[NCT] Pure Love จอมใจองค์ราชัน II [ JaeDo]

ตอนที่ 12 : Chapter 11 : สาสน์ด่วนจากทงเย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    24 พ.ค. 59

[Fic NCT]  Pure Love  [ #JaeDo , #TaeTen , #HanTa ft. Johnil]

By winata

Chapter  11 : สาสน์ด่วนจากทงเย

 





            ร่างสูงที่อยู่ในขุนศึกเฉกเช่นเมื่อเช้านี้   โดยที่ไม่คิดจะเข้าไปร่วมวงหรือเตรียมตัวไปร่วมในงานเฉลิมฉลองของพระองค์นั้นทำให้องค์ราชันแจฮยอนอดไม่ได้ต้องเดินมาหาเจ้าตัวที่บัดนี้      ใบหน้าคมคายที่มีเส้นผมสีเงินที่เริ่มยาวจนแตกทรงแล้วนั้นเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่ดาวน้อยใหญ่ต้องเปล่งแสงระยิบระยับ




            “มีสิ่งใดที่มันกวนใจเจ้ารึแทยง”




            “...” ความเงียบของลีแทยงคือสิ่งที่องค์ราชันแจฮยอนคุ้นเคย  บางคราทรงสนทนามากมายหลายประโยคก็ตอบมาเสียแต่คำตอบรับ




            “น้ำฟ้า” เสียงทุ้มของทหารคนสนิทเอ่ยขึ้นทำให้องค์ราชันถึงกับรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี  เพราะเหยี่ยวส่งสาสน์ตัวนี้คือของพระอนุชาลู่ฟาง   ราวกับรู้เจ้าเหยี่ยวหิมะสีขาวปลอดก็ร่อนมาเกาะยังแขนของลีแทยงก่อนจะยื่นขาที่มีสาสน์อยู่ให้ร่างสูงที่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด  มือของแทยงถึงสั่นนักพอร่างสูงปลดกระบอกสาสน์แล้วเจ้าน้ำฟ้าเหยี่ยวหิมะโผขึ้นบินวนเป็นวงกลมราวกับรอคำตอบอยู่




            “ฝ่าบาท  พระอนุชาลู่ฟางทรงโดนลอบปลงพระชนม์พ่ะย่ะค่ะ”  แจฮยอนแย่งสาสน์ในมือแทยงมาอ่านอย่างรวดเร็วก่อนที่พระองค์ขบพระกรามแน่น 




            “ห้าราตรี  งั้นรึ”




            “กระหม่อมจะกลับทงเยเสียเดี๋ยวนี้” แทยงเอ่ยทูลอย่างรวดเร็ว  เป็นจังหวะเดียวที่ทั้งยูซอง  แทอิล  จงอินรวมถึงองค์ชายน้อยโดยองเข้ามาสมทบพอดีเพราะเห็นท่าทางเคร่งเครียดขององค์ราชันแจฮยอนและลีแทยง




            “อย่าวู่วามไปลีแทยง”




            “เจ้าจะขว้างทำไมแจฮยอน  ข้าต้องรีบไป  น้องลู่ฟางกำลัง...” แทยงแทบอยากผลักเพื่อนรักที่เป็นถึงเจ้าหัวเหนือของตนออกให้พ้นทางหากไม่ใช่ยามหน้าสิ่วหน้าขวาน  คำพูดพวกนี้จะไม่วันออกมาจากปากทหารเสือคนสนิทเด็ดขาด





            “เกิดอะไรขึ้น” ยูซองเอ่ยถามขึ้นมององค์ราชันสลับไปมากับลีแทยง




            “พิษฮวากุน   หรือเนี้ย  เรานึกว่าจักหมดไปเสียแล้วตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน” องค์ชายน้อยที่ทรงก้มลงเก็บสาสน์ขึ้นมาอ่านแล้วต้องตกพระทัยเมื่อจู่ๆ ก็โดนลีแทยงปาดเข้ามาจับพระอังสาเขย่าไปมา




            “พระองค์จะทรงรักษาได้หรือไหม   ทรงเป็นหมอเทวดาแห่งพูยอไม่ว่าโรคได้ก็รักษาได้ใช่หรือไม่” แทยงเอ่ยถามเสียงสั่นอย่างมิเกรงกลัวพระอาญาจากองค์ราชันของตนที่มองมาด้วยพระเนตรที่นิ่ง




            “เราไม่รู้หรอกท่านแทยงว่าจะรักษาได้หรือไม่  เพราะเราต้องรู้ก่อนว่าพระอนุชาลู่ฟางได้รับพิษเข้าไปมากเท่าใดแต่ที่อ่านดูอาการแล้วนั้น  จัดว่ามากพอสมควรเราทำได้เพียงแค่ประวิงเวลาให้พิษฮวากุนแล่นเข้าสู่หัวใจช้าได้เท่านั้น  เพราะพิษชนิดนี้ใช่ว่ากินยาแล้วจะถอนพิษได้” องค์ชายน้อยโดยองหันไปมองสบตากับคุณข้าหลวงยอนฮวา  ก่อนที่คุณข้าหลวงจะเดินตรงไปยังเรือนยาหลวงเพื่อเตรียมสิ่งที่องค์ชายน้อยต้องการแม้ไม่เอ่ยปากก็รู้




            “หากจะชะลอพิษได้จะอยู่ได้มากกว่าห้าราตรีหรือไม่”




            “พนันกับกระหม่อมไหมฝ่าบาท” ครานี้องค์ราชันแจฮยอนถึงกับหลุดแย้มพระโอษฐ์ออกมาเพราะพระเนตรเรียวรีที่สุกใสมันฉายแววตอบกลับมาให้พระองค์ใจชื้นขึ้นว่าหากหมอเทวดาแห่งพูยอได้ลงมือรักษาเองแล้วนั้นไม่ว่าโรคใดก็รักษาหาย




            “เมื่อกี้นี้...”




            “ไม่เป็นไรหรอกท่านแทยง  เราเข้าใจไม่ถือโทษโกรธเลยเสียด้วย  โน้นพี่หญิงมาแล้วเราจักอธิบายให้ท่านฟัง” พระหัตถ์บางที่ยามนี้กลับเป็นฝ่ายสอดประสานพระหัตถ์หนาขององค์ราชันแห่งทงเยเอาไว้เสียเอง




            “จงเอาปิ่นยาของเรา ปักไว้ที่ปลายพระอนามิกาหากมีเลือดไหลซึมออกมายังปลายปิ่นก็อย่าได้ตกใจไปปิ่นยาของเราจะช่วยชะลอพิษ   หากท่านควบม้าเร็วไปภายในสามชั่วยามหลังที่พิษซึมเข้าไปในเส้นเลือดอย่างน้อยก็ชะลอไปได้เกือบ12ราตรี”




            “ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะพระคู่หมั้น” หลังรับซองปิ่นยาจากคุณข้าหลวงแล้วลีแทยงก็มุ่งหน้าไปยังคอกม้าหลวงของวังพูยอทันที




            “หากพระองค์จะเสร็จกลับทงเย  ก็จงไปเมื่อรุ่งสางเพราะยามนี้กระหม่อมไม่ไว้ใจให้พระองค์ทรงเดินทางยามราตรี”




            ครานี้องค์ราชันถึงกับตรัสไม่ออกเพราะพระคู่หมั้นเอ่ยดักทางพระองค์ไว้เลยได้แต่พยักหน้าให้เหล่าทหารคนสนิทไปเตรียมการเดินทางกลับทงเยทั้งที่ตามกำหนดการเดิมทรงจะอยู่เยี่ยมเยียนพระอาจารย์เสียสองสามวัน




            “พระอนุชาลู่ฟางทรงเข้มแข็งมาก  อย่าทรงวิตกไปเลย”




            “จะให้พี่วางใจได้เยี่ยงไร ครานี้พวกมันจักกำแหงหาญยิ่งนักถึงขั้นลอบวางพิษลู่ฟาง  เจ้าเด็กน้อยน่าสงสารนั้นแค่เดินไม่ได้ก็น่าสงสารพอแล้วนี่ยัง...”




            “เดี๋ยวก่อน  ท่านบอกว่าลู่ฟางเดินไม่ได้ นี่มาตั้งแต่กำเนิดหรือว่าเกิดอะไรขึ้น” เพราะทรงประทับกันอยู่สองพระองค์ทำให้สามารถใช้ภาษาเป็นกันเองได้เหมือนดังเดิมก่อนจะรู้ฐานันดรที่แท้จริงของกันและกัน





            “เกือบสิบปีแล้ว หลังจากที่เรากลับไปพูยอครั้งที่เดินทางมาท่องเที่ยวพร้อมกับพระอาจารย์  เกิดเหตุลอบปลงพระชนม์ท่านพ่อท่านแม่ของเรา  ฝ่ายกบฏจับน้องลู่ฟางที่ตอนนั้นยังเด็กนักกรอกยาพิษหวังให้ตายตามท่านพ่อท่านแม่ไป  แต่น้องลู่ฟางดวงแข็งมากกว่าเรากับเหล่าอินทรีทมิฬจะบุกเข้าไปช่วยได้ก็ผ่านไปเกือบ3วันแล้ว” ครานี้โดยองถึงกับยิ้มแก้มปริเมื่อได้ฟังเพราะองค์ชายน้อยฉายาหมอเทวดาที่ได้รับการกล่าวขวัญถึงในหลายอาณาจักรพอรู้สาเหตุการเดินไม่ได้ของพระอนุชาลู่ฟางแล้ว





            “พิษในครานั้นคงจักเป็นพิษฮวากุนแน่ๆ หากไม่เคยได้รับพิษมาก่อนพิษชนิดนี้แม้จะโดนเพียงน้อยก็จะสิ้นใจภายชั่วอึดใจแต่นี้องค์ชายลู่ฟางกลับเพียงกระอักเลือดออกมาก่อน” แล้วพลันโดยองก็ต้องเป็นฝ่ายเสหลบเนตรคมๆ ขององค์ราชันแต่มิวายหมั่นไส้จนต้องหยิกแขนแกร่งเบาๆอย่างมิกลัวเกรงพระอาญา




            “เวลาเจ้าเอ่ยถึงการรักษาราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่เสียจริง”




            “ท่าน...อึ้ย...

  เราจะกลับตำหนักแล้วคงต้องไปช่วยพี่หญิงเตรียมของหลายสิ่ง”




            “เราจะเดินไปส่งเจ้ายังตำหนักเองเด็กน้อย”  ทั้งคู่ต่างเดินจูงมือไปอย่างเงียบๆ ต่างใช้เสียงของหัวใจซึมซับบรรยากาศดีๆเอาไว้




            “เสียใจหรือไม่ที่นับจากพรุ่งนี้ไปเจ้าต้องจากพูยอไปทงเย” เอ่ยถามเด็กน้อยตัวบางที่ตอนนี้แหงนคอมองสบตากันอยู่




            “ไม่เสียใจสักนิด  ใช่ว่าไปแล้วเราจะกลับเยี่ยมพูยออีกไม่ได้หรือว่าท่านจะจงใจกักขังเราไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน”





โดยองพูดได้เพียงเท่านั้น  เมื่อใบหน้าคมขององค์ราชันแจฮยอนก้มลงมาประทับริมฝีปากไว้กับริมฝีบาง  องค์ชายน้อยลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีก่อนหลับตาพริ้มลงเมื่อริมฝีปากทั้งยังคงประกบกันแน่นิ่ง  แล้วริมฝีปากขององค์ราชันค่อยๆ ดูดเม้มกลีบเนื้อนุ่มเบาๆ มือหนาที่จับรั้งต้นแขนเรียวเลื่อนลงรั้งเอวบางให้มาแนบชิดพร้อมกับส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายใน




            รสจุมพิตที่แสนอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อน  มือบางขยุ้มฉลองพระองค์ขององค์ราชันเอาไว้เป็นหลักยึด ริมฝีปากได้รูปค่อยๆ ถอดถอนออกมาอย่างอ้อยอิ่งแต่ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ไม่อยากผละห่างไปไหน  โดยองต้องก้มหน้าหลบเสียเอง




            “เราจะอดใจรออีก3เดือนได้อย่างไร”




ถูกแล้วอีก3เดือนข้างหน้าถึงจะได้ฤกษ์งานอภิเษกสมรสระหว่างองค์ราชันแจฮยอนและองค์ชายน้อยโดยอง  ที่ต้องไปเตรียมศึกษาขนบธรรมเนียมต่างๆ ยังทงเยในฐานะว่าที่องค์รานี




“งั้นเอาฤกษ์สะดวกเลยดีไหม อีก3วันแต่งกันเลย” โดยองเหย้าเพราะเห็นสีหน้ายุ่งๆ ของร่างสูงที่ยังตระกองกอดตนอยู่ไม่ยอมปล่อยให้เดินเข้าตำหนัก




“ดีอย่างเจ้าว่า  กลับไปทงเยเราจัดการเรื่องลู่ฟางเสร็จแต่งงานเข้าหอกันเลยดีกว่า”





“พระองค์!







“เลือดเนื้อหน่อกษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ  ขอบใจมากเด็กน้อยที่ชี้แสงสว่างให้แก่พี่” พูดจบแจฮยอนก็จูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียนก่อนจะเดินผิวปากกลับไปยังตำหนักเรือนรับรองที่องค์ราชันยุนโฮจัดไว้ให้พำนัก








                                   ++++++++++ #PLJaedo ++++++++++++




ม้าเร็วทั้งสามตัวที่กำลังวิ่งฮ้อเต็มฝีเท้าเพื่อแข่งกับเวลาที่ต่างล้วนรู้ดีว่ามันหมายถึงอีกหนึ่งชีวิตที่เป็นดวงใจขององค์ราชันทงเยและดวงใจของลีแทยง  แม้เจ้าตัวจะเคยแม้จะพูดออกมาแต่การกระทำต่างๆ ล้วนแสดงออกทุกครายามอยู่ใกล้พระอนุชาแห่งทงเย







“ท่านแทยง”






ร่างสูงหันไปมองว่าที่องค์รานีที่มีสีหน้ายุ่งยากใจทั้งที่เมื่อกี้ยังยิ้มแย้มอยู่เลยชั่วพริบตาที่องค์ราชันแจฮยอนโดนยูซองลากไปตัดสินปัญหาที่ขบคิดกับจงอินไม่ออก






“จำไว้  หากคราใดที่โลหิตไหลผ่านนาสิกต่อให้ร้อยหมอเทวดาก็ไม่อาจจะช่วยไว้  เมื่อครู่เรามิอาจเอ่ยตรงมาตรงๆต่อหน้าพระพักตร์องค์ราชันได้”  ดวงตาคมหลับลงก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่พร้อมกับแววตาเด็ดเดี่ยว





“กระหม่อมจะรีบกลับทงเยเร็วที่สุด”





“นอกจากปิ่นยาแล้ว  ยังมีนี้ยาเกสรพันราตรีฮวาที่ทำอย่างไรเสียก็ได้ให้พระอนุชาทรงดื่มให้บรรเทาพิษก่อนเราจะไป      แต่เราควรบอกท่านให้รู้เอาไว้  โทษของมันหากไม่ใช่ผู้มีพิษอยู่ในตัว  ยาชนิดนี้จะทำลายการมองเห็นของผู้กินมันเข้าไป”






ครานี้โดยองจำต้องเอ่ยสิ่งที่สำคัญที่สุดราวกับว่าที่องค์รานีรู้...รู้ว่าวิธีใดที่ลีแทยงจะเลือกใช้เพื่อให้พระอนุชากินยาชะลอชนิดนี้เข้าไปและรู้อีกว่าเหตุใดจึงเลือกที่คุยกับเขาตามลำพัง  หากองค์ราชันแจฮยอนทรงรู้ย่อมห้ามเป็นแน่แท้






“ท่านรู้ใช่ไหม  ว่าองค์ราชันรักท่านเฉกเช่นพระอนุชาร่วมสายโลหิตและสหายรักที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ที่ตายแทนกันได้”




“...”






“เพราะฉะนั้น  หากต้องเลือกเพียงหนึ่งท่านน่าจะเดาได้ว่าองค์ราชันจะเลือกผู้ใด” มือหนากำขวดยาใบเล็กแน่น






“ทรงอย่าเป็นกังวลเลย  ก่อนรุ่งสางพระอนุชาจะได้เสวยยานี้แน่ๆ กระหม่อมขอทูลลา” แทยงเอ่ยก่อนจะรีบมุ่งยังไปคอกม้าหลวงเพื่อจะควบม้าเร็วคู่ใจกลับทงเย   แต่ร่างสูงต้องแปลกใจที่เห็นเพื่อนสนิทรวมถึงราชองค์รักษ์ของว่าที่องค์รานีรออยู่ก่อนแล้ว






“ฝ่าบาทให้เราสองคนช่วยอารักษ์ขาเจ้าจนกว่าจะถึงทงเย” แทอิลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ โดยไม่สนใจซอยองโฮที่ยังยิ้มพรายบนใบหน้าคมราวกับไม่มีเรื่องทุกข์อย่างระคนหมั่นไส้






“ช่องเขาขาดทางลัดนั้น   ถ้าพวกเราโจมตีจากมุมสูงคงจะป้องกันเพราะงั้นกันพรางตนให้เหมือนทั้งสามคนอย่างน้อยก็เดายากว่าใครคือเจ้านะแทยง” ซอยองโฮเป็นผู้ฟังดีก่อนจะหยิบเกาทัณฑ์คู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่พร้อมกับผ้าปิดหน้าที่เหมือนกับแทอิลและแทยงสวมอยู่แล้วไม่มีผิด   ตอนนี้พวกเขาเปรียบประหนึ่งแฝดสาม






“เราจะนำเองแล้ว  แทอิลอยู่ตรงกลางแล้วท่านแทยงปิดท้าย  ถ้าผ่านช่องเขาขาดรอยต่อแผ่นดินรอกแจและพูยอตอนไหนแล้วค่อยเปลี่ยน” ยองโฮเอ่ยขึ้นเพราะยังไงซะตนเองก็ชำนาญพื้นที่มากกว่าอาคันตุกะจากต่างแดน











ม้าเร็วทั้งสามตัวที่มีแผ่นหนังห่อหุ้มที่กลีบเท้าทั้งสี่ข้างเพื่อป้องกันเสียงดังยามที่ฮ้อควบผ่านหมู่บ้านต่างๆ กว่าจะออกนอกเมือง ใจจริงแทยงจะฮ้อม้าคู่ใจนำเพื่อร่วมทางทั้งสองเป็นอย่างมากแต่มิอาจทำได้เพราะอย่างไรเสียฝ่ายกบฏที่เตรียมสุ่มรอโจมตีระหว่างทางกลับถึงทงเยคงอยู่ที่ใดที่หนึ่ง  ตามหลักภูมิศาสตร์แล้วบริเวณที่หน้ากลัวที่สุดคือช่องเขาขาดหากโดนพลธนูโจมตีคงรอดยาก   แต่ครานี้พวกเขาจำต้องผ่านเส้นทางนั้นเพื่อร่นระยะการเดินทางยิ่งเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปเท่าใดแทยงยิ่งรู้สึกหน่วงในใจ









หากอรุณรุ่งทอแสงเกือบตรงหัว

หากโลหิตไหลผ่านนาสิกคราใด

คงถึงคราจักต้องจากลากันไกล

เกินกว่าหมอเทวดาจะช่วยได้

 







สองมือหนาที่กำสายบังเหียนก่อนจะกระตุกเร่งม้าคู่ใจให้ฮ้อฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม  พร้อมกับที่คิดถึงเหตุการณ์ในอุทยานหลวงส่วนพระองค์ขององค์ราชันแจฮยอน  หลังที่ทรงเสวยพระสุธารสชาแล้วเจตนาทิ้งให้เขาอยู่กับพระอนุชาเพียงลำพัง





“ท่านพี่เปรยว่า  ท่านพี่แทยงประสงค์จะขอปลดประจำการไปอยู่ยังชานเมือง”





“ลีแทยงพะย่ะค่ะพระอนุชา  มันมิบังควรหากจะทรงเรียกกระหม่อมอย่างสนิทสนมมันจะไม่สมพระเกียรติของพระองค์”






ลู่ฟางพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาเย็นชาจากบุรุษที่ตนเองปักใจมาตั้งแต่เด็กๆ





“เกลียดเรามากเสียจนอยากจะหนีหน้า  กระนั้นเชียวหรือท่านแทยง”




“...”





“หากไม่เห็นคุณค่าก็ทำลายมันทิ้งไปเสีย  อย่าเก็บเอาไว้อีกเลย” เสียงหวานที่สั่นเครือก่อนที่มือวางจะวางนกกระเกรียนสีขาวตัวน้อยลงโต๊ะหินก่อนจะหันไปพยักหน้าให้นางข้าหลวงมาเข็นรถกลับไปยังห้องทรงงาน






ดวงตาคมมองตามหลังร่างบอบบางที่ดูบอบบางราวกับกระเบื้องแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากลีแทยงจับต้องแรงๆ  ต่อให้รักมากแค่ไหนคนอย่างลีแทยงก็มิบังควรที่อาจเอื้อมไปโน้มดอกฟ้าให้ร่วงลงสู่ดินเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าลู่ฟางพิการเป็นเช่นนี้เพราะใคร  ลูกหลานของสายเลือดที่ก่อกบฏเพื่อล้มล้างองค์ราชันองค์ก่อนไม่มีสิทธิ์ที่จะยืนอยู่ตรงนี้เสียด้วยซ้ำหากไม่ใช่พระมหากรุณาธิคุณขององค์ราชันแจฮยอน  วันนั้นแทยงทำได้แค่เพียงหยิบนกกระเรียนตัวน้อยแนบอกก่อนจะรีบซุกในเสื้อยามที่องค์ราชันเสด็จกลับมา





“เจ้าว่าถึงเวลาที่ลู่ฟางจะแต่งงานได้รึยัง”






“...”





“ครานี้ถ้าเราเสร็จธุระที่พูยอแล้ว   คงต้องหาคนมาดูแลลู่ฟางเสียแล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเสียลีแทยง”





“สุดแล้วแต่พระองค์เถอะ  กระหม่อมคงต้องขอทูลลาใกล้เวลาจะฝึกยุทธ์ประจำกองแล้ว” แทยงตัดบทเสียเอง





“เจ้าไม่อยากเป็นน้องเขยเราจริงๆหรือ  ไม่สิไม่รักลู่ฟางเลยสักนิดหรือแทยง  น้องเรารู้สึกอย่างไรหากเจ้าไม่ตาบอดก็คงมองออก”





“...” แทยงไม่ตอบอะไรนอกจากถวายความเคารพแล้วเดินจากไปทันที   แล้วถ้าหากรู้ว่าจะมีเวลาเหลือสิบกว่าราตรี





ลีแทยงสาบานได้เลยว่าวันนั้นจะไม่ปากหนักตอนที่องค์ราชันตรัสถาม

 




เฟี้ยว...เฟี้ยว  เสียงของลูกเกาทัณฑ์จากพวกสุ่มโจมตีจากด้านบนที่มีไม่ทำกว่าสิบคนทำให้แทยงต้องหยิบดาบคู่ใจมาปัดป้องระหว่างควบม้าเข้าใกล้ช่องเขาขาด




ฉึก





“โอย”





“แทอิล” แทยงเรียกเพื่อนลั่นเมื่อเห็นว่าลูกเกาทัณฑ์ปักที่หัวไหล่เพื่อนจนเกือบทะลุ






“รีบไปเร็วที่สุด   เรากับยองโฮจะถ่วงเวลาไว้” แทอิลเอ่ยเสียงสั่นเพราะท้องฟ้าเปลี่ยนสีบ่งบอกอีกไม่กี่อึดใจจะสว่างแล้วยิ่งแทยงไปช้าเท่าไหร่ความหวังที่จะช่วยพระอนุชาก็จะยิ่งริบรี่ลงเรื่อยๆ






“ไป๊ลีแทยง  จงอย่าคิดมากหากรอดไปได้เจ้าจะต้องเลี้ยงสุราเราเสียเจ็ดวันเจ็ดคืน”











“ฝากด้วยนะแทอิล  ท่านยองโฮ”




ร่างสูงค้อมศีรษะให้เพื่อนรักและองค์รักของว่าที่องค์รานีเพราะไม่อาจรู้ได้ว่าสถานการณ์ข้างหน้าจะเป็นเช่นไร 








แต่ตอนนี้ต่อให้ฝ่าทั้งกองทัพเพื่อกลับทงเย    ลีแทยงก็พร้อมจะชักดาบออกมาสู้เพื่อให้ได้กลับไปเจอพระอนุชาลู่ฟางอีกครั้ง!

 

 

 

 





++++++++++++TBC+++++++++++







อัพแล้วน้าหลังจากหายไปนาน

ฟีลเรามันหายไป T^T

แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว

แล้วเจอกันตอนหน้า

 


 

*****ขอบคุณทุกคอมเม้นและสครีมแท๊ก #PLJaedo *************

 

 

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

627 ความคิดเห็น

  1. #623 123 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 12:12

    ลู่ฟาง อย่าเป็นอะไรนะลูก

    #623
    0
  2. #585 ploy wty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:33

    แทยงไปให้ทันนะ

    #585
    0
  3. #566 Panda~~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 14:39
    ฮือออ แทยงต้องไปช่วยลู่ฟางให้ทันนะ แล้วก็ยอมรับรักลู่ฟางด้วย
    #566
    0
  4. #551 iamchnp_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 16:35
    สงสารลู่ฟาง แทยงต้องช่วยน้องให้ได้นะ
    #551
    0
  5. #537 jubjang21 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 14:50
    ฮือออออออออ แทยงต้องไปช่วยลู่ฟางให้ทันนะ-/\-
    #537
    0
  6. #486 cyn'dy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 21:11
    ฮรือออ แทยงงง ไปช่วยลู่ฟางให้ได้นะคะ นังพวกกบฎนี่ก็จริงๆเลยยย อ่อออ นี่สินะ อีกสาเหตุที่แทยงเจียมตัวขนาดนี้ เพราะรู้สึกผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำอย่างการเป็นญาติกับกบฎ เฮ้ออออออออออออ สฦลู่ฟางต้องรอดนะคะ แล้วแจโดคือสวีทกันมากกกก มีจูบกันอีกครั้งแล้วค่ะ โอ๊ยยยย โดยองลูกแม่ ไม่รู้จะหวงโดยองหรือฟินดีค่ะ 5555555555
    #486
    0
  7. #430 ihome_mie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 12:45
    นึกว่าจะไม่มาแล้ว ฮือออ ขอบคุณที่กลับมานะคะ
    #430
    0
  8. #428 twolu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 16:36
    เรารอนานมากเลยในที่สุดไรท์ก็กลับมาาาาา*กอดขาแรง*ดีใจมากค่ะที่กลับมาฮืออออ
    #428
    0
  9. #413 anoter_star28 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:31
    มาต่อไวๆน๊าาา โอยย หน่วงงง พี่เเทอ่ะ! ปากเเข็ง ฮือออ
    #413
    0
  10. #398 smiL(ucifer)e :) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 22:04
    งื้อออออในที่สุดก้กลับมา ดีใจมากค่าาาาากลับมาอัพต่อไวๆนะค่ะ ลุ้นจนตัวโก่งแล้วค่ะตอนนี้
    #398
    0
  11. #397 BBelliZ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 21:47
    ดีใจมากกกกกกก
    คิดถึงที่สุดดดดดดด
    ไรท์อย่าหายไปนานอีกนะ จะร้องงงไห้
    #397
    0
  12. #396 iamkanokwan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 21:15
    ฮือออ อัพแล้วววว ;////;
    #396
    0
  13. #395 Vanila (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 19:44
    ฮือออ ในที่สุดไรท์ก็มาต่อ ดีใจที่สุดเลย T_T

    กำลังเข้มข้นเลยค่ะ อยากอ่านต่อไปแล้วนะเนี่ย
    #395
    0
  14. #393 najar (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 19:24
    ตอนนี้มีเรื่องให้กังวลเพิ่มมาอีกหนึ่งแล้วค่ะ ... คือแทยงจะตาบอดไหม
    ขอให้การรักษาองค์ชายลู่ฟางเป็นไปด้วยดี
    #393
    0
  15. #392 ปงจี้ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 17:08
    ลุ้นระทึกมากๆ ฮืออออออลู่ฟ่างต้องรอดอยู่แล้ว
    #392
    0
  16. #391 Kkwann Meemana (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 16:58
    เศร้าาสุดๆ
    #391
    0
  17. #390 Boo Boo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 16:40
    สงสารอ่ะ ฮืออออออออออนุ้งเตนล์ต้องไม่เป็นไรสิ แทยงเลิกทำแบบนี้เถอะ เลิกเฉยชา ซึนเถอะ เดี๋ยวเตนล์ก็เป็นไรไปอีก #อกอีแป้นจะแตก #สู้ๆนะคะไรท์ #รอนะคะ
    #390
    0
  18. #389 Galaxy_HaiLang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 15:30
    ทำไมมันเศร้าาาาTT
    #389
    0
  19. #388 The Quill (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 14:37
    อย่าใจร้ายกับแทยงและน้องลู่ฟางเลยนะคะไรเตอร์ แค่นี้ก็เจ็บปวดจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วTT
    #388
    0
  20. #387 I am Nam. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 12:43
    ทำไมเรารู้สึกเหมือนว่าแทยงจะตาบอดอ่าาาาTT
    #387
    0
  21. #386 Night (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 11:14
    เย้ๆๆ ไรเตอร์กลับมาอัพแล้ว

    ขอให้ช่วยลู่ฟางได้ ขอให้คู่นี้ได้ครองรักกัน
    #386
    0
  22. #385 nnnut (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 10:27
    โอ้ยยย ลุ้นนนน ลู่ฟางอย่าเปนไรมากกว่านี้เลยลู๊กกกก! ฮืออออออ~ TT
    #385
    0
  23. #384 vionok (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 10:23
    ขอให้ปลอดภัยทุกคนเลยได้ไหมมม ;-;
    #384
    0
  24. #383 Bellpm bpm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:58
    ความดราม่านี้ ฮรึก
    #383
    0
  25. #382 ความลับ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:19
    ไป ลีแทยง ไป ช่วยลู่ฟางให้ได้ อย่าเป็นอะไรเลยนะลู่ฟาง ขอให้แทยงปลอดภัย ขอให้แทอิล ยองโฮปลอดภัย



    ที่จริงความรักของแทยงกับลู่ฟางไม่ได้มีอุปสรรคอะไรมากมายเลย ทุกคนล้วนเปิดทางให้เปิดใจให้ แต่อุปสรรคกลับอยู่ที่ใจแทยง แทยงไม่เปิดใจก็ทำอะไรไม่ได้ จะใจแข็งไปทำไมกัน แทยง เมื่อถึงวันที่จะเสียสิ่งนั้นไปกลับกลายเป็นว่าอยากเรียกร้องคืนมา ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะแทยง กลับไปคราวนี้อย่าใจแข็งอีกเลย ทำตามความรู้สึกของตัวเองเถอะ ขอร้อง



    ที่ลู่ฟางโดนพิษ นี่ไม่สงสัยว่าใครวางยานะ นี่กลัวใจว่านางจะกินเอง เพราะน้อยใจแทยง เออ ถ้ากินเองนี่ ใจเด็ดอะไรเบอร์นั้นอะ 5555555 เป็นแค่การเดามั่วๆของเราเองอย่าใส่ใจเลย ฮ่าๆๆๆๆ
    #382
    0