[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 18 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 014

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 มี.ค. 57



[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Note: can u contact  me with my twitter @ZZzerozero and update all my fiction at @winata1987

          ,สามารถร่วมแสดงความคิดเห็นทางทวิตได้ที่  #ฟิคคุณชาย  

 

 

 

Chapter 014

 


 

“น้องคยองทานดีๆ เปื้อนแล้ว” จงอินบอกก่อนจะใช้ทิชชูเช็ดที่มุมปากของน้องชายที่อยู่ในชุดนักเรียนชั้นประถมที่เพิ่งกลับมาเข้าเรียนอีกครั้ง 



 

หลังจากที่หยุดรักษาตัวไปเกือบสองปี  แต่เด็กชายโดคยองซูสามารถสอบวัดความรู้เข้ามาเรียนในระดับช่วงชั้นของตัวเองได้คะแนนอันดับหนึ่งนับแต่ก่อตั้งโรงเรียนมา  ทำให้เด็กชายไม่ต้องเรียนซ้ำชั้น


 

“พอแล้วครับพี่จื่อเทา” คยองซูรีบบอกทันทีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะตักโจ๊กเห็ดหอมเพิ่มให้


 

“ว้า.....เดี๋ยวใครต้องเข้าใจพี่ผิดแน่ๆ  เพราะตั้งแต่อินนี่กับน้องคยองย้ายมาอยู่ที่นี่ผอมลงตั้งเยอะ  หาว่าพี่เลี้ยงสองพี่น้องไม่ดี” บอกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะร้องโอยเมื่อโดนคนข้างต่อยเข้าให้ที่ต้นแขนแกร่งเบาๆ


 

“อินนี่  ชอบใช้กำลัง  ระวังนะเดี๋ยวเอาคืนแล้วจะพูดไม่ออก”

 

“ฮวางจื่อเทา!!!” จงอินปรามขึ้นมา   เพราะตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ต่อหน้าน้องชายที่กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโตที่พร้อมจะเลียนแบบพฤติกรรมของผู้ใหญ่รอบๆ ข้าง


 

“ที่จริง พี่ชายไม่เห็นต้องอายน้องคยองเลยนะ  เพราะน้องชินซะแล้วกับพวกพี่ทั้งสองคน” เด็กชายบอกก่อนจะยิ้มให้จนตาปิด


 

“เซี้ยวจริงๆ เลยเรา   รีบทานเข้าเดียวพี่จะได้ไปส่งเราที่โรงเรียนก่อนจะรีบไปประชุมบอร์ดที่โรงแรม”


 

คุณชายเล็กเร่งไปในตัว  เพราะจากวันที่เอ่ยชวนให้คุณหมอจงอินและคยองซูย้ายมาอยู่ด้วยที่เพ้นท์เฮาส์นี้ ก็เกือบสามเดือนแล้วที่ทั้งสามชีวิตได้อยู่รวมกันเปรียบเสมือนครอบครัวที่อบอุ่น


 

“ลืมบอกพี่ ๆ คืนนี้น้องคยองจะไปค้างที่บ้านใหญ่กับนายแม่และคุณป๋าน้า” คยองซูยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะมองพี่ชายกับพี่เขยอ้อน ๆ แน่นอนคนเป็นพี่เขยนะรู้ว่าเจ้าเด็กชายตากลมโตเจตนาจะไปป่วนใครบางคนมากกว่าจะตั้งใจไปค้างกับคุณอู๋อ้ายหลงและคุณนายใหญ่


 

“ไปรบกวนคุณท่านเปล่าๆ นะน้องคยอง” จงอินบอกเพราะตลอดสัปดาห์นี้น้องชายไปค้างบ้านของตระกูลอู๋ถึงสามครั้งแล้ว


 

“นายแม่ท่านอยากให้น้องคยองไปค้างกับท่านจริงๆ นะอินนี่  ไม่ใช่รบกวนอะไรหรอก  อย่าคิดมากมีจุนมยอนดูแลอยู่ทั้งคน” บอกพร้อมกับเอานิ้วชี้เกลี่ยรอยย่นที่หน้าผากเนียนเบาๆ


 

คุณหมอยังไม่ทันได้อ้าปากเถียงสิ่งที่อยู่ในใจเลยก็โดนขัดจังหวะด้วยเสียงกริ่งหน้าห้องที่เรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกที่จะมีใครมาหา   ก็คยองซูที่คิดอะไรเกิดเลยกับคุณเลขาตัวขาวนี่ไงที่ทำให้คนเป็นพี่ชายลำบากใจเกินกว่าจะกล้าพูดอะไรออกมาตรง ๆ เพราะรอยยิ้มที่แสนสดใสมันทำให้จงอินเลือกจะมองข้าม  และได้แต่หวังว่าในอนาคตความรู้สึกของคยองซูที่มีให้จุนมยอนมันจะจางลงไป


 

ออด~...

ออด~~~


 

เสียงกริ่งที่ประตูห้องดัง   ทั้งที่เกือบลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายมีใครมาหาเมื่อไหร่สำหรับฮวางจื่อเทาและเป็นน้องคยองที่อาสาไปเปิดประตูให้เอง


 

ทันทีที่ประตูเปิดหญิงสาวร่างอวบอั๋นในชุดแซกสีแดงเพลิงที่คว้านต่ำโชว์เนินหน้าอกเนียนได้รูปสวยพร้อมกับความสั้นของชุดที่บาดเสียวในการนั่งแทนว่าจะนั่งยังไงไม่ให้โป๊


 

“เทา!!!


 

เสียงแหลมที่ดังมาพร้อมกับตัว  ก่อนจะโผล่กอดชายหนุ่มเข้าหมับโดยไม่สนใจอีกสองชีวิตที่เหลือที่ยืนอยู่ในห้องรับแขกเลย


 

“ฮือ...ทำไงดี...ฉันจะทำไงดีเทาฉันท้อง  ฮือๆ”  เสียงสะอื้นหนักขึ้นเมื่อใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกตกแต่งไว้ด้วยเครื่องสำอางชั้นดีมีน้ำตาไหลลงมามาย   แต่เครื่องสำอางยังติดทนนานอยู่


 

“ห๊า...เดี๋ยวๆ เธอค่อยๆ พูดใหม่อีกทีสินานะ”  ฮวางจื่อเทามองหญิงสาวที่ตอนนี้เบียดเข้ามากอดไว้ด้วยสายตางงๆ


 

“นี่!!  นายจะให้ฉันพูดกี่ครั้ง   ฉันก็บอกนายอยู่นี่ไงว่าฉันท้องจะครบสามเดือนอยู่แล้วด้วย  ต้องเป็นคืนนั้นที่ญี่ปุ่นแน่ๆ เลย   ทำไงดีอ่ะ”



 

จงอินก้มลงมองมือบางของน้องชายที่เอื้อมมาบีบเบาๆ ราวกับให้กำลังใจพี่ชาย  เพราะเท่าที่ยืนฟังหญิงสาวที่กำลังซบอกฮวางจื่อเทาร้องไห้ตีโพยตีพายอยู่นั้น  เมื่อสามเดือนก่อนร่างสูงนั้นเดินทางไปญี่ปุ่นจริงๆ


 

“ไปหยิบของเถอะครับน้องคยอง   เดี๋ยววันนี้ให้พี่จุนมยอนที่รอข้างล่างให้ไปส่งแทนนะเพราะคุณชายเล็กคงไม่พร้อมที่ไปส่ง   พี่ก็จะรีบไปโรงพยาบาลเหมือนกันใกล้เวลานัดผ่าตัดคนไข้แล้ว”


 

ร่างผอมบางเอ่ยบอกน้องชายด้วยน้ำเสียงเป็นปกติโดยไม่สนใจสายตาคมเข้มที่จื่อเทามองด้วยความลำบากใจมาเลย


 

“ดะ...เดี๋ยวก่อน  อินนี่  น้องคยอง”


 

จื่อเทาที่พยายามจะผละออกมาจากอ้อมกอดของหญิงสาว


 

“ฉันคิดว่านายคงมีเรื่องที่ต้องจัดการ  หวังว่าฉันคงจะได้รับคำตอบที่มีเหตุผลสมน้ำสมเนื้อ” จงอินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะแกะมือของร่างสูงออกจากแขน  พร้อมกับจูงน้องชายออกไปยังที่ประตู


 

โดคยองซูที่ตอนนี้ส่งสายตาขุ่นเคืองให้ชายหนุ่มที่เด็กชายตากลมโตเริ่มรักจนเหมือนจะเป็นพี่ชายแท้ๆ       พร้อมกับมือเล็กยกขึ้นทำท่าปาดคอให้จื่อเทาดูเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ายังไงเด็กชายจะไม่ช่วยเด็ดขาด


 

“ฮือๆ ใครอ่ะ   ปกติที่นี่นายห่วงจะตายแล้วดูท่าพวกเค้าอยู่ที่นี่ด้วยนิ”


 

ฮวางจื่อเทาแทบจะกุมขมับก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเป็นฉนวนก่อเหตุอะไรให้เขาไว้บ้าง

ส่ายหน้าไปมา    ก่อนจะโยนกล่องทิชชูให้หญิงสาวที่ตอนนี้ยกมือปาดน้ำตาปอยๆ  เห็นก็สงสารนะ


 

แต่อารมณ์นี้ฮวางจื่อเทาไม่มีอารมณ์จะสนใจ   มือหนาลวงกระเป๋ากางเกงกดโทรศัพท์หาคุณหมอที่คาดว่าคงออกจากลิฟต์แล้ว   สัญญาณดังอยู่สามสี่ทีก่อนที่จะตัดเข้าสู่ระบบข้อความ   ชายหนุ่มกดตัดสายทิ้งและกดโทรกลับไปใหม่  แต่ปลายสายปิดเครื่องไปแล้ว


 

“ปัดโธ่เว้ย!!!!” เกือบจะขว้างไอโฟนในมือทิ้งแล้ว


 

“เฮ้ยแก  แพงนะถ้าไม่อยากใช้เอามาให้ฉันนี่มา”


 

หญิงสาวที่ตอนนี้เลิกร้องไห้แล้วร้องห้ามเสียงหลง  ก่อนจะเปิดกระเป๋าถือของตัวเองเอากระจกมาส่องสำรวจใบหน้าว่าเครื่องสำอางที่แต่งไว้มีหลุดลอกออกไปบ้างรึเปล่าหลังจากที่เธอร้องไห้


 

“แกเป็นบ้าอะไรนานะ    ถึงได้มาโว้ยวายว่าท้องกะฉัน  ดูสิป่านนี้จะเข้าใจผิดไปถึงไหน” ร่างสูงบ่นก่อนจะรีบกดสไลด์หน้าจอรับสายทันทีที่มีสายเข้า


 

“อินนี่  ฉันอธิบายได้นะ”


 

“ผม  คิมจุนมยอนเองครับคุณชายเล็ก  คือผมจะโทรมาเตือนว่าอีก 40 นาที จะมีประชุมบอร์ดผู้บริหารของโรงแรม”


 

ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าแต่วันนี้เสียงของเลขาคนสนิทติดจะเย็นชาผิดปกติ


 

“ฉันไม่พร้อมวันนี้       ฝากเลื่อนการประชุมออกไปให้ด้วยแล้วกัน” จื่อเทาบอกสั้นๆ เพราะ ณ ตอนนี้คงทิ้งให้หญิงสาวอยู่คนเดียวไม่ได้


 

“ครับ  ผมจะดำเนินการให้  เข้าใจว่าคุณชายเล็กมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยคงไม่สะดวกมาประชุมแต่คุณชายใหญ่คงว่างที่จะเข้ามาประชุมแทนอยู่แล้ว   ขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณชายเล็ก”


 

ชัดเจน......เรื่องนี้ถึงหูอู๋อี้ฟานแล้ว   และคาดว่าป่านนี้คนอื่นๆ ในตระกูลอู๋คงได้รู้เรื่องหมดแล้ว   

 


 

RRR  RRR


 

เสียงข้อความในไลน์เข้ามาโชว์ข้อความของอู๋อี้ฟาง  พี่ชายคนรองที่เพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศส

 


 

[หวังว่ามื้อเที่ยง   น้องเล็กคงจะสละเวลาว่างมาทานข้าวกับพี่ได้นะ ^^]

 

 

นี่ไง  พ่อยกอีกคนของคุณหมอคิมจงอินและน้องคยอง


 

ตอนนี้จื่อเทาปาไอโฟนลงโซฟาอย่างแรงซึ่งมันเฉียดหัวนานะไปนิดเดียว   พร้อมกับทึ้งผมตัวเอง  ก่อนที่สายตาคมจะหันมาตวัดมองตัวต้นเหตุที่ตอนนี้กำลังปัดมาสคาร่าโดยไม่ได้สนใจอะไรเลยว่าตัวเองได้ก่อเหตุอะไรไว้บ้าง


 

“อะไรแก  ไม่ต้องมองฉันแบบนี้เลย  ยังไงก็ไม่สปาร์คหรอกนะยะ”


 

“เพื่อนเลวมาก่อเรื่องไว้แล้วยังไม่สำนึกอีกนะ” จื่อเทาว่าเข้าให้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งโซฟาเดี่ยวที่อยู่ตรงข้ามโซฟายาวที่หญิงสาวนั่งอยู่ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากขาเรียวยาวที่มีกระโปรงสั้นปิดอยู่แบบหมิ่นเหม่


 

“แกไม่รักฉันรึไงเทานี่มันเรื่องใหญ่นะ  เพื่อนแกท้องเข้าใจไหม” ตอนแรกก็ออกแนวสงสารแต่กิริยาของหญิงสาวที่ไร้ความสลดแล้วร่างสูงแทบอยากจะจับโยนออกจากเพ้นท์เฮาส์


 

“ฉันไม่ใช่พ่อเด็กจะช่วยแกจัดการได้ไหมฮึ นานะ  ปากมีก็ไปบอกพ่อมันซะสิ  หรือกลัวอะไร”


 

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกก่อนจะกดปิดตลับแป้งพัฟแล้วเก็บลงกระเป๋าถือ


 

“ตรงๆ นะแก  ฉันไม่แน่ว่าเค้าจะยอมรับว่าเด็กในท้องฉันเป็นลูกเค้า    ทำไงดีอะ  โคตรปอดแหกตอนนี้”


 

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่  ถ้ามองจากมุมของคนภายนอกคงไม่แคล้วมองว่าเขากับนานะหรืออิมจินอาไฮโซสาวที่มีอาชีพเป็นนางแบบสาวรุ่งเคยคบหากัน  แต่ใครจะรู้ว่าทั้งคู่คือเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยประถม


 

“ตอนทำกัน    ไม่ยักมาปรึกษาฉันแล้วทีท้องละมาโว้ยวาย”


 

“หยาบคาย  สงสารคุณหมอคิมเชียวที่หลงหน้ามืดตามัวมาคบกับแก” ว่าเข้าให้ก่อนจะขว้างหมอนอิงสีขาวใส่เพื่อน


 

“เอาน้า  เรื่องแบบนี้ยังไงแกก็ควรเป็นฝ่ายบอกเค้าเองด้วยปากของแก  ถ้ามันไม่เป็นลูกผู้ชายพอที่ยอมรับเป็นพ่อเด็กในท้องแก  เดี๋ยวฉันจะยอมรับเป็นพ่อให้เอง”


 

“ฮือๆ ขอบใจนะ   นายนี่โคตรเป็นเพื่อนที่ดีเลย” นานะบอกก่อนจะพุ่งตัวมากอดชายหนุ่มไว้ก่อน


 

“ไปจัดการปัญหาของตัวเองให้เรียบร้อย  ฝากบอกพ่อของหลานฉันด้วย    ถ้ามันไม่ยอมรับ......เดี๋ยวฉันจะดับให้อนาคตในวงการบันเทิงมัน” ตบหลังเพื่อนสาวเบาๆ


 

“ขอโทษจริงๆ  ไว้เดี๋ยวฉันจะตามไปอธิบายกับคุณหมอคิมให้เพราะดูท่าเค้าคงเป็นพวกโกรธเงียบ”


 

หญิงสาวบอกเพราะเธอไม่มีเจตนาที่จะมาสร้างความร้าวฉานให้กับครอบครัวของเพื่อน  เพียงแค่เมื่อก่อนตอนที่มีปัญหาหรือเรื่องไม่สบายใจเธอจะนึกจื่อเทาเสมอ  และเธอจะคอยรับฟังปัญหาของชายหนุ่มเช่นกัน


 

“ฉันมั่นใจว่า  อินนี่จะเชื่อใจฉันและยอมรับฟังเหตุผลได้”


 

จื่อเทาบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น...เพราะคนรักกันต้องมีพื้นฐานของความเชื่อใจให้กันและกัน

 

 


 

ร่างโปร่งที่ผอมบางของคุณหมอคิมจงอินในชุดเสื้อคลุมสีเขียวเดินออกมาจากห้องผ่าตัดอย่างระโหยโรยแรงนับว่าการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจให้กับผู้ป่วยผ่านไปได้ด้วยดี  ก่อนที่ดวงตาเรียวจะเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งรออยู่หน้าห้องพักแพทย์ในเวลาบ่ายแก่ๆ


 

“อินนี่~~~  อย่านิ่งแบบนี้สิ  ฉันไม่ชอบนะ”  มือบางปลดแขนของชายหนุ่มออก


 

“ปล่อย  เอ๊ะ...”


 

ความเหนียวเนอะที่สัมผัสได้จากเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของจื่อเทาทำให้จงอินรีบถลกแขนเสื้อของชายหนุ่มขึ้นก็เห็นรอยเลือดจางๆ ที่มันซึมออกมาจากผ้าพันแผลสีขาวที่แขนซ้าย


 

“โดนทำร้ายมาเหรอ” จงอินเอ่ยถามเสียงสั่นๆ เพราะดูจากสภาพบาดแผลแล้ว  ฮวางจื่อเทาได้รับการทำแผลมาแล้ว


 

“เปล่า  มันเป็นอุบัติเหตุนะ   อุบัติเหตุจากการซ้อมดาบกับพี่อี้ฟาน แผลก็แค่ถาก ๆ นี่พี่อี้ฟางก็ทำแผลให้แล้วแค่นี้ไกลหัวใจเยอะ” ร่างสูงบอกเสียงอ่อยๆ  เพราะความโมโหและใจร้อนของตัวเองพอเจอคุณชายใหญ่ท้าประลองฟันดาบเพราะห่างหายจากการซ้อมไปมากแล้ว  เลยด่วนใจร้อนไม่ยอมใส่เครื่องป้องกันก่อนจะเริ่มซ้อมดาบด้วยเลยพลาด


 

“นายมันโง่หรือบ้ากันแน่ฮวางจื่อเทา”


 

ร่างโปร่งบางขึ้นเสียงใส่แบบเหลืออดก่อนเปิดประตูห้องพักแพทย์เข้าไป  ถอดเสื้อคลุมสีเขียวไว้แล้วคว้าสัมภาระส่วนตัวแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากโรงพยาบาลทันทีโดยไม่สนใจคุณชายเล็กที่ยืนมองมาด้วยสายตาวิงวอนระคนขอโทษ


 

แม้กระทั่งวันนี้ที่มีผู้หญิงมาหาอีกฝ่ายที่ห้อง     ตัวเขาเองยังไม่โมโหเท่ากับการทำตัวเองให้บาดเจ็บของฮวางจื่อเทาเลยสักนิด  เพราะคนแบบคุณชายเล็กของตระกูลอู๋ถ้าไม่เคยมีผู้หญิงมาเกี่ยวข้องด้วยก็คงเป็นเรื่องแปลกประหลาดเกินไปแล้ว   ทั้งที่มอบความเชื่อใจและไว้ใจให้แล้ว


 

แต่อีกคนไม่เคยจะใส่ใจเลยสักนิดว่าเขาจะหวาดหวั่นแค่ไหนเวลาที่อีกฝ่ายยังไม่ถึงห้องเพราะกลัวจะโดนคนทำร้ายเพราะธุรกิจของตระกูลแค่ไหน


 

“นายมันแย่มาก...”


 

ปาดน้ำตาออกจากแก้มหลังจากวิ่งมาถึงสถานีรถไฟใต้ดิน  จนกระทั่งเข้ามาในสถานีแล้วตอนนี้ตัวเขาก็ไม่รู้จะไปไหนรู้แค่ยังไม่เจออยากเจออีกคนในตอนนี้


 

“อินนี่” เสียงตะโกนเรียกมาอีกฝากฝั่งของชานชาลา  เพราะสถานีนี้สามารถขึ้นรถไฟฟ้าได้ทั้งสองฝั่ง


 

“จะไปไหนก็ไปเลย  ฉันไม่อยากเจอหน้านายตอนนี้” จงอินตะโกนบอก


 

“ฟังฉันนะ” จื่อเทาตะโกนโต้


 

“ทำไมฉันต้องฟังนาย  ในเมื่อนายไม่คิดจะรักตัวเอง  จะต้องมาให้ฉันคอยห่วงใยและรักนายทำไมถ้าตัวนายเองยังไม่รู้จักที่จะรักตัวเอง” คุณหมอจงอินตะโกนสุดเสียงโดยไม่สนใจรอบข้างสักนิดว่ามีผู้โดยสารคนอื่นจ้องมองมาแค่ไหน


 

“ฉันนะ...”  เสียงของจื่อเทาโดนขบวนรถไฟเอ็กซ์เพรสสองขบวนที่วิ่งผ่านสถานีไปดูดกลืนเสียงไปทันที


 

“เทา...” จงอินพึมพำออกมาพร้อมกับกวาดสายตามองหาคนที่เมื่อกี้ยืนอยู่อีกฝากฝั่งของชานชาลา


 

หมับ~~~


 

อ้อมกอดที่เอื้อมมากอดจากทางด้านหลังทำให้จงอินสะอื้นหนักกว่าเดิม


 

“ฉันอยากฟังให้ชัดเจนๆ ว่าเรารักกันใช่ไหม”  ไม่มีเสียงตอบกลับนอกจากเสียงสะอื้นที่หนักกว่าเดิม


 

“ของดีมีแค่ครั้งเดียว” จงอินบอกเบาๆ


 

“เรื่องนานาะ เธอกับฉัน...”


 

“คุณนานะ  เธอโทรมาอธิบายให้ฟังหมดแล้ว”


 

ร่างโปร่งบางบอกเพราะคนที่เป็นพ่อของเด็กในท้องของนางแบบสาวคือนักร้องหนุ่มที่สังกัดค่ายเดียวกันนี่เอง


 

“หยุดร้องนะ เพราะอินนี่ของฉันไม่เหมาะกับน้ำตาจริงๆ” บอกพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยซับน้ำตาให้ร่างโปร่งบางโดยที่ไม่ใส่ใจสักนิดว่ายืนอยู่บนชานชาลาของสถานีรถไฟใต้ดิน


 

“ขอถามนายจริงๆ นะ”


 

“ฉันจะตอบทุกคำถาม...ที่อินนี่อยากจะรู้”


 

“นายจะรับได้ไหม ถ้าเราคิดจะคบกันจริงจังกับฉัน  นายน่าจะรู้ถ้าต้องเลือกระหว่างงานที่ฉันรักกับนาย 
ฉันจะเลือกอะไร”



 

“ฉันรู้ว่าอินนี่จะเลือกอะไร  ไม่ต้องห่วงนะ” ตอบแล้วก็ยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของร่างโปร่งบาง


 

“ต่อไปฉันอาจไม่มีเวลาให้นายนะ  นายต้องดูแลตัวเองนะ  อย่าให้ตัวเองป่วยหรือบาดเจ็บเหมือนวันนี้  รู้ไหมว่าฉันจะรู้สึกแย่และเสียใจแค่ไหนถ้าไม่ได้อยู่ดูแลนาย” เสียงหวานที่สั่นไปด้วยแรงสะอื้น


 

“อย่าห่วงนะ  ฉันสัญญาจะไม่ทำตัวให้เป็นห่วง  จะไม่ทำตัวเองให้ได้รับบาดเจ็บอีกนอกจากเหตุสุดวิสัยจริงๆ   ฉันจะดูแลตัวเองไม่ต้องทำให้ลำบากใจจริงๆ นะ อินนี่”


 

“สัญญาแล้วนะ”


 

“สัญญาแล้วครับ  ด้วยเกียรติของผู้ชายที่ชื่อฮวางจื่อเทาเลย”


 

“งั้นกลับบ้านเรากันนะ” จงอินบอกก่อนจะส่งยิ้มที่คนมองรับรู้ถึงความรักความห่วงใยที่ส่งผ่านมาให้


 

ร่างโปร่งบางยังไม่รู้ว่าพวกเขาจะไม่ได้กลับไปอยู่ที่เพ้นท์เฮาส์    แต่จะย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลอู๋แทนเพราะอย่างน้อยที่นั่นก็คัดกรองคนจะเข้ามาหาได้พร้อมทั้งฮวางจื่อเทาจะมั่นใจเสมอว่าคงไม่มีใครคนไหนโผล่มาทำให้เขากับร่างโปร่งบางเข้าใจผิดกันอีกแล้ว


 

เพราะคุณชายเล็กอยากให้คุณหมอคิมจงอินเปิดหัวใจรับเขาไปทีละนิด...ทีนิด  จนเต็มหัวใจโดยมีความรัก  ความห่วงใยและความปรารถนาดีให้กับร่างโปร่งบางเป็นการตอบแทน   เหมือนที่เคยบอกว่าถ้าจะให้ถ้าให้จงอินมาใส่ใจแค่ตัวเขาเพียงคนเดียวไม่ได้    ก็สู้ทำให้ตัวเองเป็นที่น่าใส่ใจและสนใจรวมถึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ร่างโปร่งบางขาดไม่ได้ก็พอแล้วแค่นี้ก็พอแล้วจริง ๆ

 






++++++++++++++tbc++++++++++





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #225 Erica Lucia (@ericalucia8) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 09:35
    ทำไมเลาขรรม ????????????
    #225
    0
  2. #192 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 22:27
    ฮ้าาาาา ทำไมอินนี่ยั่วขนาดนี้ค่ะ >////////////<
    #192
    0
  3. #144 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 09:31
    หมีกิชรี่ย์ขี้งอนพ่อหมีแพนด้าก็เลยง้อ
    ก็เกิดความน่ารักมุ้งมิน่ารักขึ้นเทาไค
    น่ารัก
    #144
    0
  4. #140 Beloved-jae (@cherish-jae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 23:20
    ดำขี้งอนจัง แต่น่ารักกกกกกกก
    อาเทาก็ง้อไปเสะ ง้อต่อไป นั้นที่รักนิ
    นานะก็น้าาาาาา มาไม่ดูจังหวะเลย
    น่ารักนะคุณชายเล็กเนี้ยะ
    #140
    0