[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 5 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 ก.พ. 57




[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata
Note: ถ้าโดนแบนเดี๋ยวมาแก้ใหม่
><



 

Chapter 04

 

สนใจหรือแค่หลง

 

คำถามที่คิมจุนมยอนเลขาคนสนิทถามไปเมื่อหลายวันก่อนยังวนเวียนอยู่ในหัวของฮวางจื่อเทาสลัดยังไงก็ไม่หลุดจนต้องออกมาหาอะไรทำในยามค่ำคืน  แม้จะรู้สึกอิ่มเอมใจกับบทรักเร่าร้อนกับนายแบบหนุ่มหน้าหวานที่มีร่างกายบอบบางที่เผอิญเจอกันในคืนนี้ 
ก็ไม่ได้เติมเต็มความรู้สึกได้เท่ากับใครคนหนึ่งที่ตอนนี้ชักโผล่บ่อยๆ




 

ทุกครั้งที่หลับตา  ใบหน้าเรียวคมสวยที่ยิ้มพราวยังคงตราตรึงจนนึกหงุดหงิดใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  
หงุดหงิดเสียจน.......จนอยากจะ??  อยากจะทำอะไรต่อไปก็ยังบอกตัวเองไม่ได้เลย




 

“...บ้าชะมัด!!!สบถเบา ๆ เมื่อนึกถึงใครอีกคนทั้ง ๆ ที่ข้างกายมีนายแบบหนุ่มหน้าหวานหลับตาพริ้มอยู่ 


 

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อผ้าที่ถูกถอดกระจายอยู่ทั่วพื้นห้องถูกนำมาสวมใส่อีกครั้ง  เงินก้อนหนึ่งถูกนำมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก็แค่เศษเงินที่ใช้ซื้อความสุขทางกาย  แล้วก็นึกขึ้นได้หลังกดลิฟต์ของโรงแรมพาราไซด์โซลลงมาจนถึงชั้นลานจอดรถผู้บริหาร    ว่าควรจะไปยังส่วนห้องบอลรูมจัดงานที่พี่ชายคนรองที่น่าจะอยู่เตรียมงานโชว์ศิลปะภาพวาดอยู่ 


 

เพราะทุก ๆ แปดเดือน “อู๋อี้ฟาง” หรือชื่อในวงการศิลปะ “F Angelo” ที่จะจัดโชว์การกุศลที่โรงแรมในเครือของตระกูลหนึ่งเดือนเต็ม ๆ  ก่อนที่จะย้ายไปจัดแสดงอีกหนึ่งเดือนที่อาร์ตแกลอรี่ที่ห้างสรรพสินค้าในเครืออีกหนึ่งเดือนเต็ม ๆ  นับตั้งแต่พี่ชายคนรองจัดแสดงผลงานปีนี้ก็ถือว่าเป็นปีที่ห้าที่ติดต่อกัน  ไม่เคยมีครั้งไหนที่ภาพวาดฝีมือของ F Angelo จะไม่ถูกจับจองตั้งแต่วันแรกของการจัดแสดงโชว์  แต่ไฮไลฟ์เด็ดของทุกคอลเลคชั่นภาพวาดของพี่ชายคนรอง  คงอยู่ที่ภาพเหมือนของเจ้าของผลงานที่เจ้าตัววาดรูปตัวเอง...แต่เป็นเพียงแค่ภาพด้านหลังหรือเห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าเท่านั้น


 

“จื่อเทา หงุดหงิดขนาดนี้กลับไปนอนเถอะ” อี้ฟางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนิ่ม ๆ หลังจากเก็บรายละเอียดผลงานที่จะเปิดโชว์พรุ่งนี้เป็นวันแรก


 

“...” มือหนายกขึ้นบีบขมับตัวเอง  ก่อนจะส่งยิ้มเนือย ๆ ให้พี่ชายคนรอง  รวมถึงน้องเล็กของบ้านจริงๆ อย่าง

พยอนแบคฮยอนที่ยักคิ้วกวน ๆ มาให้อีกจากฟากฝั่งของห้องจัดงาน  


 

ร่างสูงเดินมาดนิ่งออกมาจากห้องนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก นัยน์ตาคมที่ใครๆ เคยชื่นชมตอนนี้เหลือเพียงสายตาคมกริบฉายแววกร้าวอย่างคนกักเก็บอารมณ์ขุ่นมัวไว้ภายใน


 

ให้มันได้อย่างนี้สิ!!!  


 

ฮวางจื่อเทาหงุดหงิดใจเพราะคิมจงอิน    ก็แค่คนเพียงคนเดียวที่เจอกันไม่กี่ครั้งเท่านั้น ความสัมผัสทางกายก็แค่ครั้งเดียว  
แม้มันจะอ่อนหวานจนตราตรึงใจ  แล้วมันต่างกับคนอื่นที่เคยผ่านมาตรงไหน?  



 

ก็แค่ผิวเนียน ๆ สีน้ำผึ้งนุ่มๆของผู้ชายคนหนึ่งที่มันหอมหวานเหมือนเนยสด...ทั้งหอมทั้งหวานจนน่าลิ้มลองอีกครั้งเท่านั้นจริงๆ


 

บ้าชะมัด!!! นี่เขาคงไม่ได้เป็นแบบพี่คนโตหรอกนะ...ที่โหยหาสัมผัสของลูกกวางน้อยจอมดื้อ...จนพร่ำเพ้อไม่เป็นอันทำงานทำการ...เวลาที่ฝ่ายนั้นหายไปจากอุ้งมือ    เพราะมัวแต่ใจลอยจนเกือบไม่ได้สังเกตชายหนุ่มใบหน้าคมที่จำได้ติดตาที่ชื่อคิมจงอินที่วิ่งสวนผ่านไปตรงล็อบบี้เมื่อกี้   ทำให้ร่างสูงหยุดเดินทันที   


 

ไม่ผิดแน่...นั้นคิมจงอินแต่มาทำอะไรที่นี่?!!!


 

ในโรงแรมระดับหรูห้าดาวแบบนี้ได้ในเวลาตีสี่กว่าๆ  เร็วเท่าความคิดไม่สิเร็วเท่าฝีเท้าของจงอินเพราะตอนนี้จื่อเทามาหยุด อยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่ง  ห้องที่ร่างของคุณหมอหนุ่มพึ่งวิ่งเข้าไป


 

อารมณ์ตอนนี้ของคุณชายเล็กเหมือนภูเขาไฟจะระเบิดที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างที่ขว้างหน้า   เขาเป็นคนเอาแต่ใจอยู่แล้ว  เรื่องไรต้องแคร์กับมารยาทพื้นฐานกับการเคาะประตูแค่นี้   จึงได้ถือวิสาสะเปิดประตูที่ปิดไม่สนิทเข้าไป แต่ภาพภายในห้องทำให้อดจะแปลกใจไม่น้อย     


 

เด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าจะอายุราวๆ 5 ขวบ แต่ดูท่าทางกำลังจะทรมานไม่ใช่น้อยปรายตามองไปจงอินที่ตอนนี้ในโหมดหมอเต็มตัว


 

ไม่มีไข้นี่น้า  พี่มิเรียมแล้วจู่ๆ มินอาชักได้ยังไง  ชักมากี่ครั้งแล้ว?


 

คุณหมอหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อสำรวจตามร่างกายอย่างคร่าวๆ...อาการเกร็งทั้งตัว  ไหนน้ำลายฟูมปากที่มีสีแดงจางของเลือดผสมออกมาอีก    หวังว่าคงไม่ใช่...


 

ครั้งที่2 แล้ว ครั้งแรกเมื่อหลายวันก่อนแต่ตอนนั้นมีไข้ธรรมดา   แต่ครั้งนี้จู่ๆก็ชัก มิเรียมตอบชายหนุ่มรุ่นน้องของสามีด้วยเสียงเครือ


 

เวรแล้วไง  ถ้าเป็นแบบนี้อาจมีสิทธิ์เป็นลมชักได้


 

ต้องเรียกรถพยาบาล  เดี๋ยวนี้เลยพี่มิเรียมจงอินบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน


 

ไม่ต้องหรอกจงอินหันไปทางต้นเสียงทางด้านทันที


 

กำลังจะอ้าปากเถียงถ้าเกิด...ความคิดของเขาขาดหายไปเมื่อเจ้าของน้ำเสียงอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบตัวทันที


 

ไปรถฉันเนี้ยแหล่ะ   เร็วสิลุกขึ้นจะช้าทำไม


 

นาย...


 

จื่อเทาไม่เอ่ยซ้ำแต่สาวเท้าอย่างเร็วเมื่ออุ้มเด็กน้อยได้ถนัดแล้ว     กลายเป็นมิเรียมจะคว้ามือของคุณหมอหนุ่มให้เดินตามไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รี่รอเลยสักนิด   


 

ชายหนุ่มอุ้มเด็กหญิงมาไว้เบาะหลังให้นอนราบหนุนตักผู้เป็นแม่ ส่วนจงอินมานั่งเบาะหน้าข้างคนขับด้วยสีหน้าเป็นกังวล   
นั้นทำให้จื่อเทาเหยียบเจ้ารถคู่ใจเอสยูวี
Mercedes Benz GLK เต็มพิกัดจนร่างโปร่งของคุณหมอต้องโวยขึ้นมา


 

ขับช้าหน่อยก็ได้ 


 

เดี๋ยวก็ตายหมดทั้งคันกันพอดี...แต่ประโยคนี้คิมจงอินได้แต่พูดต่อในใจตนเองเท่านั้น


 

ถ้านายเห็นสีหน้าตัวเองตอนนี้ก็ต้องทำแบบฉันนี่ล่ะ


 

“จิ๊.......”


 

จงอินเสหน้าหนี  ก่อนจะบ่นในใจต่อ..คนบ้าอะไรกวนโมโหอีกแล้ว...แต่ขับเร็วขนาดนี้ใครจะไม่กลัวนี่เหยียบจะเกินสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงอยู่แล้ว


 

ช้าหน่อยก็ได้


 

รู้แล้วล่ะน่า!!  พูดมากจริงวันนี้อินนี่เสียงทุ้มห้วนตอบกลับพร้อมลดความเร็วลงแต่ก็ไม่มากนัก


 

ในขณะหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังได้แต่มองด้วยความสงสัย  เพราะปกติคิมจงอินที่เธอรู้จักไม่เคยใช้สำเนียงที่ออกแนวเกรี้ยวกราดกับใครเลย   หรือแม้กระทั่งขึ้นเสียง  ออกจะใช้น้ำเสียงโทนเดียวตลอดเวลาเสียด้วยซ้ำไหนจะอาการช้อนตาค้อนนั้นอีก  ท่าทางชายหนุ่มที่อาสาขับรถมาส่งโรงพยาบาลให้คงไม่ใช่แค่คนรู้จักธรรมแน่ ๆ



 

+++++++


 

ร่างสูงยืนพิงกำแพงนิ่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินที่เด็กน้อยน่ารักมินอาถูกเข็นเข้าไป


 

ฮวางจื่อเทาไม่เข้าใจ?  ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมต้องมายืนรอแบบนี้ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้สนใจอาการของเด็กนั่นมากมายเท่าไร...แต่ที่ติดใจคงเป็นใบหน้าเรียวคมที่ขมวดคิ้วยุ่งอย่างเป็นกังวลมาตลอดทางตั้งแต่โรงแรมพาราไดซ์โซลจนถึง
โรงพยาบาลมากกว่าและที่สำคัญกว่านั้น  



 

คิมจงอินกับผู้หญิงที่นั่งกุมมือสวดมนต์ต่อพระเจ้าที่นั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเป็นอะไรกัน  มันคาใจจนรู้สึกหงุดหงิด


 

เป็นไงบ้าง?”


 

ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อจงอินเดินออกมาตามหลังบุรุษพยาบาลที่เข็นเด็กหญิงไปยังห้องพักผู้ป่วยโดยมีผู้เป็นแม่เดินตามไปแล้ว


 

ไม่เป็นไรมากแล้ว  วันนี้ให้ยาตามอาการก่อน  เดี๋ยวต้องเช็คอีกทีตอนนี้ยังระบุโรคไม่ได้จงอินเอ่ยกลับด้วยสีหน้าซีดเซียว  
จนชายหนุ่มนึกในใจเสียไม่ได้...ห่วงแต่คนป่วยจนไม่สนใจตัวเองเลย



 

ระบุโรคไม่ได้?” จื่อเทาถามกลับก็แค่ชวนคุยเท่านั้น


 

อืม ฉันก็หวังว่าจะไม่ใช่โรคลมชักนะ  ถ้าใช่ขึ้นมาถ้าอาการกำเริบชักซ้ำ ๆ ติดกันนานเป็นชั่วโมงและอาจมีไข้สูงเรียกว่า สเตตัสเอพิเล็ปติคัส  อาจจะทำให้ถึงตายได้


 

ครั้งแรกที่จื่อเทาฟังคนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มชวนฟังไม่ใส่อารมณ์โมโหให้เขาได้ขยันแกล้งให้คุณหมอหนุ่มโมโหอยู่เป็นประจำ


 

อ่อ  แล้วนี่จะกลับหรือยัง?”


 

เอ่ยถามราบเรียบพร้อมกับหยิบม้วนสีขาวจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาทำท่าจะสูบเหมือนกับไม่รู้ว่าที่นี่เป็นที่ไหน


 

นายจะบ้าหรือไง!!เร็วเท่าคำพูดมือขาวของจงอินคว้ามวนนิโคตินมาเก็บไว้เสียเองก่อนจะขยับเตรียมด่าแต่ก็มีอันชะงักไปเมื่อชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อน


 

หยุดพูดเลย   นายคิดว่าฉันจะสิ้นคิดสูบในโรงพยาบาลรึไงคุณหมอ  ก็แค่คาบไว้แก้เหงาปากเท่านั้นแหล่ะน่า


 

จงอินได้ยินแล้วได้แต่ถลึงตามองคนตรงหน้า   คาบไว้แก้เหงา? เชื่อเขาเลยกับผู้ชายคนนี้ฮวางจื่อเทา!!!!


 

ก่อนจะสะบัดตัวเดินหนีไปอีกทางหนึ่งแต่เรียวแขนในเสื้อกาวน์ถูกมือหนาคว้าไว้ก่อน


 

“จะไปไหน?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม


 

“ห้องพักแพทย์”


 

“ไปทำไม   ไม่กลับบ้านรึไง?  พรุ่งนี้เฮ้ยวันนี้ไม่ต้องเข้าเวรนิ”


 

จงอินถอนหายใจกับกิริยาที่แสนดื้อดึงที่คาดคั้นเอาคำตอบของคนตรงหน้าจริงๆ   ทั้งที่หน้าตาออกจะดีทำงานร้านกาแฟที่ขายเค้กแสนน่ารัก    แต่ทำไมความรู้สึกที่อยู่ใกล้ทีไรมันบอกว่าคนคนนี้น่ากลัวเหมือนกับกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากรอยยิ้มการค้าที่แสนใสซื่อ  


 

แบบนี้ไงเขาถึงไม่อยากจะอยู่ใกล้เสียงฝีเท้าที่เดินตามมา    ทำให้อดรนทนไม่ไหว...จะเดินตามมาทำไม? ว่างงานหรือไงหรือไม่มีบ้านให้กลับใช่ไหมฮวางจื่อเทา?   ชายหนุ่มยิ้มซื่อตามสไตล์ให้คนใส่เสื้อกาวน์ที่หันกลับมามองหน้า


 

ขอกาแฟดื่มสักถ้วยนะครับคุณหมอ   หวังว่าคงไม่ใจร้ายเกิดขับรถกลับแล้วง่วงหลับในแล้ว...


 

เข้าใจแล้วครับ


 

แก้วกาแฟสองถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะเสียงช้อนกระทบกันดังกังวานควันสีเทาลอยขึ้นมา


 

นายจะจ้องฉันอีกนานมั้ย?   ไหนว่าอยากกินกาแฟจงอินตัดสินใจถามหลังจากเงียบให้นั่งจ้องมานานสองนาน


 

จนกว่าจะได้ไปส่งนายกลับบ้านมั้ง?”


 

ตอบทีเล่นทีจริงพร้อมกับสายตาที่ยังอยู่ใบหน้าเรียวคมของคุณหมอที่ตอนนี้เริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างแล้ว


 

ตอนนี้จงอินไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาพูดกับคนที่กวนโมโหตรงหน้านี้!! ถ้าไม่เห็นถึงความดีที่พาลูกสาวพี่มิเรียมมาส่งโรงพยาบาลนะ  จะเหวี่ยงหมัดให้สักเปรี้ยง!! เอาให้ตายเถอะ!!! สาบานจริงๆ นะ


 

ไอ้คนที่กวนโมโหที่เอาแต่จ้องหน้าเขาโดยไม่จิบกาแฟเลยสักจิบ  ทั้งที่ตัวเองบอกมาขอกาแฟดื่ม!!!!


 

จงอินเดินเรื่อยๆ มาจนถึงป้ายรถเมล์หน้าโรงพยาบาลก็ต้องพบกันฮวางจื่อเทาที่ยืนพิงรถยนต์เอสยูวีกึ่งสปอร์ตสุดหรูอยู่ 
คนที่เขาเพิ่งชิ่งหนีออกมาจากห้องพักแพทย์เมื่อตะกี้นี้




 

ดึกแล้ว  กลับด้วยกัน


 

เสียงทุ้มพูดห้วนๆ   พร้อมด้วยการลงแรงบีบตรงข้อมือที่แรงขึ้นเรื่อยๆแถมยังลากคิมจงอินที่มัวแต่เชื่องช้าและตกใจกับคนตรงหน้าเผลออีกทีก็ถูกดันขึ้นรถพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ


 

อย่ามาเถียง  กี่โมงกี่ยามรู้บ้างไหม?


 

ยอมรับตอนนี้คุณหมอหนุ่มเถียงไม่ออก...ไอ้...ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ไอ้รอยยิ้มกวนประสาทแบบนี้เลิกทีได้มั้ย? รอยยิ้มแบบนี้!!!


 

บ้านอยู่ไหน?”


 

เอาอีกล่ะน้ำเสียงห้วนๆ เอาแต่ใจแบบนี้...จงอินถอนหายใจเฮือกราวกับยอมรับโชคชะตาของตนเอง


 

ขับตรงไปแล้ว  แล้วเลี้ยวซ้าย  เดี๋ยวบอกทางให้เอ่ยตอบเสียงห้วนอย่างหงุดหงิด


 

แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาดันเป็นเสียงหัวเราะขบขันที่ดังอยู่ข้างหูอยู่  ได้แต่นึกในใจมารยาทขั้นพื้นฐานของคนข้างกายคงไม่มีจริงๆ  


 

เกือบลืม  ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับนาย


 

จะอยากรู้ไปทำไม?  นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉันเอ่ยถามกลับแทนคำตอบ


 

ก่อนจะหันมามองหน้าคนขับรถงงๆ เพราะความเร็วรถดูเหมือนจะชะลอลงและหยุดนิ่งในที่สุด   ยิ่งคนขับที่ตอนนี้ทำหน้าราวกับจะฆ่าคนได้


 

จอดรถทำไม?”


 

มันตอบยากนักหรือไง?  คำถามง่ายๆ แค่นี้


 

จื่อเทาก็พอรู้ดีว่าคงไม่ใช่ภรรยาเป็นแน่เพราะเท่าที่จุนมยอนไม่ได้รายงานมา  อีกอย่างคิมจงอินยังไม่ได้แต่งงานและไม่ได้คบใคร  เพื่อนสนิทก็มีแค่ไม่กี่คน  อารมณ์หงุดหงิดมันเกิดเพราะคนข้างๆ นี่ล่ะไม่ยอมตอบดีๆ


 

ฉันอยากตอบเมื่ออยากจะตอบเท่านั้น


 

ก็แค่รุ่นพี่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนเท่านั้นไม่ได้เป็นมากกว่านี้  แต่มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา


 

สิทธิ์ของเขาที่จะให้ใครรู้หรือไม่รู้...ไม่ใช่หรือไง?


 

ขอบคุณที่มาส่งถึงตอนนี้   ขอลงได้มั้ย?” ที่ถามเพราะประตูที่มันเปิดไม่ได้ต่างหาก


 

แต่แล้วริมฝีปากหนาได้รูปสวยของคุณหมอก็ถูกจู่โจมอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นอุ่นร้อนที่แทรกเข้ามาควานหาความหวานแย่งชิงอากาศจากเขาไปจนหมดสิ้น ฝ่ามือบางเริ่มประท้วงหนักขึ้นในเมื่อทั้งดันทั้งผลักไม่ได้ผลก็ทุบก็ตีมันเลยแล้วกัน


 

ริมฝีปากบางของจื่อเทายอมผละออกแต่ไม่รู้ว่าเพราะแรงมือของเขาหรือเพราะกักเก็บความหวานจนอิ่มใจแล้ว


 

ทำบ้าอะไรของนาย!!!จงอินตวาดลั่น


 

นายเคยบอกว่าถ้าอยากถามอะไรให้เอ่ยออกมาตรงๆ  เมื่อฉันถามดีๆแล้วนายยังไม่ตอบ แล้วถ้าขอจูบ นายก็คงปฏิเสธ เพราะงั้นไม่ว่าต้องทำวิธีไหน   ฉันก็จะทำ   ถ้ามันทำได้ในสิ่งๆ นั้นมาครอบครอง


 

“นาย...” พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องสะดุ้งตกใจกว่าเดิมเมื่อโดนคนร่างสูงใหญ่กว่าดึงไปนั่งบนตัก...บนตักของจื่อเทา


 

ดวงตาคมของคุณหมอหนุ่มขุ่นมัวอย่างขัดใจที่ทำยังไงก็ไม่หลุดไปจากอ้อมกอดที่กอดรัดไว้จากด้านหลัง


 

“ถ้ายังไม่รู้นะคุณหมอ  อะไรที่ฮวางจื่อเทาอยากได้ก็ต้องได้...” เสียงทุ้มพร่าพร้อมกับส่วนอ่อนไหวที่ดุนดันสะโพกบางที่ถูกกดลงแนบตัก  ริมฝีปากร้อนจูบแผ่วเบาที่ต้นคอคอก่อนจะออกแรงกัดเบาๆ


 

“นะ...นายจะทำอะไร..นี่มันบนรถน่ะ” จงอินตัวสั่นก่อนจะหาทางพยายามเบี่ยงตัวหลบ


 

“อ๊ะ....” ร่างโปร่งหลุดเสียงครางออกมาเมื่อเสื้อเชิ้ตสีขาวเริ่มหลุดเลื่อนไปตามแนวลาดไหล่ 


 

มือบางได้แต่กำแน่น  เมื่อปากร้อนชื้นของคนที่อยู่ด้านหลังรุกล้ำครอบครองผิวเนียนสีน้ำผึ้ง  ลำคอแห้งผากแล้วสติที่มีอยู่น้อยนิดของจงอินก็ถูกกระชากไป


 

เมื่อริมฝีปากบางร้อนกดจูบแผ่วเบาลงบนกลีบปากหนาสีสวย พร้อมกับเสื้อเชิ้ตที่หลุดลอยออกจากร่างโปร่งบางของคุณหมอหนุ่ม    ลิ้นร้อนเริ่มเข้าครอบครองจุกสีหวานกลางอกแผ่นหลังเปลือยเปล่าของจงอินถูกดันให้ติดกับคอนโซนหน้ารถ  ยอดอกสีหวานถูกขบเม้มจนร้อนไปหมด  ขณะที่มือหนาของจื่อเทาก็ทำหน้าที่ไปด้วยนวดคลึงต้นขาอวบเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของคุณหมอหนุ่ม


 

“จะ...จื่อเทาได้โปรดหยุดเถอะ”  จงอินอ้อนวอน..น้ำตารื้นที่ดวงตาคมสวยเมื่อสัมผัสถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศ  ทันทีเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากร่างกาย 
 

TaoKai


 


“ก็น่ารัก..แบบนี้จะปล่อยหลุดมือไปได้ไง” จื่อเทาที่หลังจากหากุญแจบ้านจากกระเป๋าร่างโปร่งบางเจอก็จัดการอุ้มเจ้าของบ้านขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน  โชคดีที่หน้าห้องนอนของจงอินมีป้ายติดเอาไว้หลังจากจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนให้คุณหมอหนุ่ม


 

“หลับฝันดีครับ” บอกก่อนจะจูบลงไปที่หน้าผากเนียนเบาๆ  พร้อมกับห่มผ้าให้   ทั้งที่อยากจะล้มลงนอนกอดคุณหมอหนุ่มเอาไว้แต่เสียงเรียกเข้าเป็นเอกลักษณ์ของพี่ชายคนโตทำให้ฮวางจื่อเทาต้องกดรับสายอย่างเสียไม่ได้


 

“ฮัลโหล  ครับ...ครับจะรีบไปเดี๋ยวนี้”


 

ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลงเบาๆ  และต่อจากนั้นไม่นานเสียงรถยนต์คันหรูก็แล่นจากไป  ดวงตาคมที่ปิดสนิทก็เปิดขึ้นทันที  พร้อมกับเจ้าของที่รีบลุกไปแง้มผ้าม่านดูว่าชายหนุ่มไปแล้วจริง ๆ   ก่อนจะนึกได้รีบไปกดล็อคประตูห้องนอน



 

“ฉันกลัวนายแล้วนะฮวางจื่อเทา”  แต่สิ่งที่คุณหมอคิมจงอินเริ่มกลัวที่สุดคือ...หัวใจของตัวเอง  ที่มันเริ่มเต้นแรงทุกครั้งอยู่ใกล้ร่างสูง  นี่ถ้าไม่แกล้งสลบไม่รู้จะเป็นไงบ้าง >////<   โชคดีนะที่คืนนี้เป็นคืนเดือนมืดและบ้านเขาอยู่ซอยตันและเป็นหลังสุดท้าย  เลยทำให้ไม่มีคนผ่านไปมาแถวหน้าบ้านของคุณหมอหนุ่ม...ไม่งั้นคงได้แตกตื่นกันแน่ๆ

 

 

 

++++++tbc++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #243 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 17:25
    อินนี่หวั่นไหวแล้ว 
    #243
    0
  2. #196 Yumi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 18:08
    แหม เทาย่าาาา อย่างนี้อย่าปล่อยเชียว

    อินนี่เริ่มใจอ่อนแล้วนะ -///-
    #196
    0
  3. #181 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 18:30
    เทาอาเจ้าเลาห์อ่ะ ><
    #181
    0
  4. #170 ป๋าแซนด์ (@sandtom69) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 12:26
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด เทามันหึงหรอคะ ?? มันหึงใช่มั้ยยยยยยยยยย !! งื้อออออออออ -///-

    ทำอะไรลูกฉันก็เบาๆหน่อยแก ยิ่งบอบบางอยู่ด้วย 55555555555 -///- 
    #170
    0
  5. #89 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:53
    อ๊าย   อินนี่หวั่นไหวแล้ว   เทาเทาจัดหนักเลย




    #89
    0
  6. #83 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:55
    จงอินหวั่นไหวกับอาจื่อแล้ว
    เร่าร้อนบนรถเลยอะจื่อถ้าทิ้งไคนี่
    งั้นเราเจอกันหลังเซเว่นปิด

    ตื่
    #83
    0
  7. #63 pu su (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:26
    มีแกล้งสลบด้วยยยย
    #63
    0
  8. #45 sedwer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:58
    แหมมมมมม จงอินแกล้งสลบทำไม เขินอะสิ

    55555555555555555555
    #45
    0
  9. #38 [C]~Min (@angelkyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:44
    จงอินนี่หวั่นไหวซะแล้ว
    #38
    0
  10. #25 KimKaiWife (@endlessmoment13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:11
    แหน่ะๆๆ!!! ร้ายนะเจ้าหมีน้อย แกล้งสลบเนี่ย!
    #25
    0
  11. #23 Beloved-jae (@cherish-jae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:43
    ถ้าจื่อเทาหลอกให้หนูกัมรัก แล้วทิ้งหนูกัม เราจะด่าจื่อเทา
    อย่ามาทำร้ายหนูกัม ผู้ใส่ซื่อบริสุทธิ์นะ ตัวไปนอนกะใครมาก็ไม่รู้
    ยังจะมา จิ๊จ๊ะ กับหนูกัมอีก รักให้จิงนะ จื่อ นะ
    #23
    0
  12. #19 iphone-pp (@iphone-pp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:40
    ฮาาาา อินนี่หวั่นไหวแล้วล่ะสิ คุณชายเล็กรักๆหลงๆน้องหมอให้มากๆนะจ๊ะ เราชอบบบบ
    #19
    0