[NCT] Pure Love จอมใจองค์ราชัน II [ JaeDo]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : สาสน์จากองค์ราชันแจฮยอน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    23 เม.ย. 59

[Fic NCT]  Pure Love  [ #JaeDo , #TaeTen , #HanTa ft. Johnil]

By winata

Note: ยังไม่ได้บรู๊พเลย   ช่องไฟในไอแพดมันแปลกๆ ไว้เดี๋ยวมารีไรท์ทีหลังน้า ><

 


 

Chapter  6 : สาสน์จากองค์ราชันแจฮยอน





            สินน้ำใจจากมิตรต่างเมืองที่ได้รู้จักไม่นานอยู่ใจกลางมือบาง  คร้านจะนับว่ากี่ครั้งแล้วที่องค์ชายน้อยผู้ซึ่งเป็นดวงใจ

แห่งพูยอมองเหรียญเงินแท้โดยเฉพาะไพลินสีแดงที่ยิ่งมองยิ่งแดงเหมือนสีของโลหิต  บางทีของมีค่าเช่นนี้ควรคืนแก่เจ้าของนี่คือความในใจของโดยอง  แล้วเมื่อใดหนอจะมีโอกาสได้พบพานอีกคราหรือต้องวาสนาเพียงเท่านั้น






            “ทูลกระหม่อม” หันไปทางนางข้าหลวงคนสนิทที่ทำสีหน้าลำบากใจเมื่อถ่ายทอดคำสั่งจากองค์เหนือหัวของพูยอ





            คงถึงเพลาที่ต้องให้คำตอบแก่ฝั่งรอกเจ  คำตอบที่จำต้องตอบเพียงคำตอบเดียว





            “เราจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะพี่หญิง” เสียงใสเอ่ยบอกก่อนสวมสร้อยที่ข้อมือข้างซ้ายเช่นเดิม 





            กิริยานั้นทำให้นางข้าหลวงยอนฮวาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยด้วยไม่เคยเห็นเครื่องประดับชิ้นนี้มาก่อน  และองค์ชายน้อยของตนก็มิเคยโปรดปรานเครื่องประดับใดๆ





            “สร้อยนี่เราได้มาจากมิตรต่างเมือง” โดยองเอ่ยบอกเสียเองก่อนสาวเท้าเดินนำสู่พระราชฐานชั้นในที่ประทับขององค์ราชันยุนโฮและรานีแจจุง




            ยอนฮวาถอนหายใจอย่างรู้สึกหน่วงพิกล  เพราะอัญมณีที่องค์ชายน้อยทรงสวมหาใช่อัญมณีที่หาได้ง่ายในสี่อาณาจักรแต่มันมีแค่ที่ทงเยเท่านั้น!! 





            บางทีมิตรต่างเมืองที่เคยกล่าวคงมิใช่คนธรรมดาเสียแล้วกระมัง

           











            “เสด็จพ่อมีรับสั่งให้ลูกเข้าเฝ้า” กราบทูลเชิงถามหลังถวายความเคารพอ่อนน้อม  เหลียวไปรอบห้องรโหฐานก็พบ

พระเชษฐาและมุขมนตรีเข้าเฝ้าอยู่ก่อนแล้ว



            “พ่อมีเรื่องสำคัญจะพูดกับเจ้าโดยอง”




            คงมิผิดจากเรื่องหมายกำหนดการอภิเษกแน่แล้ว...โดยอง...นับจากนี้เจ้าจะได้ลิ้มรสแห่งความทุกข์ตรมไปชั่วชีวิต 

หทัยดวงน้อยหม่นเศร้าสุดประมาณแต่สายเลือดหน่อกษัตริย์จักต้องเห็นส่วนรวมมาก่อน





            “มีสาสน์จากองค์ราชันแจฮยอนแห่งทงเยมาถึงพ่อ”





            “ว่าอย่างไรพะย่ะค่ะ”




            แปลก...เมืองที่ไม่เคยสัมพันธไมตรีทางการทูตต่อกันจู่ๆ ส่งราชสาสน์มา




            “ใจความคือ เพื่อกระชับสัมพันธ์มิตรระหว่างสองเมือง”



            “หมายความว่า...”



            “ด้วยการขอเจ้าไปเป็นองค์รานีแห่งทงเย” ดวงเนตรคมเบิกกว้าง  ตื่นตะลึงโดยไม่คาดคิดมาก่อน




            “เสด็จพ่อ....” เอ่ยกระแสเสียงสั่นพักตร์เนียนหันไปสบเนตรกับพระเชษฐาฮันซลที่มองกลับมาด้วยความหนักใจ




            ครานี้คงถึงเพลาที่องค์ชายน้อยแห่งพูยอจะต้องตัดสินใจเลือกระหว่างรอกเจกับทงเย  องค์ชายมากด้วยตัณหาหรือองค์ราชันที่นิยมการศึก!




            “ท่านพี่ฮันซลมีความคิดเห็นว่าอย่างไร”  องค์ชายน้อยกล่าวถาม




            “เรื่องนี้ ถึงคราที่น้องพี่ย่อมจักตัดสินใจเองเถิด” ฮันซลเอ่ยเรียบๆ เพราะหากเลือกได้แล้วไซร้ใยจะต้องการให้อนุชาไปตกระกำลำบากยังแดนไกล  หากมีใจเสน่ห์หาแก่กันทั้งคู่ก็ว่าไปอย่าง




            “แล้วพวกท่านมุขมนตรีทั้งหลาย  เราอยากทราบความเห็นของพวกท่าน” องค์ชายน้อยผินพักตร์ไปยังบรรดามุขมนตรีซึ่งต่างมีสีหน้าครุ่นคิดนัก




            “ประการหนึ่ง  พวกข้าพระองค์เห็นสมควรตามองค์ชายฮันซล  แต่กระนั้น....” หัวหน้ามุขมนตรีกล่าวทูลเนิบหนัก





            “ข้าพระองค์มีความเห็นว่าพูยอของเรา  มิสามารถเปิดศึกพร้อมกันจากสองเมืองได้เลย เพราะไม่ว่าพระองค์จะเลือกเมืองใด  อีกเมืองคงมิจักยอม   ไม่แคล้วเกิดศึกสงครามระหว่างเมือง”




            “รอกแจ จักต้องถือตนว่าส่งสาสน์มาก่อนเป็นแน่แท้” เสนาบดีฝ่ายกลาโหมทูลขึ้นบ้าง





            “แล้วเยี่ยงไร  โดยองย่อมมีสิทธิตัดสินใจว่าควรเลือกสิ่งที่เหมาะสมว่าจะเป็นพระชายาหรือองค์รานี” ไม่ได้ชี้นำอนุชา




            แต่ฮันซลก็อดจะเอ่ยเสียงกร้าวมิได้  เพราะรู้ว่าเสนาบดีกลาโหมนั้นมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับองค์ชายซึงรีแห่งรอกแจขนาดไหน






            “ข้าพระองค์  ก็แค่อยากให้ทรงไตร่ตรองดูรอกแจที่เปรียบเสมือนบ้านพี่เมืองน้อง  กับทงเยเมืองที่ต้องควบม้าถึงเจ็ดทิวาราตรี  หากรอกแจยกทัพมาบุกเกรงว่ากว่าทงเยจะมาช่วยเรา  พูยอคงไม่แคล้วสิ้นชื่อ”



            “เจ้า!



            ประกายตาเนตรองค์ชายฮันซลแววับโชนแสง   เดือดดาลปานใด    ผู้คนในห้องรโหฐานต่างประจักษ์หลังเสนาบดีกลาโหมกล่าวจบ





            “แต่ชาวพูยอทุกคนยอมถวายชีวิต  เพื่อรักษาพระเกียรติขององค์ชายน้อย  หากรอกแจหรือทงเยกรีฑาทัพทำศึกกับพูยอ  ทุกคนยอมสู้ตายเพื่อปกป้องพระองค์ผู้เป็นที่รัก” หัวหน้ามุขมนตรีกล่าวทูล




            โดยองนิ่งสดับคำกล่าว  ก่อนที่วรกายจะชาตั้งแต่ยอดเกศาจรดปลายบาท...เพื่อตนเองแล้วไซร้  ชาวพูยอทุกคนจะต้องสังเวยชีวิตอนิจจาเอ๋ย..แล้วโดยองจะให้เกิดเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ได้เยี่ยงไร!




            “เสด็จพ่อ  ทรงบัญชามาเถิดว่าจะให้ลูกทำอย่างไร” กระแสเสียงใสหม่นเศร้าเพราะมิอาจตัดสินเองได้




            “ยังมิต้องทำอะไรทั้งสิ้น  พ่อจะหารือกับกับราชันแห่งรอกแจเสียก่อน”




            “องค์ราชัน?”




            “ใช่ เพราะเดิมที่เรากับรอกแจเคยทาบทามหมั้นหมายกันมาหลายชั่วคน  แต่เมื่อแจฮยอนส่งสาสน์มาเยี่ยงนี้  ทำให้พ่อจักคิดใคร่ครวญให้รอบคอบ  ด้วยต้องคำนึงถึงพสกนิกรของพูยอเป็นสำคัญ”




            โดยองนิ่งฟังกระแสพระดำรัสอย่างหมองหม่น  ความสำคัญของการอภิเษก  ไม่ต้องการซึ่งความรักทว่าควรคำนึงกลับเป็นเรื่องของบ้านเมือง ความอยู่รอดหรือความหายนะ  ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินพระทัยของพระบิดา  ถึงยามนี้แล้วโดยองคงไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินชีวิตของตน  หัตถ์บางข้างขวาได้แต่เกาะกุมหัตถ์ด้านซ้ายของตนที่สวมสร้อยข้อมือจากอาคันตุกะต่างแดนไว้แน่นราวจะยึดเป็นที่ยึดเหนี่ยวหทัยดวงน้อย

 











            “เกลียด...เกลียดที่สุดเลย...”



            “โกรธเกรี้ยวใครใหญ่โตเพคะทูลกระหม่อม” นางข้าหลวงยอนฮวาแปลกใจกับอาการปึงปังขององค์ชายน้อยของตน



            “องค์ชายซึงรี  แล้วก็องค์ราชันจองแจฮยอน”




            “..เอ๋  องค์ราชันแห่งทงเย” ชื่อแรกนั้นรู้กิตติศัพท์เป็นอย่างดีแล้วองค์ราชันต่างเมืองอีกผู้นั้นเล่า




            “ก็ใช่นะสิ  จะใครเสียอีก  ราชันทมิฬองค์นั้น” ทิ้งรับสั่งฉุนเกรี้ยว




            “แล้วเรื่องการใดที่ราชันผู้นั้นถึงได้ทำอะไรให้ทูลกระหม่อมของหม่อมฉันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเยี่ยงนี้” ยอนฮวาซักถามความกระจ่าง



            “จะเรื่องอะไร  ก็ราชันบ้านั่นส่งสาสน์หาเสด็จพ่อขอองค์ชายน้อยแห่งพูยอไปเป็นรานีนะสิ”




            “โอ้...” นางข้าหลวงยกมือทาบอก




            “มันน่าเอาศรไปยิงปักอกเสียทั้งคู่จริงๆ” เอ่ยอย่างเจ็บใจเพราะไม่ว่าจะรอกแจหรือทงเยตนก็ไม่อยากเลือกเลยสักนิด  อัสสุชลหยาดใสเอ่อคลอเนตรคมวาว




            “พระทัยเย็นก่อนเพคะ  ค่อยๆ คิดอ่านหาทางแก้ไขเรื่องราว  ยิ่งโกรธแค้นก็จะยิ่งเดือดดาลพระทัยทำให้คิดการสิ่งใดไม่ออก” นางข้าหลวงยอนฮวาทอดเสียงอ่อนปลอบโยนองค์ชายน้อย  เมื่อทูลกระหม่อมร้อนเป็นไฟย่อมจักเป็นหน้าที่ของนางที่ทำให้พระทัยเย็นลงมิใช่สุมให้ร้อนขึ้นไป

 






            “มันจะมากเกินไปแล้วนะ จองแจฮยอนจึงกล้ากำแหงหักหน้ารอกเจเช่นนี้” ซึงรีเอ่ยขึ้นหลังจากถูกพระบิดาเรียกเข้ามาหารือยังท้องพระโรง  โดยมีมุขมนตรีนิ่งเงียบรับฟัง





            “รู้ทั้งรู้  ว่ารอกเจกับทงเย  มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาทุกชั่วรุ่น  เสด็จพ่อ  ลูกจะมิยอมเป็นอันขาดที่ให้เมืองใดมาตัดหน้าชิงองค์ชายน้อยไป” เดิมทีอาจเพียงแค่หลงรูปโฉมขององค์ชายโดยอง   แต่บัดนี้กลายเป็นศักดิ์ศรีของสองเมืองที่มิอาจปล่อยให้ผู้มาหยามเหยียดได้



            องค์ราชันไซตรัสเสียงหนัก



            “ซึงรี พ่อจักถามเจ้าจริง ๆ เจ้ามีใจรักใคร่องค์ชายน้อยหรือเพียงแค่อยากจะเอาชนะฮันซล”




            “ฮึ    ถ้าเมื่อก่อนลูกอาจทูลได้เลยว่าโดยองถูกใจลูกไม่ใช่น้อย  แต่ตอนนี้นอกจากจะต้องเอาชนะฮันซลแล้วยังมีราชันแจฮยอนนั้นอีก  ทั้งที่รู้ว่าเราส่งสาสน์ไปสู่ขอทาบทามพูยอ  แล้วยังกล้าหักหน้าเราอีก  แต่เมืองที่อยู่ไกลถึงเจ็ดทิวาราตรีหรือจะสู้เมืองที่เดินทางเพียงครึ่งวันอย่างรอกเจได้หากจะแย่งชิงองค์ชายน้อยจริงๆ”



            “แล้วพวกท่านมีความคิดเห็นอย่างไร” องค์ราชันไซตรัสถามเหล่ามุขมนตรี   เพราะพระองค์เองก็ไม่มั่นใจเช่นกันหากทัพหลวงของรอกเจปะทะกับทัพหลวงพูยอ




            “ไม่ว่าพวกท่านจะคิดเห็นเช่นไร  ตะวันทอแสงที่เส้นขอบฟ้าเราจะยกทัพไปเยือนพูยอเพื่อรับตัวองค์ชายน้อยโดยองมาเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเรา”




            “เจ้าลูกคนนี้  เอาแต่ใจเสียจริง”


          องค์ราชันไซส่ายพระพักตร์ไปมาก่อนจะเอ่ยสั่งความกับแม่ทัพหลวงให้คอยอารักขาพระโอรส  เพราะทรงรู้ว่าถึงเอ่ยห้ามปรามอย่างไรก็ไม่เป็นผล   ได้แต่หวังว่าศึกครานี้จะเป็นบทเรียนอันยิ่งใหญ่ต่อองค์ชายซึงรีไม่ว่าจะชนะหรือแพ้

 











            ดวงตาคมพราวระยับเมื่อเงยขึ้นมองท้องฟ้าที่ตอนนี้มีดวงดาวน้อยใหญ่แข่งกันทอแสง   ยามหวนคิดถึงเจ้าเด็กน้อยที่ป่านนี้คงไม่แคล้วทำหน้าหมองเศร้า  ดวงตาเรียวคู่สวยเหมือนลูกกระต่ายน้อยที่เคยเปล่งประกายคงหม่นเป็นแน่แท้เพราะเรื่องจะโดนจับคลุมถุงชน  





            อยากจะรู้นักว่าเด็กน้อยของพระองค์รู้ความจริงเรื่องสร้อยจะเป็นเช่นไร    แต่ความสุนทรีย์ขององค์ราชันแจฮยอนก็ต้องสะดุดลงเมื่อยูซองเข้ามากระซิบบอกข่าวจากสายข่าวที่เข้าไปสืบข่าวจากรอกเจ




            “ส่งพิราบด่วน  แจ้งไปหาแทอิลกับแทยง  วันพรุ่งเราจะเข้าเมืองพูยอกัน”






            “จะบ้าเหรอพระองค์  เรามีกันอยู่แค่ 20-30 คน จะไปสู้รอกแจที่มีคนเกือบหมื่นได้ไง”


            ยูซองลืมตัวจนเผลอขึ้นเสียงใส่องค์ราชันมิได้  เพราะตามจริงว่าด้วยศักดิ์แล้ว  ชายหนุ่มเองก็คือองค์ชายแห่งมาฮัน 

เมืองแห่งการค้าที่เป็นมิตรกับทุกเมืองแต่เพราะถูกพระบิดาส่งให้มาศึกษาเล่าเรียนยังทงเยตามกฎมณเฑียรบาล  

ที่ว่าเมืองพันธมิตรทุกเมืองของทงเยต้องส่งองค์รัชทายาทหรือองค์ชายทุกพระองค์มาศึกษาและฝึกการทหารที่ทงเย

จนกว่าจะอายุครบ 25 ชันษาถึงจะได้กลับไปยังบ้านเมืองของตนเอง






            “หรือกลัวว่าอินทรีย์ทมิฬ  จะไม่อาจต่อกรกับทัพหลวงของรอกแจได้” แจฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ผู้ฟังนี่แทบลมจับ




            อินทรีย์ทมิฬ  คือ หน่วยทหารพิเศษที่ขึ้นตรงต่อองค์ราชันจองแจฮยอนแต่เพียงผู้เดียว  ทั้งฝีมือการรบและไหวพริบชั้นเชิงอย่างหาได้เป็นรองหน่วยทหารใดๆ ไม่  แต่การที่ต้องไปสู้รบกับกองทัพทหารหลายพันนายแม้จะฝีมือปลายแถวก็เถอะใช่ว่าจะชนะง่ายๆ




            “หรือเจ้าไม่เชื่อใจ  ว่าแทยง  จงอิน  รวมถึงแทอิลจะนำทัพมาไม่ทันเที่ยงวันพรุ่ง”




            “ไม่ใช่ไม่เชื่อ  ยังไงข้าก็ไม่อยากให้เจ้าเข้าไปเสี่ยงแบบนี้  นี่ถ้าน้องลู่ฟางรู้เรื่อง   กลับไปข้ามิต้องโดนน้องงอนหรอกรึที่โทษฐานไม่ห้ามปรามเจ้าคิดการณ์สิ้นคิดเยี่ยงนี้”




            ครานี้คนที่กำลังโดนเพื่อนสนิทบ่นได้แต่เลิกคิ้วเข้มขึ้น  เพราะอีกฝ่ายลืมตัวลืมใช้ราชาศัพท์กับตน




            “กว่าน้องจะรู้  เราก็ทำการเสร็จแล้วละ  เจ้าจะกังวลไปใยยูซอง”




            “โอย  เจ้าก็พูดง่ายสิ  นี่ถ้าข้าไม่เจอเจ้าองค์ชายฮันซลมากับตัวนะก็คงคิดว่ามันง่ายเช่นกัน  ฝีมือไม่ธรรมดาขนาดนั้นแล้วเจ้ายังจะพรากน้องชายสุดที่รักเค้าออกจากอกใช่ว่าจะง่ายๆ”  พูดจบแล้วยูซองค่อยรู้ตัวว่าตัวเองพลาดขนาดไหนที่เอ่ยถึงเหตุการณ์ใต้ต้นซากุระที่คิดว่าชาติตนจะมิเอ่ยปากพูดบอกกับผู้ใดเลย






            “รอยแดงที่คอนั้น  ฝีมือองค์ชายฮันซลสินะ” อดจะแซวเพื่อนเสียมิได้เพราะนานๆ ที่จะเห็นยูซองมีอาการหัวเสียเช่นนี้ 

นอกจากฝีมือจะแพ้ทางกันคงจะแพ้ทางหัวใจด้วยเสียกระมัง  เพราะหลายเพลาแล้วที่แอบเห็นเพื่อนสนิทที่มีนิสัยขัดกับใบหน้าหล่อหวานคมเกินบุรุษทั่วไปเหม่อลอย





            “กี่กระบวนท่า”  ยูซองก้มหน้านิ่งก่อนจะตอบเสียงแผ่วๆ




            “สามกระบวนท่า”




            “ไม่เลวทีเดียว   ตอนแรกเรานึกว่าองค์ชายฮันซลจะสำอางแล้วลอยชายไปมาเสียอีก”


             แจฮยอนพูดขึ้นเพราะรู้ดีว่าฝีมือเพลงดาบของยูซองเป็นรองแค่ตนเองและแทยงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  แล้วไหนจะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าอีก  การพลาดท่าเชิงยุทธ์ให้องค์ชายฮันซลง่ายๆ คงทำให้โมโหไม่น้อยทีเดียว




            “...”




            ยูซองไม่เอ่ยปากอีกเพราะรั้งแต่จะเข้าเนื้อตนเอง  โดยหมายมั่นปั้นมือคราวหน้าจะสั่งหาโอกาสสั่งสอนองค์ชายฮันซลให้ได้





            “พี่ชายฝีมือดาบไม่เป็นสองรองใคร  ส่วนคนน้องนอกจากเป็นหมอเทวดาแล้วฝีมือเกาทัณฑ์ยังมิด้อยกว่าใคร”




            “นึกยังไง  ถึงได้กล้าให้สร้อยองค์ชายน้อยนั่นไป”





             ยูซองถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะนับแต่แจฮยอนขึ้นครองราชย์มานั้น  มีหัวเมืองมากมายที่เพียรส่งองค์หญิง หญิงงาม รวมถึงบุรุษงามเพื่อกระชับมิตร   แต่ไม่มีผู้ใดเลยที่แจฮยอนจะเรียกตัวมาถวายงานซ้ำอีกเลยหลังจากผ่านคืนส่งตัวแล้ว





            “หากจะบอกว่านี้คือคนที่เรารอคอยมาทั้งชีวิต  จนต้องมาตามหา...เจ้าจะว่ายังไงยูซอง”




            “ห๊า...จะบอกว่ารักแรกพบงั้นรึ   เจ้าบ้าหรือว่าอาหารที่กินมันเป็นพิษกันแน่” ยูซองงุนงงไปกันใหญ่  เพราะเขาแทบจะเรียกว่าโตขึ้นมาพร้อมๆ กับแจฮยอน  แล้วตอนไหนที่เพื่อนรักที่ดำรงอิสริยยศที่เป็นถึงองค์ราชันไปเจอกับองค์ชายน้อยโดยอง  ในเมื่อเพิ่งเดินทางมาถึงพูยอพร้อมกันเป็นครั้งแรกและเหตุการณ์ที่ทุ่งหญ้านั้นตัวเขาก็อยู่ด้วยโดยตลอดแม้จะซ่อนตัวก็เถอะ





            “ข้าก็มีความลับของข้า  ที่พวกเจ้าทั้งหลายไม่รู้สักอย่างสองอย่างจะเป็นไรไป..ฮึ  ยูซอง” พูดจบแจฮยอนก็หมุนกายเดินกลับเข้ากระโจมตนเองทันทีเป็นสัญญาณว่าคืนนี้องค์ราชันต้องการพักผ่อน  






            เหลือเพียงยูซองที่ยืนหน้างออยู่หน้ากระโจมเพียงลำพังที่มิวายคิดยังไงก็คิดมิตกว่าเขาพลาดการเจอกันครั้งแรกขององค์ราชันกับองค์ชายน้อยได้อย่างไร  ในเมื่อตามอารักษ์ตลอด








            “คอยดูเถอะ  ไว้กลับถึงทงเยเราจะให้น้องลู่ฟางซักฟอกพระองค์ให้ขาวสะอาดเลย”

 

 

 

+++++++++tbc+++++++++++

เจอกันตอนหน้าค่าาาาาาาาาาาาาาาาา

วันอังคารน้าขอพักแป๊บ  ภารกิจที่บ้านเยอะ><

^_______________________^

ร่วมด้วยช่วยกันหวีดที่ #PLJaeDo

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

627 ความคิดเห็น

  1. #598 pinkshoes (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 01:17
    ยูซองร้ายใช่เล่นนะคะ 5555
    #598
    0
  2. #580 ploy wty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:17
    แพ้ฝ่าบาทโหมดนี้
    #580
    0
  3. #546 iamchnp_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 15:31
    ฮือออมาตามหาน้องหรอคะองค์ราชัน อยากให้เจอกันแล้ววว
    #546
    0
  4. #523 puzzle97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 15:41
    เขินค่าาา สู้เขาค่ะ องค์ราชา
    #523
    0
  5. #515 anndirus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:45
    ขอกรีดร้องให้กับ 'คนที่รอคอยมาทั้งชีวิต' หน่อยได้ไหมคะ โหมดโรแมนติกเขาก็มีนะเออออ
    หวังว่าแจฮยอนจะยกทัพมาชิงตัวโดยองทันน้ะ!
    #515
    0
  6. #480 cyn'dy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 19:48
    งื้อออออออ มีความหลังนี่เองค่ะะ โอ๊ยย ยิ่งอ่านเรายิ่งหลงเสน่ห์ขององค์ชายแจฮยอนซะอย่างนั้น 5555555 แต่นั่นแหละค่ะ ขอไม่สู้เด็กน้อยโดยอง ตัวจริงของราชันแห่งทงเยยยย กรี๊ดดด ฟินไปค่ะ แจฮยอนสู้ๆนะคะ เอาบนะซึงรีให้ได้้้้้
    #480
    0
  7. #354 limitedear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:02
    คุณยูซองงอนแล้วเพคะ 555555
    #354
    0
  8. #335 BBelliZ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 01:09
    เอาน่าาาาาทงเยทัพใหญ่กว่านะ
    ยังไงก็แพ้เห็นๆ เพราะฉะนั้นส่งตัวองชายน้อยไปให้ราชาเถอะ 55555
    #335
    0
  9. #310 kyosan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:43
    เครียดตาม พระเอกก็คือพระเอก แจฮยอนยังไงก็ต้องคู่กับโดยอง
    #310
    0
  10. #149 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 14:22
    แง ตื่นเต้น อยากรู้ตอนที่โดยองตัดสินใจแล้วว่าจะทำยัไง สร้อยข้อมือที่ให้ไปจะช่วยอะไรได่ไหม แล้วไหนจะรักแรกพบนั่นอีก แง้
    #149
    0
  11. #142 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 07:39
    งื้มมมม
    #142
    0
  12. #126 mayean (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 14:43
    สงสารตุ่ย TT อยากให้เจอกันเร็วๆแล้วค่ะ ศึกเป็นศึก ขอแค่เอาตัวโดยองมาเป็นชายาได้ก็พอ 5555555 สนุกขึ้นเรื่อยๆเลยอ่าา ชอบบ
    #126
    0
  13. #124 spk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 01:17
    สนุกมากเลยค่ะ ทั้งฟิน ทั้งสงสารโดยอง เด็กน้อย งุ้งงิ้งงงงง ชอบฟิคนี้มากๆค่า
    #124
    0
  14. #123 ไอ้ซัน'สม๊อดต๊อด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:45
    โอ้ยอินสุดไรสุดอะ ลุ้นตื่นเต้นนนน!!!!
    #123
    0
  15. #121 Boo Boo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 19:36
    หวีดแรงมากกกกค่ะ ฮืออออยากให้เจอกันแล้ว คิดว่าโดยองคงช็อกแล้วพยศใส่แน่ๆ
    เค้าหมั้นกันแล้วย่ะ ซึงรี #นกค่ะนก
    #เกลียดซึงรีมากค่ะ5555หมั่นไส้สุด
    #121
    0
  16. #120 najar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 19:15
    นี่องค์แจฮยอนคงได้เจอองค์ชายน้อยเมื่อตอนเด็กๆสินะ
    งื้ออออ นี่เขาก็เจอกันมาก่อนนะองค์ชายซึงรี

    #120
    0
  17. #118 Aumaim Katsuni (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 17:31
    เมื่อไหร่จะเจอกัน อยากให้เจอกันเร็วๆ
    #118
    0
  18. #117 CaramelMocha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 15:52
    องค์แจฮยอนมั่นน้องแล้วอย่ายอมค่ะ ยกมาเลย รู้ว่าองค์แจย่อมไม่แพ้ใคร
    #117
    0
  19. #116 บยอนนี่น้อย() (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 15:02
    บุก บุก บุก !! รอลุ้นสุดๆอ่ะ วี๊ดดดดดดดดดดดดด อูแจอ่าไปเข้าเฝ้าองค์ยุนโฮเลยสิ๊
    #116
    0
  20. #115 subbear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:48
    ฮือออออ ก่อนอื่นเลยคือ เรารักไรท์เตอร์มากกกกกกกกกกค่าาา5555555555555555 มาทุกวันเลยอ่ะ เหนื่อยไหมอ่ะ แต่เราช๊อบชอบ555555
    เรารอฟิคแจโดที่ท่าน้ำทุกวันเลยค่ะฮือ
    7ตอนได้แล้วเนอะ เจอกันได้แล้วตัว เราอยากรู้ว่าโดยองรู้จะว่าไง55555555555
    เราก็อยากรู้ความลับของแจฮยอนนะ กระซิบบอกเราได้ป่าวหรือจะให้เราซักฟอกเอง ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มให้ด้วยดีไหม... รอตอนต่อไปค่าาาา เลิฟฟฟ5555
    #115
    0
  21. #114 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:39
    งืออออ ไม่เจอกันซักทีง่าาาา ฮรืออออออ แหวกกกกก ไม่ต้องเลือกแล้ว อูแจให้ของหมั้นมาขนาดนั้น แต่งเลย5555555
    #114
    0
  22. #113 anoter_star28 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:19
    กรุณามองสร้อยข้อมือที่องค์ชายด้วย.. สนุกง่ะ>< ชอบค่ะ
    #113
    0
  23. #112 lemoneyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:14
    บุกเลยค่ะแจฮยอนนนนนนน แหม่ แอบอยากให้เห็นข้อมือจริงๆ 5555 รอนะคะไรท์ ติดมากเลยตอนนี้ สนุกมากกกกกกกกกกกกกก
    #112
    0
  24. #111 s.pp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:07
    อยากให้ทุกคนเห็นสร้อยข้อมือละตะลึงค้างกันไปเลยยยย
    #111
    0
  25. #110 twolu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:02
    โอ้ยนี่เค้ากำลังจะเปิดศึกชิงองค์ชายน้อยกันนะทำไมเราต้องมานั่งเขินอยากให้ยุนโฮกับฮันซลเห็นสร้อยข้อมือที่องค์ชายน้อยทีนี้ไม่ต้องถามเลยว่าจะยอมให้ใครโอ้ยลุ้นมากกกกกกรอนะคะไรท์
    #110
    0