[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย[ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

ตอนที่ 14 : TaoKai [คุณชายเล็ก] Chapter 011

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ก.พ. 57




[Fic EXO] [คุณชายมาเฟีย The Series  [ Taokai,Krislu,Hunkris,Chanbaek]

TaoKai [คุณชายเล็ก]

By winata

Chapter 011

 

ร่างสูงเดินนำคุณหมอคิมจงอินที่อุ้มลูกหมาผอมแสนผอมที่ชื่อเจ้ามงกูเข้ามาในคอนโดหรู  หลังจากพวกเขาทั้งคู่ถูกไล่ให้กลับมาจากโรงพยาบาล


 

“รบกวนด้วยนะครับ”  ร่างสูงเลิกคิ้วก่อนจะหันมามอง


 

“ฉันนะเป็นคนมีมารยาท  มีแขกมาถึงบ้าน  แล้วเจ้าของบ้านจะไม่พูดอะไรเลยรึไง”


 

“เชิญครับ”


 

ผายมือเชิญร่างโปร่งบางให้เข้าไปด้วยพร้อมกับกลั้นหัวเราะไว้เพราะวันนี้เหมือนคุณหมอจงอินจะพูดกับเขามากกว่าปกติ


 

จงอินที่อุ้มมงกูไว้เดินตรงไปที่ห้องครัว   ก่อนจะวางเจ้าหมาน้อยไว้ที่บนโต๊ะอาหารก่อนจะเปิดตู้เย็นเพื่อค้นหาบางอย่าง   โดยมีเจ้าบ้านยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวอยู่


 

“เอ่อ....ว่าแต่ลูกหมาขนาดนี้  มันกินอะไรได้บ้าง?” ปิดตู้เย็นก่อนจะหันหลังกลับไปถามร่างสูง

 

“ไม่เคยเลี้ยงเหมือนกัน?”


 

จงอินค้อนให้คนย้อนถาม   ถ้าเคยเลี้ยงถามแล้วจะถามทำไมแล้วยิ่งคนตาคมอมยิ้มพร้อมหัวเราะน้อย ๆ มันชวนให้โมโหเสียจริงๆ


 

“ลูกหมาแบบนี้ให้กินนมไปก่อนก็ได้   ถ้าไม่ไหวไงค่อยไปถามสัตว์แพทย์”


 

บอกพร้อมกับเดินไปเปิดตู้เก็บถ้วยชามเลือกชามใบเล็กออกมาหนึ่งใบ   ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบนมจืดที่ซื้อไว้ติดตู้สำหรับทำขนมหวานมาเปิดเทใส่ชาม  แล้วเลื่อนไปตรงหน้าลูกหมาน้อยที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตาเลียนมในชามอย่างรวดเร็ว


 

“ช้าๆ ก็ได้มงกู” จงอินลูบหัวลูกหมาตัวเล็กช้าๆ  กิริยาอ่อนโยนอยู่ในสายตาของฮวางจื่อเทาตลอด


 

สายตาคมที่ตอนนี้วาววับจ้องลูกหมาเขม็ง  เพราะตอนนี้ทั้งเคืองและโกรธระคนหมั่นไส้ก็เพราะกิริยาอ่อนโยนแบบนี้คุณชายเล็กไม่เคยจะได้จากคุณหมอจงอิน    แต่เจ้าลูกหมาขนหยิกนี่แค่วันแรกยังได้ขนาดนี้


 

ยกเว้นแต่เวลาที่คุณหมอคิมจงอินเมาเท่านั้นล่ะมั้ง  


 

แบบนี้ควรจะจับแอลกอฮอล์กรอกปากให้เมาตลอดเวลาเลยจะดีไหม  จะได้ออดอ้อนเขาบ้างอะไรบ้าง  แต่พอหันกลับไปมองอีกครั้งคุณหมอคนเก่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะอาหารในขณะที่มงกูกำลังเลียมือบางอยู่แผ่วเบาๆ


 

“ฮือ....อือ” เสียงครึมครางก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลเบ่งกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้แล้วยังอ้อมกอดที่โอบอุ้มที่สัมผัสถึงไออุ่นจนไปถึงหัวใจ


 

“อย่าดิ้นนะ  ถ้าตกไม่รับผิดชอบด้วย” ร่างสูงพูดด้วยเสียงนิ่งๆ บอกคนในอ้อมกอดที่อุ้มในท่าเจ้าสาวเพื่อไปส่งยังเตียงในห้องนอนใหญ่


 

“แอบเสียดายนะ  อินนี่ไม่น่ารีบตื่นเลยเกือบจะได้ลักหลับแล้วเชียว”


 

“...”


 

จงอินมองคนที่ถอยออกไปยืนข้างเตียงหลังจากที่วางเขาลงบนเตียงแล้ว  แล้วยิ่งส่งยิ้มที่กวนประสาทมาด้วยทำให้คุณหมอต้องสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ๆ


 

“นอนต่อเถอะ  เมื่อคืนก็นอนน้อย  แล้วไหนวันนี้ยังตื่นเช้าอีก”


 

“ไม่นอนแล้ว  จะกลับบ้าน” ยังไม่ทันได้ก้าวลงจากเตียงเจ้าของห้องก็โน้มตัวมาคร่อมเอาไว้ในท่าทางล่อแหลม


 

“อ่า....ถ้าไม่ง่วง  มาทำอะไรแก้เซ็งกันดีกว่าไหม” 


 

ริมฝีปากบาง ๆ ของคุรชายเล็กคลี่ยิ้มหวานที่คนมอง..มองแล้วมันคือยิ้มร้ายเสมอที่มาพร้อมกับคำพูดชวนโมโห


 

“นาย.....”


 

“นอนเถอะ  เดี๋ยวตื่นแล้วจะไปส่งบ้านสัญญาจริงๆ”


 

ใบหน้าคมก้มจนจะติดใบหน้าใสของคุณหมอ   ริมฝีปากของคนทั้งคู่แทบจะสัมผัสกันหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับ  
กลิ่นหอมอ่อนที่มาจากแก้มใสมันชวนให้ก้มลงไปสูดความหอมแต่...




 

บ็อก ๆ !!!


 

“โอย”


 

จื่อเทาสะดุ้งโหย่งเพราะรู้สึกเจ็บแปลบที่แขนโดยมีตัวต้นเหตุที่ตอนนี้เดินเข้ามาแทรกระหว่างคนทั้งคู่

 

แถมเจ้าตัวต้นเหตุคงยังไม่รู้เรื่องอะไรนอกจากขดตัวบนผ้าห่มข้างๆ จงอิน


 

“แก  ถึงฉันจะเลี้ยงแกแต่ไม่ได้หมายความว่าแกจะมีสิทธิ์ขึ้นมานอนบนเตียงฉัน  มานี่เลยเจ้าตัวแสบ” มือแกร่งคว้าเจ้าลูกหมาที่ทิ้งแผลไว้ให้เจ็บใจขึ้นมา


 

“จะ...จื่อเทา”


 

“อินนี่นอนไปเลย  เดี๋ยวอีก2ชั่วโมงฉันจะมาปลุก  ตอนนี้ขอไปจัดการเจ้านี่ก่อน  ถ้าไม่ฝึกตั้งแต่ตอนนี้มันจะไม่เชื่อง...นี่แกเจ้ามงกูถ้าคิดจะอยู่บ้านนี้ต้องฟังฉันเข้าใจไหม...”



 

จงอินยกมือจับที่ริมฝีปากของตัวเองก่อนจะยิ้มออกมา  เพราะไม่คิดว่าคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องนอนออกไปจะมีมุมแบบนี้  ถึงจะชอบใช้วาจาร้ายๆ  ไหนจะชอบเอาแต่ใจแต่ก็อดจะยอมรับกับตัวเองไม่ได้  หลังจากมีผู้ชายคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิตมันทำให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย


 

“ฮวางจื่อเทา  นายน่ากลัวเกินไปแล้วนะ”  


 

มุดตัวลงไปในผ้าห่มหนาที่มีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมอ่อนๆ ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลงโดยที่ใบหน้าของคุณหมอหนุ่มมีรอยยิ้ม


 

 
 

++++++++++++ที่เหลือ ^^ +++++++++++++



ภายในซุปเปอร์มาเก็ตของวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดที่ผู้คนล้วนออกมาเลือกซื้อข้าวของย่อมต้องมีคนเยอะแทบ
จะทุกแห่ง   แล้วการที่ผู้ชายหน้าตาดีสองคนที่เดินจับจ่ายข้าวของด้วยกันสองคนย่อมเป็นที่ถูกจับตามองเป็นธรรมดา



 

“นี่  จะซื้อไปเปิดขายรึไง” คุณหมอจงอินอดท้วงไม่ได้เพราะเห็นคนเข็นรถเข็นนำหน้าอยู่คว้าเครื่องดื่มมึนเมาลงในรถเข็นหลายต่อหลายแพ็ค


 

“ทีคุณหมอเอง  ยังหยิบโค้กเป็นโหลๆ ได้เลย” เถียงกลับก่อนจะชี้ไปยังโค้กแคนจำนวนมากมายในรถเข็นของคิมจงอินที่ตอนนี้เข็นรถเข็นไปทางอื่น


 

ฮวางจื่อเทาไม่ได้อยากจะดื่มพวกของมึนเมาเท่าไร  ที่อยากจริงๆ ก็คนที่เข็นรถเข็นเดินนำไปนั้น  เวลาเมาอินนี่ของเขาช่างอ่อนหวานและออดอ้อน  


 

แต่พอไม่เมา.....มันทำให้อดยากทั้งที่รุกแล้วรุกอีกก็ยังเฉย!!!!!



 

อย่างวันนี้กว่าจะขอตามมาซื้อของด้วยได้ก็แทบแย่  ทั้งที่ต่างคนต่างซื้อของเข้าบ้านตัวเองก็เถอะแต่ถ้าเปลี่ยนใหม่มาอยู่บ้านเดียวกัน   แล้วออกมาซื้อของด้วยกันเป็นประจำก็ไม่เลวนะ....ว่าแล้วรอยยิ้มร้ายก็เกิดเป็นริมฝีปากบางได้รูปสวยของคุณชายเล็ก


 

“เอ๋.....”


 

“กินแค่นี้พอ” ร่างโปร่งบางที่เข็นรถของตัวเองกลับมายังที่....ที่ร่างสูงยังยืนอยู่โซนเครื่องดื่มมึนเมาพร้อมกับมือเรียวบางหยิบกระป๋องเบียร์ออกครึ่งหนึ่งคืนไว้ที่ชั้นวางโดยมีสายตาคมมองตามพร้อมกับก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มไว้ให้มิด


 

“ถ้าไม่อยากตับแข็งตาย”


 

บอกพลางจะเดินต่อแต่รถเข็นของจงอินก็ขยับไม่ได้เพราะร่างสูงมาขวางทางไว้


 

“ไม่อยากให้เป็นโรคกระดูกพรุนเหมือนกัน  กินแค่นี้พอ”


 

ย้อนคืนด้วยคำพูดของคุณหมอที่นับวันตัวจะผอมบางลงก่อนจะหยิบกระป๋องสีแดงวางคืนที่ชั้นวางแทบจะหมดแล้วหยิบน้ำผลไม้รวมมาแทนที่


 

“นาย...อึ้ยยยย ฮวางจื่อเทา  นายนี่มันกวนโมโหเป็นที่สุด” อดบ่นไม่ได้เมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายๆ ที่ชวนไม่ให้น่าไว้ใจ


 

คุณชายเล็กมองคนตรงหน้าที่ค้อนแล้วค้อนอีก  ยิ่งนานวันคนตรงหน้ายิ่งแสดงอารมณ์ต่อเขาออกมาหลากหลาย
มากขึ้น  ถือเป็นสัญญาณที่ดีอย่างน้อยก็ขยับเข้าไปใกล้ชิดอีกนิดแล้วสายตาคมของจื่อเทาก็หันไปเจอเด็กชายที่อายุไม่น่าจะเกินห้าขวบพยายามเขย่งหยิบอมยิ้มที่ชั้นวาง

 


 

ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่ได้มาง่าย ๆ ต้องพยายามไขว้คว้า.....ถึงจะได้มา

 


 

“พี่ช่วยนะครับ  แต่เราต้องหยิบเอง” จื่อเทาที่เดินมาย่อตัวให้เสมอกับความสูงของเด็กน้อยพร้อมกับอุ้มเพื่อให้หยิบอมยิ้มอันที่ต้องการ


 

“ขอบคุณครับพี่” มือหนาลูบศีรษะเล็กเบาๆ  ที่ช่วยเด็กคนนี้เพราะมันสะท้อนของเขาเองในวัยเด็กซ้อนทับขึ้นมา


 

ใครบอกกันการเป็นคุณชายเล็กของบ้านตระกูลอู๋ที่เพียบพร้อมไปด้วยอิทธิพล  อำนาจ ชื่อเสียงและเงินทองที่ล้วนมีแต่คนอยากเข้าหา  แต่คุณอู๋อ้ายหลงกับคุณนายใหญ่ไม่ได้เลี้ยงแบบตามใจต่างสอนและฝึกให้พวกเขาสี่คนพี่น้องรู้จักช่วยเหลือตัวเอง  รวมถึงคุณค่าของเงินว่าทุกสิ่งที่จ่ายไปมันต้องได้ตอบแทนที่คุ้มค่าที่สุด



 

ช่วงที่จื่อเทาไปเรียนต่อที่ปารีส  ตัวเขาเองก็ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไปไม่มีใครรู้เลยว่านักศึกษาต่างชาติที่ทำงานพิเศษที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย  และผู้ช่วยเชฟของภัตตาคารใหญ่ในปารีสคือคุณชายเล็กของตระกูลอู๋  มาเฟียที่มีอิทธิพลมากในระดับเอเชีย


 

อย่างว่าถึงจะเป็นพี่น้องและถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกัน  แต่ทั้งสี่คนพี่น้องต่างมีความชอบแตกต่างกันชัดเจน  
อย่างคุณชายใหญ่ที่ชอบการบริหารเป็นชีวิตจิตใจก็ข้ามฟากไปเรียนบริหารธุรกิจที่นิวยอร์ก
ในขณะที่คุณชายรองที่สุขภาพไม่ดี  เรียนออนไลน์อยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลอู๋   คิดถึงพี่หรือน้องก็บินไปหาบ้างบางครั้ง
ส่วนน้องเล็กตัวจริงของบ้านที่ผ่าเหล่าไปเรียนวิศวเครื่องกล    แถมเรียนจบด้วยเกียรตินิยมเหรียญทอง
และใช้เวลาเรียนแค่สามปีนิด ๆ ที่ป่านนี้คงเฮฮาปาจิงโก๊ะอยู่ที่ปารีส





 

ปารีสเหมือนเป็นเมืองแห่งมนต์ขลังที่พี่น้องตระกูลอู๋...ต่างมีช่วงเวลาของชีวิตที่ไปอาศัยอยู่ที่นั่นแตกต่างกัน 
บางทีจื่อเทาเคลียร์อะไรให้ลงตัวเมื่อไหร่  เขาอยากจะพาคุณตัวหมอผิวสีน้ำผึ้งกับเจ้าเด็กตากลมไปเที่ยวสักครั้ง  
เพราะยังคาใจทั้งเรื่อง “คุณโอ” ของพี่ชายคนรอง  และ “คุณคนโต” ของน้องชายคนเล็ก  
และที่ลืมไม่ได้คือคุณชายใหญ่...อย่าคิดว่าบัญชีแค้นครั้งนี้คุณชายเล็กฮวางจื่อเทาจะพลาดคิดต้นทบดอกไว้มีจังหวะเมื่อไหร่เราได้เจอกันแน่ ๆ

 



 

“นี่เป็นตัวตนจริง ๆ ของนายหรือแค่สร้างภาพกัน” 



 

จงอินรำพึงเบาๆ  ตอนแรกก็มองหาคนตาคมเพราะจู่ ๆ ก็เดินไปไหนก็ไม่รู้ทิ้งไว้แต่รถเข็น  แต่พอเห็นภาพตรงหน้ามันทำให้รู้สึกอบอุ่น   คนที่ดูเหมือนจะกวนประสาทและทำให้โมโหอยู่บ่อย ๆ  กลับอ่อนโยนในการกระทำเมื่ออยู่กับเด็ก  
การแสดงออกที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวแล้วไหนก็รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติไม่ใช่รอยยิ้มร้าย ๆ  ที่ชอบแสร้งทำอยู่เป็นประจำ  
มันทำคนมองอย่างคุณหมอคิมจงอินให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก




 

ถึงจะพูดออกมาด้วยคำพูดที่ชวนแคลงใจ  แต่ริมฝีปากหนาสวยได้รูปของคิมจงอินกลับคลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่
บ่งบอกว่ามีความสุข



 

“อ้าว...” จื่อเทาหันหลังกลับมาเจอร่างคุณหมอตัวผอมบางที่มายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้


 

“ฉันชอบนะที่นายยิ้มแบบเมื่อกี้” ไม่รู้อะไรดลใจให้หลุดปากบอกคนตรงหน้าไปตรง ๆ ตามแบบที่ใจคิด


 

“ขอบคุณครับอินนี่” ร่างสูงบอกก่อนจะยิ้มในแบบที่จงอินเกลียดนักเกลียดหนาก็รอยยิ้มซื่อ ๆ แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ


 

“นาย...อึ้ยยยย  ถ้าจะเป็นแบบนี้อย่ายิ้มเลยดีกว่า”


 

นี่ไง.....คุณชายฮวางจื่อเทา  ไม่รู้ว่าจะเล่น ๆ หรือจริงจัง






 

++++


 

“อินนี่ครับ  จะเป็นไรไหม...ถ้าเย็นนี้จะฝากท้องด้วย   ตั้งแต่เที่ยงแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย”


 

ร่างโปร่งบางที่ได้ยินเสียงทุ้มที่...มันดูอ่อนแรง  ทำให้คิดว่าร่างสูงอาจจะเหนื่อยหรือไข้อาจกลับมาก็ได้


 

“หิวจะแย่แล้วน้า”


 

จื่อเทายังพูดต่อไม่เชิงออดอ้อนคนที่ตั้งหน้าตั้งตาเก็บข้าวของ  เพราะนับตั้งแต่มาถึงบ้านของตนเองโดยไม่สนใจแขกที่ยัดเยียดตัวเองมาด้วยเลยสักนิด   ที่จริงไม่มีไรมากก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆ ให้นานอีกนิดเพราะถ้าขอค้างด้วยคงหมดหวัง


 

“แป๊บ.....”


 

จงอินบอกพร้อมกับมือเรียวบางหยิบห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาสองซอง  ก่อนจะหยิบหม้อใส่น้ำเอาไปตั้งไฟ 
แล้วหันไปเปิดตู้เย็นหยิบของสดจำพวกเนื้อสัตว์ออกมา



 

ร่างสูงแอบเบ้หน้า  นี่คุณชายเล็กตระกูลอู๋ถึงจุดวิกฤตของชีวิตต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป??? 
เจ้าอาหารประเภทสุดท้ายเลยนะที่คนอย่างฮวางจื่อเทาคิดจะกิน!!!




 

จงอินลอบคลี่ยิ้มพยายามกลั้นขำ  เมื่อเลื่อนชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ตอนนี้แปรสภาพกลายเป็นบะหมี่ทรงเครื่องหลังจากเติมเนื้อสัตว์พร้อมผักสดลงไป  ที่เสิร์ฟให้คุณชายเล็กของตระกูลอู๋พร้อมกับกิมจิ



 

ฮวางจื่อเทามองหน้าของคุณหมอที่ยืนลุ้น ๆ อยู่ตรงข้ามโต๊ะกินข้าวสลับกับชามตรงหน้าก่อนที่มือหนาจะคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบหนีบเส้นเข้าปาก  ใบหน้าคมเงยขึ้นมามองเมื่อเคี้ยวช้า ๆ รับรู้รสอาหารมื้อพิเศษนี้


 

“อร่อย”


 

….ใช่...มันอร่อย...อร่อยเพราะเป็นอาหารพื้นที่คนพิเศษทำให้เราทานด้วยความตั้งใจก็เท่านั้น


 

จงอินลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เย็นมือบางหยิบกระป๋องสีแดงตามความเคยชินก่อนจะนึกได้ 
เลยเป็นหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาแทน  เพราะคำพูดบ้างคำที่ลอยขึ้นมาในสมอง



 

 ไม่อยากให้เป็นโรคกระดูกพรุนเหมือนกัน 


 

“ช้า ๆ ก็ได้ไม่มีใครแย่ง  นั่นไงพูดไม่ทันจะขาดคำ  ดื่มน้ำก่อน”


 

จื่อเทารับแก้วน้ำเปล่าที่คุณหมอจงอินรินส่งมาให้ดื่ม 


 

ลองสิ....ใครลองมาแย่งของที่ฮวางจื่อเทาคนนี้หมายตาไว้สิ...จะได้รู้ว่านรกนะมีจริง!!!!!

 





 

หญิงสาวที่นั่งอยู่ตอนหลังของรถยุโรปสุดหรูกอดอกมองเข้าไปในบ้านหลังเดี่ยวหลังเล็กๆ ที่เมื่อสักครูใหญ่มีชายหนุ่มสองคนที่ช่วยกันขนของเข้าไปด้วยแววตาวาววับ

 

“คะ คือ คุณหนูจะทำไงต่อไปครับ”  คนขับรถถามขึ้นมาเพราะจอดรถนิ่งอยู่ตรงนี้ได้ราวๆ ครึ่งชั่วโมงแล้ว

 

“กลับบ้าน  วันนี้ฉันหมดอารมณ์จะช้อปแล้ว” บอกด้วยน้ำเสียงหยิ่ง  ก่อนที่จะเอี้ยวตัวไปมองชื่อหมู่บ้านอีกครั้งก่อนที่จะนั่งรถผ่าน

 

“หมู่บ้านB

 

อย่างน้อยโชคก็เข้าข้าง!!!!

 

หญิงสาวกดโทรศัพท์มือถือสายตรงหาทนายประจำบริษัททันที

 

“เวนคืนที่ดินโซนหมู่บ้านB ซะ  ฉันจะสร้างห้างสรรพสินค้าใหม่ที่นี่  เร็วที่สุด”


 

ไม่คิดจะสนใจเลยสักนิดว่าคนในหมู่บ้านนั่นจะเป็นยังไง   ใครจะสนตราบใดที่เธอได้ประโยชน์และความสะใจที่ทำให้ใครบ้างคนเดือดร้อน


 

ฮวางจื่อเทาในเมื่อคุณกล้าที่จะปฏิเสธฉัน.... รวมถึงกล้าหักหน้าฉัน  คราวนี้คุณจะได้รู้ว่าผลตอบแทนมันเป็นยังไง  ทุกอย่างมันคงดีกว่านี้ ถ้าไม่เห็นว่าในซุปเปอร์มาร์เก็ตคนที่ร่างสูงดวงตาคมคอยเข็นรถตามดูแลเอาใจใส่จะไม่ใช่ใครบางคนที่เธอเคยเขี่ยทิ้งไปจากชีวิตเมื่อหลายปี


 

...คิมจงอิน

โลกมันกลมเกินไปแล้วนะ!!!!

ทำไมผู้ชายที่เธอสนใจต้องไปสนใจคน...คนนี้เหมือนกันหมด


 

“ครับคุณหนูโซฮยอน  ผมจะรีบดำเนินการทันที”



 

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนในงานเลี้ยงของคุณซอนซา  นายหญิงใหญ่ของตระกูลอู๋ที่จัดเลี้ยงเพื่อเปิดตัวคุณชายคนเล็กผู้บริหารโรงแรมอย่างเป็นทางการ   กลาย ๆ ว่าเป็นงานจับคู่ดูตัวกับลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่หลาย ๆ ตระกูลที่พร้อมใจมาร่วมงานนี้อย่างมากมาย


 

ครั้งแรกที่สบกับสายตาคมที่มาพร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจ  มันชวนให้ใจสั่นไหนจะกิริยาอ่อนโยนที่ปฏิบัติต่อ
คุณซอนซา 



 

“จื่อเทา  นี่น้องโซฮยอนจ้ะลูก” คุณซอนซาแนะนำลูกสาวเพื่อน

 

“สวัสดีครับน้องโซฮยอน  สวยเหมือนคุณป้าฮึนนาตอนสาว ๆ เลยนะครับ” ยิ้มให้ผู้สูงวัย

 

“สวัสดีคะพี่จื่อเทา” ก้มหน้าสบสายตาคมที่มองมาแบบยิ้ม ๆ

 

“ปากหวานจริงพ่อคุณ  หน่วยก้านดีนะซอนซาลูกชายคนนี้เธอ  เสียดายที่ไม่ได้เจออี้ฟางกับแบคฮยอนด้วย”


 

“จื่อเทา   พาน้องไปหาอะไรทานค่ะลูก   อย่าลืมแนะนำเมนูเด็ดของห้องอาหารโรงแรมเราด้วยนะ”


 

“เชิญเลยครับ”  ผายมือเชิญให้สุภาพสตรีอย่างมีมารยาท


 

ร่างสูงที่วันนี้รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศงานเลี้ยงของคุณนายตระกูลอู๋   ทั้งที่ปกติออกจะชื่นชอบที่มีโอกาสได้มองสาวสังคมสวย ๆ  เป็นอาหารตาเล่น   แต่ตอนนี้กลับคิดถึงร่างผอมบางของคุณหมอผิวสีน้ำผึ้งที่อยู่ในชุดกาวน์สีขาวที่ทำหน้าเหยเกพิลึกเวลากินของหวานที่น้องชายตัวเล็กแต่ตาโตพยายามป้อน


 

“พี่จื่อเทา  ท่าทางจะชอบดื่มน้ำอัดลมนะคะเห็นดื่มหลายแก้วติด ๆ กันแล้ว”


 

...ไม่ใช่เลย



 

นอกจากเครื่องดื่มมึนเมา  กาแฟ  และน้ำเปล่า  ฮวางจื่อเทาไม่เคยคิดที่จะดื่มน้ำอัดลมเลยสักนิดแต่เพราะมันคือเครื่องดื่มที่แสนโปรดปรานของใครบางคนที่เริ่มมีอิทธิพลในจิตใจมากขึ้นทุกวันก็เท่านั้น


 

ใบหน้าคมหันมามองสาวน้อยที่ยืนอยู่ข้าง  ที่กำลังเลือกอาหารจากซุ้มอยู่  ไม่ปฏิเสธในความสวยหวานและ
แสนน่ารัก   แต่จริตที่มากเกินความพอดีในการสร้างภาพที่พยายามจะใสซื่อมันทำให้คุณชายเล็กรู้สึกเอือม
ไม่ใช่ไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้ในชีวิตซะเมื่อไหร่




 

“เชฟคิมมาพอดีเลย   ดูแลคุณหนูชเวต่อแทนทีนะ  อย่าลืมแนะนำเมนูเด็ดของห้องอาหารพาราไดซ์เราด้วยละ”


 

“ได้เลยครับเชฟใหญ่”


 

สั่งความลูกน้องที่เดินมาตรวจความเรียบร้อยเสร็จก็เดินออกไปหาคุณซอนซาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะริมระเบียงกับกลุ่มเพื่อนๆ ทันที  โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหรือเอ่ยปากกับหญิงสาวที่ยืนกำมือแน่นอยู่ที่หน้าซุ้มอาหาร


 

“แม่ใหญ่ครับ  ลูกมีธุระขอตัวกลับก่อนนะครับ  ว่างๆ เดี๋ยวจะเข้าไปหาที่บ้านใหญ่”


 

พูดอ้อนตามนิสัยที่ใช้เฉพาะกับคุณนายใหญ่ของตระกูลอู๋เท่านั้น


 

“อ้าว  ไหนเราว่าว่างไงคะลูก  นี่ยังไม่เรายังคุณป๋าจริงๆ จังเลยนะ”


 

“ขอโทษจริง ๆ นะครับ  ไว้คราวหน้าแก้ตัวใหม่”


 

จมูกโด่งหอมแก้มมารดาเบาๆ ก่อนจะยิ้มพร้อมค้อมศีรษะใหญ่ผู้ใหญ่ทุกคนเป็นเชิงลา   ก่อนจะสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ
ออกไปจากงานเลี้ยง




 

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มาจอดรถหน้าโรงพยาบาลโซลแล้ว  มองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาเข้าสู่วันใหม่มือหนา
ล้วงไอโฟนออกมาก่อนจะกดหมายเลขของคุณหมอคิมจงอิน  




 

แต่แล้วก็ไม่กล้ากดโทรออกสักที!!!!

 

อย่าถามว่าได้เบอร์มายังไงในเมื่อเจ้าของเบอร์ไม่เคยจะให้เลยสักครั้ง!!!!


 

ก็แค่ได้เบอร์มาหลังจากคืนแรกที่ได้เจอกันเท่านั้นเองพร้อมกับแฟ้มประวัติอย่างละเอียด...ละเอียดที่มีวิเคราะห์แม้กระทั่งนิสัยการบริโภคอาหาร หรือแม้กระทั่งสไตล์การแต่งตัว แบรนด์เสื้อผ้าที่ชอบ


 

“ท่าจะเป็นเอามากนะเรา...ฮวางจื่อเทา”  เปิดประตูรถออกมาก่อนจะถอดเสื้อสูทโยนไว้บนกระโปรงรถพร้อมกับหยิบม้วนขาวขึ้นมาจุดสูบโดยหวังว่า Skylite SKL Cherry Menthol Pipe จะช่วยให้อารมณ์เย็นลงเพราะตอนนี้จื่อเทายังไม่อยากกลับบ้าน  ไม่รู้ว่ายืนสูบอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนเพราะพอรู้ตัวก็เหลือม้วนสุดท้ายในซองพอดี  ก่อนที่ดวงตาคมจะหันไปมองยังอีกฝากของถนน



 

“จงอินระวัง!!!!   ตะโกนสุดเสียงก่อนจะวิ่งเข้าไปกระชากร่างโปร่งบางให้ออกมาจากวิถีรถยนต์



 

“เวร...เฮ้ย...ขับรถภาษาอะไรไม่มองคนจะข้ามถนน” จื่อเทามองร่างผอมบางในอ้อมกอดที่ยังพ่นคำด่าไล่หลังรถไปไม่หยุดหย่อน






 

วินาที...ที่หัวใจจะหยุดเต้นเป็นแบบไหน  ฮวางจื่อเทาเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้!!

วินาที...ที่จะเสียใครบางคนไป  มันรู้สึกยังไง!!    หัวใจเต้นรัวเหมือนกับจะหลุดออกมาข้างนอก!!   

วินาที...นี้คุณชายเล็กรู้แล้วไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้ชายที่ชื่อคิมจงอินเด็ดขาด

 

 

 

++++++++++++tbc+++++++++++++

I’m back >3

คิดถึงกันไหม ฮาๆ หายไปเที่ยวฮก มา ><

พอกลับมาก็เคลียร์อะไรหลายอย่าง...เพิ่งว่างเอามาลง

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

258 ความคิดเห็น

  1. #212 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 15:13
    อ่า ปัญหามาอีกหนึ่ง โซยอน อยากรู้ว่าอิทธิพลของตระกูลอู๋และจื่อเทาจะจัดการยังไง
    #212
    0
  2. #188 MiMMe (@bolck-vvip) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 21:31
    น้องคยองน่ารักกกกก ><
    #188
    0
  3. #112 kaihunisreal (@kaihunisreal) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:10
    เมะดีนี้หาอยากนะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    เทาดีเว่อร์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #112
    0
  4. #105 house of love (@moondaki) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:44
    อาจื่อทะเลาะกับหมาได้ด้วย5555
    มงกูทำดีแล้วจงเป็นกขคงต่อไปนะลูก
    #105
    0
  5. #104 pu su (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:15
    เขาหวานกันน๊า อิอิ
    #104
    0
  6. #101 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:32
    น่ารักอะ  ฟิน~~~
    #101
    0
  7. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 06:15
    สองคนนี้น่ารักชะมัดดดดดดดดดด
    มาต่อไวไวน้า
    #94
    0
  8. #93 kaihunisreal (@kaihunisreal) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 03:08
    จื่อเทาน่ารักมากอ่า
    #93
    0
  9. #90 KimKaiWife (@endlessmoment13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:53
    รอค่ารอ จื่อเทาน่าร๊ากกกกกกกกกก
    #90
    0