[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 17 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 013.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 มี.ค. 57


[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Note: can u contact  me with my twitter @ZZzerozero and update all my fiction at @winata1987

          ,สามารถร่วมแสดงความคิดเห็นทางทวิตได้ที่  #ฟิคคุณชาย

 

 

Chapter 013.2


 

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับอินนี่เป็นการส่วนตัว  ดูน้องคยองให้ด้วยสักแป๊บ”

 

นั่นคือคำสั่งของคุณชายเล็กเมื่อเกือบสี่สิบนาทีก่อน   หลังจากที่มาถึงบ้านเดี่ยวหลังขนาดกะทัดรัดของคุณหมอ
คิมจงอิน  และแน่นอนคิมจุนมยอนจึงต้องพาเด็กชายตากลม(โต)ที่ยิ้มทีริมฝีปากจะเป็นรูปกระจับหัวใจ 
ออกมาเดินเล่นด้วยความจำใจ  ดวงตาคมก้มมองเด็กชายที่ตอนนี้เพลินกับการกินซอฟครีมสตอร์เบอร์รี่อยู่ข้าง ๆ




 

“เลอะแล้ว...หวานเกินไปแฮะ” จุนมยอนใช้นิ้วโป้งปาดซอฟครีมสีชมพูที่มันเลอะข้างแก้มใสนั้นออกก่อนจะลองชิมดูบ้างว่ามันรสชาติเป็นยังไง  เพราะเจ้าตัวเล็กนี่กินไปถึงสองอันแล้ว  แต่อย่างว่าไอศกรีมกับเด็กคือของคู่กัน  โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำโดยไม่ได้คิดอะไรของผู้ใหญ่มันทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็กน้อยมันสั่นไหว


 

“กลับกันเถอะครับ”


 

คยองซูยกมือทาบที่หัวใจที่กำลังเต้นรัวเร็วซึ่งมันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง  ตั้งแต่ได้เจอกับคุณเลขาตัวขาวของพี่เขย 
ถ้าวันไหนไม่ได้เจอเด็กน้อยก็จะรู้สึกเหงา ๆ หรือแค่เห็นหน้าแค่นิดเดียวจริง ๆ ก็จะทำให้รู้สึกดีทั้งวันจนต้องไปแอบถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยกับคุณหมอแทมินมาคำตอบที่ได้ยิ่งทำให้คยองซูรู้สึกเขิน ๆ




 

“ถ้าคนเราหัวใจเต้นรัวแค่เห็นหน้าใครบางคน  รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่อยากเจอหน้า  อยากจะอยู่ใกล้เค้าตลอด  กระวนกระวายถ้าเค้าหายหน้าไปนาน แบบนี้เค้าเรียกว่ากำลังมีความรักแล้ว  แต่เรานะเพิ่งสิบขวบนะน้องคยองอย่าเพิ่งแก่แดดริไปรักใครเลย...ยังเด็กอยู่ไว้โตก่อนนะ ^^


 

...แล้วเด็กมันไม่มีหัวใจรึไง...


 

เพราะสายตาที่เอาแต่มองแผ่นหลังของร่างสูงที่เดินนำอยู่  ทำให้คยองซูเผลอเดินสะดุดทางเดินต่างระดับล้มลงไปที่ริมฟุตบาธ


 

“โอ้ย...เจ็บ”


 

จุนมยอนที่เดินนำหน้าอยู่นั้นหันกลับมาตามเสียงร้องของน้องชายคุณหมอที่ถือว่าเป็นเจ้านายอีกคนของตัว
อย่างรวดเร็ว  ขาเรียวเดินไปใกล้เด็กน้อยที่ยังคงนั่งอยู่ที่พื้นก่อนจะช่วยพยุงขึ้นมา  ดวงตาเรียวมองสำรวจหาบาดแผลจากร่างเล็ก



 

“นอกจากแผลที่มือแล้ว  เจ็บตรงไหนอีกไหมครับ” คุณเลขาตัวขาวถามขึ้นพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงออกมาเช็ดดินที่เปื้อนมือเล็กออก   โชคดีที่มีรอยถลอกที่ฝ่ามือนิดเดียว


 

“ไม่เจ็บแล้ว”


 

“อ้าว  แล้วใครกันที่ร้องว่าเจ็บตะกี้  แอบน้ำตาคลอด้วยนะเนี้ยพี่เห็นหรอก” จุนมยอนอดหยอกเด็กตากลมที่มองมาอย่างไม่วางตาไม่ได้   สายตาของเด็กน้อยที่ทำเอาผู้ใหญ่ถึงกับใจเต้นพิกล


 

“ถ้าน้องคยองบอกว่าเจ็บขา  พี่จุนจะอุ้มน้องกลับบ้านรึไง” คยองซูด้วยด้วยน้ำเสียงงอน ๆ ก็ผู้ใหญ่ที่ก้มลงมานั่งทับส้นเท้าตัวเอง  ทำให้ความสูงระหว่างเด็กชายตากลมวัยสิบขวบกับคุณเลขาตัวขาวที่อายุยี่สิบเจ็ดปีสูงเท่ากันพอดี


 

“ถ้าให้อุ้มคงไม่ไหวแน่  เรานี่ชักอ้วนขึ้นทุกวัน  แต่ถ้าแบกขึ้นหลังนะพอไหวนะ” เด็กที่โดนแซวว่าอ้วนเพราะแก้มกลมนี่ชักจะเริ่มยุ้ยได้แต่บุ้ยปากด้วยความไม่ชอบใจก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเห็นมือหนาของคุณเลขาส่งมาให้


 

“เดินจับมือกันจนถึงบ้านแล้วกันจะได้ไม่ล้มอีก” คยองซูยิ้มแทนคำตอบพร้อมกับวางมือเล็กลงมือที่ใหญ่กว่าของตัวเองมากหนัก  ดวงตากลมโตแอบเหลือบขึ้นมองผู้ใหญ่ที่เดินข้าง ๆ ด้วยแววตาเปี่ยมสุข 


 

“ถึงบ้านแล้ว” จุนมยอนบอกก่อนจะเป็นคนเปิดประตูบ้านคุณหมอจงอินเข้าไป  พลางมองหาคุณชายเล็กกับเจ้าของบ้านที่ควรจะอยู่ห้องนั่งเล่น  แต่เดินหาชั้นล่างก็ไม่เจอ


 

“~อ๊า~ แบบนั้นละอินนี่”


 

เท้าของจุนมยอนหยุดนิ่งที่บันไดหลังจากก้าวเท้าขึ้นมาได้ข้างเดียวทันที   ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับมาหาคยองซูที่เดินถือแก้วน้ำออกมาจากในครัว    ดึงแก้วน้ำวางไว้บนโต๊ะรับแขกแล้วก้มลงอุ้มเด็กชายก้าวออกจากบ้านโดยเร็วที่สุด 
เพราะสถานการณ์ตอนนี้ไม่ควรให้เด็กน้อยแบบโคยองซูรับรู้โดยเด็ดขาด



 

“เดี๋ยวครับ  พี่จุนจะพาน้องคยองไปไหน”


 

คยองซูเอ่ยถามหลังจากโดนจุนมยอนอุ้มขึ้นรถแล้วขับออกมาจากบ้านด้วยความรวดเร็ว   เด็กชายแอบถอนหายใจ  เขาไม่ได้โง่จนจะไม่รู้นะว่าเสียงเมื่อกี้พี่ชายกับพี่เขยกำลังทำอะไรกันอยู่


 

“เอ่อ...แล้วน้องคยองอยากไปไหน  พี่ว่าไว้เย็น ๆ เราค่อยกลับเข้าบ้านกัน  ให้คุณชายเล็กกับคุณหมอคุยธุระกันก่อนจะดีกว่าเนอะ”  คยองซูแทบจะปล่อยก๊ากออกมาเพราะสีหน้าปั้นยากของคุณเลขาตัวขาว  เขาไม่คิดว่าคนสนิทของพี่เขยจะหน้าบางกว่าที่คิดไว้มากขนาดนี้


 

“ไปสวนสนุกได้ไหมครับ”


 

“แต่ว่านี้สี่โมงเย็นกว่าแล้วนะ  ถึงจะไปก็เล่นได้ไม่กี่อย่างสวนก็จะปิดแล้ว” จุนมยอนเอ่ยหลังยกหน้านาฬิกาข้อมือดูเวลา


 

“วันนี้  วันเกิดน้องคยอง  แค่พี่จุนพาไปถึงได้ดูแค่ขบวนพาเหรดก็ไม่เป็นไร”


 

จุนมยอนนิ่งไปทันทีก่อนจะนึกได้ว่าวันนี้วันที่ 12 มกราคม เท่าที่จำจากคุณชายเล็กเคยเล่าเพราะเด็กชายตากลมมีความทรงจำที่ไม่ดีบางอย่าง   วันเกิดของเจ้าตัวเลยไม่ได้จัดมาหลายปีแล้วทั้งที่คุณหมอจงอินอยากจะจัดงานให้น้องชายคนเดียวจะตาย


 

กว่าจะมาถึงสวนสนุกพระอาทิตย์ก็เกือบจะลับขอบฟ้าพอดี   จุนมยอนที่ต้องวิ่งตามแรงลากเล็ก ๆ ของเด็กชายตัวเล็กพร้อมกับกันคนที่เบียดเสียดเพื่อมารอดูขบวนพาเหรดที่จะต้องผ่านตรงน้ำพุกลางจัตุรัสของสวนสนุก


 

ชายหนุ่มตัดสินใจอุ้มเด็กชายตากลมขึ้นมา  เพราะคนเยอะมากเพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์เพื่อที่จะให้คยองซูได้เห็นขบวนพาเหรดอย่างชัดเจน  แขนเรียวเล็กโอบกอดรอบคอของจุนมยอนไว้   ดวงตากลมโตที่เป็นประกาย ใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีรอยยิ้มมันชวนให้น่ามองถึงจะมองเห็นแค่เสี้ยวด้านข้างแต่เขารู้ว่าเด็กชายกำลังมีความสุข


 

เสียงดนตรีกระหึ่ม  กระหน่ำด้วยพลุหลายชนิดและหลากสีที่ถูกจุดอย่างต่อเนื่องเป็นสัญญาณเริ่มต้นขบวนพาเหรดปิดงานที่ทุกคนที่มาเที่ยวต่างรอคอย  ตัวการ์ตูน  ตัวละครต่าง ๆ ทยอยออกมาวาดลวดลายเรียกเสียงหัวเราะ  รอยยิ้ม
และความสุขจากผู้ชมที่พวกเขาเดินผ่าน  จนมาถึงตัวการ์ตูนสุดโปรดของเด็กชายตากลม




 

“พี่จุน  ดูสิ  มีคุณหมีบราวน์ด้วย  ตัวใหญ่มากน้องคยองอยากได้กลับบ้านจัง”


 

เกือบครึ่งชั่วโมงที่จุนมยอนอุ้มร่างเล็กเอาไว้จนขบวนพาเหรดเคลื่อนตัวผ่านไปครบรอบ  ชายหนุ่มค่อยวางคยองซูลง  พร้อมกับนวดแขนตัวเองไปมา


 

“ความสุขมันผ่านไปเร็วจังเลยนะครับ”


 

น้ำเสียงเศร้า ๆ ทำให้จุนมยอนหันมามองใบหน้าใสที่ตอนนี้กำลังมีน้ำตาไหลออกมามากมาย


 

“ร้องไห้ทำไม  ถึงความสุขมันจะผ่านไปแล้วแต่น้องคยองก็สามารถสัมผัสมันได้ที่หัวใจนะ”


 

“พี่จุน~...ฮื้ออออออออ” จุนมยอนส่ายหน้าก่อนจะก้มลงคว้าตัวเด็กชายเข้ามากอดปลอบ  มือหนาลูบศีรษะกลม ๆ อย่างอ่อนโยน  ก็แค่อยากปลอบ  อยากทำให้เด็กคนนี้มีแต่รอยยิ้มเพราะใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มกลม ๆไม่คู่ควรกับน้ำตาเลยสักนิด


 

“น้องคยองเป็นเด็กดื้อ   ดื้อจะมาจัดงานวันเกิดที่นี่  ทำให้คุณป๋ากับคุณแม่เกิดอุบัติเหตุ”




 

จุนมยอนกระชับอ้อมกอดแน่นเข้าไปอีก  ตอนนี้รู้แล้วทำไมถึงไม่มีใครพูดถึงวันเกิดเจ้าตัวเลย  ถ้าเจ้าตัวไม่เอ่ยปาก  ถ้าจะนับนี้ก็เกินปีกว่า ๆ แล้วที่คุณชายเล็กเดินหน้าจีบคุณหมอจงอิน  เพราะถ้าจำไม่ผิดคุณชายเล็ก  คุณชายน้อง...แบคฮยอน  ไปเลี้ยงอาหารที่บ้านคุณแม่มาเรียเมื่อปีก่อน  ซึ่งตอนนั้นคยองซูยังไม่หายป่วยเลย


 

“ถ้าพี่บอกให้ลืมมันคงเป็นไปได้ยาก  แต่ตอนนี้รอบ ๆ ตัวน้องคยองมีคนรักเราตั้งมากมายโดยเฉพาะคุณหมอจงอิน  ถึงไม่มีคุณพ่อคุณแม่แล้ว  คุณหมอก็ดูแลคุณเป็นอย่างดี  เพราะงั้นเลิกร้องไห้แล้วมีความสุขในทุกวัน ๆ จะดีกว่า” พูดไปก็หยิบผ้าเช็ดหน้าอีกผืนในกระเป๋าเสื้อสูทมาเช็ดน้ำตาให้เด็กชายที่ตอนนี้หยุดร้องไห้ไปแล้ว


 

“น้องคยองชอบพี่จุน”


 

“ห๊!!!” มือหนาหยุดนิ่งทันที  ก่อนที่คิมจุนมยอนจะตัวแข็งทื่อเมื่อร่างเล็ก ๆ เดินเข้ามากอดแน่น...แน่นจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน  เพราะเขานั่งยอง ๆ อยู่ทำให้จะลุกขึ้นก็ลำบาก


 

“เป็นแฟนกันนะ”


 

คราวนี้คุณเลขาตัวขาวถึงกับยกมือขึ้นเกาหัว  งงกับอารมณ์เด็กน้อยที่เมื่อกี้ยังร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วไงจู่ ๆ มาบอกรักเขาหน้าตาเฉยแบบนี้


 

“น้องคยองยังเด็ก  ยังไม่รู้ว่าอะไรคือความรัก  อะไรคือการเป็นแฟนกัน  ไว้ค่อยโตกว่านี้ค่อยคิดนะครับ”
จุนมยอนบอกพร้อมกับแงะตัวเองออกจากอ้อมกอดเล็ก ๆ ได้พอดี



 

“แล้วต้องโตขนาดไหนน้องคยองถึงจะเป็นแฟนกับพี่จุนได้ละครับ” คยองซูเอ่ยถามพร้อมกับจ้องใบหน้าขาวที่หล่อเหลาอย่างรอคอยคำตอบ


 

“ฮา ๆ งั้นไว้สักอายุ 15 หรือ 16 ค่อยคิดจะดีกว่านะ  กลับกันเถอะครับป่านนี้คุณหมอคงเป็นห่วงแล้ว”


 

จุนมยอนตัดบทก่อนจะจูงมือเล็กเพื่อไปยังรถยนต์ที่จอดไว้ลานจอดรถหน้าสวนสนุก 
ส่วนอีกมือก็กดโทรศัพท์หาคุณชายเล็ก



 

“คือ  คุณชายครับ  จะให้ผมพาน้องคยองกลับไปส่งตอนไหนครับ” จุนมยอนเอ่ยถามอย่างหวาดๆ  ทันทีที่ผู้เป็นเจ้านายรับสาย


 

[ฝากพาน้องไปค้างที่บ้านกับคุณแม่ใหญ่ทีสิคืนนี้   แล้วพรุ่งนี้ค่อยพามาส่ง]



 

ได้ฟังคำตอบแล้วจุนมยอนแทบอยากจะเป็นลม  ก็เพราะทุกครั้งที่โดคยองซูไปค้างคืนที่คฤหาสน์ตระกูลอู๋เจ้าตัวจะนอนที่ห้องไหนได้ถ้าไม่นอนที่ห้องของคิมจุนมยอน   แล้วยิ่งเจ้าเด็กตากลมเล่นคิดอะไรแก่แดดกับเขาแบบนี้   คุณเลขาตัวคนเก่งก็แทบจะไปไม่เป็นแล้วเพราะปกติก็มัวแต่ทำงานจนไม่ได้สนใจเรื่องอื่นพอมาเจอเด็กน้อยรุกแบบนี้ก็เสียศูนย์ไปเหมือนกัน


 

“คืนนี้น้องคยองนอนกอดพี่จุนน้า”


 

ทั้งที่ก็เป็นคำพูดธรรมดา  แต่คำว่ากอดที่ออกมาจากจากปากบาง ๆ รูปกระจับหัวใจเวลายิ้มของเด็กตัวเล็กขาว ๆ ตากลม ๆ มันชวนให้จุนมยอนคิดไปไกล



 

“เอ่อ...”


 

“เอาน้า  พี่จุนไม่ต้องกลัวนะไว้น้องคยองโตเมื่อไหร่จะมาขอพี่จุนเป็นแฟนเองเพราะงั้นตอนนี้สบายใจได้”


 

...เหอะ...เจ้าเด็กแก่แดด...


 

หลังจากพาแวะทานมื้อเย็นที่ร้านฟาสฟู้ดที่ปั้มน้ำมันระหว่างทาง  ขึ้นรถมาได้ไม่ถึงสิบนาทีเด็กชายตัวน้อยก็หลับทันที  ทำให้จุนมยอนต้องชะลอรถลงข้างไหล่ทางเพื่อหยิบผ้าห่มผืนเล็กสีชมพูอ่อนที่เพิ่งซื้อมาติดรถเอาไว้หลังจากได้ไปรับไปส่งคยองซูหลายครั้ง   เพราะเด็กน้อยตากลมนี่แพ้อากาศหนาวเจอแอร์เย็น ๆ นิดเดียวก็เป็นหวัดได้ง่าย



 

“เด็กหนอเด็ก  กินอิ่มก็หลับ” พร้อมเอาห่มผ้าให้และเบาะเบาะเพื่อให้เด็กน้อยนอนได้สบาย ๆ


 

...17ปี...ระยะห่างของอายุของพวกเขา  จุนมยอนแค่คิดก็ขำเพราะคิดว่าอีกไม่นานคยองซูก็คงจะลืมความรู้สึกนี้ไปเองคงเพียงเพราะช่วงนี้เขาไปรับไปส่งที่โรงเรียนบ่อย ๆ เลยทำให้เจ้าตัวเล็กติดเขาแจ  เดี๋ยวพอเรียนในระดับสูงขึ้นเจอเพื่อนมากมาย  ก็คงจะลืมความรู้สึกนี้ไปเองใครที่ไหนจะอยากมีแฟนแค่คราวพ่อตัวเอง




 

บางทีผู้ใหญ่ก็ไม่รู้หรอก...หากเด็กลองได้ฝังใจว่ารักอะไรแล้วไม่ว่ายังไงก็จะรัก 

...รักทั้งที่ไม่มีเหตุผล...ก็แค่รักก็เท่านั้นเอง

 



 

เปลือกบางของเด็กน้อยเปิดขึ้นหลังรู้สึกถึงความอุ่นของผ้าห่มที่คนกำลังตั้งใจขับรถห่มให้  ริมฝีปากบางยิ้มออกมาจนเป็นรูปหัวใจ  ก่อนจะนึกไปถึงบทสนทนาของตัวเองกับพี่เขยเมื่อหลายเดือนก่อนที่โรงพยาบาล




 

“พี่จะจีบพี่ชายผมเหรอ  ถึงได้เอาข้าวของมาให้มากมายแบบนี้” เด็กชายตากลมถามขึ้นแต่มือยังตักเค้กเข้าปากไปเรื่อย ๆ


 

“ถ้าพี่บอกว่าใช่ละ” จื่อเทาบอกก่อนจะเดินมาหยุดข้าง ๆ เด็กชายที่นั่งทานเค้กอยู่ริมหน้าต่างบานกว้างในโรงพยาบาล


 

“ผมชอบพี่ตัวขาวนั่น  แลกกันไหมละ  ผมจะช่วยพี่  ส่วนพี่ก็ช่วยทำยังไงก็ได้ให้พี่ตัวขาวเป็นแฟนผมและรักผม 
ที่สำคัญห้ามให้พี่แฟนก่อนที่ผมจะโตด้วย”



 

จื่อเทามองมือเล็กที่ชี้ไปที่เลขาคนสนิทคิมจุนมยอนที่ถือแฟ้มเอกสารมากมายไปทางร้านค็อฟฟี่ช็อป


 

“เอ่อ  เราเด็กเกินกว่าจะรักใครรึเปล่า”


 

“แล้วเด็กไม่มีหัวใจรึไง  สรุปพี่จะสัญญากับผมหรือเปล่า” ว่าแล้วนิ้วก้อยเล็กก็ชูไปข้างหน้า



 

ฮวางจื่อเทามองแววตาเด็ดเดี่ยวของเด็กตรงหน้านี่แล้วก็หลุดขำ  ก่อนจะตัดสินใจยื่นนิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวเพื่อทำสัญญา  มันคงสนุกน่าดูที่จะเห็นเลขาตัวขาวที่วัน ๆ ทำแต่งานโดนเด็กตัวเล็กปั่นป่วนโดยเฉพาะเรื่องหัวใจ     


                  เขาเองก็อยากจะรู้นักคนที่ไม่เคยคบใครจริง ๆ จัง ๆ เลยแบบคิมจุนมยอนจะใจแข็งปฏิเสธเด็กหน้าตาจิ้มลิ้ม
แบบโดคยองซูได้ไหม   ยังไงเด็กตากลมนี่โตขึ้นมาต้องน่ารักน่าทะนุถนอมแน่ ๆ   แถมหน้าตาจิ้มลิ้มตากลม ๆ แบบนี้มันสเปคเลขาตัวขาวชัด ๆ    เพราะงั้นคิมจุนมยอนควรเลี้ยงต้อยไว้ตั้งแต่ตอนนี้  เอาเถอะถือว่าเป็นพี่ชายที่คุณชายเล็กรักมากอีกคนงานนี้เขาจะช่วยเอง
^^



 

“โอเค  เรามาสัญญากัน”

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #214 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 20:02
    อ่ะโหววววววว น้องคยองไม่ธรรมดาคร่า!!! พี่จุน ถ้าไม่รีบทำตัวเมะ อนาคตเป็น คยองจุนแน่ 5555555
    #214
    0
  2. #191 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 22:16
    ฮริ้งงงงงงง หวาน ><
    #191
    0
  3. #143 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 09:23
    โด้จุนโด้รุกจุนใหญ่เลย
    อะ
    #143
    0
  4. #127 prt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 19:13
    อยากอ่าน จุนโด้ เอ๊ะ หรือโด้จุน

    อ๊ายย เหลี่ยมจัดแต่เด็กเลยนะ
    #127
    0