิ่งจนสุดแรงเกิดเพื่อที่จะพุ่งไปที่ประตูตรงหน้า พอมือแตะเข้ากับประตูก็เลื่อนไปด้านข้างแล้วพรวดพราดเข้าไปข้างในไม่สนใจว่าจะมีใครทำอะไรอยู่ในนั้นไหม คำพูดประโยคแรกที่พูดควรจะเป็นสวัสดีใช่ไหมแต่สิ่งที่ผมพูดก็คือ...

 

ชะ...ช่วยด้วย” ผมกะเผลกเร็วๆเข้าไปข้างในห้องกว้างนั้น พอสายตาที่มีแว่นตาช่วยจับภาพให้ชัดขึ้นและมองเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน ผมก็แทบร้องไห้โฮออกมาเสียงดังๆ ร่างสูงในชุดสีขาวแปลกตาวิ่งถลาเข้ามาหาผมในเวลาไม่ถึงนาที ผมสะอึกไปทั้งอกก่อนจะสะอื้นออกมาและเอ่ยชื่อของคนที่ผมไม่คิดว่าผมจะวิ่งมาให้ช่วยรับร่างของผมไว้

 

คะ... คริส  ฮื้อๆ ”

 

ชานยอล! น้องชานยอลของพี่!” เสียงเรียกชื่อของผมดังขึ้นพร้อมกันแต่เสียงท้ายนั้นทำเอาผมผวาจนต้องหมุนตัวเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงของคริสบิดตัวออกไปยืนบังผมไว้

 

อะ...ไอ้.. ไอ้พี่นั่น” ผมทำได้แค่ชี้นิ้วสั่นๆไปทางไอ้หมูยักษ์ที่เดินอาดๆเข้ามาในโรงยิมของชมรมคาราเต้

 

ไม่เป็นไรหรอก โดคยองซู!” คริสเรียกชื่อรูมเมทซึ่งไม่นานคยองซูในชุดเหมือนๆกับของคริสแต่ต่างกันตรงที่สายคาดเอวที่คนละสีก็วิ่งมาช่วยประคองร่างสั่นเทาของผมไว้  แมนจริงๆเลยผม ฮืออออออออ
 

ไปนั่งกับน้องคยองทางโน้นนะครับ เดี๋ยวน้องคยองจะดูแผลให้พี่ชานยอลนะครับ” น้องคยองซูพูดพร้อมยิ้มอย่างน่ารักจนตาเป็นสระอิ  โอ๊ยพ่อคุณตัวเล็กน่ารักมุ้งมิ้งแล้วยังจิตใจงามอีก พี่ชานยอลชอบง่ะอยากได้ไปนอนกอดเล่น  เฮ้ยๆกลับมาสติของผมตอนนี้มันเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานอยู่.. ผมกะเผลกตามไปแต่ยังอดห่วงคริสไม่ได้เลยทำได้แต่หันเหลียวไปมองเท่านั้น

 

มาทางนี้ดีกว่าคยองซูเสียงผู้ชายผิวสีแทนเอ่ยขึ้น มีอยู่คนเดียวละครับก็พี่รหัสของน้องหมีน้อยคยองซูนั่นละ คิมจงอินว่าที่คุณหมออีกคนที่มาช่วยพยุงแขนของผมอีกข้างพูดพร้อมกับดึงเราสองคนไปอีกทาง

 

เดี๋ยวพี่ว่าพาไปล้างแผลที่เท้าก่อนดีกว่านะ มันดูแย่มากเลยคยองซูพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งคู่จะพาผมเดินเลี่ยงไปทางหลังของโรงยิม

 

ผมถูกจับถอดถุงเท้าแล้วล้างเท้าด้วยน้ำเปล่า เสื้อแขนยาวของผมมีรอยขาดที่ช่วงไหล่เป็นทางแต่ก็เอามันไปซ่อมได้หรอกซึ่งผมก็ไม่คิดจะทำมัน ผมถอดมันทิ้งอย่างไม่คิดเสียดายเลยด้วยซ้ำต่อให้แพงแค่ไหน ถ้าไอ้พี่ห่าเหวนั่นมันแตะต้อง ผมก็ไม่อยากจะใช้มันอีกต่อไป

 

คยองซูกับจงอินที่ผมเพิ่งจะสังเกตว่า เอ่อ... เมะแหงๆ กำลังช่วยกันทำแผลที่เท้าของผมเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว  แม้ว่ามันจะมีรอยเหวอะหวะก็ตาม ผมมองถุงเท้าที่ถอดทิ้งไว้ไม่ไกล พื้นของมันขาดเป็นรูเบ้อเริ่ม เหอๆ มิน่าล่ะผมถึงได้แผลมาเยอะขนาดนี้ เวรแท้กู อีกหลายนาทีต่อมาผมก็ค่อยลุกขึ้นยืนแต่คราวนี้ไม่ต้องให้ใครประคองเพราะพอจะเดินได้แล้วและก็คลายจากอาการตกใจไปบ้างแล้วด้วย

 

เดี๋ยวก็แวะซื้อพวกยาทำแผลไปด้วยนะ ล้างแผลทุกวันแล้วก็ซื้อยาแก้อักเสบไปทานด้วย ช่วงนี้ก็สวมแตะไปก่อนอาจารย์คงไม่ว่าหรอกนะครับ” จงอินที่ช่วยผมกับคยองซูเป็นคนพูดขึ้น

 

“อ่อ... คืนนี้อาจจะปวดแผลนะ แต่คงไม่ถึงขนาดมีไข้หรอกแต่ก็ต้องทานยาลดไข้ดักไว้ก่อนก็ดีนะ” ผมมองใบหน้าคมเข้มที่ส่งยิ้มกว้างมาหาผมซึ่งผมคิดว่ามันเกินเหตุไปสักนิดอย่างงงๆ คือเพิ่งเคยคุยกันครั้งแรกไง จะมายิ้มให้เหมือนรู้จักกันมาสามชาติเศษแบบนี้เพื่อ?

 

พี่จงอินเป็นลุงรหัสของคยองซูเองแหละครับ” นั่นไง เดาผิดที่ไหน? เฮ้ยคือรู้อยู่แล้วไง คนดังของคณะมหาวิทยาลัยไม่รู้ก็ตกข่าวแย่นะสิ

 

ขอบคุณนะครับ ทั้งสองคนเลย” ผมพูดเบาๆ

 

ไม่เป็นไรครับ” ทั้งสองพูดพร้อมกัน จากนั้นเราสามคนก็เดินเข้ามาในโรงยิมซึ่งตอนนี้บรรยากาศเปลี่ยนไปจากเมื่อสิบกว่านาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

 

แล้วนั่นอะไรน่ะ...??? คริสขึ้นไปยืนบนเบาะกว้างๆที่ใครเห็นก็รู้ว่านั่นมันเบาะซ้อม แล้ว... แล้วทำไมคริสไปยืนประจันหน้ากับไอ้พี่หมูตอนนรกส่งมานั่นได้ล่ะ? แถมไอ้พี่นั่นยังสวมชุดคาราเต้อีก ถามจริงตัวควายขนาดนั้นมีชุดเหรอวะ?

 

เกิดอะไรขึ้นน่ะพี่ชางมิน” น้องคยองซูถามผู้ชายที่ยืนหน้าตาลุ้นระทึกอยู่ไม่ห่าง

 

พี่ก็ไม่แน่ใจหรอกแต่ไอ้อ้วนนั่นพอพวกน้องพากันออกไปก็โวยวายกับไอ้หล่อคริสน่ะสิจนไอ้หล่อทนไม่ไหวจะซัดปากเข้าให้พี่ยุนโฮเลยให้ฟาดปากกันบนเบาะซะเลย ชุดนั่นก็อภินันทนาการของพี่ยุนโฮด้วยงานนี้มีเฮ” คนที่ชื่อชางมินบอกและนั่นทำเอาผมแทบลมจับ คริสจะตีกับไอ้พี่อินซอกจริงๆงั้นเหรอ

 

เดี๋ยวนะจงอินมึงช่วยกูดูอีกทีสิ ไอ้อ้วนนั่นมันพี่อินซอกใช่ป่ะ?ชางมินถามบ้างจนผมเริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ไม่ค่อยทันแล้ว

 

ใช่จริงๆเหรอวะชางมิน ก็ว่าคุ้นหน้าอยู่นะแต่แม่งไปแลกเปลี่ยนปีกว่านี้จากคนอัพเลเวลเป็นหมูตอนเกินไปนะเนี้ย บ่งบอกว่าบริโภคแต่จั้งฟู้ดแน่ๆ” เอิ่ม...วิญญาณนักศึกษาแพทย์เข้าสิงสินะ... มันใช่เวลาม่ะ.. ไอ้ดำกัมจง - -*

 

อะไรกันน่ะ ไม่เห็นเข้าใจเลย” น้องคยองซูเป็นคนถามซึ่งนั่นก็เป็นคำถามที่ตรงกับความคิดของผมพอดีเลย

 

ถ้านั่นใช่พี่อินซอกที่ได้แชมป์ยูโดกีฬามหา’ลัยเมื่อสองปีก่อนแล้วก็เป็นนักกีฬาทีมชาติที่เก็บตัวเตรียมไปเอเชียนเกมส์ละก็... งานนี้ไอ้คริสคงร้อนกลางฤดูหนาวแล้วล่ะ คู่แข่งไม่ใช่เบๆ ”

 

อย่าให้ผมต้องบรรยายเลยว่าตอนนี้ผมทำหน้ายังไง บัดซดสิ้นดี T T

 

ผมรู้แต่ว่าต้องหลบไอ้พี่หมูนรกนั่นที่คอยตามตื้อตั้งแต่ผมอยู่ปีหนึ่งเท่านั้น    ส่วนเรื่องอื่นผมไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง แล้ว.. แล้วตอนนี้คริสก็กำลังอยู่กลางเบาะกับไอ้พี่เวรนั่น ไม่จริงนะ!!!

 

แกล้งกันอย่างนี้ไม่สวยนะโว้ย!!

 

ถ้าร่างของไอ้เด็กนั่นบุบสลาย พระเจ้าจะมารับผิดชอบทำให้เหมือนเดิมม๊ายยยยยยย



 

+++++++++++++tbc++++++++++




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,423 ความคิดเห็น

  1. #1397 fanchan_ky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:22
    อีพี่อินซอกนี่จิตแน่ๆเลย
    #1,397
    0
  2. #1364 rainbowky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 14:33
    อีหมูอ้วนโรคจิต ไปไกลๆเลยนะ อย่ามายุ่งกับชานยอล ชานยอลเป็นของน้องคริสคนเดียวเท่านั้น ใครก็อย่ามาแตะ
    #1,364
    0
  3. #1305 khainoy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:56
    หมูดาวเสาร์น่ากลัวอ่ะ
    #1,305
    0
  4. #1272 kookดดด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 18:41
    น้องคริสสู้เค้า อย่าไปยอมมันนะ!!

    #1,272
    0
  5. #1204 graywolfoxxo88 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 17:24
    เอิ่มมมมมมม ยอลเกือบเสียซิงเป็นครั้งที่สองแล้วมั้ยล่ะ555555 วิ่งให้ไวไปให้ถึงฝัน//ไม่ใช่ละ
    น้องคริสต้องสู้กับนักกีฬาทีมชาติจริงดิ ตายแน่ๆอพค.
    พี่ยอลรีบเข้าไปห้ามเร็ววว เดี๋ยวน้องคริสหมดหล่อ(?)555555
    #1,204
    0
  6. #1109 tanzanaza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 18:21
    แกอยู่ดาวเสาร์ก็กลับบ้านเกิดไปสิย่ะ = =' จะมายุ่งกับพี่ยอลของน้องคริสทำไม
    #1,109
    0
  7. #1070 nansp2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 15:22
    ศึกแย่งยอลช้ะ?? 
    #1,070
    0
  8. #1045 exotichun94 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 19:22
    กรี๊ดดดดดด ฮาวะ555555555555555555555555555555สงสารไคฮุน คือลู่มาขัดนี่ไม่ได้ค้าเลยน้ะ แต่ทำเอาเซ็กส์เสื่อม!!!! หมดสภาพจงอินในตำนาน5555555555555555555555555
    #1,045
    0
  9. #976 ccsccs (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 23:45
    คริสสู้เขานะแก 
    TTTTTT อิบ้าหมูดาวเสาร์นี่แม่งวุ่นนวาย
    #976
    0
  10. #908 mcmaxxim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 00:27
    แหมชานยอล ไม่ค่อยเลยนะ

    ชานยอลพลาดอย่างแรง เล๊ย ไปเอาของคนเดียว
    #908
    0
  11. #848 puppybacon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 23:51
    ตอนแรกนึกว่าคริสจะชนะขาด แต่มาอ่านอีกทีนี้คือ...นักกีฬาทีมชาติ 

    โหหหหหหหหหหหห คือแบบบบ คิดผิดคิดใหม่เลยอ่ะ

    ยังคิดไม่ออกเลยว่าใครจะชนะ 555555 
    #848
    0
  12. #352 am-bezi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 23:04
    คริสสู้กับหมูตอนยอดฝีมือหรอเนี่ย 
    โหยยย คริสต้องชนะนะ ไม่ใช่ฝีมืออย่างเดียว 
    แต่มันจะปล้ำยอลนะนั่น เอาให้หนักๆๆๆๆๆ
    #352
    0
  13. #204 lovekyhh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 21:14
    ลุ้นแทบตายตอนพี่ยอลวิ่ง สู้ ฟัด รู้สึกเหมือนช่วยวิ่งเลย กลัวไม่พ้นหมูบ้า
    แล้วก็รอดมาสู่อ้อมอกของน้องคริส
    แต่ไหงต้องมาลุ้นน้องคริสกับพี่หมูบ้าอีกละ โอ้ยยยยยเหนื่อย
    งานนี้ขอโหวต กด1 กระทืบก่อน แล้วกด3 เอาแส้ฟาดแล้วสาดด้วยน้ำเกลือ สุดท้ายกด2 ฆ่าาาาาาามันทิ้ง
    สำหรับการกด 4 โหวตให้สำหรับพี่ยอลเท่าน้านนนนนนน
    #204
    0
  14. #196 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 15:10

    ยังไง ๆ พี่อินซอกก้อสู้คริสไม่ได้หรอกใช่มั้ย ถึงจะเก่งแค่ไหน ก้อสู้อานุภาพแห่งความรักที่คริสมีต่อชานยอลไม่ได้หรอกใช่มั้ย อิอิ

    สงสารชานยอลมากตอนที่ต้องหนีพี่อินซอกหมูดาวเสาร์เนี่ย ไม่ได้ดูตัวเองเล้ย 555

    #196
    0
  15. #173 leedongdang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 00:30
    สู้เฮียไม่ได้หรอก แบร่ๆๆๆๆ 
    #173
    0
  16. #116 kamzaaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 21:48
    กร๊ากกกกกกกกกกก อย่าได้กระพริบตากันเลยทีเดียวจุดนี้ เอิ่มแชมป์เจอแชมป์ อิอิ
    #116
    0
  17. #105 fonch (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 15:54
    อ้ายยยยคริสสส หนูขอให้กระทืบบบบไปเลยยย
    แม่มมมชอบยุ่งกวนยอลลของคริสดีนัก
    #105
    0
  18. #104 maybekinda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 15:39
    อิพี่อินซอกนี่น่ากลัวอ่ะะ พี่คริสจัดการ!! หึ่ย! โมโหแทน บังอาจมาทำร้ายน้องยอลได้ยังไง!!
    ซิงของน้องยอลน้องเขาเก็บไว้ให้พี่คริสคนเดียวจ้ะ หมูดาวเสาร์ไม่สมควรจะมาอาจเอื้อม! เดี๋ยวโดดถีบขาคู่เลย
    รอติดตามตอนต่อไปค่ะ ไรเตอร์ใจดีมากเลย มาอัพให้อ่านทุกวันเลยอ่ะ :) สู้ๆ นะคะ 
    #104
    0
  19. #94 tanika (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 11:41
    พี่คริสจัดการหมูตอนนั้นเลย มันทำยอลเจ็บ มีแผลด้วย ฆ่ามานนนนนนน
    #94
    0
  20. #93 liuyue (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 10:18
    เรา กด2ให้พี่คริส ฆ่ามันทิ้งงงงซะ คนอะไรเค้าไม่รักแล้วยังจะตื้ออยู่อีกอ่ะ แถมยังจะปล้ำชานยอลเขาอีกก พี่คริสฆ่ามันเลย อยู่ไปก็หนักโลก
    #93
    0
  21. #92 ky0627 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 09:46
    ชานยอลงานเข้าอีกแล้ว อิพี่อินซอกนี่ไม่เลิกราจริงๆ

    สงสารนางตอนหนี แบบเหมือนหนีฆาตกรโรคจิต

    วิ่งไม่ดุทางแต่โชคดีที่ไปโผล่เอาถูกที่ ไม่งั้นนะ...

    น้องคยองนี่เมะ? เกร่ดดดด ไม่น่าเชื่อ = =

    เอิ่มมมมม 55555555555555555555555555555555



    อิน้องคริสจะโดนเล่นงานไหม ประวัติอิหมูนี่ก็ไม่ใช่เล่นๆ

    แต่เราเป็นพระเอกเว้ย ต้องชนะดิ ล่ะพี่ชานยอลจะคอยเชียร์

    อาทิตย์หน้ามีงานแต่งคอสเพลย์ด้วย *ความคิดอกุศลบังเกิด 555555



    รอตอนต่อไปปปปป
    #92
    0
  22. #91 Sweet-Sour (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 09:28
    อ๊ากกกกกกกกก อิพี่หมูมันทำถึงขนาดนี้เลยหรอ ตามขนาดนี้โรคจิตอ้ะ = =

    ถึงจะเก่งยูโดแล้วไง พี่คริสก็เก่งคาราเต้นะ แต่จะไปกันรอดไหม ยังไงก็เชียร์น้องคริสอยู่และ

    กระหน่ำโหวตไปเลยค่ะข้อ 1, 2 และ 3 เอาให้พี่แกเลิกยุ่งก็พอ 5555555

    #91
    0
  23. #90 thanakim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2556 / 08:02
    กด 1ยัน 3 แต่ไม่กด 4 ค่ะ
    ต่อให้มันเป็นนักกีฬายูโด น้อคริสก็ต้องไม่หวั่นนะค่ะ
    เพร่จะเชียร์น้องคริสสุดติ่งไปเลยนะค๊าาา
    แต่...........พี่ชานพูดแล้วนะเว้ยยยย
    ว่าซิงตัวเองน่ะจะให้น้องคริสคนเดียวววว
    อย่าลืมนะพี่ชานนะะะะ อย่าลืมมมมมม
    ไม่งั้นจะให้พระเจ้ากลั่นแกล้งพี่ชานซะให้เข็ดเลยยยย
    #90
    0