[NCT] Pure Love จอมใจองค์ราชัน II [ JaeDo]

ตอนที่ 5 : Chapter 4 :พบเจอ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    22 เม.ย. 59

[Fic NCT]  Pure Love  [ #JaeDo , #TaeTen , #HanTa ft. Johnil]

By winata

Chapter 4 :พบเจอ



          “ฝ่าบาท  เอ่อ...คุณชาย”




          ชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ในชุดธรรมดาสามัญตวัดสายตาคมให้คนสนิทที่ทำหน้าใบหน้าอิหลักอิเหลื่อ เมื่อถูกเขาชวนอีกฝ่ายมาเดินเที่ยวในตลาดของเมืองแห่งพูยอ




          “เจ้าอยากพูดอะไรก็พูดมาจุนมยอน”




          “กระหม่อม..เอ้ย ข้าไม่เห็นด้วยที่คุณชายจะออกมาจากจวนโดยปราศจากผู้ติดตาม”




      ฮันซลที่กวาดสายตาคมมองความเป็นไปของราษฎรก่อนที่จะหยุดชะงักที่แผงขายผ้าที่มองดูปราดเดียวก็รู้ว่ามาจากต่างแดน






          “เราก็ยังมีเจ้ามาด้วย  เอาน้านานทีพวกเราจะหนียองโฮออกมาแบบสะดวกๆ  ทำหน้าสำราญหน่อยเถอะ  ไปดูทางโน้นกันท่าทางจะมีอะไรหน้าสนใจคนถึงได้มุงกันเยอะขนาดนั้น”




          ว่าแล้วก็เดินนำไปเลยไม่แม้จะคอยคนสนิทที่ช่วงขาสั้นกว่าเลยสักนิด






          “แล้วผู้ใดกันที่เมื่อครู่ยังว้าวุ่นใจเพราะพระอนุชาอยู่หยกๆ” จุนมยอนบ่นงึมงำโดนไม่ทันมองว่าเบื้องหน้าตนมีใครสักคนขว้างทางอยู่





          ปึก





          “โอย” มือบางยกขึ้นลูบปลายจมูกตนที่กระแทกเข้าแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีดำสนิทที่มีใบหน้าบูดบึ้งราวกับโกรธใครมาสักสิบชาติจนเกือบล้มหน้าฟาดถนนในตลาดเพราะอารามรีบร้อนจะเดินตามองค์ชายฮันซลให้ทัน






          “ซุ่มซ่ามจริงนะเจ้า” จุนมยอนอ้าปากเหวอไม่ทันได้พูดอะไรอีกฝ่ายที่ช่วยพยุงไว้ก็ปล่อยมือก่อนจะสะบัดตัวเดินจากไป






          “ทะ..ท่าน  เห้ออออ  เราเลยมิได้ทันขอบคุณเลย” แล้วก็มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาคือป้ายหยกที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปนกอินทรีคาบดอกโบตั๋นและตัวอักษรสลักไว้






          “คิม...คิมจงอิน” เมื่อกวาดสายตาหาชายหนุ่มที่ตนมั่นใจว่าต้องเป็นเจ้าของแน่ๆ ไม่เห็นแล้ว  จุนมยอนเลยจำใจเก็บหยกชิ้นนั้นห้อยไว้ข้างป้ายหยกประจำตัวของตนเอง





          “จุนมยอน  นี่เจ้าทำสิ่งใดอยู่  หากเรามิย้อนกลับมามิคลาดกันเลยรึ”




          “ฝะ...ฝ่าบาท”




          “คุณชาย  เจ้านี่น้า ตามเรามา” ฮันซลระอากับอาการซุ่มซ่ามของคนสนิท




          “ขอรับคุณชาย”

 











          ร่างสูงที่แอบอยู่บนมุมของหลังคาร้านน้ำชาตวัดปลายดาบใส่คอหอยผู้มาใหม่ที่ย่องมาทางด้านหลังตนเองทันที




          “ยังไวเหมือนเดิมนะท่านพี่จงอิน”




          รอยยิ้มของคนมาใหม่มันทำให้คิ้วเข้มม่นขึ้นแบบไม่ใคร่จะพอใจ




          “มาแบบนี้เจ้าจะเจอดีสักวันนะมุนแทอิล”




          “ฮาๆ นั่นสินะองค์ชายฮันซลกับคนสนิท  ที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นราชองค์รักษ์ไปได้ ตัวบางเสียขนาดนั้น”




          “จงอย่าตัดสินเพียงแค่เปลือกที่ตาเจ้าเห็น  กลับไปรายงานองค์ราชันก่อนไปเดี๋ยวข้าจะไปตามยูซองกลับแล้ว” จงอินเอ่ยบอกแทอิลที่พยักหน้ารับคำก่อนจะค่อยๆ เร้นกายหายไปอย่างไร้รอย



          แต่ยังทิ้งประโยคเด็ดเอาไว้




          “หยกนั่น  ท่านจงใจทิ้งให้อีกฝ่ายเก็บได้สินะ”




          เพราะหยกประจำตัวของชาวทงเย  มีความสำคัญมากกว่าการเป็นเครื่องแสดงตัวตนของตระกูลต่างๆ





          ร่างสูงมิปริปากเอ่ยตอบโต้นอกจากมองตามร่างบางในชุดสีเขียวอ่อนที่เดินตามหลังองค์ชายฮันซลไปติดๆ แต่มิวายสะดุดล้มกับแผงลอยในตลาด




          “เจ้าคนซุ่มซ่าม คิมจุนมยอน”




          เพราะลอบมองจากระยะสูงทำให้จงอินมองเห็นยูซองที่กำลังเลือกซื้อเครื่องประดับอยู่ร้านเดียวกับที่องค์ชายฮันซลและ

จุนมยอนเพิ่งเดินเข้า และอาการที่ทั้งยูซองและองค์ชายฮันซลกำลังยื้อแย่งบางสิ่งนั้น  ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด!!!





          เพราะยูซองที่ใครๆ ได้พบเจอเพียงคราแรกจะเกิดความรู้สึกเอ็นดูกับใบหน้าหวานคมแสนน่ารักประกอบกับลูกตากลมๆ

แต่มันซ้อนความร้ายกาจยามที่ถูกขัดใจ  รวมทั้งพร้อมจะทำลายล้างและเผาผลาญได้ทุกอย่างเมื่อเกิดการโมโห 




          ชายหนุ่มไม่รอช้ากระโดดผลุบลงพื้นก่อนจะสาวเท้าเดินเร็ว ๆ ไปห้ามปราม  ก่อนที่เรื่องราวจะลุกลามใหญ่โต  เพราะดูท่าองค์รักษ์ตัวบางขององค์ชายฮันซลคงมิอาจต้านทานเพลงดาบของยูซองได้





          “เอ๊ะ...เจ้านี่ยังไง  ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะข้าหยิบก่อน”




          “เจ้าต่างหากที่ต้องปล่อย  ตราบใดยังไม่จ่ายเงินก็หาเป็นเจ้าของกำไลหยกชิ้นนี้ไม่”




          “เจ้า...”




          ยูซองที่กำมือแน่นเพราะโมโหคนที่บังอาจมาแย่งของที่หมายตาไว้  จนลืมที่จะพินิจใบหน้าคมคายของชายที่ร่างสูงใหญ่กว่าตนเกือบคืบรวมถึงชายหนุ่มร่างบอบบางอีกคนที่ตอนนี้เกาะแขนอีกคนไว้แน่น





          ฮันซลเริ่มปวดแก้มที่พยายามกลั้นยิ้มเอาไว้เสียมากมาย  เมื่อเห็นดวงตากลมของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสีโอรสที่ถลึงตาใส่แล้วไหนเลยใบหน้าแสนน่ารักน่าชังที่บูดบึ้งยามที่ถูกเขาช่วงชิงของที่หมายตาไว้





          “ฝะ....ฝ่า  เฮ้ย คุณชายแต่ว่าเมื่อกี้ท่านนี้จะหยิบกำไลหยกก่อนนะขอรับ” จุนมยอนที่เห็นท่าไม่ดีเอ่ยขึ้นมาแบบกล้าๆ กลัวๆ





          “เหอะ...แต่ตอนนี้เราจ่ายเงินแล้วก็ย่อมเป็นของเรา”




          ฮันซลว่าพร้อมหยิบถุงเงินส่งให้กับเจ้าของร้านที่ได้มองชายหนุ่มคู่กรณีทั้งคู่ตอบโต้ไปมาเพราะรัศมีของทั้งคู่ยากต่อการเข้าถึง  ในขณะที่ชาวบ้านอื่นๆ ต่างเมียงมองด้วยความสงสัย




          “พอเถอะ” จงอินที่มาถึงทันเวลาก่อนที่ยูซองจะทันได้หยิบดาบที่ห้อยอยู่ข้างกายขึ้นมา





          “แต่ว่า...” ยูซองชะงักไปเมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่จับแขนตนเองไว้  ก่อนจะหันไปมองคู่กรณีด้วยสายตาอาฆาตแต่เมื่อนึกถึงงานที่ตนเองได้รับมอบหมายมาทำให้ต้องข่มอารมณ์โมโหของตนลง




          คิมจงอินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อยูซองยอมที่เลิกราการแย่งชิงกำไลหยก  เขาหันไปมององค์ชายฮันซลที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าคมคายที่มองตามหลังยูซองที่เดินลิ่วๆ จากไปแล้ว




          “เอ๊ะ...ท่านนั่นเอง  นี่หยกของท่านที่ทำตกไว้ตอนช่วย...” จุนมยอนยิ้มอย่างดีใจที่เจอคนที่ช่วยตนเองไว้อีกครั้ง




          “เจ้าเก็บไว้ให้ดีนะ เจ้าคนซุ่มซ่าม”




          “อ้าว...แล้ว...อ้าว”             อีกครั้งที่ร่างบางมองชายในชุดดำสนิทเดินจากไปอีกครั้ง  แล้วไหนเลยคำพูดที่กำกวมไม่สามารถเข้าใจได้อีกและพอหันมาหาองค์ชายฮันซล




          ที่บัดนี้ที่ตรงนั้นหาได้มีไม่




          “ครานี้  ซอยองโฮได้ฆ่าเราแน่ที่ปล่อยคุณชายหายไปจากสายตา จุนมยอนเอ่ย”




          บ่นไปก็เท่านั้น  เพราะจะให้ตามหาท่ามกลางคนมากมายกลางตลาดนัดกลางเมืองก็คงไม่ไหว  เลยตัดสินใจกลับไปรอยังตำหนักองค์รัชทายาทอันดับหนึ่ง




          ส่วนฮันซลที่ลอบเดินตามหลังร่างบางจนมาถึงริมสะพานข้ามคลองใกล้ๆ กับวังหลวงที่ตอนนี้ต้นซากุระที่ปลูกรอบๆ กำลังแข่งกันผลิบานอวดดอกชูชันกันอยู่




          พรึ่บ!!!




          ชั่วขณะเดียวที่เผลอ  ปลายดาบที่ถูกตวัดออกจากฝักก็จ่อเข้าที่คอขององค์รัชทายาทอันดับที่หนึ่งของพูยอ




          “เจ้าต้องการอะไรกันแน่ถึงได้ตามเรามาแบบนี้” ยูซองเอ่ยถามพร้อมกระชับดาบในมือให้แน่นขึ้น




          “ดาบแห่งมาฮัน คมสมดังคำร่ำลือเสียจริงนะ” ร่างสูงเอ่ยอย่างอารมณ์ดีไม่เกรงกลัวว่าคมดาบที่แนบคอตัวเองนั้นจะบาดเข้าเนื้อเลยสักนิด




          แต่เพียงชั่วครู่เดียวกลายเป็นยูซองที่โดนจู่โจมประชิดตัวดาบคู่กายหลุดออกจากมือบาง พร้อมกับเท้าแกร่งเตะดาบไปไกลเกินกว่าจะคว้าไว้ทัน




          “เจ้า!!!  ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” ยูซองที่ตอนนี้โดนกักอยู่ในอ้อมแขนของชายที่ร่างสูงใหญ่กว่าตน  จะขยับหนีก็ไม่ได้เพราะด้านหลังคือต้นซากุระ




          “ถ้าเราไม่ปล่อย  เจ้าจะทำอย่างไรกับเรารึ” ว่าพร้อมกับที่ใบหน้าคมก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสกับแก้มเนียนที่เริ่มมีสีระเรื่อ




          “ข้าก็จะทำแบบนี้” ยูซองกระทืบเท้าลงไปแรงๆ บนเท้าของร่างสูงก่อนจะผลักอีกฝ่ายจนล้มลง พร้อมพุ่งตัวไปคว้าดาบของตนเองขึ้นมาเสียบใดฝักและวิ่งหนีไปทันที  เพราะเพิ่งแน่ใจว่าชายหนุ่มที่ตนเองมีเรื่องด้วยคือองค์ชายฮันซล  องค์รัชทายาทอันดับหนึ่งที่ตนเองรับคำสั่งจากองค์ราชันแจฮยอนมาสืบข่าว





          จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มตอนหยอกเย้าร่างบางในอ้อมแขนเมื่อครู่กลายเป็นเคร่งครึมทันที





          “ท่านพ่อทรงคิดอะไรอยู่นะ  งานนี้ได้เกิดศึกชิงพระชายากันแน่ๆ” เพราะชายหนุ่มแปลกหน้าสองคนที่พบในตลาดและยังไม่นับอีกหลายสิบคนที่ปะปนอยู่ในเมืองหลวงของพูยอที่บ่งบอกว่าเป็นทหารของทงเย






          ทหารหลวงขององค์ราชันจองแจฮยอนที่ขึ้นชื่อเชี่ยวชาญการรบการปกครองที่สุดในสี่อาณาจักร  ที่เมืองน้อยใหญ่ต่างยอมสิโรราบให้  แล้วพูยอจะต่อกรทั้งอาณาจักรทงเยและรอกเจ พร้อมๆ กันได้อย่างไรในเมื่อสี่ห้าปีมานี้ได้เกิดโรคระบาดที่คราประชาชนของพูยอไปเสียจำนวนมาก  ลำพังทหารเพียงไม่กี่พันคนหรือจะสู้ทหารเหยียบหมื่นของรอกเจหรือเรือนแสนของทงเย







                  

.                                                                   +++++++++ที่เหลือ 35%+++++++++++







             “ว่ายังไงบ้าง  จงอิน แทอิล ยูซอง ข่าวที่เราให้ไปสืบ”





             องค์ราชันเอ่ยถามทหารกล้าคนสนิทของตนทันทีเมื่อเข้ามาหารือในที่พักแรมชั่วคราวป่าชายแดนของพูยอและมาฮัน





          “ตอนนี้มีข่าวลือหนาหู  ว่าองค์ชายซึงรีได้ทรงเตรียมการจะอภิเษกกับองค์รัชทายาทอันดับที่สองของพูยอ” แทอิลรายงานก่อน





          “อาจารย์เฒ่าของเราเห็นชอบด้วยรึ”






          “หาเป็นเช่นนั้นไม่พระองค์  เกรงจะเป็นเพราะว่าทางรอกเจจะใช้กำลังด้านการทหารบังคับข่มขู่เสียมากกว่า” จงอินเอ่ยเสริมเพราะเขาได้เข้าไปสืบยังที่ตั้งของกองทหารของรอกเจที่เริ่มยกกำลังพลมาประชิดชายแดนของพูยอแล้ว





          “มิน่าเล่า  อาจารย์เฒ่าถึงได้อยากให้เรายกทัพมาตีเอาพูยอเสียนักหนา” แจฮยอนเอ่ยขึ้นมาเบาๆ





          “เมืองที่มีกำลังทหารเข้มแข็งพอจะต่อกรกับรอกเจได้ก็มีเพียงทงเยเท่านั้น  ตามที่กระหม่อมคาดการณ์องค์ยุนโฮทรงประชวรเรื้อรังมานานแล้ว  และด้วยองค์รัชทายาทของพูยอทั้งสองยังทรงพระเยาว์นัก  มิอาจขึ้นปกครองบ้านเมืองให้อยู่รอดปลอดภัยได้หากมิมีทงเยคอยหนุนหลัง” แทยงที่นั่งเงียบฟังเงียบๆ ตั้งแต่แรกเอ่ยขึ้น






          “ง่ายๆ หากไม่ยอมเป็นเมืองลูกหลวงของทงเย  ฝ่ายพูยอก็ต้องส่งบรรณาการมากระชับมิตรกับทงเย เช่น ส่งองค์หญิงสักพระองค์มาเป็นพระสนมขององค์ราชัน” แทอิลเสริมพร้อมกับจิ้มของว่างที่ทหารเพิ่งนำมาตั้งโต๊ะเข้าปากแบบไม่ใส่ใจใครสักนิด  โดยมิรอที่จะให้องค์ราชันเอ่ยอนุญาตให้ทานได้





          “ก็จริงเหมือนแทอิลพูดนะ  องค์ยุนโฮทรงดำริแต่คราแรกยอมที่จะตกเป็นเมืองลูกหลวงของทงเย  มากกว่าจะส่งองค์หญิงมาถวายตัวเป็นสนม  ลำพังทหารพูยอหยิบมือเดียว  กองทัพเราปราบได้คงใช้เวลาไม่ครึ่งก้านธูป” ยูซองบอกมาบ้าง





          “พูยอไม่มีองค์หญิงมาสี่ชั่วอายุคนแล้ว” คิมจงอินเอ่ยบอกในขณะที่คนอื่นต่างเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจรวมถึงองค์ราชันจองแจฮยอนด้วย  ร่างสูงหันไปทูลแกมยิ้มๆ องค์ราชันต่อไปว่า





          “ชาวพูยอต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า องค์ชายน้อยพระพักตร์งามผ่องเพียงเพ็ญฉาย  น้ำใจงามล้ำเลิศคู่ควรค่าเมือง”





          “อะไรจะขนาดนั้น  เราชักอยากจะยลโฉมองค์ชายน้อยเสียแล้ว...ว่าแต่พระนามว่าอะไร  พวกเจ้ารู้หรือไม่”





          “โดยอง พะย่ะค่ะ” กลายเป็นแทยงที่ตอบก่อนผู้อื่น




          “โดยอง  องค์ชายน้อย  หมอเทวดาที่ไม่ว่าโรคใดในโลกนี้ก็รักษาได้”





          เหล่าทหารคนสนิทต่างสังเกตเห็นเนตรคมขององค์ราชันแจฮยอนฉายแววครุ่นคิด...นิ่งลึกจนเกินไป





          “หากพระองค์กระวนกระวายใจนัก  ก็ทรงยกทัพถล่มพูยอเสียในสามสี่ทิวาราตรีนี้เถิด” ยูซองเอ่ยทีเล่นทีจริง





          “สมเป็นทหารเอกของเราเลยยูซอง   แทยงยามรุ่งจงนำกองทหารกลับทงเยไปเตรียมทัพเสียโดยด่วน แล้วคอยฟังคำสั่งจากเรา  ไม่เกินวันพรุ่งเราจะยกทัพเข้าตีเมืองพูยอ”





          “แล้วพระองค์...”




          องค์ราชันแจฮยอนหันมาสบตาจงอินที่ถามขึ้นก่อนจะตรัส





          “เราจะอยู่สังเกตการณ์ที่พูยอเสียเอง”





          “งั้นกระหม่อม แทอิลจะไปเตรียมการณ์กับแทยงเอง  ส่วนยูซองก็อยู่คอยอารักษ์ขาฝ่าบาท” จงอินทูลเสริม





          “เราฝากความคิดถึง...หาลู่ฟางด้วยนะแทยง”





          เหล่าทหารคนสนิทขององค์ราชันต่างแยกย้ายกลับกระโจมที่พักของใครของมัน  มีเพียงลีแทยงเท่านั้นที่เดินไปนั่งจ้องกองไฟที่หน้ากระโจมใหญ่ขององค์ราชันโดยไม่แม้จะกลับไปกระโจมของตนเองเพื่อพักผ่อน  หลังจากเดินตรวจตรารอบค่ายที่พักเห็นว่าทุกอย่างปกติดีจึงได้หย่อนกายลง






          ใบหน้าคมคายที่ปกติจะมีรอยยิ้มเป็นนิจเหลือเพียงใบหน้าที่เคร่งครึม  ผมสีเงินที่ยาวละต้นคอโดนลมพัดจนฟูฟ่องผู้เป็นเจ้าของก็หาได้สนใจไม่    เงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ทอแสงนวลอยู่บนฟากฟ้าที่คืนนี้ไร้ดวงดาวใดๆ พร้อมกับบอกตนเอง...ว่าเป็นแค่กระต่ายป่าอย่าริที่หมายจันทราที่อยู่สูงเกินเอื้อม









          จงเจียมตัวว่าเป็นได้แค่ทหารที่รับใช้ฝ่าพระบาท

          อย่าได้ใฝ่สูงเกินศักดิ์ที่จะคว้าพระอนุชาลู่ฟางแห่งทงเยมาเชยชิดแนบใจลีแทยง

         









. +++++++++tbc+++++++++++








ในพาร์ทของแทเตนล์และฮันตะเราจะลงต่อจากที่ลง Pure Love จบในหน้าฟิคนี้เลยนะคะ

เพราะถึงแจโดจะจบแต่คู่นี้ก้จะมีบทบาทในอีก2คู่ที่เหลือ   ต้องอ่านคู่นี้ก่อนถึงจะไปฟินเต็มที่กับคู่ที่เหลือได้

แล้วเจอกันตอนหน้า     จะมาช้ามาเร็วขึ้นอยู่กับคนอ่านเม้น+สครีมในแท๊กนะ 5555555

บางทีลงฟิคไปแต่มี่ฟีดแบคเราก็ไปไม่ถูกเหมือนกันไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ ><

ร่วมด้วยช่วยกันหวีดที่ #PLJaeDo







ฮันตะ(ฮันซล-ยูซอง)  แทเตนล์ (แทยง-ลู่ฟาง) เปิดตัวแล้วนะคะ

ในพาร์ทของ Pure Love (15ตอนจบ) จะเป็นคู่แจโดหลัก (องค์ราชัน-องค์ชายน้อยแห่งพูยอ)  และจะตามด้วย The Moonlight ของแทเตนล์(ราชองค์รักษ์ แทยงกับพระอนุชาลู่ฟาง) ปิดท้ายด้วย My Sunshine (องค์ชายฮันซลกับยูซององค์ชายไร้ศักดินาแห่งมาฮัน)

ร่วมด้วยช่วยกันหวีดที่ #PLJaeDo

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

627 ความคิดเห็น

  1. #596 pinkshoes (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:43
    น้อนนนนนน
    #596
    0
  2. #592 ReallyRy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 18:39
    ปกป้องน้องด้วยนะคะ
    #592
    0
  3. #578 ploy wty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:56
    ฝ่าบาทต้องชิงองค์ชายโดยองมาไว้ข้างกายแล้วนะเพคะ
    #578
    0
  4. #573 chatthidakaraket (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 18:14
    อ้ายยยชอบเรื่องนี้ๆฟินไปยาวๆ
    #573
    0
  5. #572 jn_leejn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 16:27
    ยูซองกับองค์ชายใหญ่น่ารักมากกก
    #572
    0
  6. #563 Panda~~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 23:17
    องค์ราชันจะรู้ไหมว่าเจ้าโดยองกับองค์ชายน้อยคือคนเดียวกัน

    สงสารแทยง แอบรักลู่ฟางแน่ๆเลย
    #563
    0
  7. #543 Smilw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:20
    ศึกชิงพระชายา
    #543
    0
  8. #531 jubjang21 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 07:38
    ไปค่ะ แจฮยอนต้องสู้55555555
    #531
    0
  9. #521 puzzle97 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 15:21
    ไปชิงองค์ชายน้อยมาให้ได้ค่ะ องค์ราชา
    #521
    0
  10. #513 anndirus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 08:16
    แจฮยอนเตรียมทัพแล้ว อย่างนี้องค์ชายน้อยจะโกรธไหมคะ ทุกอย่างมันมีความจำเป็นเนาะ;----;
    คู่แทเตนล์นี่เหมือนจะดราม่า หน่วง ๆ หน่อยรึเปล่าคะ ความรักระหว่างองครักษ์กับองค์ชายเนี่ย TT
    #513
    0
  11. #478 cyn'dy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 19:01
    โว้ยยย อย่างนี้สิค่ะะะะะอูแจจจจ ฮรือออออ ศึกชิงนางค่ะ เอ๊ะ นางหรือนายกันนะ 55555555 นึ่ไงงง สาเหตุที่ยุนโฮที่เป็นอาจารย์เฒ่าของอูแจ ยอมให้ทงเยมาตีเมือง
    #478
    0
  12. #333 BBelliZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 00:46
    จะติดตามทุกคู่เลยยย
    ชอบบบบบ ><
    #333
    0
  13. #321 UbieCerf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 16:04
    น่าติดตามทุกคู่เลยยยยยรอออออ
    #321
    0
  14. #319 แม่ดาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 23:34
    กรีสหนักมากกกกก ติดตามทุกคู่เลยค่ะ อร๊ายยยยยย >..<
    #319
    0
  15. #287 kyosan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 01:26
    ติดตามมมมมทุกคู่
    #287
    0
  16. #280 ihome_mie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 14:01
    ชอบบมากกก รอลุ้นองค์ชายฮันซลกับยูซองอยู่นะคะ
    #280
    0
  17. #147 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 13:52
    แง อยากให้แต่งจอห์นอิลด้วย แต่ทั้งคู่เป็นแค่ทหาร ;_; เสียจุย อยากอ่านให้ครบคู่เลย แหะๆ
    #147
    0
  18. #82 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 22:14
    งื้ออออ
    #82
    0
  19. #61 ปงจี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:42
    รู้สึกเขินแปลกๆ55555555555
    #61
    0
  20. #55 บยอนนี่น้อย() (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 09:05
    แจฮยอนแอบบุกไปชิงตัวโดยองมาเลย -,,-
    #55
    0
  21. #54 lemoneyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 06:52
    แจฮยอนจะยกทัพไปแล้ว~ องค์ชายน้อยไม่ต้องแต่งงานแล้ว แต่จะโกรธองค์ราชันไหมนะ~
    #54
    0
  22. #53 najar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 06:28
    ถ้าแจฮยอนให้ยกทัพมาตีพูยอแบบนี้ องค์ชายน้อยได้โกรธแน่ๆ
    แล้วไหนจะฐานะที่แท้จริงของทั้งคู่ที่จะถูกเปิดเผยอีก ... กลิ่นดราม่าเริ่มออกแล้วค่ะ
    คู่แทเตนล์แอบมีหน่วงๆ ?.?
    #53
    0
  23. #52 xoxo1234 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 06:01
    มีความไคโฮ >< ดีมากๆเลย รอแจโดนะคะ 555555 ชอบๆ มาต่ออีกเร็วๆน้าา
    #52
    0
  24. #51 Littelmilk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:14
    คือดีทุกคู่ แถมมีไคโฮมาอีก ดีต่อใจมากค่ะไรท์ รออ่านอยู่นะคะ
    #51
    0
  25. #50 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:43
    เอาแล้วๆ
    #50
    0