ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

สีพื้นหลัง

ระยะห่างบรรทัด

คืนค่า

[OS/SF NCT SuperM] That' s love [TaeTen,Hanta, Johnil,Jaedo , AllTen]

ตอนที่ 43 : SF: Same Pants(?) [Jaedo ft TaeTen]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 8 พ.ค. 59

SF: Same Pants(?) [Jaedo ft TaeTen]

Note: ดูรูปประกอบ + แรงมโน 100%

 

        เครดิต  on pic ><







                 RRR…RRR

                 RRR…RRR…RRR





            เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง   ทำให้มือขาวที่โผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่มน่วมผืนหน้าคว้านไปหามือถือเครื่องหรู

แบรนด์ดังที่ยังกรีดร้องไม่หยุดก่อนกดปิดและนอนต่อ  พร้อมกระชับร่างบอบบางในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น




            “งื้อ  ต้องลุกแล้ว” เสียงหวานที่แหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นที่ร่างสูงฟังแล้วสุดแสนจะเซ็กซี่เอ่ยขึ้นก่อนที่มือเล็กจะพยายามเขย่าตัวร่างสูงขาวจัดที่พักนี้ตัวหนาขึ้นมากให้ลุก





            “ขออีกห้านาที  แค่ห้านาทีนะครับพี่ครับ” เสียงทุ้มของแจฮยอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่เปลือกตาคมเปิดขึ้น  ดวงตาคมๆที่คนเป็นพี่ไม่กล้าจะขัดใจได้สักครั้งมันฉายแววหวาน...หวานเสียจนโดยองลืมไปเลยว่าจะพูดอะไรกับร่างสูงเพราะความใกล้ชิด...เนื้อแนบเนื้อแถมยังมีอะไรๆ ที่มันมักตื่นยามเช้าบดเบียดอยู่ที่สะโพกมันทำให้ร่างบางไม่กล้าขยับตัวมากกว่านี้




            “แจ...ฮือ...”





            ริมฝีปากได้รูปสวยทาบทับริมฝีปากแดงๆ ของคนเป็นพี่ที่ตอนนี้ดวงตาเรียวคู่สวยปิดลงพร้อมกับเผยอปากให้คนเป็นน้องเข้ามาแลกชิมความหวานในโพล่งปากอุ่น  ส่วนมือหนาก็ฟ่อนเฟ้นร่างบอบบางที่เปลือยเปล่า





            “อย่าทำรอย” แต่เหมือนคำห้ามปรามของโดยองไม่ทันเสียแล้วก็เพราะคนเป็นน้องที่ปกติต้องอยู่บ้านแต่เพราะเดบิวในนาม NCT U แล้วทำให้คนตัวขาวย้ายมาอยู่หอพักที่ทางบริษัทจัดไว้ให้ชั่วคราว





            แจฮยอนดูดดุนและเค้นคลึงยอดอกของร่างบอบบางราวกับกระหายมานานแรมปีทั้งที่เมื่อคืนใช่ว่าไม่ได้สัมผัส   ส่วนมืออีกก็เลื่อนไปกระตุ้นส่วนล่างให้โดยองบิดเร่าแล้วยิ่งเสียงครางหวานๆ ของคนเป็นพี่ที่ปลดปล่อยออกมาคามือของชายหนุ่มยิ่งทำให้เขาพอใจ  ขาเรียวสวยยกขึ้นรัดสะโพกสอบอย่างรู้งานเมื่อแจฮยอนแทรกกายเข้าพร้อมกับยกสะโพกรับความอุ่นร้อนที่แจฮยอนป้อนให้แทบไม่ทัน





            “รักนะ ดงยองอา” ทุกครั้งที่ใกล้จะถึงฝั่งฝันแจฮยอนจะบอกร่างบอบบางในอ้อมกอดเสมอ  ครั้งนี้ก็เช่นกันใบหน้าคมก้มลงซุกหน้ากับซอกขาวของคนเป็นที่พยายามหันหน้าหนี  เสียงหวานอู้อี้ที่ยังพร่ำบอกว่าห้ามทำรอยมันทำให้แจฮยอนหมั่นเขี้ยว




            “โอ๊ยยยย  จองแจฮยอน”




            คนเป็นน้องแกล้งขบลงที่ต้นคอขาวเบาๆ จนเห็นรอยฟันจางๆ ก่อนที่คิมโดยองจะลุกขึ้นมาดเข้าที่ต้นแขนขาวๆ แรงๆ หลายที หมดแล้วอารมณ์ความหวานยามเช้ามืดที่ถูกปลุกด้วยฝีมือของแจฮยอนที่เสร็จสมอารมณ์หมายกันไปคนละรอบไม่นับเมื่อคืนนี้อีกที่โดยองไม่ทันเหลี่ยมเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ที่หาโอกาสหาเศษหาเลยกับตัวเอง 




            “เจ้าเด็กเอาแต่ใจ”




            “ก็เอากับพี่แค่คนเดียวละน้า”




            มือบางที่ง้างขึ้นมาที่เตรียมจะฟาดเจ้าเด็กตัวขาวที่ตอนนี้ล้มตัวมานอนลงข้างๆ แถมยังเอามือเท้าคางที่เริ่มหนาอวบมองมาด้วยดวงตาแพรวระยับมันยิ่งทำให้โดยองเขินอายแม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกระหว่างพวกเค้าทั้งคู่ก็เถอะ




            ก๊อก...ก๊อก




            “เฮ้  โดยอง  พี่เมเนจะมาแล้วนะ   ตื่นกันรึยังอีก 10 นาทีนะ” เสียงพี่ใหญ่...มุนแทอิลที่เคาะประตูห้องนอนของเมนว๊อยของวงอยู่เรียกสติของคนในห้องที่ริมฝีปากกับจะทาบทับกันอีกรอบให้สะดุ้งสุดตัวก่อนที่ต่างคนต่างนึกได้ว่าวันนี้มีตารางงานต้องไปอัด Inkigayo





            “ชิบหายแล้ว” โดยองอุทานเบาๆ ก่อนจะผลักแจฮยอนที่กำลังคร่อมตัวเองออกแล้วรีบลุกอย่างรวดเร็ว  คว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว





            “แจฮยอน  โดยอง   ตื่นกันรึยัง”





            “คร้าบๆ ตื่นแล้วครับพี่” แจฮยอนตะโกนบอกพี่ใหญ่แล้วตรงพุ่งเข้าห้องน้ำตามโดยองไปด้วยความเร็วแสงโชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำ  และขอบคุณหอใหม่ที่ทำให้มีห้องน้ำส่วนตัวภายในห้องเพราะตอนนี้แจฮยอนไม่อยากคิดเลยถ้ายังเป็นหอเก่าและใช้ห้องน้ำร่วมมันจะแย่แค่ไหนกับวันนี้





            โดยองที่อาบน้ำเสร็จก่อนรีบออกมาแต่งตัว   คว้าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ขึ้นมาใส่ด้วยความรีบก่อนจะจิปากเมื่อเห็นว่าต้องคอเสื้อตัวเองนั้นอยู่เสมอกับรอยฟันจางๆ ของไอ้ลูกหมีขาวที่งับเขาให้เมื่อเช้าทำให้ต้องคว้าผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ที่แจฮยอนพับไว้มาผูกที่คออย่างรวดเร็ว





            “พี่กางเกงผม” แจฮยอนไม่กล้าพูดต่อเพราะดวงตาเรียวรีที่แวววับบ่งบอกอารมณ์โมโหของเจ้าตัวที่ทำให้กระต่ายน้อยแสนน่ารักขนฟูๆนุ่มนิ่มกลายเป็นกระต่ายป่าบ้าเลือด




            กว่าทั้งคู่จะออกมาจากห้องก็เป็นจังหวะเดียวกับที่นูน่าเมเนเจอร์โทรขึ้นมาตามทันที  เพื่อนร่วมวงคนอื่นๆ ที่เห็นสีหน้าของโดยองต่างไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้กระทั่งเตนล์ที่ปกติชอบแซวแต่พอเห็นสีหน้าเพื่อนรักวันนี้   ชายหนุ่มสุดแสนน่ารักจากไทยแลนด์ไปทำตัวติดกับแทยงพ่อบ้านประจำตัวดีกว่า





       “ฮยอง  นั้นมันกางเกงแจฮยอนฮยองไม่ใช่เหรอ” มาร์คเอ่ยถามระหว่างที่พวกเขาทั้งหมดขึ้นรถแวนเพื่อไปเตรียมตัวอัดรายการInkigayo




            “...”



            แจฮยอนที่เห็นคนรักเงียบไปเลยเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาแทน




            “กางเกงสปอนเซอร์  ใครจะใส่ก็ได้นะมาร์ค”




            “ไม่นะฮยอง  เพราะกางเกงที่สไตลิสต์จัดให้นะเอวกางเกงของแจฮยอนฮยองมันใหญ่กว่าของพวกเราเกือบสองนิ้ว”




            “ย่าห์   มาร์คลีนี่นายว่าฉันอ้วนเหรอ”




            “โอโห้  ถ่ายรูปออกมาไม่มีคางกับกรามเลยนี่ฮยองคิดว่าผอมเหรอครับจองแจฮยอน” มาร์ค ลี หันมายักคิ้วให้พี่ชายตัวขาวร่วมวงอย่างกวนๆ ก็รู้ละว่าเค้าเป็นแฟนกันแต่ทำไงได้ก็อยากแซว  ไอ้เรื่องตื่นสายนะไม่เคืองกันหรอกนะแต่เสียงครางหวานๆเมื่อเช้าตอนที่พี่แทอิลไปเคาะประตูห้องปลุกเค้าแทบจะได้ยินกันทั้งหอพัก  ขนาดที่พี่ฮันซลต้องพุ่งตัวไปปิดหูจีซองเลยทีเดียว   จะอะไรก็เพราะประตูห้องคู่หูMC โซลเมทสึมันปิดไม่สนิทไง





            “พอๆ ฉันจะใส่กางเกงแจฮยอนแล้วไง   ทีเตนล์เอาเข็มขัดแทยงมาใส่  แล้วแทยงเอากางเกงเตนล์ไปใส่ฉันยังไม่แซวเลย” โดยองบอกเสียงฉุนเฉียวเพราะทั้งโกรธทั้งอายแต่วินาทีนี้ต้องทำเสียงดังข่มน้องไว้ก่อน  โชคดีที่พี่เมเนเจอร์ลงไปซื้ออาหารเช้าให้พวกเค้า





            “ระวังเถอะ  มันจะมีแฟนแอคแจโดใส่กางเกงตัวเดียวกัน” มาร์คยังไม่วายเอ่ยแซว




            “ถ้าแจโดมี  แทเตนล์ก็ต้องมีเหมือนกันละ”




       โดยองว่าให้ก่อนจะหยิบเอาหมอนรองคอขว้างใส่แจฮยอนที่นั่งอยู่ด้านหลังรถคู่กับเตนล์  ส่วนอีกคนลีแทยงนะเหรอหลับตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว




            “แทเตนล์อะไรเล่า  ไม่ได้ทำอะไรแบบพวกนายสักหน่อยทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้า” เตนล์บอกพร้อมส่งยิ้มตาหยีให้เพื่อน




            “ย่าห์!




            โดยองร้องอย่างขัดใจพอทำอะไรไม่ได้เลยพุ่งตัวไปผลักหัวแทยงที่นั่งหน้าคู่กับเมเนเจอร์แทน




            “โอย จะเสียงดังทำไม  แจฮยอนเอาเมียนายไปทำให้เงียบทีสิ”




            แทยงว่าให้ เพราะนานๆทีจะแกล้งคนระดับคิมโดยองได้  แล้วทำไมคนทั้งวงจะไม่ทำละจริงไหม  ส่วนอีกหนึ่งคนตัวขาวก็ไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้นนอกจากยิ้มหวานให้คนเป็นพี่เพราะงานนี้จองแจฮยอนได้กำไรมากที่สุด





            “โดยองอา  อย่าโกรธนะฮะ”




            ก็แค่นั้นจริงๆ อาการฟาดง้วงฟาดหางของโดยองก็หมดไปทันทีเพราะน้ำเสียงทุ้มๆ พร้อมรอยยิ้มที่แจฮยอนมีให้...ยิ้มแบบที่ยิ้มให้คิมโดยองคนเดียวที่มันต่างจากที่ยิ้มให้แฟนๆ





            “อืม”




            แค่ยิ้มเดียวของแจฮยอนก็ทำให้โดยองกลับมาเป็นกระต่ายน้อยน่ารักได้เช่นเดิม

 

 

 

 

***********Fin************

>________________________<


#กางเกงแจโด





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,061 ความคิดเห็น

×