เรื่องสั้นของทวีคูณ

ตอนที่ 4 : เหมือนคนอื่น (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

เรื่องสั้น

เหมือนคนอื่น

“สิบเอ็ด ฟังแม่นะ ฟังแม่ ต่อไปโตขึ้นลูกต้องทำตัวเหมือนคนอื่น ตามน้ำเข้าไว้ มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ดีกว่าอยู่อย่างอดๆอยากๆ จำคำแม่ไว้...” นั่นเป็นคำสั่งสอนของแม่เธอ...ก่อนที่จะแม่จะตัดสินใจฆ่าตัวตายตามพ่อไป ตอนนั้นเธอมีอายุแค่ 5 ขวบ ยังไม่ค่อยใจเรื่องราวของพวกผู้ใหญ่เท่าไหร่นัก เพียงแค่คิดว่าทำไมเธอถึงเกิดมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วย 

ไม่ยุติธรรมเลย 

ภายหลังพ่อกับแม่ตาย เธอก็ถูกป้ารับมาเลี้ยง ป้าของเธอมีอาชีพเป็นครู เป็นข้าราชการครูที่ทำงานในโรงเรียนรัฐ ป้ารับเธอมาดูแลด้วยความสงสารเห็นใจ และอบรมสั่งสอนเธออย่างเข้มงวด ตอนแรกเธอก็คิดว่าอยู่กับป้าอะไรๆ ก็ดีไปหมด แต่ป้าอยู่กับเธอได้แค่ 5 ปีก็เสียชีวิตไป พร้อมกับทิ้งท้ายคำสั่งสอนก่อนตายให้เธอประโยคหนึ่ง

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ให้หนูเข้มแข็งเข้าไว้” 

ป้าบอกกับฉันแบบนี้ก่อนจะสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันร้องไห้หนักมาก ร่ำร้องให้ป้าฟื้นคืน ฉันถามตัวเองว่าฉันผิดอะไร ทำไมทุกคนถึงจากฉันไปหมด...แต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา...

ไม่มีใครให้คำตอบฉันเลย แถมคนที่ฉันรักและรักฉันก็ได้จากฉันไปหมดแล้ว...

ทำไมฉันถึงบอกว่าคนที่รักฉันและรักฉันตายไปหมดแล้วน่ะหรอ...

นั่นเพราะ...

นับตั้งแต่ป้าเสีย คุณลุงซึ่งเป็นพี่ชายของแม่ก็รับเลี้ยงฉันเข้าไปดูแล พวกเขาเหมือนจะดีในตอนต้น แต่นานวันเข้าก็ใช้ฉันทำงานหนัก ไม่ว่าจะเป็นล้างจาน กวาดบ้าน เอาขยะไปทิ้ง ทำอาหาร ใช่แล้ว...พวกเขารับฉันมาเลี้ยงเป็นคนใช้ ไม่ใช่หลาน ฉันทำได้แค่มองพวกเขาอย่างโกรธๆ แต่พอมองแบบนั้นดันถูกป้ากับลุงทุบตี ภายหลังฉันจึงเปลี่ยนสีหน้าใหม่เป็นยิ้มแย้ม บริการพวกเขาอย่างดีราวกับอยู่ในร้านอาหารหรูในละครที่ป้าชอบดูบ่อยๆ พอเปลี่ยนท่าทีไม่เพียงพวกเขาไม่ตีเธออย่างเดิม แถมยังให้ข้าวเธอกินข้าวครบทุกมื้อ ไม่ลงโทษให้อดอาหารอีก 

พอทำแบบนี้แล้วทำให้ฉันนึกถึงคำสอนของแม่ คำสอนที่บอกให้ฉัน ‘ตามน้ำ’ ถึงจะปลอดภัยไม่อดๆอยากๆ ถึงแม้จะโดนดูถูก เหยียดหยาม แต่ฉันก็ยังมีชีวิตรอด...นี่จึงเป็นสถานการณ์แรกที่ฉันได้ทดลองทำตามคำสั่งสอนของแม่ และทำเรื่อยๆจนเชี่ยวชาญในที่สุด...

วันเวลาผ่านไป ฉันโตจนอายุได้ 13 ปี แต่ฉันยังไม่ได้รับสิทธิ์ในการเรียนหนังสืออย่างที่ครูป้าสอนฉัน พอฉันนำเรื่องนี้ไปถามลุงกับป้า พวกเขาบอกฉันว่าพวกเขาต้องส่งลูกอีกสองคนเรียน คงไม่มีเงินพอให้ฉันเรียน ตอนแรกฉันก็เครียด แต่นานวันเข้าก็คิดขึ้นมาได้ว่าดีเหมือนกัน เพราะงั้นเพื่อแลกกับการไม่ยอมไปเรียน ฉันจึงยื่นข้อเสนอให้พวกเขา ด้วยการขอโทรศัพท์สักเครื่องไว้ดูและเล่นยามเบื่อแก้เหงาเวลาไม่มีเพื่อน ตอนแรกพวกเขาจะไม่ยอม แต่พอฉันพูดตะล่อมให้พวกเขาคิดว่าสิ่งที่พวกเขาทำผิดกฏหมายตามที่ป้าครูเคยสอนเธอไว้ ด้วยความกลัวว่าฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจ พวกเขาเลยซื้อโทรศัพท์ให้ฉันหนึ่งเครื่อง ฉันจึงใช้โทรศัพท์นี้แหละ...เป็นครูของฉัน โดยการใช้มันเชื่อมต่อไวไฟที่บ้านแล้วเรียนหนังสืออยู่ที่บ้าน รวมถึงหาลู่ทางในการศึกษาต่อเอง...

...................

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น