[NCT] Pure Love จอมใจองค์ราชัน II [ JaeDo]

ตอนที่ 11 : Chapter 10 : เผชิญหน้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    29 เม.ย. 59

[Fic NCT]  Pure Love  [ #JaeDo , #TaeTen , #HanTa ft. Johnil]

By winata

Note: พาร์ทนี้ยังย้อนอดีตตอนองค์ราชันเสร็จเข้าเมืองอยู่นะคะ  ตอนหน้าจะกลับมาปัจจุบัน  จะไม่งงถ้าอ่านต่อเนื่องกันมาแบบไม่ข้าม><

 

 

Chapter  10 : เผชิญหน้า  



 

            ยามนี้ท้องพระโรงหลวงของพูยออยู่ในสภาวะที่อึดอัดระคนความเคร่งเครียดที่เจืออยู่ในทุกอณู  ท่ามกลางการรอคอยอาคันตุกะต่างแดนอย่างองค์ราชันแจฮยอนที่บัดนี้ยังเสด็จมาไม่ถึงท้องพระโรง  องค์ราชันยุนโฮที่ทรงพระกรรสะเป็นพัก ๆ   จนต้องทรงใช้ผ้าซับพระพักตร์เช็ดพระโอษฐ์  ฝ่าพระหัตถ์ที่กระชับผ้าแน่นเข้าเพราะครั้งนี้โลหิตบนผ้านั้นมีจำนวนมากกว่าทุกครั้ง   




               ก่อนจะหันมามององค์รานีแจจุงที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว    พระหัตถ์บางขององค์รานีเอื้อมไปบีบกระชับกับพระหัตถ์หนาขององค์ยุนโฮเพื่อถ่ายทอดกำลังใจให้




            แม้จะไม่ได้เอ่ยวาจาใด ๆ ออกมาแต่สองพระองค์ต่างรู้ดี  บัดนี้ถึงคราที่ใบไม้ใบใหม่แห่งพูยอจักมีโอกาสผลัดใบแล้ว  เกิด แก่ เจ็บ ตาย ล้วนเป็นสิ่งที่อยู่ในฐานันดรใดก็ต้องพบพานไม่ว่าช้าหรือเร็ว




            “กระหม่อมเกรงจักว่าจะรอให้องค์ราชันแจฮยอนเสด็จมาถึงมิได้แล้ว” องค์ชายซึงรีที่จิบสุธารสชาอยู่เอ่ยทูลด้วยสุรเสียง

ที่ผู้ใดได้ฟังต่างรู้สึกกระตุกที่หางตา




            “ตามที่สองบ้านพี่เมืองน้องรอกแจและพูยอเคยมีพันธะสัญญากันมาแต่กาลก่อน  บัดนี้กระหม่อมใคร่ขอทวงสัญญาและขอทูลขออนุญาตอภิเษกสมรสกับองค์ชายน้อยแห่งพูยอ  องค์ชายโดยอง” องค์ชายซึงรีทูลอย่างรวดเร็วโดยไม่รีรออะไรเพราะถือคติลงมือก่อนได้เปรียบ





            “จะรีบร้อนไปใยเล่าองค์ชายซึงรี” สุรเสียงเข้มที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับพระวรกายสูงที่พระดำเนินนำองค์ชายฮันซลพร้อมด้วยทหารคนสนิทอีกสามนายเข้ามายังท้องพระโรง





            “องค์ราชันแจฮยอน” เสียงเซ็งแซ่ไปทั่วท้องพระโรง  เพราะน้อยครั้งที่จะมีผู้ใดจะใคร่ได้พบกับองค์ราชันแจฮยอนแม้แต่ในยามทรงศึกสงครามยังมิอาจมีผู้ใดได้เห็นพระพักตร์ที่แท้จริงได้เลย




            “ท่านอาจารย์” องค์ราชันแจฮยอนและทหารคนสนิท       ต่างถวายพระพรองค์ยุนโฮและองค์แจจุงที่ตอนนี้ต่างทรงแย้ม พระโอษฐ์ให้  องค์ชายซึงรีสังเกตเห็นความสนิทสนมขององค์ราชันแห่งพูยอและทงเยจนเผลอมุ่นพระขนงจนเห็นได้อย่างชัดเจน



            “เราเคยไปเป็นวณิพกพเนจร  เร่รอนสอนหนังสือไปหลายหัวเมืองและเคยเป็นอาจารย์ถวายงานสอนหนังสือแก่องค์ราชันแจฮยอน  ร่วมถึงสามอินทรีทมิฬที่ยืนอยู่นั่นด้วย”




            สิ่งที่องค์ยุนโฮตรัสออกมานั่นยังไม่สามารถทำให้องค์ชายซึงรีเข้าพระทัยได้ง่าย ๆ




            “ยังไงเสียกระหม่อมก็ไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับเรื่องอภิเษกตรงไหน”




            องค์ราชันแจฮยอนที่บัดนี้วางถ้วยพระสุธารสชาที่นางธารกำนัลของพูยอถวายลงหลังจิบพอเป็นพิธีตรัสขึ้นมาเสียเองเมื่อเห็นสีพระพักตร์ไม่สู้ดีและร่องรอยความลำบากใจของพระอาจารย์ที่ตนนั้นให้ความเคารพเยี่ยงพระบิดาที่เสด็จสู่สวรรคาลัยด้วยเหตุการณ์กบฏกลางเมืองของทงเยเสียตั้งแต่สิบปีก่อน




            “เหตุใดจะไม่เกี่ยวในเมื่อเราคือพระคู่หมั้นที่ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมราชประเพณีขององค์ชายโดยอง  คงไม่อาจยอมให้คู่หมั้นของตนไปอภิเษกกับผู้อื่นได้”




            “ฮาๆ หากว่าพระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางจนฟั่นเฟือนจนคิดเอาเองว่าเป็นพระคู่หมั้น  กระหม่อมคงไม่ว่าอะไร  แต่การเอ่ยคำเท็จต่อหน้าธารกำนัลใช้วิสัยของชาติเชื้อหน่อกษัตริย์ไม่”




            สิ้นคำพูดขององค์ชายซึงรี   ยูซองที่กำลังโมโหเดือดเกือบที่จะชักดาบออกจากฝักแต่โชคดีที่มีองค์ชายฮันซลที่อยู่ใกล้ ๆ จับแขนเรียวบางเอาไว้เสียก่อน  ดวงตาคู่สวยตวัดมององค์ชายแห่งพูยออย่างเอาเรื่อง




            “เฉยเสียเถอะ ก่อนที่เจ้าจักจะทำให้องค์ราชันเสียการใหญ่ยูซองอา”




            ชื่อที่ปกติมีแต่คนสนิทเท่านั้นที่สามารถเอ่ยเรียกขานได้  มันยิ่งทำให้ยูซองยิ่งหน้าหงิกเพราะเห็นว่าทั้งแทยงและจงอินต่างใช้สายตาปรามตนเองให้อยู่ความสงบ  แม้จะละมือจากดาบคู่กายแล้วแต่พระหัตถ์ขององค์ชายฮันซลก็ยังไม่ปล่อยแขนเรียวบางที่ผู้เป็นเจ้าของพยายามจะสะบัดออกรวมถึงทำอย่างไรก็ไม่เป็นผล  ทั้งที่ตัวก็ขนาดต่างกันมากแต่ยูซองก็มิอาจสู้แรงรัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งพูยอได้เลย




            ...ไม่ชอบใจ...โดยเฉพาะดวงเนตรคมที่มันแพรวระยับเหมือนเหนือกว่าขององค์ชายฮันซล  ยิ่งทำให้ยูซองรู้สึกร้อนวาบที่สองข้างแก้ม




            “ฮึ  หากท่านไม่เชื่อเรา  คงต้องขอให้องค์ชายโดยองมายืนยันการเป็นพระคู่หมั้นของเราและว่าที่องค์รานีแห่งทงเยเสียแล้ว  พระอาจารย์...เราใคร่ขออนุญาตเชิญน้องโดยองมายืนยันด้วยตนเอง” แจฮยอนหันไปทูลองค์ยุนโฮที่บัดนี้ปล่อยให้องค์ชายซึงรีและองค์เองฟาดฟันกันด้วยวาจา  กลายเป็นองค์รานีแจจุงที่ตรัสให้มหาดเล็กไปเชิญองค์ชายน้อยจากตำหนักมายังโถงพระโรงหลวงเสียเองเพราะองค์ยุนโฮทรงพระกรรสะอีกครา




            “เราไม่ได้เป็นอะไรมาก  แค่โรคคนแก่เท่านั้น” องค์ยุนโฮตรัสขึ้นหลังทรงจิบสุธารสที่องค์แจจุงถวายเสร็จ




            แจฮยอนที่คอยจังหวะอยู่นั้นมิลืมที่จะตรัสเตือนความทรงจำแก้ถึงคำพูดที่ได้เคยตรัสกับองค์ชายซึงรีที่หน้าประตูเมืองของพูยอ




            “แล้วเราหวังว่า  องค์ชายซึงรีแห่งรอกแจจะไม่ลืมคำพูดของตนเองที่จะยอมถอนทหารแต่โดยดีหากองค์ชายโดยองคือพระคู่หมั้นของเราจริง ๆ ชาติเชื้อหน่อกษัตริย์ตรัสแล้วย่อมไม่คืนคำนะองค์ชายซึงรี”




            “แน่นอนคนอย่างเราพูดคำไหนคำนั้น”




            ด้วยความลำพองที่ตนได้เฝ้าเทียวไล้เทียวขื่อองค์ชายน้อยแห่งพูยอมาหลายขวบปี  แถมยังรู้ดีกว่าใครว่าโดยองมิเคยเดินทางออกนอกอาณาเลยสักครา  แล้วจะมีการหมั้นหมายตามขนบธรรมเนียมราชประเพณีได้อย่างไร  เพราะหากมีจริงรอกแจเองจักต้องได้รับเชิญ




            แม้ตอนแรกจะเพียงแค่สนใจในตัวองค์ชายน้อยเท่านั้น  จนคิดจะรามือไปเมื่อพบกับความเฉยชาที่อีกฝ่ายไม่เคยสนใจอะไรนอกจากเรือนยาและการรักษาผู้ป่วยเท่านั้น  แต่การที่องค์ราชันแจฮยอนกระทำการประหนึ่งหักหน้ารอกแจที่มีพันธะสัญญากับ

พูยอเรื่องขอองค์ชายน้อยไปเป็นองค์รานีย่อมทำให้องค์ชายซึงรียอมไม่ได้




            ชั่วเวลาไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสี่ของก้านธูป  พระวรกายบอบบางขององค์ชายน้อย...โดยอง  ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพูยอก็ดำเนินเข้ามายังท้องพระโรง  พร้อมกับถวายความเคารพแก่องค์ราชันยุนโฮ  องค์รานีแจจุงและองค์ราชันแจฮยอน





            แววพระเนตรที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์ใดยามที่ดวงเนตรเรียวรีคู่สวยเงยขึ้นมาสบกับองค์ราชันแจฮยอนมันทำให้พระองค์รู้สึกเย็นเฉียบ!

 



 

            “องค์ชายน้อย...โดยอง” องค์ราชันยุนโฮตรัสขึ้นมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบในโถงพระโรง




            “พ่ะย่ะค่ะ  เสด็จพ่อ” องค์ชายน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจทั้งหมดของพูยอขานรับพลางก้มพักตร์เนียนใส





            “ครานี้  จำต้องให้เจ้าเลือกเสียเอง  องค์ชายซึงรีที่ส่งสาสน์มาทาบทามเจ้าไปเป็นพระชายา  หรือองค์ราชันแจฮยอนที่มาทวงสิทธิ์การเป็นคู่หมั้นของเจ้า”





       แน่นอน...สิทธิ์ของการเป็นพระคู่หมั้นที่ถูกองค์ราชันต่างแดนอ้างถึงต่างสร้างความประหลาดใจกึ่งคลางแคลงจนสุดพรรณนา






            ครานี้องค์ชายน้อยโดยองอับจนหนทางเลยทีเดียว  เพราะฝั่งซ้ายตนคือองค์ชายซึงรีที่มองตนมาอย่างหมายมาดด้วยแววตาที่องค์ชายน้อยนั้นรังเกียจยิ่ง  ส่วนฝั่งขององค์ราชันทมิฬที่บัดนี้สลัดคราบเวณิชพเนจรทิ้งเหลือเพียงองค์ราชันที่สวมเครื่องทรงสมพระเกียรติ  พระเนตรเรียวรีช้อนขึ้นมองสบพระเนตรคมขององค์ราชันแจฮยอน 




            ก่อนที่หัตถ์บางจะกำแน่นขึ้น...





            “ต่อหน้าองค์ราชันยุนโฮ  องค์ชายน้อยจักต้องกลัวไปใยหากทรงมิได้หมั้นหมายกับองค์ราชันแจฮยอนจริง ๆ” องค์ชายซึงรีเอ่ยขึ้นด้วยสุรเสียงที่คนได้ฟังรู้สึกถึงความยียวนกวนประสาท



            “เรา...”



            “ใยจักต้องเขินอาย  คิมโดของพี่ ไม่สิองค์ชายโดยอง  บัดนี้ควรแก่เวลาที่น้องต้องแสดงตนว่าเป็นพระคู่หมั้นของพี่แล้ว”




            กลายเป็นองค์ราชันแจฮยอนที่เอ่ยขึ้นเสียเองพร้อมกับลุกขึ้นแล้วทรงพระราชดำเนินจนมาหยุดประชิดตัวกับองค์ชายน้อยและกุมหัตถ์บางไว้แล้วเลิกฉลองพระองค์ขององค์ชายน้อยให้ทุกเห็นได้เห็นว่า..ข้อหัตถ์เล็กข้างซ้ายบัดนี้ได้สวมสร้อยที่ทำมาจากอัญมณีสีดำวาวที่ห้อยแผ่นโลหะสีเงินที่สลักเป็นพญาอินทรีย์พร้อมมีไพลินสีแดงเม็ดเล็กประดับที่ดวงตาทั้งสองข้าง



 

            สีหน้าทุกคนในโถงท้องพระโรงต่างตื่นตะลึง




            สร้อยที่องค์ชายน้อยโดยองสวมอยู่นั้น...สัญลักษณ์ของดวงตราพระราชลัญจกรประจำตัวองค์ราชันแจฮยอน   ซึ่งตามราชธรรมเนียมโบราณคู่เมืองของทงเยคือสิ่งที่องค์ราชันจะมอบให้ว่าที่องค์รานีก่อนการอภิเษกสมรสหรือคือของหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ




            แม้จะยังไม่มีวาจาใดๆ ที่เปล่งออกจากโอษฐ์บางขององค์ชายน้อยแต่การยอมนิ่งประทับเคียงข้างองค์ราชันแจฮยอนที่ยังมิได้ปล่อยให้หัตถ์ของตนเป็นอิสระก็บ่งบอกคำตอบทุกอย่างได้เป็นอย่างดี




            เคร้ง!!!




            เสียงถ้วยสุธารสที่ร่วงจากหัตถ์องค์ชายซึงรี  แววพระเนตรที่คล้ายจะเยาะเย้ยขององค์ราชันแจฮยอนแล้วไหนจะคำพูดของตนที่เอ่ยตกปากรับคำท้าทายที่หน้าเมืองของพูยอนั้นไซร้ยิ่งจักทำให้องค์ชายนึกโกรธาตนเองที่ตกหลุมพรางเล่ห์องค์ราชันยังแดนไกล




            “เราหวังว่าท่านจะยังจำพูดของตัวเองได้นะองค์ชายซึงรี” องค์ราชันแจฮยอนที่บัดนี้หันมาเผชิญพระพักตร์กับองค์ชายแห่งรอกแจที่แม้วัยจะใกล้เคียงกันแต่วุฒิทางอารมณ์ช่างต่างกันเสียเกินจะกล่าว




            “ท่าน!




            เมื่ออับจนองค์ชายซึงรีจึงหันไปทูลลาองค์ราชันยุนโฮและองค์รานีแจจุง  เพราะรู้หากยังอยู่ในท้องพระโรงนี้ต่อสักวินาทีเดียวคงได้มีการปะมือ  จังหวะที่จะเดินออกไปยังท้องพระโรงยังมิวายเอ่ยวาจาที่ประหนึ่งจะท้าทายองค์ราชันแจฮยอน




            “วันนี้เราอาจไม่ทันเล่ห์ท่าน  ภายหน้าหากมีโอกาสเราจักมิปล่อยเฉกเช่นครานี้” องค์ชายซึงรีกระซิบข้างพระกรรณขององค์ราชันแจฮยอนพร้อมจะกระแทกพระอังสาของพระองค์อย่างแรง




            “สามหาวยิ่งนัก” ยูซองที่อยู่ใกล้องค์ราชันที่สุดสะบัดแขนของตนให้เป็นอิสระจากองค์ชายฮันซล  พร้อมกับดาบคู่ใจที่ตวัดออกจากฝัก   ปลายคมดาบชี้ที่พระศอขององค์ชายแห่งรอกแจเฉกเช่นปลายคมดาบของแทยงและจงอินที่ต่างหมายจะเอาชีวิตขององค์ซึงรีที่กำแหงหักพระเกียรติองค์ราชันของตน




            “พวกเจ้า เก็บดาบลงเสียเดี๋ยวนี้   นี่อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของท่านอาจารย์นะ”




            “แต่ว่า...” 


          ยูซองที่ยังมิยอมวางดาบลงกำลังจะเอ่ยแย้งอีกครา  แต่มือบางกลับถูกองค์ชายฮันซลเดินมารั้งไว้พร้อมเก็บดาบลงฝักให้   แถมด้วยการปลดดาบของอินทรีย์ทมิฬที่ขึ้นชื่อว่าเชี่ยวชาญเพลงดาบที่เป็นสองรองจากองค์ราชันคิมแจฮยอนเท่านั้นมาไว้กับตนเสียเอง




            “เจ้านี่รั้นว่าที่เราคิดไว้” ฮันซลบอกพร้อมกับแย้มสรวล...เนตรคมคายที่แสดงออกถึงความเอ็นดูทำให้ยูซองถึงกับตะลึง




            “ขออภัยท่านอาจารย์ที่คนของเราเสียมารยาท” องค์ราชันแจฮยอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มหูโดยหาได้ใส่ใจกิริยาจาบจ้วงขององค์ชายซึงรีพร้อมกับทหารของรอกแจที่เดินออกจากโถงพระโรงไปแล้ว




            “ช่างเถอะ  แต่ขอบใจนะที่มาแจฮยอน” ราชันเฒ่าเอ่ยพร้อมกับทรงแย้มพระโอษฐ์ให้กับศิษย์รักและเผื่อแผ่ไปถึงยูซอง  แทยงและจงอินด้วย




        โดยองที่นิ่งเงียบมาตลอดตวัดเนตรเรียวรีเงยขึ้นมองพระพักตร์ขององค์ราชันที่ตนเองเคยเรียกขานว่าเป็นจอมราชันบ้าเลือดกระหายแต่สงครามในทุกคราที่พบกันในคราบของคุณชายน้อยและพ่อค้าต่างแดน  และที่ทำให้องค์เหน่งน้อยรู้สึกโมโหที่สุดไม่ใช่เพราะฐานะของอีกฝ่าย 




            แต่ที่โมโห...คือโมโหตนเองที่เผลอใจไปกับคนเจ้าเล่ห์ที่ยังมิปล่อยพระหัตถ์แกร่งออกจากมือบางของตน




            “หากมิมีเรื่องอันใดแล้ว  ลูกทูลลา” ทูลเสร็จองค์ชายน้อยก็ดึงพระหัตถ์ขององค์ราชันแจฮยอนออกพร้อมทำความเคารพแล้วกลับยังตำหนักของตนเองทันที    ทั้งที่ความจริงแล้วเพลานี้องค์ชายน้อยแทบอยากจะเข้าไปทุบคนมากเล่ห์เสียหลายทีแต่เพราะสัญญาที่ตนเองเอ่ยรับคำไว้ที่ลำธารนั้นทำให้องค์เหน่งน้อยได้แต่ข่มความเกรี้ยวโกรธของตนเองไว้




            องค์ยุนโฮถึงกับกลั้นพระสรวลไม่ไหวรวมถึงเหล่ามุขมนตรีและทหารทั้งหลาย  เมื่อเห็นสายพระเนตรระห้อยขององค์ราชันแจฮยอนที่มองตามหลังองค์ชายน้อยไป




            “แจฮยอน  น้องยังเด็กยิ่งนัก  ภายหน้าเจ้าจักเหนื่อยยิ่งกว่านี้” องค์รานีแจจุงเอ่ยขึ้นมา




            “อนุชาเราแสนซนขนาดไหนก็รู้อยู่  เมื่อท่านพี่ประกาศหมั้นหมายแล้วหวังว่าจักไม่มีสิ่งใดมาทำให้โดยองหม่นหมองใจกับตำแหน่งรานีแห่งทงเยหรอกนะ”




            ครานี้องค์ราชันแจฮยอนจากที่เป็นกังวลอยู่ถึงกับหลุดพระสรวลออกมาบ้าง  เพราะรู้ถึงความนัยที่องค์ชายฮันซลหรือว่าที่พระเทวันเอ่ยถึง







            “เราให้คำสัตย์ต่อหน้าทุกคนที่ได้ฤกษ์งามยามดีมาเป็นสักขีพยานในที่นี้   เมื่อใดเราอภิเษกสมรสกับองค์ชายน้อยโดยองแล้วเราจะมีเพียงองค์รานีโดยองจากพูยอเพียงผู้เดียวเคียงคู่บัลลังก์แห่งทงเย”

 

            




++++++++++++++tbc++++++++++++++++++

 นับถอยสู่ตอนจงลงแล้วเรื่อยๆ ของแจโด    ตอนนี้มีฮันตะเล็กๆ 

ถามว่าคนแต่งรู้สึกยังไง....ใจหายนะไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถแต่งจนจบได้ #ร้องไห้หนักมาก

ขอบคุณคนอ่านและคนเม้นทุกคนอีกรอบ   เพราะทุกคนทำให้สามารถปั่นฟิคเรื่องนี้เดินมาจนถึงปลายทางได้ >< รักน้าาาาา

ร่วมด้วยช่วยกันหวีดที่ #PLJaedo


ปล  ที่น้องเตนล์  ชื่อ  ลู่ฟาง   ของคุณพี่สาวที่ช่วยตั้งให้  รวมถึง  ยูตะ = ยูซอง     

       2 ชื่อนี้เรายังใช้ในเรื่อง Fic: Dark Blossom [#Hanta , #TaeTen , #Johneil , #Jaedo ] 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

627 ความคิดเห็น

  1. #584 ploy wty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:23

    เขินฝ่าบาทมากกกกกก

    #584
    0
  2. #559 เคเฮชเย็นเย็น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 21:46
    เมียเดียวนะจ้ะ
    #559
    0
  3. #550 iamchnp_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 16:18
    เขินแจฮยอนนน;-;
    #550
    0
  4. #536 jubjang21 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 14:32
    น่ารักกกกกกกก><
    #536
    0
  5. #526 puzzle97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 16:18
    ดีงามค่าา แต่รีบกลับไปช่วยลู่ฟางเร็วววว
    #526
    0
  6. #485 cyn'dy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 20:53
    *ซ้ำค่ะ***

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 เมษายน 2560 / 20:56
    #485
    0
  7. #484 cyn'dy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 20:53
    กรีดร้องอีกรอบค่ะ ทำไมฟินขนาดนี้ 555555 แค่นึกภาพองค์ราชันแจฮยอนที่ใครๆก็บอกว่าโหดเ-่ยมกลายมาเป็นบุรุษเชื่องๆ มองตามน้องกาตุ่นไปแบบนี้เป็นเราเราก็ขำค่ะ หมั่นไส้ ก็นะ เขารักของเขาจริงๆค่ะ ฮรือออ จะจบแล้วหรออออ ;-; ไวมากเลยค่ะ ยังไงก็ตามขอบคุณแจฮยอนที่ช่วยอาณาจักรพูยอไว้นะคะ
    #484
    0
  8. #313 saizyne (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 04:35
    มีความฟินค่ะ เขิ้นเขินนนนนนนน><
    #313
    0
  9. #285 ihome_mie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 21:51
    ฮันตะเล็กๆทำนี่เขินได้ 5555
    #285
    0
  10. #278 Aumaim Katsuni (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 02:14
    องค์ชายน้อยน่ารัก สะใจกับองค์ชายซึงรีมาก5555
    #278
    0
  11. #276 smiL(ucifer)e :) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:08
    ฟินกับคำพูดของแจฮยอนมาก องค์ชายน้อยก็น่ารัก แต่ซะใจองค์ชายซึงรีที่สุดเล่นกับใครไม่เล่น5555รอติดตามทั้งเรื่องนี้และเรื่องต่อไปสู้ๆนะค่ะไรท์มาอัพต่อไวๆเน้อออออ
    #276
    0
  12. #274 NIZZUE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 14:58
    สมน้ำหน้าซึงรีหนักมาก มีความนก ถถถ #รอน่าาาาาา
    #274
    0
  13. #273 ความลับ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 12:36
    องค์ชายน้อยน่ารักอะ ดูงอนเข้า น่าเอ็นดู



    นี่หัวเราะหนักมาก ตอนองค์ชายซึงรีน่าแตก 555555555 สมน้ำหน้าหนักมาก เกลียดดดด



    แต่งเร็วๆนะองค์ราชัน เห๊อ ยังแต่งไม่ได้สิ ลู่ฟางป่วยอยู่ ง่อวววววววววว
    #273
    0
  14. #272 Parknyoung40 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 12:33
    ชอบประโยคสุดท้ายของแจฮยอน เขินอ่า อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วสินะ ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรกๆเลย รักไรท์มากที่ไรท์มาต่อเร็ว อัพเกือบทุกวันเลย ไม่อยากให้จบจริงๆ รักแจโดรักไรท์ สู้ๆน้า
    #272
    0
  15. #271 Ninew948 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 12:31
    สะใจมากกกกกกกกกกก ความหน้าแตกขององค์ชายซึงรี
    ส่วนองค์ราชันแจฮฺยอน เราเขินคำพูดนางมากกกกกกกกกก
    #271
    0
  16. #270 Onewishx_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 11:37
    ติดแรงมากกกกก รีบมาต่อเร็วๆนะ
    #270
    0
  17. #269 Doyoung!♥ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 11:12
    โอ้ มาย ก๊อดดดดดด!!
    #269
    0
  18. #268 twolu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 10:37
    โอ้ยทรงมีความน่ารักกกกเขินนนนน
    #268
    0
  19. #267 ปงจี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 09:58
    กรีดร้องงงงง น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ใจหายเลยจะจบแล้วหรอ ฮรืออออออออ
    #267
    0
  20. #266 anoter_star28 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 08:54
    องค์ชายน้อยน่ารักก เขิน
    #266
    0
  21. #265 nutzazasp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 08:35
    โอยยย ซึงรีเงิ่บไปเลยยย คือดี
    #265
    0
  22. #264 Galaxy_HaiLang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 08:19
    เขินนนนนน
    #264
    0
  23. #263 Boo Boo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 07:10
    โอ๊ยยยยสะใจเบาๆ ซึงรีเงิบจ้าา
    ฮันซลนี่แตะอั๋งยูตะบ่อยนะ อิอิ
    แจอ่า โดนคิมโดงอนแล้วนะ
    #263
    0
  24. #262 JannieJK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 07:07
    สมน้ำหน้าแจฮยอนโดนโดยองงอนเลย5555
    #262
    0
  25. #261 นี่ี่พี่เอง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 06:58
    ฮือออออ องค์ชายน้อยน่ารักมากเลยยย รอวันแต่งค่ะกรี๊ดดดด
    #261
    0