[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 7 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ก.พ. 57





[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Note: ไม่มีมากแค่องค์เทาไคกำลังลงคนแต่ง  อ่านกันเถอะค่ะ 555555  จะได้ไม่เป็นภาระแก่คนแต่งมโนไปคนเดียว ^^


 

Chapter 06



 

จงอินเดินไปยังห้องตรวจของตัวเอง  พร้อมทั้งความสับสนและอะไรหลายๆ อย่างที่บรรยายไม่ถูกกำลังตีกันไปมาในสมอง   ฟุ้งซ่าน หวาดหวั่นไป  คิดไม่ถึงเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งทำไมถึงสร้างความกลัวให้เขาได้ขนาดนี้นะ


 

 ไม่เข้าใจไม่เข้าใจเหมือนกัน  รู้แค่เพียงบางสิ่งบางอย่างรอบตัวเขากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปจนน่าหวั่นใจ...บอกตัวเองให้เลิกคิด......เอ๋หรือคิดต่อก็ได้นะ..?!!


 

สุดท้ายช่างมันเถอะ!!!  



 

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาจากพื้นหินอ่อนที่เดินมองมาตลอดทางก็เผลอไปสบตากับสายตาคมเข้มเข้าแล้วดูเหมือนจะตั้งใจมาคอยเขาเสียด้วยสิ


 

เอาไงดี?  คิดๆ  คิมจงอินคิดสิ!!!


 

หนึ่ง   อย่าเข้าไปทักและเดินเลี่ยงอย่างแนบเนียน

สอง   เข้าไปทักพอเป็นพิธีแล้วเผ่นให้เร็ว

สาม  คิดไปก็นะ.....ป่วยการ.....................


 

“สวัสดีครับ  คุณหมอ”  นี่ไง  น้ำเสียงสุภาพกึ่งอ่อนโยนที่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติ     น้ำเสียงแบบนี้ที่คนอย่างคิมจงอินแพ้!!!!


 

คะ  ครับ สวัสดี ไม่ทราบป่วยรึเปล่า?


 

บางทีที่ฮวางจื่อเทามาโรงพยาบาลก็อาจจะเจ็บไข้ได้ป่วยก็ได้  แต่อีกใจก็แย้ง...ร้านของนายนี่อยู่ในโรงพยาบาลเหมือนกันนี่น้า  ใช่ว่าตั้งใจมาหาเขาเสียหน่อยคิดในแง่ดีไว้


 

ตั้งใจมาหาคุณหมอต่างหากครับมาอีกแล้วไงน้ำเสียงแบบนี้แล้วความคิดต่างๆของคุณหมอคิมจงอินก็ถูกตีกระจุยกระจายจนได้


 

มีธุระด่วนอะไรไหม   เอ่อตอนนี้ฉัน..เฮ้ยผมเข้าเวรตรวจวอร์ดจงอินรู้สึกประหม่าจนต้องหนีไว้ก่อนโดยต้องยกเรื่องงานมาอ้าง


 

แค่อยากจะมาขอโทษ   เมื่อวานผมเผลอเสียมารยาทกับคุณหมอไปร่างสูงเอ่ยพร้อมคลี่รอยยิ้มให้คุณหมอที่ตอนนี้ดูเหมือนอยู่ในอาการงงๆ   ไม่ใช่ไรฮวางจื่อเทาก็แค่มาหลอกล่อให้คุณหมอจงอินติดกับดักอีกครั้ง      ที่จริงง่าย ๆ มาเพื่อหาโอกาสสานต่ออีกครั้งเท่านั้น!!!

 

ขอโทษ?  


 

นี่คิมจงอินหูเขาฝาดไปหรือเปล่านะ? หรือเพราะนอนไม่พอจนหูแว่วไปเอง    แล้วยิ่งคนตรงหน้ามีสีหน้าระรื่นมันทำตัวไม่ถูกเลยแหะ!!...ในเมื่อมาขอโทษแบบนี้จะเอาคิดมากไปก็ไม่ใช่นิสัย


 

เอ่อ...ฉันไม่ได้โกรธนี่น้าไม่ต้องคิดมาก อะไรมาดลใจให้จงอินได้พูดไปแบบนี้ พูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆทั้งๆ ที่กลัวทั้งคืนจนไม่สามารถข่มตาหลับให้สนิท  กล้ายกโทษแถมยังกลายเป็นเปิดโอกาสให้สานต่อความสัมพันธ์กับคนที่เคยหน้าด้านมาบอกว่าจะจีบ  แบบไม่ตัดรอนสักนิด!!!


 

ให้ตายเถอะ!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับคิมจงอินกันแน่เนี่ย!!!...เพราะน้ำเสียงอ่อนโยนนั่นแน่ๆ ไหนจะกิริยาสุภาพแบบคุณชายแบบนั้นอีก   นี่ล่ะจุดอ่อนของคิมจงอิน  นอกจากแพ้น้ำตาแล้วยังแพ้คนพูดเพราะ!!!


 

งั้นฉันจะรอจนนายอยู่ที่ร้านนะ    ออกเวรแล้วจะพาไปเลี้ยงข้าวขอโทษ...คงได้ใช่มั้ยครับคุณหมอ?”


 

ยิ่งเห็นแววตาเป็นประกายแห่งความหวังของคนตรงหน้ามันยิ่งทำให้รู้สึกหนาวๆร้อนๆ


 

เอาแล้วไงดี!! หวังว่าคงไม่จับจุดเขาได้นะ...แววตาแบบนี้ใครมันจะปฏิเสธลง!!!!


 

อาจนานหน่อยนะ  เผื่อมีคนไข้ฉุกเฉินด้วย”


 

ไม่เป็นไร…..ผมรอได้ครับคุณหมอ




 

+++++++++++



 

มือเรียวคว่ำแก้วกาแฟใบสุดท้ายบนชั้นวางแก้วสีขาว  ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดมือสีขาวซับน้ำออกจากมือในขณะที่สายตามองไปยังเจ้านายที่เป็นเจ้าของร้านค็อฟฟี่ช็อปแห่งนี้ที่ยังนั่งอยู่มุมประจำพร้อมทั้งโน้ตบุค ประจำตัวแถมยังมีแฟ้มงานมากมายที่วางเรียงอยู่ข้าง


 

“พี่จื่อเทา  จะให้ผมปิดร้านเลยไหมพี่” เอ่ยถามขึ้นมาเพราะตอนนี้มันเลยเวลาปิดมาร่วมครึ่งชั่วโมง


 

“นายกลับไปเลยก็ได้ลู่หาน  เดี๋ยวพี่ปิดเอง”


 

คิ้วสวยมุ่นเข้าหากันก่อนจะถอนหายใช่ว่าอาการที่ฮวางจื่อเทาเป็นอยู่...เขาจะไม่เข้าใจเพราะตัวลู่หานเองก็กำลังประสบชะตาเดียวกันกับเจ้านาย


 

“เอ่อ พี่  เกือบลืมเดี๋ยวผมขอลางานสัก 3-4 วันดิ จะพาเอ่อ...ลุงแก่ ๆ ที่บ้านไปเที่ยว”


 

จื่อเทาเงยหน้าจากโน้ตบุคขึ้นมามองคนที่เดินเข้ามายืนอยู่ตรงข้ามของโต๊ะที่กำลังยกมือเกาแก้มพร้อมกับใบหน้าที่จัดว่าน่ารักมากกว่าหล่อมีสีเรื่อเล็กน้อยๆ


 

“ลุง? แถมยังแก่ด้วย  ไม่ยักรู้ว่านายมียังมีญาติอยู่ที่เกาหลีด้วย”


 

“โธ่  พี่....ช่างผมเหอะน้า  ว่าไงครับคุณเจ้านายจะให้ลูกน้องคนนี้หยุดไหม?”


 

จื่อเทาอดหัวเราะไม่ได้กับท่าทางเขิน ๆ แบบนี้ของลูกน้อง รุ่นน้องแถมยังเพื่อนสนิทของน้องชายคนเล็กของบ้านอย่าง
แบคฮยอนด้วย   จนต้องเอ่ยรับปากทั้งที่จริงอยากจะแกล้งสักหน่อยแก้เซ็งกับการที่ต้องรอใครบ้างคนนานๆ




 

“หยุดไปอาทิตย์หนึ่งเลยก็ได้   แต่อย่าลืมโทรบอกจองชินด้วยล่ะว่าเราไม่เข้าไปทำงานที่ผับ”


 

นอกจากลู่หานจะมาช่วยทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านค็อฟฟี่ช็อปในช่วงบ่ายของทุกวันแล้ว ยังไปทำงานพิเศษเป็นบาร์เทนเดอร์ผับซึ่งเป็นกิจการอย่างหนึ่งที่จื่อเทาดูแลอยู่



 

RRR      RRRr      RRR


 

แม้จะใช้หางตามองจื่อเทาก็ยังเห็นว่าหน้าจอไอโฟนของหนุ่มรุ่นน้องโชว์รูปหัวกะโหลกพร้อมกับชื่อสายเรียกเข้า  คุณชายขี้เก๊ก


 

“อ้าวไม่รับสายล่ะ” ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นลู่หานกดสายทิ้ง


 

“ก็  แบบ...........” อาการอ้ำอึ้งแบบนี้  หน้าแดงๆ แบบนี้ คงไม่ใช่ “ธรรมดา” แล้วมั้ง


 

“กลับไปได้แล้วไป๋ไอ้ลู่   ถ้าอาทิตย์หนึ่งไม่พอพี่อนุญาตให้ลาต่อได้” บอกอย่างขำๆ


 

“พี่อ่ะ   เอ่อ...รับก็ได้”  มือเรียวกดสายอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งเสียงง้องแง้งใส่ปลายสาย


 

“อะไร  รับช้าก็บ่น ไม่รับสายก็โทรย้ำๆ อยู่นั้นล่ะ  เอ๊ะคุณยังไงพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ  งั้นไม่ต้องไปแล้วมั้งเที่ยวอ่ะ....” 



 

รอยยิ้มธรรมดาอยู่บนใบหน้าเรียวคมที่มองบางมุมก็หล่อแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนในบางทีที่ยังมองตามหลังหนุ่มรุ่นน้องที่เดินไปหยิบของใช้ส่วนตัวและเดินออกจากร้านไปแล้ว


 

แค่อยากพิสูจน์อีกสักครั้ง!!!    ว่าใครบางคนที่เขากำลังสนใจกำลังคิดและรู้สึกในสิ่งเดียวกันใช่ไหม?  เพราะตอนนี้
ฮวางจื่อเทาเริ่มแน่ใจในตัวเองแล้วว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกันแน่   ขอพนันกับตัวเองถ้าอีกฝ่ายคิดเหมือนกันไม่ว่ายังไงคน ๆ นั้น
ต้องมา    แต่ถ้าไม่มาก็คงถึงเวลาที่ควรจะหยุดก่อนที่จะถลำไปมากกว่านี้




 

ตอนนี้ท้องฟ้าเป็นสีดำสนิทมองออกไปเจอเพียงแสงไฟสลัวที่ส่องสว่างตามทางเดินของโรงพยาบาลเท่านั้น  มองนาฬิกาดิจิตอลที่มุมขวาด้านล่างสุดของโน้ตบุคบ่งบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า ๆ เข้าไปแล้ว  ถอนหายใจกับตัวเองพร้อมปิดโน้ตบุคลงและเก็บเอกสารต่างๆ ขึ้นมาถือไว้


 

เสียงโมบายหน้าร้านดังเป็นสัญญาณว่ามีลูกค้าสักคนที่เปิดร้านมาในยามวิกาลที่เลยเวลาปิดไปนานแล้ว


 

“ร้านปิดแล้วครับ”  ร่างสูงเอ่ยบอกโดยที่ไม่หันมองยังคนที่เปิดประตูเข้ามาเลยสักที


 

“รู้ว่าปิดแล้ว  ขอโทษนะที่มาช้าเอาป่านนี้”

 



 

ย้อนไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหลังจากออกเวรแล้วตามปกติที่คุณหมอจงอินต้องไปเยี่ยมคยองซูที่แผนกผู้ป่วยเด็กเป็นกิจวัตรประจำที่เรียกได้ว่าปฏิบัติมาเกือบสองปี  ตามระยะเวลาที่เด็กชายเข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่ด้วย
โรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง   ต้องขอบคุณการเป็นแพทย์ของที่นี่ทำให้คุณหมอหนุ่มเสียค่ารักษาพยาบาลในราคาที่ถูก




 

คุณหมอนุ่มกำลังจะยกมือเคาะประตูตามความเคยชิน   แต่เหมือนร่างกายจะหยุดอยู่นิ่งอัตโนมัติเมื่อเห็นภาพของผู้ชายร่างสูงที่กำลังป้อนอาหารมื้อเย็นของคนป่วยที่วันนี้อยู่ในชุดสีชมพูหวานของโรงพยาบาล  ไม่รู้คนในห้องคุยอะไรกันบ้าง 
แต่การที่น้องชายยิ้มร่าและส่งเสียงหัวเราะอย่างสดใสทำให้จงอินอดจะน้ำตารื้นขึ้นมาเสียไม่ได้




 

“คุณหมอคะ  แย่แล้วค่ะเกิดอุบัติเหตุรถนักเรียนชนกับรถเมล์  ตอนนี้ผู้ป่วยฉุกเฉินกำลังถูกลำเลียงมา”


 

แค่ได้ยินเท่านั้นชายหนุ่มหมุนตัววิ่งตามพยาบาลไปยังห้องฉุกเฉินทันที  เพราะอุบัติเหตุใหญ่แบบนั้นคาดว่าแพทย์ที่ยังไม่ออกจากเวรหรือที่เพิ่งออกต้องกลับเข้าไปช่วยกันดูแลคนเจ็บที่กำลังลำเลียงมายังโรงพยาบาลแห่งนี้แน่ๆ



 

“รายนี้สาหัสมาก  เดี๋ยวผมเข้าห้องผ่าตัดเอง   ส่วนคุณพยาบาลคิมโทรตามหมอฮงกิ   หมอมินฮยอนวิสัญญีแพทย์ด่วน”  สั่งอย่างรวดเร็วพร้อมเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทำความสะอาดร่างกายเพื่อเตรียมเข้าห้องผ่าตัดด่วนกว่าจะออกมาจากห้องผ่าตัดก็ร่วมสี่ชั่วโมง  นับว่าคนเจ็บรายนี้โชคดีที่คณะแพทย์ผ่าตัดห้ามเส้นเลือดใหญ่ที่หน้าขาสำเร็จ   ไม่งั้นคงแย่ 
นี่อีกอย่างของคนที่มีอาชีพเป็นแพทย์เวลาส่วนตัวหรือเวลาพักผ่อนที่มีน้อยกว่าชาวบ้านชาวช่องเค้า




 

แย่ล่ะสิป่านนี้แล้ว!!!  ตกใจเล็กน้อยเมื่อมองนาฬิกาบอกเวลาที่ห้องพักแพทย์ที่เข้มสั้นกับเข็มยาวชี้เกือบจะชี้ตรงกันที่เลขสิบสอง  ร่างโปร่งบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก็แทบอยากจะทรุดลงไปนั่งลงเช่นเดิม ความปวดเมื่อยของขาที่เดินมานานมันทำให้เขาล้าเหลือเกิน



 

“เฮ้อ~……………  ถอนหายใจเหนื่อยๆ 



 

ก่อนจะลุกไปหยิบเสื้อคลุมพร้อมกระเป๋าถือเพราะตอนนี้อยากจะกลับไปซุกตัวลงบนที่นอนนุ่มๆ แล้วไม่ต้องสนใจแม้ว่าตอนนี้เสียงกระเพาะจะดังประท้วงขออาหาร  เพราะวันนี้นอกจากขนมปังปิ้งสองแผ่นกับกาแฟดำเมื่อแต่เช้าแล้วนั้น  ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องคุณหมอจงอินเลย!!!


 

แต่ภาพชายหนุ่มที่ป้อนอาหารน้องชายพร้อมกับอยู่เป็นเพื่อนเล่นก็ลอยเข้ามา   แทนที่จะเดินตรงออกไปจากโรงพยาบาลก็เลี้ยวไปด้านขวาเพื่อเดินตรงไปยังร้านค็อฟฟี่ช็อฟ   คุณหมอหนุ่มไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะยังรออยู่ไหม?


 

ไหนเมื่อมันเลยเวลานัดมาเกือบหกชั่วโมง  เพราะถ้าเป็นตัวเองถ้านัดไว้แล้วคู่นัดมาช้าขนาดนี้ก็ไม่รอเหมือนกัน   
แต่ความรู้สึกลึก ๆ ของจงอินมันบอกว่าคนคนนั้นจะคงยังคอยอยู่




 

แสงสว่างภายในร้านค็อฟฟี่ช็อฟยังเปิดอยู่   กระจกใสที่มองทะลุเห็นข้างในร้านที่ตอนนี้มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์  กว่าจะรู้คุณหมอจงอินก็ผลักประตูเข้าไปแล้ว


 

“ร้านปิดแล้วครับ”  เสียงทุ้ม  น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์  ยิ่งทำให้คิมจงอินยิ่งรู้สึกผิด


 

“รู้ว่าปิดแล้ว  ขอโทษนะที่มาช้าเอาป่านนี้”


 

หิวหรือยังครับคุณหมอ?”


 

นาย...”  อีกครั้งที่จงอินนึกหาคำพูดไม่ได้   ไม่ได้อยากเข้าข้างตนเองหรอกนะ


 

ให้เดานอกจากมื้อเช้า  ยังไม่ได้ทานอะไรเลยสินะ”  จื่อเทาเอ่ยพลางพาตัวเองมายืนใกล้ๆร่างโปร่งบาง


 

ไปหาอะไรกินกัน ไม่ใช่แค่พูดแต่ยังคว้าข้อมือบางขึ้นมาจับแน่นแล้วจูงให้เดินไปด้วยกันราวกับคนข้างหลังเป็นเด็กเล็กๆ


 

เฮ้ย!! ไม่ต้องจับมะ  มือก็ได้

 

เดินไหวหรือ? เห็นเดินมาอย่างคนตาจะปิดซะขนาดนั้น


 

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้สักห้านาที   ฮวางจื่อเทากำลังโมโหแบบเดือดพล่านเหมือนน้ำเดือดเพราะต้องมาทนรอนาน...
คิดดูสิ!!   น่าหงุดหงิดมั้ยล่ะ
?!!...



 

แต่พอเห็นสภาพคนที่ตัวเองโมโหก็ชักอ่อนใจ 


      สงสาร...สีหน้าที่ขาวซีดดูก็รู้ว่าคงเพลียอยู่ไม่น้อยไหนจะท่าเดินที่ดูประหลาดเหมือนไม่อยากเดินแต่อยากคลานลงไปนอนกับพื้นเสียมากกว่า...



 

ไหวสิ   นายอย่ามาทำว่าฉันเป็นเด็กเหมือนน้องคยองนะ!!ร่างโปร่งบางเถียงพลางแกะมือหนาที่มันเหนียวเหมือนตุ๊กแกอย่างเอาเป็นเอาตาย


 

ร่างสูงมองคนที่กำลังพยายามดึงมือตัวเองจากมือเขาอย่างขัดใจ!!



 

พี่ชาย  ชอบคนพูดสุภาพและนิ่มนวลมั้งครับพี่จื่อเทา  แล้วไอ้เรื่องที่ขึ้นเสียงหรือใช้กำลังนี่ยิ่งไม่ชอบใหญ่เลย


 

คำพูดของคยองซูเมื่อหัวค่ำที่เขากำลังเซ็ง  เลยเดินแวะไปเยี่ยมเด็กชายตัวเล็กโตตากลมที่นิสัยแสบเอาเรื่องพอสมควรและอยู่เป็นเพื่อนจนทานอาหารเย็นด้วยลอยขึ้นมาในสมองทันที   หลังจากล่อหลอกด้วยขนมหวานและตุ๊กตาที่หิ้วไปฝากเพื่อสอบปากคำเฮ้ย..เรียกว่าสืบนิสัยส่วนตัวของคุณหมอจากคนใกล้ตัวจริงๆ จะดีกว่า ^^


 

แถมเจ้าเด็กตาโตนั่น  ยังบังคับให้ฮวางจื่อเทาใส่ที่คาดผมหูแมวสีชมพู...ที่ไม่คาดคิดจะใส่ไปเต้นลูกหมีสามตัวกับ
คยองซูที่ห้องพักฟื้นผู้ป่วยเด็กรวมของโรงพยาบาลอีก  นี่รู้ถึงไหนอายถึงนั่นที่คุณชายเล็กของตระกูลอู๋มาทำอะไรมุ้งมิ้งแบบนี้
!!!


 

แล้วที่หน้าปวดตับที่สุดตอนที่ใส่หูแมวสีชมพูเต้นลูกหมีสามตัวกับคยองซูอยู่ดี ๆ คิมจุนมยอนที่เอาเอกสารด่วนมาให้เซ็นดันเห็นเข้าพอดีแถมยังถ่ายคลิปเก็บไว้อีก   คุณเลขาที่แสนดีเกินไปยังมิวายกัดเบา ๆ


 

“ถ้าคุณชายเล็กขยันทำงานทุกวัน  ผมจะเก็บคลิปนี้เป็นความลับสุดยอด”

 

คิมจุนมยอน...นะ...คิมจุนมยอน

 

 



 

หิวหรือยังครับ?  ไปเถอะนะครับ  ดึกแล้วจื่อเทาพูดพร้อมส่งยิ้มบาดตาให้คุณหมอหนุ่มที่เงยหน้ามามอง

 

หา!!!  

 

คราวนี้ล่ะที่คิมจงอินเป็นฝ่ายไปไม่เป็น   ก็แอบคิดว่าคงโดนผู้ชายตรงหน้าเหวี่ยงหรือโมโหใส่นี่อะไร?น้ำเสียงแบบนี้?

 

เชิญคร้าบคุณหมอ 


 

คิมจงอินจะรู้ตัวไหมว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่มีสารถีแบบฮวางจื่อเทาคนนี้    ประตูรถที่เปิดรออยู่เบื้องหน้าเรียกสติที่กำลังมึนงงทั้งเหนื่อยและเพลียของคุณหมอหนุ่มได้ทันที...


 

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่จงอินมองเห็นแววตาที่ยียวนชวนโมโหจากชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังยืนส่งยิ้มหวานฉ่ำ เวลาจะดีก็ดีแบบสุดๆ   เวลาเอาแต่ใจก็สุดๆ   เวลาโมโหดูน่ากลัว....จนคนโดนโมโหแถมขู่ให้กลัวแทบบ้าแบบนี้มันน่าไปด้วยนักนี่!!!


 

ภายในรถเอสยูวีกึ่งสปอร์ตที่เปิดแอร์เย็นจัด   เหมือนจะเรียกความเหนื่อยล้าจากหนังตาของจงอินให้มีมากขึ้นจนเปลือกตาบางปิดสนิทลงในที่สุด    เพราะตอนนี้เขาล้ามากเหลือเกินแถมความง่วงที่มีมากเกินกว่าร่างกายจะต้านทานไหวนี่อีกด้วย   เมื่อวานคุณหมอหนุ่มก็นอนไม่พอ   แถมวันนี้ยังยืนผ่าตัดยาวเกือบสี่ชั่วโมงติด ๆ กันอีก


         จงอินปิดเปลือกตาลงเพื่อพักเหนื่อยและรับแอร์เย็นจัดอย่างไม่สะทกสะท้าน   เพราะตอนนี้คิดแต่ว่ามันช่างสบายตัวจนไม่ได้รับรู้ตัวเองนั่งอยู่บนรถที่แล่นออกจากโรงพยาบาลเพื่อไปไหน?


 

จากคนที่คิดแค่พักเปลือกตาเท่านั้น กลายเป็นหลับสนิท   เมื่อรถหยุดนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดมิเนียมสุดหรู


 

จื่อเทามองคนข้างกายอย่างนึกขัน   เวลาหลับก็เหมือนเด็กน้อยคยองซูจริงๆ ล่ะ น้องหลับแบบไหนพี่ชายก็หลับแบบนั้น   ไหนจะผมสีอ่อนที่ตอนนี้มันฟูแบบยุ่งๆ  แต่พอตื่นก็ดันกลายเป็นคนที่ชอบขัดอกขัดใจเขาเสียเหลือเกิน!!




 

จงอินไม่มีเสียงตอบรับเจ้าของชื่อยังคงหลับพริ้ม


 

อินนี่เปลี่ยนมากระซิบที่ริมหู     น่าลักหลับที่สุดตอนนี้!!!


 

ถ้าไม่ตื่นจะจูบล่ะนะ  อินนี่จื่อเทาเอ่ยบอกเบา ๆ ทั้งที่ขยับอีกนิดเดียวริมฝีปากของพวกเขาทั้งคู่ก็จะแตะกันอยู่แล้ว  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคุณหมอหนุ่มโตขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบกับระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป  จากกำลังงัวเงียกลายเป็นตื่นเต็มตา 


 

ร่างสูงหลุดยิ้มขำก่อนจะห้ามตัวเองไม่ไหวกดริมฝีปากบางของตัวลงที่แก้มสีน้ำผึ้งลงไปแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยวหนึ่งทีก่อนจะถอยตัวออกห่างพร้อมกดคลายล็อกประตูรถยนต์


 

ไม่รอช้าคิมจงอินรีบก้าวลงจากรถทันทีก่อนจะหันไปส่งค้อนให้กับวิธีปลุกของคนลงจากรถทีหลังที่ผิวปากเดินนำอยู่ข้าง ๆ เพราะคงคาดไม่ถึงว่ากระจกของลิฟต์แก้วของคอนโดแห่งนี้จะสะท้อนเงาของตัวเองออกมา


 

บทจะน่ารักน่าชัง  ก็น่าเอ็นดูจริง ๆ นะคุณหมอคิม~~




 

+++++++++++++++tbc++++++++++++++++++++++



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #245 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 17:36
    สู้ๆนะคุณชาย
    #245
    0
  2. #207 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 10:15
    แหม อะไรๆดูจะเป็นใจให้จื่อเทาซะหมด น้องคยองบอกจุดอ่อนแบบนี้ จงอินไม่รอดอีกตามเคย
    #207
    0
  3. #206 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 10:14
    อ่อ คยองซูนี่เองที่ชี้โพรงบอกจุดอ่อน แหมๆๆ อะไรๆดูจะเข้าข้างจื่อเทาไปซะหมด
    #206
    0
  4. #198 Yumi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 18:33
    แหมๆ น่ารัก -////////-
    #198
    0
  5. #183 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 19:56
    อาาาาาาาา ขอให้น้องคยองปลอดภัยเถอนะ
    #183
    0
  6. #172 ป๋าแซนด์ (@sandtom69) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 12:59
    คนหมอคิมน่ารัก งื้อออออออออออออ -////- 

    จื่อเนี้ยมีความอดทนจริงๆ ? 555555555555 พูดเพราะๆกับนีนี่บ่อยๆนะ เดี๋ยวนีนี่ก็ใจอ่อนเองแหละ -///- 
    #172
    0
  7. #131 Beloved-jae (@cherish-jae) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 19:47
    อือหืออออออ หวานไปนะ อาเทารอคิมไคได้ขนาดนี้เลยหรอ
    เข้าทางน้องคยองจูวววหรอ รักจิงป่าว???? อย่ามาหลอกคิมไคนะ
    คิมไคเหมือนจะไขว้เขว้แล้วนะ เพราะเห็นหูแมวสีชมพูนั้นรึป่าว
    จะมีดราม่าป่าวอ่าาาาา
    #131
    0
  8. #95 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:20
    อินนี่น่ารัก

    จุนมยอน  ขอคลิปด้วยดิ อิอิ

    #95
    0
  9. #85 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:22
    สิงจงอินแป๊บจื่อน่ารัก
    #85
    0
  10. #65 pu su (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:47
    น่ารักจริง ๆ คู่นี้
    #65
    0
  11. #40 [C]~Min (@angelkyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:56
    น่ารักที่สุดดดดดดดดดดดดด
    #40
    0
  12. #33 KimKaiWife (@endlessmoment13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:05
    ว้ายยยยยยย อินนี่~ กิ้วๆๆๆ
    #33
    0
  13. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:25
    นะระอ่ะ
    5555555555555555555555555555555
    ชอบที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #31
    0
  14. #27 zero 1992 (@exolpcm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 04:19
    น่ารักจริงๆคู่นี้หมีหน้าง่วงกะแพนด้าหน้าดุ แต่ตรรกะเทาเทานี่แปลกนะ
    จับกดไปแล้วเพิ่งมาจีบ(หรือมันเป็นวิธีการแแบบใหม่)
    #27
    0