(FIC : INFINITE) OVER TIME COMPANY บริษัท(ผี)ไม่จำกัด!

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ต.ค. 61






               สายลมอ่อนๆพัดผ่านท้องถนนโล่ง ไฟจากเสาข้างทางทำหน้าที่ได้ไม่เต็มที่นักเนื่องจากถูกแมลงเม่ารุมตอมปิดแสงสว่างไว้

แชะ!

มยองซูถ่ายภาพนั้นเก็บไว้ระหว่างที่รอเพื่อนสนิท ขณะนี้เขากำลังยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าปากซอย แสงสลัวและความเงียบบุกเข้าข่มความกลัวได้ไม่น้อย แต่ถึงกระนั้นมยองซูก็ยังคงทำใจชื้นถ่ายภาพท้องฟ้าและถนนเงียบเหงาแห่งนี้ไปเรื่อยๆ 

อย่างน้อยก็มีกล้องเป็นเพื่อนล่ะน่า...

แว่บหนึ่งมยองซูได้ยินเสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์เคลื่อนเข้ามาใกล้ ประมาณว่าเด็กแว้นออกมาลองท่อตอนดึก เสียงนั้นยังคงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่น่าแปลกที่ไม่มีแสงไฟหน้ารถส่องมา เขาเก็บความสงสัยไว้แค่นั้น นาฬิกาในโทรศัพท์แจ้งเตือนเสียงดังบ่งบอกเวลาห้าทุ่มครึ่งและเป็นสัญญาณบอกด้วยว่าถ้าซองยอลยังไม่มาในอีกสิบนาทีนี้พวกเขาทั้งคู่จะไปทำงานสาย

แน่นอนว่าถ้าคุณทำงานใน OT คุณจะไม่อยากสายแม้แต่วินาทีเดียว...

มยองซูเสียบหูฟังกับโทรศัพท์ เขากดโทรหาซองยอลพร้อมกับที่ไล่กล้องไปตามท้องถนนเพื่อหามุมภาพสวยๆถ่ายเก็บไว้ดูเล่นอีกสักรูปสองรูป

ปลายสายยังคงไม่รับเช่นเดียวกับที่มยองซูยังหามุมที่ถูกใจไม่ได้ แว่บหนึ่งกล้องราคาแพงเคลื่อนผ่านเด็กผู้ชายเสื้อสีส้มที่จอดรถมอเตอร์ไซค์อยู่ข้างหน้าเขา ขอบตาคล้ำคล้ายคนไม่ได้นอนมาเป็นเวลานาน ดวงตาเหม่อลอยจ้องเขานิ่งงัน

มยองซูไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดหรือเปล่า เขาลดกล้องลงช้าๆค่อยๆหันหน้าตามหางตาไปทีละนิด เหงื่อเม็ดใหญ่ค่อยๆผุดขึ้นบนใบหน้า

อีกนิดเดียวเท่านั้น...

ครืด! ครืด!

โทรศัพท์ช่วยชีวิต! มยองซูแทบอยากกราบแทบเท้าซองยอลที่โทรมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ เขากดรับสายพร้อมกับมองจุดระทึกขวัญแบบเต็มตา ปรากฎว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น หัวใจดวงน้อยที่ถูกบีบคั้นเมื่อครู่โล่งสบายอีกครั้งราวกับนักโทษประหารที่ถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระ

ข้ามถนนมาเลยแอล ฉันแวะเล่นกับลูกแมวอยู่

มยองซูเงยหน้ามองซองยอลที่ยืนโบกไม้โบกมืออยู่ฝั่งตรงข้าม แหม ไอ้นี่ ยังไงก็ต้องวนรถมาทางนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอวะ

เออๆ เข้าใจแล้ว

ถึงแม้จะหงุดหงิดปนรำคาญแต่สุดท้ายเขาก็ตอบตกลง โชคดีที่ตอนนี้บนถนนไม่มีรถสักคัน สะพานลอยที่อยู่ไกลออกไปเกือบสิบเมตรจึงไม่จำเป็นเท่าไหร่นัก มยองซูกระชับเป้ด้านหลังก่อนก้าวขาไปบนถนนแต่แล้วก็ต้องชะงักกึก

มีรถแล่นผ่านหลังของเขาไป...

ความรู้สึกขนลุกซู่ทำให้บรรยากาศวังเวงทวีคูณ มยองซูได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ใกล้เข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มาจากข้างหลังของเขา มือหนาสั่นเทิ้มล้วงโทรศัพท์กดหาซองยอลที่เล่นกับแมวอยู่ข้างหน้า เพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงตัวเพื่อนอยู่แล้วแท้ๆแต่เขากลับก้าวขาไม่ออกแม้แต่นิดเดียว

นายจะโทรมาทำไมเนี่ย!” 

ซองยอล...หันมาทางนี้หน่อยได้ไหม...

อะไรอ่ะซองยอลลุกขึ้นยืนจากตรอกเล็กๆที่แมวอยู่ เขาหมุนตัวมองมาทางมยองซูด้วยความไม่เข้าใจ

บอกฉันทีว่าข้างหลังไม่มีอะไร

ถึงจะขอร้องแบบนั้นแต่มยองซูรู้ดีว่ามีแน่ ซองยอลชะเง้อมองข้างหลังตามคำขอของเขาก่อนจะอ้าปากค้าง ตาโต นิ้วชี้เรียวยาวชี้มาด้วยอาการสั่นเทิ้ม

“เชี่ย! อะ...แอล...วะ...วิ่ง!!!!!!”


สิ้นเสียงของซองยอล มยองซูก็ไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากเสียงวิ่งของตัวเองและสองเท้าที่ไวราวกับนักวิ่งระดับโลก เขาแตะไหล่ซองยอลให้สตาร์ทตัววิ่งไปด้วยกันทันทีเมื่อถึงตัวเพื่อวิ่งไปขึ้นรถ เสียงบิดท่อมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นเรื่อยๆจนทำให้ปวดหู และทันทีที่กระโดดขึ้นมาบนรถซองยอลก็เหยียบมิดชนิดที่ว่าไม่กลัวตายเลยทีเดียว แม้แต่มยองซูที่ปกติจะคอยห้ามก็ยังนั่งเฉย หอบหายใจด้วยความเหนื่อย เลี้ยวมาทางป้ายรถเมล์ที่เขาอยู่ตอนแรกยิ่งทำให้ใจเต้นหนักขึ้นไปอีก

มยองซูหันมองด้านหลังรถ เขาเห็นเด็กผู้ชายเสื้อสีส้มจอดมอเตอร์ไซค์อยู่กลางถนนนิ่งงัน จับจ้องมาที่พวกเขา โชคดีที่เขาไม่ได้ขี่ตามมา หรือไม่บางทีเขาอาจตามมาไม่ได้...

เพราะเขาไม่มีขา!!!!!!!!!!






 

0 ความคิดเห็น