[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 6 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ก.พ. 57



[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Note: ซีรี่ส์ฟิคเซ็ตนี้ไม่มีไรมากนอกจาก  เขียนเพราะมโนส่วนตัวล้วน ๆ 55555

          เดี๋ยวลงเทาไคไปสักตอนที่ 8 หรือ 9 จะเอาคู่คุณชายใหญ่(คริสลู่) กับคุณชายรอง(ฮุนคริส) มาลงให้อ่านคู่ละตอนก่อน  แล้วจะให้โหวตอยากอ่านคู่ไหนก่อนกัน   เห็นคอมเม้นหลายเสียงว่ารออ่าน  ฮุนคริส กันอยู่เยอะเลย  อิอิ...
พร้อมน้อมรับทุกคอมเม้นติชมนะคะ ^^

 


 

Chapter 05

 


 

คุณเคยไหมที่จะวางแผนอะไรไว้ตั้งมากมายหลายขั้นตอน  แต่พอถึงเวลาแผนกลับพังไม่เป็นท่าทั้งที่มีโอกาสที่จะทำให้สำเร็จ   แล้วจู่ๆ บางครั้งพอคุณไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรไม่ว่าจะเป็นโอกาส  เวลาและสถานที่กับลอยเข้ามาอยู่ใกล้ๆ  โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ


 

เป็นอีกวันที่แสนหงุดหงิดของคุณชายเล็กของตระกูลอู๋ที่กำลังเคร่งเครียดกับอัตราการใช้หนี้นอกระบบของลูกค้าที่ผิดนัดชำระหนี้


 

“นี่อะไร....จุนมยอน   เบี้ยวจ่ายดอกเบี้ย  ค้างเงินต้นมา 3 เดือน  อันนี้เบี้ยวครั้งที่ห้า  โธ่เว้ย”


 

คิมจุนมยอนได้อมยิ้มมองอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเจ้านายอย่างขำๆ 


 

“ขำอะไร  เอากองนี้ไปจัดการให้หมด  พวกมีเงินไม่รู้จักใช้หนี้แต่ดันเอาเงินไปถลุงกับบ่อนเสียหมด  นายจัดการเลยนะใครเบี้ยวยึดมาให้หมดบ้าน รถ  อย่าให้พลาดเด็ดขาดเงินทุกวอนอย่าให้ฉันเสียเปล่า”


 

“อะไรกันทำไมวันนี้  คุณน้องชายถึงได้หน้าเลือดขึ้นมากะทันหันเชียวนะ”


 

จุนมยอนโค้งทำความเคารพให้คุณชายใหญ่อู๋อี้ฟานก่อนจะหอบแฟ้มรายชื่อลูกค้าที่เบี้ยวหนี้เงินกู้นอกระบบไปจัดการตามคำสั่ง  โดยปล่อยให้พี่น้องเค้าได้คุยกัน


 

“ว่างงานรึไง  ถึงไว้ว่างมาเหยียบที่ร้านได้”  ทักแบบเสียมิได้พร้อมทั้งก้มหน้าก้มตาเคลียร์งานต่อทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดพักของร้านคอฟฟี่ช็อปและงานที่ภัตตาคาร   คุณเชฟฮวางเลยว่างมาเคลียร์งานของตระกูลที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่เพราะเจอคุณเลขาหน้าขาวอย่างจุนมยอนจิกให้มาทำงานจนตัวแทบจะพรุนไปทั้งตัวแล้ว


 

“อา~~ ที่เสี่ยวเทาตัวน้อย  โมโหอยู่นี่คงเพราะกำลังตกหลุมรักใครสักคนอยู่สินะ?” คริสกระเซ้าเล่นๆ


 

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกเรียกชื่อนี้   หึ  นิสัยอย่างผม...อย่างพี่  เราเคยรักใครเป็นด้วยเหรอ?”  ย้อนถามคืนกลับไปในขณะที่คนเป็นพี่ได้แต่หัวเราะพร้อมยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างละเลียด


 

“พนันกันไหม  ว่านายกำลังตกหลุมรักคุณหมอคนนี้”


 

“พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบการพนัน”


 

ยิ่งฮวางจื่อเทาตอบสวนเร็วมาเท่าใด  คุณชายใหญ่ยิ่งขำมากขึ้นเท่านั้น  ดวงตาเข้มเหมือนมังกรมองสบกับดวงตาคมที่มีแววหวานกว่า....ก่อนที่คนเป็นน้องจะหลบตาไปก่อน


 

“นายจะเป็นฝ่ายบอกรักก่อน  ฉันเชื่ออย่างนั้น”


 

“แล้วถ้าผม  แค่หลงชั่วคราว  มันไม่ใช่ความรักล่ะครับพี่”


 

คุณชายใหญ่ที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานหันมาสบตากับน้องชายก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก  ขณะที่มือซ้ายยกขึ้นลูบคางเบาๆ เวลาที่ใช้ความคิด


 

“ฉันจะให้นายพักงานที่บ้านไป 2 ปีเต็มๆ เลย   แต่ถ้าฉันชนะนายจะต้องมาช่วยทำงานเพิ่มขึ้นอีกอาทิตย์ล่ะ 2 วัน”


 

ไม่ต้องรอคำตอบรับแต่อู๋อี้ฟานก็รู้คำตอบดี...ว่าผลของการพนันครั้งนี้จะออกมาแบบไหน   ก็ตัวเขานะเจ้าพ่อคาสิโนตัวจริงเสียงจริงเรื่องพนันนะไม่มีพลาด   เรื่องบางเรื่องของคนบางคนเจ้าตัวมักไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองเป็นแบบไหน  แสดงออกแบบไหน  มันต้องให้คนอื่นบอกเหมือนกับเส้นผมที่บังภูเขา


 

“รักเค้าขนาดนี้ยังจะปากแข็ง   ไอ้เด็กหัวดื้อ”


 

คุณชายใหญ่บ่นเบา ๆ  เพราะไม่ว่าฮวางจื่อเทาจะทำอะไร  สั่งลูกน้องทำอะไร  ทุกอย่างล้วนต้องรายงานให้อู๋อี้ฟานทราบแล้วการส่งลูกน้องไปคอยเฝ้าคุณหมอคิมจงอินไว้และให้คอยรายงานพฤติกรรมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง   มันใช่ธรรมดาเสียที่ไหนทั้งที่คนอื่นมีแต่ได้แล้วทิ้ง


 

คิมจงอิน...หน้าตาก็ธรรมดาหาได้ทั่วไปในโซล   ถึงผิวจะเนียนสวยสีน้ำผึ้งก็เถอะ  สั่งคนเฝ้ายังกะอะไร...แค่คิดก็สนุกล่ะเวลาได้แกล้งน้องชายให้ว้าวุ่นใจเล่น  นี่ล่ะงานอดิเรกของอู่อี้ฟานชอบใจนักเชียวแก้เซ็งเวลาไม่ได้เข้าไปเทคโอเว่อร์บริษัทไหน


 

“โอย  เจ้ากวางดื้อปิดเครื่องอีกแล้วเซ็งๆ จริง  ไปขับรถกลับบ้านใหญ่วันนี้ฉันจะไปค้างกับคุณนายใหญ่”


 

คล้อยหลังพี่ชายคนโตกลับไปได้ไม่นานโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มก็โชว์หมายเลขที่ไม่คุ้นตาเพราะมันเป็นเบอร์โทรจากเบอร์บ้าน


 

“สวัสดีครับ” กรอกเสียงลงไปแบบห้วนๆ เช่นเคย


 

“สวัสดีครับพี่เล็ก  นี่น้องแบคเองน้า  อิอิ”


 

จื่อเทาอมยิ้มกับน้ำเสียงขี้เล่นของน้องชายคนเล็กของบ้านจริง ๆ


 

“มีอะไร  ถึงได้ว่างโทรหาพี่ได้  ก็ว่าอยู่ทำไมเป็นเบอร์แปลกๆ   นึกว่ายุ่งๆ เตรียมเรื่องไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสอยู่”


 

“พอดีมือถือน้องแบคพังนะพี่เล็ก   นี่ใช้เบอร์ของเสี่ยวลู่โทรมา  ส่วนเรื่องเรียนต่อเรียบร้อยนานเถอะ  ตัวเองต่างหากหายหน้าหายตาไม่กลับมาบ้านมาเจอพี่เจอน้อง..ชิ    นี่โทรมาชวนพี่ไปทำบุญที่บ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรียที่เราเคยไปทำกันทุกปีไง
พี่   โชคดีวันนี้วันหยุดพี่เล็กกับเสี่ยวลู่พอดีไงไปกันน้า ๆ ของก็เตรียมหมดแล้ว” ถึงพยอนแบคฮยอนจะไม่อ้อนผ่านสายโทรศัพท์มาฮวางจื่อเทาก็ตามใจน้องอยู่แล้ว



 

“โอเคแล้วเจอกัน”


 

วางสายก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกุญแจรถยนต์กับกระเป๋าเงิน   ก็นึกถึง บ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรีย ว่ามันคุ้น...คุ้นจนเกือบเลยผ่านไปแบบไม่ใส่ใจ    มือไวกว่าสมองสั่งการ  มือแกร่งเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มสีเทาที่มุมซ้ายของแฟ้มเขียนตัวหนังสือไว้อย่างชัดเจนว่า


 

“ประวัติและชีวิตส่วนตัวของคิมจงอิน” พลิกไปอ่านหน้ากระดาษไปราวๆ หน้าที่สี่ก็เจอข้อความที่ตนเองต้องการ


 

คิมจงอินเคยอาศัยอยู่ในบ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรีย  จนอายุได้ 14 ปี ก็มีครอบครัวคิมมารับอุปการะเป็นลูกบุญธรรม  ด้วยความที่เป็นเด็กเรียนเก่งทำให้มูลนิธิตระกูลอู๋ได้ให้ทุนเรียนฟรีตลอดมาผ่านทางบ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรีย   จนสำเร็จการศึกษา แพทยศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับ 1 เหรียญทอง)



 

ฮวางจื่อเทาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยิ้มออกมา   ทั้งที่ปกติตัวเองก็ดูแลมูลนิธิของตระกูลอู๋แทนคุณนายใหญ่แต่ทำไมไม่เคยใส่ใจอะไรเลยสักนิด   ทั้งที่ตลอดมาเราสวนทางกันตลอดหรือนั่นยังไม่ใช่เวลาที่เราสมควรจะพบกัน...คิมจงอิน    เด็กคนนั้นที่เขาเคยตอบจดหมายไปคือคุณหมอคิมจงอินเองสินะ


 

จู่ๆ ประโยคหนึ่งก็แวบขึ้นมา  Do you believe in destiny?  ที่เขาเจตนาเขียนลงบนการ์ดฉบับแรกที่ส่งให้คุณหมอหนุ่มเพียงเพราะเจตนาแกล้งให้อีกฝ่ายหัวปั่นเท่านั้นเองแท้ ๆ


 

นี่ลางแพ้ของฮวางจื่อเทากำลังลอยเข้ามาอย่างใกล้ๆ แล้วใช่ไหม?




 

++++++++++++++++++




 

วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนที่คิมจงอินตื่นขึ้นมาแบบอารมณ์ดีทั้งที่เมื่อคืนก็ได้พักผ่อนน้อย   ซึ่งวันนี้ตัวคุณหมอหนุ่มเองมีนัดกับน้องคยองและเพื่อนสนิทอย่างอีแทมิน  รวมถึงอีมินโฮแฟนหนุ่มของแทมินที่ขออนุญาตคุณหมอเจ้าของไข้ออกไปนอก
โรงพยาบาลเป็นกรณีพิเศษ  



 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของคยองซู  พวกเขาทั้งสี่คนจึงขนอาหารและขนมไปเลี้ยงน้องๆ ที่บ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรีย   สถานที่...ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้านที่ดูแลจงอินก่อนที่ครอบครัวโดจะรับไปอุปการะ


 

“แหม  เพื่อนฉันยิ้มจนแก้มจะแตกละวันนี้”


 

แทมินอดจะแซวเพื่อนที่นั่งอยู่ทางด้านหลังกับน้องชายตัวเล็ก ตากลมโตเสียไม่ได้กับอาการอมยิ้มน้อยใหญ่ที่นานๆ จะมีมาให้เห็นสักทีหนึ่ง


 

“นายก็นะ  เมื่อไหร่จะเลิกแซว  นี่ฉันไม่ได้ไปหาคุณแม่มาตั้งสองเดือนแล้วนะ” จงอินบ่นขึ้นมาบ้าง


 

“อย่างว่าละ...ช่วงที่ผ่านมาพวกคุณงานยุ่งกันจริงๆ”


 

มินโฮแฟนของอีแทมินพูดเสริมขึ้นมาบ้างเพราะวันนี้มารับหน้าที่เป็นสารถีรับส่งสาวๆ(?) ทั้งหลายไปบ้านอุปถัมภ์คุณแม่มาเรียพร้อมกับอาหาร ขนมและของเล่นเสียมากมาย


 

“น้องคยอง  รู้สึกยังไงบ้างวันนี้  ถ้ารู้สึกปวดหัว ปวดเมื่อยเนื้อตัวตรงไหนรีบบอกพี่ชายนะรู้ไหมคนดี”


 

“พี่ชาย   พี่พูดแบบนี้กับน้องคยองตั้งแต่ออกจากโรงบาลมาเป็นจะสิบรอบแล้วนะ  น้องคยองสัญญาถ้ารู้สึกเจ็บ  เอ่อไม่สบายจะรีบบอกพี่ชายทันที  อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ  ยิ้มให้น้องคยองดูหน่อย”


 

จงอินรีบกระพริบตาถี่เพื่อไล่น้ำตาที่คลอออกไปจากตาก่อนจะส่งยิ้มออกมาทั้งปากและตา  ในขณะที่สองคนที่นั่งข้างหน้าได้แต่หันไปมองทางอื่น   แต่ทั้งคู่ต่างช่วยสวดภาวนาขอให้พระเจ้าได้โปรดช่วยยืดเวลาของเด็กชายที่น่ารักคนนี้ให้อยู่กับคุณหมอคิมจงอินไปอีกนานๆ ด้วยเถอะ  เพราะตอนนี้เพื่อนของพวกเขาไม่มีใครเหลือในชีวิตอีกแล้ว


 

“เอาละ  ถึงกันแล้วมาช่วยกันขนของลงไปดีกว่า  ป่านนี้คงมีคนชะเง้อคอคอยพวกเราอยู่แล้ว” แทมินพูดด้วยน้ำเสียงสดใส  ก่อนจะช่วยรับถุงขนมที่เบาที่สุดมาจากชเวมินโฮที่วันนี้อาสาถือแต่ของหนักๆ


 

“เอ๊ะ  นั้นพี่จื่อเทา  พี่ลู่หานคนแมนที่คลั่งแมนยูมาก ๆ นี่น้า”  คยองซูเรียกทักทายชายหนุ่มทั้งสองซึ่งกำลังร้องเพลงและเล่นเปียโนอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านอุปถัมภ์


 

“อ้าวน้องคยองมากับใครครับ”  จื่อเทาลุกมาจากเปียที่กำลังเล่นอยู่เข้ามาหาเด็กชายตาโตที่วันนี้แต่งกายแปลกไปด้วยชุดกางเกงเอี๊ยมขาสี่ส่วนลายสก็อตสีแดงตัดขาว  พร้อมกับหมวกสีขาวที่คาดหูแมวสีชมพูประดับเพชรแบบสาวๆ โซยอชิแดใส่ขึ้นไลฟ์ I Got A boy ดูต่างไปจากชุดคนป่วยที่เคยเห็นจนชินตาที่โรงพยาบาล  


 

ถ้ามีคนถามว่าฮวางจื่อเทารู้ได้ไง    ก็ลองคุณมีน้องชายคนเล็กของบ้านที่เป็นแฟนบอยตัวพ่ออันดับหนึ่งของคิมแทยอน หัวหน้าวงเกิร์ลกรุ๊ปที่ดังที่สุดดูสิ  ถึงไม่สนใจมันก้จะผ่านตามาให้เห็นอยู่เป็นระยะ -*-


 

“มากับพวกเราเองครับ  เอะแล้วนั้น.......”  อีแทมินที่ส่งเสียงทักทายชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างคยองซูเพราะเพื่อนสนิทแยกตัวเข้าไปทางด้านในของบ้านอุปถัมภ์ทันทีที่เห็นน้องชายวิ่งเข้าไปทักทายบางคน


 

“ผมฮวางจื่อเทาครับ   นั้นลู่หาน   แล้วก็คนที่เตรียมอาหารให้กลางวันให้เด็กๆ อยู่นั้นคือแบคฮยอนที่ใส่ที่คาดผมเลียนแบบน้องคยองวันนี้ไงครับ   พวกเรามาเลี้ยงอาหารเด็กๆ” ร่างสูงกล่าวทักทายอย่างมีมารยาทพร้อมส่งยิ้มขี้เล่นให้น้องคยองที่ส่งยิ้มให้จนตาหยี  



 

ถ้าให้เดาสองหนุ่มตรงหน้านี่คงเป็นเพื่อนสนิทของคุณหมอคิมจงอินที่ตอนนี้เดินหนีไปไหนสักทีแล้ว  คงถ่วงเวลาที่จะมาเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ ตั้งแต่คืนนั้นที่หน้าบ้าน


 

“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับคุณฮวางจื่อเทา  เอ๋...ขอผมเรียกจื่อเทาแล้วกันเนอะจะได้ไม่ห่างเหิน...นี่มินโฮครับแฟนผมเอง”


 

จื่อเทากับลู่หานเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจเล็กน้อยที่กล้าแนะนำคนรักต่อหน้าพวกเขาอย่างฉะฉาน


 

“ถ้าจะมองหาเพื่อนผมล่ะก็  เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวานั้นคือมุมประจำของเจ้านั้นละครับฝากนี่ให้เจ้านั่นด้วยนะครับ”


 

เจ้านั่นของอีแทมินคือกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงเย็นเจี๊ยบจับยัดใส่มือร่างสูง  จื่อเทาค้อมศีรษะให้แทมินเล็กน้อยที่ดูจะรู้อะไรมาบ้างพอสมควร



 

“พี่รู้เหรอครับ  ว่าเจ้านายผม.........”  ลู่หานพูดยังไม่จบแทมินก็เอานิ้วชี้มาปิดปาก



 

“จุ๊ๆ เรื่องของคนสองคนเราอย่าไปยุ่งเลย   มาช่วยพี่ร้องเพลงให้เด็กๆ ฟังดีกว่าเสียงลู่หานใสมากเลยนะ  เดี๋ยวพี่เล่นเปียโนเอง  น้องคยองเป็นคอรัสนะครับคนเก่ง  ส่วนนายมินโฮไปช่วยแบคฮยอนในครัวนะที่รักกกกก”


 

+++++++++++++++++


 

กระป๋องน้ำอัดลมสีแดงเย็นเฉียบที่แตะที่ข้างแก้มเนียนสีน้ำผึ้งทำให้ร่างโปร่งบางของคุณหมอหนุ่มที่นั่งอยู่เงียบ ๆ สะดุ้งตกใจเล็กน้อย   ก่อนจะหันมาค้อนใส่คนแกล้ง


 

“ไม่น่าเชื่อนะ  ที่วันนี้เราบังเอิญมาเจอกันที่นี่ทั้งที่ปกติฉันมาไม่เคยจะเจอนายที่นี้เลยสักครั้ง”  จื่อเทาเป็นฝ่ายเริ่มสนทนาเพราะดูท่าคนนั่งข้าง ๆ จะให้ความสนใจกับกระป๋องแดงๆในมือเสียมากกว่า


 

“บังเอิญจริงๆ  หรือเป็นความจงใจ?” สวนกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งก่อนจะยกกระป๋องขึ้นจิบ


 

บังเอิญหรือจงใจดีล่ะ   แล้วอินนี่....คิดว่าไงละครับเสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม...รอยยิ้มธรรมดาผิดกับรอยยิ้มร้ายๆ นั่นมันทำให้คนที่หันมามองถึงกับหายใจสะดุด


 

“ท่าทางเราสองคนจะเป็นดวงสมพงศ์กันนะ   เจอกันอยู่บ่อยๆ”


 

จงอินอยากจะค้านใจจะขาด  แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาในการเจอผู้ชายตาคมเข้ม ๆ ที่นั่งข้างๆ ในแต่ละครั้งไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะชนะเจ้าคนชอบกวนโมโหพูดจากวนๆ คนนี้ได้เลย   ควรอยู่นิ่ง ๆ เป็นฝ่ายฟังจะดีกับตัวเองมากกว่าเพราะเหตุการณ์ที่พลาดพลั้งไปบนรถยนต์ของร่างสูงนี้ยังตามมาหลอกหลอนอยู่ ><


 

“นายคิดผิดซะแล้วล่ะ  ที่คิดจะจีบฉัน  ฮวางจื่อเทา”  สุดท้ายก็เป็นคุณหมอจงอินที่ทนไม่ได้ต้องเอ่ยปากขึ้นมาก่อนเพราะคงรอให้คนตรงหน้าที่ทำหน้านิ่งอยู่ตอบปฏิเสธกลับมาก็คงอีกนานเพราะมือยาว ๆ ของอีกฝ่ายเริ่มเนียนมาโอบไหล่เขาแล้ว 
จะได้หาข้ออ้างหนีให้ไกลๆ



 

“ว้า  ดีใจจัง  อย่างน้อยอินนี่ก็รู้ตัวสักทีว่ากำลังโดนฉันจีบ  นึกว่าจะไม่สนใจอะไรกันแล้ว”


 

“ฉันเป็นผู้ชายนะ” คราวนี้ร่างโปร่งบางไม่สนใจล่ะว่าในกระป๋องแดงจะมีน้ำเหลืออยู่หรือไม่เพราะเจ้าตัววางกระแทกลงบนโต๊ะที่นั่งพิงอยู่อย่างแรง



 

“ก็ผู้ชายไง  รู้ว่าเป็นผู้ชายตั้งแต่คืนนั้นแล้ว  ไหนจะบนรถคืนนั้นอีก...อินนี่” ร่างสูงเคลื่อนตัวแนบชิดพร้อมทั้งกักอีกฝ่ายไว้ในอ้อมกอด



 

“นาย!!!  ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย  ที่สำคัญฉันชอบผู้หญิง” จงอินตอบอีกฝ่ายเสียงเขียว...พยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดนี่เท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จสักทีทั้งที่ขนาดตัวก็ไม่ต่างกันมากแต่ทำไมแรงของฮวางจื่อเทามันถึงได้เยอะนัก



 

“ใครสนกัน  ทำไมอินี่ใจร้ายจัง  ไม่ลองให้โอกาสฉันหน่อย  ไม่รู้ไงอะไรที่ฉันอยากได้ฉันต้องได้?จื่อเทาเอ่ยพร้อมสายตาคมที่ราวกับจะสะกดให้ทำตามมากกว่าจะขอคำร้อง  




 

กิริยาแบบนี้ไงคิมจงอินถึงได้ไม่ชอบใจเพราะทั้งน้ำเสียงและแววตาส่อชัดเชียวนะ   นี่มันเชิงบังคับไม่ได้เจตนาจะขอความเห็นใจเลยสักนิด!!!




 

”ก็ได้  ถ้านายมั่นใจตัวเองขนาดนั้นฮวางจื่อเทา”



 

“นั้นสิ  ถ้าไม่มั่นใจแล้วจะท้าอินนี่ทำไม” 



 

เผลอเป็นไม่ได้  ดีนะ...จงอินรู้ทันหันใบหน้าเนียนหลบทันทำให้ริมฝีปากบาง ๆ ของจื่อเทาพลาดเป้าไปโดนแก้มสีน้ำผึ้งแทน   แต่มีหรือที่คุณชายเล็กแห่งตระกูลอู๋จะยอมง่าย ๆ



 

มือแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้าเนียนให้มองสบตากับตนตรงๆ  ก่อนที่ร่างสูงจะก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากก่อนที่ลิ้นร้อนจะไล่กวาดความหวานจากน้ำอัดลมที่คุณหมอหนุ่มที่เพิ่งดื่มไป  ริมฝีปากบาง ๆ ของจื่อเทายังไล้ขบเม้มที่ริมฝีปากหนาได้รูปสวยของจงอินอย่างไม่รู้เบื่อ



 

“อย่าฉวยโอกาสกับฉันให้มากนัก  ปล่อย!!! 












 

คิมจงอินรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอีกฝ่ายแรงๆ ก่อนจะย้ำเท้ากลับเข้าไปในบ้านอุปถัมภ์ที่เด็กๆ กำลังหัวเราะขำกับมุขตลกที่แบคฮยอน  แทมิน  มินโฮ  และลู่หาน  สรรหามาเล่าสู่กันฟังโดยที่มีคยองซูเป็นลูกคู่อยู่ใกล้ๆ


 

“อีกแล้วนะที่นายพูดแบบนี้   อะไรที่ฉันอยากได้ฉันต้องได้  ฉันไม่ใช้สิ่งของ...ของนายนะฮวางจื่อเทา”


 

คุณหมอจงอินได้บ่นอยู่คนเดียว  และที่น่าเจ็บใจที่สุดคงไม่พ้นตัวเองที่เผลอไปสบตาคมๆ นั้นจนยอมที่จะให้โอกาสกับคนกวนโมโหเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิต   ทั้งที่ปกติเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่ชอบความวุ่นวายในชีวิตสักนิดเดียว..ออกจะรักสันโดษเสียด้วยซ้ำไป


 

คุณหมอหนุ่มยกมือเช็ดริมฝีปากของตัวเองไปมา  แต่สำหรับบางรอยมันไม่ได้เช็ดออกได้ง่ายเพราะรอยนั้นได้จารึกที่หัวใจไปแล้ว

 

 


 

++++++++++tbc++++++++++++++++++

 

 

 

ปล.  คุณเพื่อนเราจะดองฟิคเรื่องนี้  สัญญา 55555

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #244 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 17:32
    เทา  น่าจะแพ้พนันแล้วละ
    #244
    0
  2. #205 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 10:01
    ดูท่าอินนี่ ไม่น่ารอดเลย ไม่รอดไปหลายรอบแล้วด้วย แล้วค.สัมพันธ์ แน่นแฟ่นกว่านั้นตรงที่ เคยเขียนจดหมายหากันนี่ละ
    #205
    0
  3. #197 Yumi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 18:22
    อินนี่ เทา น่ารักกันอีกแล้ววววว -///-
    #197
    0
  4. #182 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 18:55
    คุณฮวางค่ะะะะะ แอร้!!!!~
    #182
    0
  5. #171 ป๋าแซนด์ (@sandtom69) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 12:46
    "ถึงจะไม่สนใจมันก็จะผ่านตามาให้เห็นอยู่เป็นระยะ" โอ้ยยยยยยยยยย 555555555555 ดูจื่อมันว่าแบค ก๊ากกกก

    นั้นสิจื่อ นีนี่ไม่ใช่สิ่งของนะเว้ย ที่อยากได้ก็ต้องได้น่ะ ถถถถถถถถ ทำอะไรให้มันดูจริงจังกว่านี้หน่อย หวางจื่อเทา !!!


    #171
    0
  6. #84 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:09
    จื่อตลอดได้นิดได้หน่อยก็เอา
    หลงจงอินใช่ไหมล่ะ
    #84
    0
  7. #64 pu su (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:36
    จงอินไม่ใช่สิ่งของนะเทาาาาา
    #64
    0
  8. #39 [C]~Min (@angelkyu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:50
    จื่อเทาอ่าาา อินนี่เหวี่ยงแล้ว
    #39
    0
  9. #26 KimKaiWife (@endlessmoment13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:18
    จื่อเทาเอาให้จริงจังกว่านี้เซ่ สมควรละอินนี่จะเหวี่ยงให้
    #26
    0
  10. #24 Beloved-jae (@cherish-jae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:54
    ปล. นี้คืออะไร ไหนบอกจะไม่ดองไง แล้วทำไมลงแบบนี้
    เด่วจะโดนะวินนี่ รีบแต่งรีบลงรีบเปิดจองเถอะคะ
    จะได้ไม่เปนภาระลูกหลานในการจอง นะจ๊ะ
    จื่อเทาหลงรักหนูกัมแน่ๆ และมีความรู้สึกว่าน้องคายองต้องมิรอด
    รอต่อปายยยยยย กรุณาอย่าดองคะ
    #24
    0