[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 21 : Krislu [คุณชายใหญ่] Chapter 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ก.พ. 59


[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

Krislu [คุณชายใหญ่]

By winata

Chapter 02



 


ลู่หานเหม่อมองออกไปยังหน้าต่างบานกว้างของห้องสมุดมหาวิทยาลัย  ใกล้สอบมิดเทอมแล้วเขาคงต้องขยันหน่อย  ดวงตากลมชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือตนเองเป็นระยะ  พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่


 

พรุ่งนี้ฉันจะมารับไปกินข้าวอีก



 

รู้ว่ามันเลยเวลาเลิกเรียนของตัวเองเป็นชั่วโมงแล้ว   แต่เลือกที่จะนั่งอยู่ที่ห้องสมุดเพื่อหลีกเลี่ยงใครบ้างคนที่เพิ่งลงข่าวหน้าหนึ่งกับนางแบบสาวสวย   ไม่เข้าใจเหมือนทำไมต้องใส่ใจหรือเพราะว่างเกินไป  เบื่อ เซ็ง  ถึงต้องมาสนใจเรื่องชาวบ้านเขาแบบนี้  ไม่รู้ตัวเลยว่าการกินข้าวเที่ยงหรือข้าวเย็น  ตามแต่ตารางเรียนของตัวเองกับอู๋อี้ฟานกลายเป็นกิจวัตรประจำวันตั้งแต่ตอนไหนเพราะเผลออีกทีก็เกือบสามเดือนเข้าไปแล้ว


 

มันแค่เกม!!!   ที่คิดว่าจะแค่เล่นๆ แก้เซ็ง  แต่หัวใจกลับปวดหนึบๆ


 

“เสี่ยวลู่ตัวน้อย  คิดถึงจังเลยครับ”


 

อ้อมแขนที่โอบกอดจากทางด้านหลัง  ไหนจะกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำให้ลู่หานหันหน้าซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นๆ ที่ไม่ว่าครั้งไหนๆ ก็ให้ความอบอุ่นและปลอดภัยเสมอ



 

“โอย  กระดูกผมจะหักเบาๆ หน่อยเสี่ยวลู่  กอดแน่นแบบนี้กระดูกผมจะหักหมดแล้วสงสารคนแก่มั้งเถอะครับ”


 

ลู่หานมองค้อนให้คนแก่  ที่มีอายุมากกว่าแปดปี  แต่มีใบหน้าที่อ่อนเยาว์  เครื่องหน้าที่สวยหวานและผิวขาวจัด 
แม้ปากจะบ่นแต่ร่างสูงนี้ยังกอดตอบมาด้วยอ้อมกอดแน่นๆ เช่นเดียวกัน



 

“คราวนี้จะอยู่นานไหมเซฮุนอา?”


 

“ต้องกลับไฟล์ทสุดท้าย” บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะลูบเบาที่ศีรษะได้รูปสวยที่มีผมสีชมพูอ่อนปนสีบลอนด์ทองสลวย



 

“ไหนบอกว่าคิดถึงกัน  แล้วจะรีบกลับทำไม  หรือที่ปารีสซ่อนใครไว้?” ลู่หานถามเสียงเขียว


 

“เสี่ยวลู่เคยบอกเองไม่ใช่เหรอ  ว่าทุกคนมีสิทธิ์ที่เลือกใช้ชีวิตในแบบฉบับของตัวเอง  คุณมีชีวิตของคุณอยู่ที่นี่ที่โซล  ส่วนของผมอยู่ที่ปารีส”


 

ลู่หานย่นจมูกเพราะเถียงไม่ออก


 

“แต่เสี่ยวลู่ตัวน้อยของผมยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับ  ยิ่งทำผมสีนี้ด้วยน่ารักจริง ๆ เสียดายชานยอลยุ่ง ๆ กับการเก็บหมาน้อยมาเลี้ยงอยู่เลยไม่ได้มาด้วย” กดจมูกลงแก้มนิ่มแรงๆ เสียครั้งหนึ่ง


 

“โอเซฮุน!!!” จากนั้นกำปั้นไม่เล็กไม่ใหญ่ก็ต่อยเข้าที่ต้นแขนของร่างสูงกว่าแรง ๆ


 

“แน่จริงนายอย่าหลบฉันสิ”


 

“โธ่  ขืนผมไม่หลบได้ช้ำในตายเพราะหมัดคุณสิครับ   เป็นอะไรไป..มีอะไรที่กวนใจคุณอยู่?”


 

โอเซฮุนอ่านใจเขาออก  และรู้จักตัวเขาเองดีมากกว่าลู่หานเองเสียด้วยซ้ำแบบนี้ไงเขาถึงได้ไม่อยากอยู่ใกล้อีกฝ่ายมากนัก


 

“ไม่อะไรหรอกน้า  ว่าแต่ชานยอลไปเก็บลูกหมามาจากไหน  ปกติไม่เห็นจะชอบเลี้ยงสัตว์”


 

“ชานยอล...ผมว่าเจ้านั่นเพราะชอบแน่ ๆ เลยคิดอยากจะเก็บหมาน้อยตัวนั้นไว้  ส่วนเสี่ยวลู่ตัวน้อยคงมีคนมาจีบคุณสินะ   เพราะถ้าปกติคนอย่างลู่หานคงจัดการไปแล้วแน่ๆ”


 

ลู่หานเสหลบสายตาของเซฮุนที่มองมาอย่างนิ่งๆ  ไม่อยากให้อีกฝ่ายหนักใจกับความอวดดีและดื้อของตัวเองที่ครั้งนี้ริอาจไปเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้วอดว้ายอย่างอู๋อี้ฟาน  ทั้งที่เคยสัญญากันแล้วจะไม่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับวงการมาเฟียอีก  หากได้ก้าวเท้าออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว


 

“ไปกันเถอะ  เดียวจะพาไปชิมกาแฟกับเค้กแสนอร่อยที่ฉันไปทำงานพิเศษ”


 

“ก็ดีครับ  ผมก็อยากเห็นร้านที่คุณทำงานเหมือนกัน  ว่ามีดีอะไรคุณถึงไม่ยอมใช้เงินที่ผมส่งมาให้  จนพี่ชายแบบผมแทบจะกลัวปลวกแทะเงินเล่นหมด”


 

เซฮุนบ่นอีกครั้งที่ร่างเล็กตรงหน้าที่เขารักแบบน้องชายไม่ยอมรับเงินจากเขาทั้งที่เขาเต็มใจจะส่งเสีย


 

~จุ๊บ~


 

“อย่า..งอนนะสุดหล่อของเสี่ยวลู่  เราคุยกันรู้เรื่องแล้วเรื่องนี้  รีบเดินเร็วๆ เลยนะไปช้าเดียวร้านปิด  เค้กฝีมือพี่จื่อเทายิ่งอร่อยเว่อร์อยู่ลูกค้าแทบจะตบกันตายเพราะต้องการซื้อ”



 

“ครับ  วันนี้คงมีโอกาสได้ชิมว่าจะอร่อยสมคำโอ้อวดไหมแล้วที่สำคัญจะอร่อยสู้ปาร์คชานยอลได้ไหม  แต่ทำไมถึงได้เลือกเปิดที่โรงพยาบาล”

 

โอเซฮุนถามขึ้นเพราะถ้ามีฝีมือดีไปตั้งร้านในทำเลอื่นน่าจะมีรายได้มากกว่า


 

“ก็แค่...มีแฟนเป็นหมอไงเลยต้องหาข้ออ้างมาเฝ้า...จะได้สะดวก”        

 




 

              ในห้องครัวของร้านคอฟฟี่ช็อป  Love latte ที่เจ้าของร้านหนุ่มออกแบบให้เป็นห้องกระจกใสที่ลูกค้าที่มาใช้บริการสามารถมองเข้าไปเห็นปาติชิเย่คนสำคัญของร้านกับชายหนุ่มผอมบางอีกคนที่มีท่าเก้ๆกังๆในบีบไส้ในชูครีมที่มีรูปร่างพิกลกว่าปกติ  เพราะถ้าเป็นฝีมือของฮวางจื่อเทาเองแล้วล่ะก็ขนาดจะพอดีคำ  แต่ที่เห็นอยู่นั่นมีทั้งเล็กใหญ่และคละกันไป




 

              “ระวังนะครับอินนี่  ค่อยๆบีบไส้ใส่เพราะถ้าบีบแรงไปเนื้อแป้งอาจแตกได้...”


 

              ไม่ทันขาดคำ...คิมจงอินก็วางชูครีมที่ตอนนี้มีไส้ไหลทะลักออกมาลงบนถาด


 

              “ไม่ทง...ไม่ทำมันแล้ว” พร้อมกับเลื่อนอุปกรณ์ทั้งหมดไปให้เจ้าของร้าน Love Latte


 

              “คนเราก็ต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นละครับ   กว่าฉันจะทำได้ขนาดนี้ต้องลองผิดต้องลองถูกตั้งหลายปี” บอกพลางจัดการบีบไส้ชูครีมตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนหมดทั้งถาด   ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตาคุณหมอที่ยืนส่งตาแป๋วมองมาอย่างลุ้นๆ


 

              “ลองชิมฝีมือตัวเองดูซิ”


 

              จงอินค่อยๆ หยิบชูครีมอันที่เล็กที่สุดออกมาใส่ปาก 



 

              “รสชาติโอเคนะ  นายลองชิมดูสิ” บอกก่อนจะหยิบอีกชิ้นยื่นให้จื่อเทาที่ยิ้มหวานรับแต่แทนที่จะอ้าปากรับชูครีม 
ปาติชิเย่หนุ่มกลับใช้ริมฝีปากบางได้รูปของตัวเองแนบลงริมฝีปากหนาของคุณหมอหนุ่ม  ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนไล้เลียครีมที่ยังเหลืออยู่



 

“อ่อนหวานไปหน่อยว่าไหมครับ” ส่งยิ้มหวานให้คุณหมอหนุ่มที่แก้มเนียนกำลังมีเรื่อ


 

“หน้าไม่อาย” จงอินส่งสายตาค้อนให้ก่อนจะหันไปมองแขกภายในร้านที่ตอนนี้มีเหลือเพียงแค่สองสามโต๊ะ


 

“ฉันไม่อายนะ  ถ้าการแสดงออกมันสื่อให้อินนี่รู้ว่าฉันรักนายแค่ไหน”


 

“นายไม่อาย...แต่ฉันอายโว้ย  ถ้ายังจะทำแบบนี้นอกบ้านอีก..ฉันจะไม่มาเหยียบร้านนายแล้ว” พร้อมกับใช้คีบ
หยิบชูครีมใช้จานเล็กสีขาวก่อนจะหมุนตัวออกไปยังหน้าร้าน




 

ฮวางจื่อเทาได้แต่หัวเราะเบาๆ กับกิริยาแสนงอนของคนรักที่นับวันจะแสดงออกมาขึ้น  ก่อนจะเดินตามไปห่างๆ เมื่อเห็นจงอินเดินไปยังโต๊ะด้านนอกร้านที่มีลู่หานมานั่งดื่มกาแฟกับใครสักคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน





 

+++++++



 

ดวงตาเรียวรีอย่างคนช่างสังเกตของโอเซฮุนสังเกตเห็นรอยวูบไหวและสั่นระริกในดวงตากลมของชายหนุ่มร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม  หางตาคมเห็นความเป็นไปในห้องครัวนั่นตลอด  ตอนแรกก็อดคิดไม่ได้ว่าต้นเหตุคงมาจากบรรยากาศของคู่รักที่กำลังหยอกล้อกัน 


 

แต่กิริยาถอนหายใจแล้วจ้องมองโทรศัพท์มือถือนิ่ง ๆ ทำให้ไม่แน่ใจเสียแล้วว่าต้นเหตุของความหมองเศร้าของคนที่เขารักเหมือนน้องชายมาจากที่ไหนกันแน่



 

“ไอ้คนขี้เก๊ก...ไม่เห็นจะนิสัยดีเหมือนพี่จื่อเทาเลย” เสียงบ่นงึมงำของร่างบางขณะที่กำลังตักบลูเบอร์รี่ชีสท์เค้กเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย



 

“เอ๋...?” กำลังจะเอ่ยปากถามแต่เซฮุนก็เงียบไปก่อนเมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาใหม่พร้อมกับถาดที่ใส่จานชูครีมที่มีขนาดแตกต่างกันหลายขนาดในจานสีขาวใบเล็ก


 

“สวัสดีครับ...ลู่หานนี่พี่เพิ่งลองหัดทำดู  ถ้าไม่ลำบากไปนักช่วยชิมหน่อยสิ” จงอินเอ่ยขึ้นหลังจากวางลงบนโต๊ะ



 

ลู่หานยิ้มกว้างก่อนจะใช้ส้อมคันเล็กจิ้มชูครีมเข้าปากทันทีพร้อมใบหน้ากลมทำหน้าพิกล



 

“มันแย่มากเหรอ” จงอินถามเสียงสั่นๆ



 

“อร่อยมากต่างหากครับพี่หมอ   ไม่เลวเลยทีเดียวสำหรับคนที่เพิ่งทำครั้งแรก” ร่างบางยิ้มจนตาหยีก่อนจะนึกได้



 

“ลืมแนะนำเลย  นี่โอเซฮุน  พี่ชายของผมเองครับ  ส่วนนี้คุณหมอคิมจงอิน”


 

“สวัสดีครับคุณหมอ” เซฮุนบอกก่อนจะเอื้อมมือไปจับกับมือบางของคุณหมอผิวสีน้ำผึ้งที่ยื่นออกมา



 

“สวัสดีครับ ผมฮวางจื่อเทาเจ้าของร้านนี้  และเป็นแฟนของคุณหมอคิมจงอิน” จื่อเทาที่เดินมาทีหลังเป็นฝ่ายเดินเข้ามาจับมือกับโอเซฮุนที่กำลังจะจับกับมือของจงอิน



 

ดวงตาคมสองคู่สบกัน...ต่างลอบสังเกตซึ่งกันอย่างถ้วนถี่



 

ขี้หวง...นี่คือข้อสรุปของโอเซฮุนก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆ ให้



 

“สวัสดีครับคุณฮวางจื่อเทา  ดีใจที่มีโอกาสได้เจอตัวคุณสักที  ขอบคุณมากจริงๆ ที่ช่วยดูแลลู่หาน”



 

“ไม่เป็นไรครับ  อะไรที่พอช่วยได้ก็ช่วยกันไป  ผมกับแฟนคงไม่รบกวนแล้ว สำหรับวันนี้ผมขอเลี้ยงเองนะครับ” จื่อเทาเอ่ยบอกเพราะเท่าที่รู้จักกับลู่หานมาหลายปี  ร่างเล็กบอกแค่ว่ามีพี่ชายที่ไปอยู่ต่างประเทศอยู่สองคนที่นานๆ จะกลับมาเยี่ยมที่เกาหลีสักครั้ง



 

“ขอบคุณครับพี่จื่อเทา  ผมไม่เกรงใจละน้า”



 

“ถ้านายสั่งมาแล้วกินไม่หมด  พี่จะไปหักจากเงินเดือน” จื่อเทาว่าก่อนจะอดไม่ได้จะดีดหน้าผากเนียนของลู่หานไปที



 

โอเซฮุนรอจนจื่อเทาและคุณหมอเดินออกไปไกลแล้วจึงได้โอกาสเอ่ยปากสิ่งที่ตนข้องใจอยู่



 

“อะไรกันแน่ที่มันกวนใจคุณอยู่” คราวนี้ลู่หานกลับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเซฮุน



 

“...”



 

“เห้อ~~...เอาเถอะไว้พร้อมเมื่อไหร่หวังว่าตัวของเสี่ยวลู่ตัวน้อยเองคงจะบอกผม   แต่จำไว้คุณไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้”



 

“เซฮุนอา~~” ก่อนที่ร่างเล็กจะโผล่เข้าไปกอดซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงที่ตัวโตกว่าตัวเอง



 

“แบบนี้ผมจะปล่อยคุณไว้ได้ยังไง  ควรโทรตามชานยอลมาดีไหมเนี้ย” บอกพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพราะรู้ดีว่าคนอย่างลู่หานคงไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาแม้ว่าจะเป็นตัวเขาเองก็เถอะ



 

“ไม่ต้องเลย  ไม่อยากเมื่อยปากเวลาเถียงกับไอ้โย่งนั่น  แค่ฝุ่นเข้าตาเท่านั้นล่ะ...ไหนๆ วันนี้  ฉันก็ไม่ต้องทำงานพิเศษเราไปเที่ยวกันดีกว่า  แล้วค่อยไปส่งนายที่สนามบิน”



 

“เปลี่ยนใจ  กลับฝรั่งเศสด้วยกันไหมครับ ไหนๆ ก็จะเรียนจบอยู่แล้ว” เซฮุนถามซ้ำอีกครั้ง



 

ลู่หานที่ปาดน้ำตาของตัวเองออกก่อนแล้วจะเงยหน้ามองสบตากับโอเซฮุน



 

“ฝรั่งเศส  ไม่ใช่ที่..ที่เหมาะกับฉันเลยนะ”



 

“คุณคนเดียว  ผม...”



 

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลย  ถ้าต้องการ...การเลี้ยงดูแบบนั้นจะออกมาจากตระกูลให้ได้อยู่แบบอิสระอย่างนี้ทำไม  ชีวิตเป็นของตัวฉันเองนะ”



 

เซฮุนกรอกตาขึ้นมองฟ้า  กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ได้รับคำตอบเดิมๆ จากลู่หานที่ยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียวในการมาเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยที่โซลคนเดียว  ทั้งที่เรียนอยู่ที่ปารีสแสนจะสบายกว่า



 

“อย่าลืมสิครับ  ผมนะเลี้ยงคุณมาตั้งแต่ตัวนิดเดียว”



 

“ขอร้องนะ...ฉันสัญญาถ้ามันไม่ไหวจริงๆ  ฉันจะบอกเอง  แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรจริงๆ”




 

คนพูดจะรู้ไหมว่าคำว่า “ไม่เป็นจริงๆ” มันสะกิดใจโอเซฮุนแค่ไหน  ในเมื่อไม่อยากจะบอกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร   
แต่คนแบบเขาที่ไปเสริมสร้างอิทธิพลของตัวเองที่ฝรั่งเศสย่อมมีวิธีการที่ทำให้เสี่ยวลู่ตัวน้อยของเขาเอ่ยปากออกมาเองแน่ๆ
ไม่ช้าก็เร็ว ๆ นี้




 

“งั้นวันนี้คุณอยากไปไหน” บอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่นที่น้อยคนจะได้ยินจากโอเซฮุน





 

“ไปลอตเต้เวิร์ลกันแล้วกัน  จากนั้นค่อยไปหาไรกิน” ลู่หานวางแผนคร่าวๆ  ก่อนจะส่งยิ้มให้เพราะรู้ว่าร่างสูงของคนที่เปรียบเสมือนพี่ชายกำลังเป็นห่วง  แต่ตอนนี้เขายังไม่พร้อมจะบอกอะไรจริงๆ  เพราะในเกมที่ตัวลู่หานเองยินยอมพร้อมใจกระโจนลงเล่นไปกับไฟที่กำลังโชติช่วงราวจะแผดเผาหัวใจเขาให้เป็นจุณ




 

เมื่อเริ่มเปิดเกมเอง  ก็พร้อมที่จะหาทางจบเกมด้วยตัวเองแม้ผลจะออกมายังไงก็ต้องยอมรับ  ดวงตาคู่สวยของลู่หานหมองลงก่อนจะลอบถอนหายใจ  แล้วชำเลืองมองพี่ชายที่เดินอยู่ข้างๆ หลังจากเดินออกมาจากร้านLove latte แม้ในใจอดจะหวาดกลัวกับการที่ตนเองผิดนัดใครบางคนอยู่ลึกๆ  ได้แต่ปลอบใจตัวเอง  มีเวลาไปอี้อ๋อกับนางแบบสาวสวยจะมาใส่ใจอะไรกับนักศึกษาอย่างเขากันเล่าไอ้คุณชายขี้เก๊ก




 

ร่างเล็กคงไม่รู้เลยว่าทุกอากัปกิริยาของตัวเองนั้น  ถูกดวงตาเรียวรีของโอเซฮุนมองเก็บรายละเอียดอยู่ตลอดเวลาจนร่างสูงคิดว่าโชคดีที่วันนี้ช่วงเช้าก่อนที่จะมาหาลู่หานที่มหาวิทยาลัย  เขาประมูลภาพวาดของศิลปินในดวงใจอย่าง F Angelo ด้วยจำนวนตัวเลขเกือบสิบหลักเพื่อให้มั่นใจว่าต้องให้ได้ภาพเหมือนแม้จะเป็นแค่ภาพด้านหลังแล้วเห็นเสี้ยวหน้าเพียงนิดเดียว  แน่นอนว่าคนที่เป็นแฟนพันธ์แท้ของ “F Angelo” อย่างโอเซฮุนย่อมไม่มีทางพลาด  ไม่งั้นคงไม่เสียเงินซื้อตั๊วเครื่องบินเฟิร์สคลาสมาเพื่องานนิทรรศการภาพวาดที่จัดขึ้นทุกแปดเดือนแบบนี้



 

แต่ถือเป็นโชคดีที่ได้เจออาการแปลก ๆ ของลู่หานพอดี  บางทีถ้าคนตาสวยเหมือนกวางยังดื้อและปากแข็งแบบนี้คราวหน้าโอเซฮุนจะสั่งปาร์คชานยอลปิดร้านแล้วให้บินจากปารีสมาพร้อมกันเลยจะได้มาช่วยกันง้างปากร่างเล็ก  เพราะในฐานะพี่ชายปัญหาของน้องก็หมือนของพี่



 

“เหม่อเชียวนะ  สงสัยคิดถึงภาพวาดคุณเอฟอยู่สินะ  อย่าคิดว่าไม่รู้นะว่างานนิทรรศการภาพวาดเริ่มวันนี้ไม่มีงั้นอย่าหวังว่าคุณโอเซฮุนจะยอมเสียเงินค่าเครื่องบิน..บินมาหาน้องนุ่ง”



 

ลู่หานที่นั่งอยู่บนแท๊กซี่ที่กำลังแล่นไปสวนสนุกเอ่ยเย้าพี่ชายตัวขาวที่แก้มขาว ๆ นั้นมีสีระเรื่อนิดๆ ย้ำตัวโต๊โตว่าเปลี่ยนสีนิดเดียวจริง ๆ  เพราะหลายปีมานี่โอเซฮุนสะสมภาพวาดของแค่ศิลปินคนนี้แค่คนเดียวเท่านั้น  ทั้งที่อยู่ในเมืองศิลปะ
แท้ ๆ กับบินมาอ้อมโลกเพื่อประมูลของศิลปินอินดี้หรือควรเรียกว่าอะไรดี  เพราะจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครเห็นหรือมีนักข่าว นิตยสารฉบับไหนได้มีโอกาสเห็นตัวเป็น ๆ ของ
F Angelo สักคน



 

“แสนรู้จริง เสี่ยวลู่ตัวน้อย”




 

“ย่าห์!!!  โอเซฮุนฉันไม่ใช่หมานะ” จบคำร่างเล็กหันไปคนเป็นพี่นั่งอยู่ข้างพร้อมกับฟาดที่แขนขาว ๆ นั้นอย่างแรง

 

 



 

 

++++++++++++++++++tbc+++++++++++++++++++++

ขอบคุณทุกคนที่สละเวลาแวะมาอ่านน้า   สาดหัวใจรัว ๆ

 

 

258 ความคิดเห็น

  1. #204 -ซันชาย- (@-luhan-) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 23:55
    น่ารักอะ สั้นง่ายๆ
    #204
    0
  2. #150 $+[SkY]+$ (@Sky_WT) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 17:05
    พี่คริสมาอธิบายเลยยยย
    นี่รู้มั้ยเนี่ยว่ากวางน้อยหวั่นไหวแล้ว
    #150
    0
  3. #147 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 09:56
    ลูลู่ชอบเฮียแล้วใช่ไหม
    เซฮุนน่ารักเป็นห่วงลูลู่ด้วย
    เทาขี้หึงมากกกก
    #147
    0
  4. #138 un-til_dawn (@Strawberry-sai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 22:06
    ตอนนี้พระเอกไม่มาให้เห็นเลย 5555
    รออิพี่คริสต่อไป อิอิอิ
    #138
    0