Produce101(SF/OS) Wanna be yours

ตอนที่ 3 : OS #MINHWI [~KOIBUMI♡]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 เม.ย. 61



忘れた時の彼方に すべてが置き去られても
แม้คุณได้ไปไกลเกินจนหลงลืมความทรงจำและทิ้งทุกสิ่งไว้ข้างหลัง
ずっと大好きだから 忘れないよ 今はたださようならだけ
แต่ฉันจะยังรักคุณตลอดไป จะไม่ลืมเลยนะ แค่ในตอนนี้ต้องลากันก่อน



♡♡♡

.
OS Minhyun x Daehwi #MINHWI
Story: Koibumi.จดหมายรัก

*หมายเหตุ : ตอนอ่านลองเปิดเพลงนี้ฟังคู่กันไปนะคะ
Rewrite Ost. - Koibumi

    
       "สวัสดีครับ แดฮวี" น้ำเสียงทุ้มที่ฟังเเล้วชวนคิดถึงดังขึ้นตรงหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังก้มลงทำงานอย่างขมักเขม้นในร้านคาเฟ่ใกล้มหาลัยตอนเย็น
       "สวัสดีเช่นกันครับ พี่มินฮยอน" เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยทักทายคนอายุมากกว่ากลับไปก่อนที่จะหันกลับมาสนใจงานในมือตัวเองอีกครั้ง  ไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหนกันแต่ตอนนี้ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสีซะเเล้วเมื่อมองออกไปนอกกระจกร้าน ผู้คนเริ่มสัญจรกันมามากขึ้นเพราะตลาดกลางคืนที่เริ่มทยอยตั้งร้านกัน  ก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเอง

เขาเองก็ควรจะกลับแล้วเหมือนกัน....

        "เอ่อ...พี่ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?" และก็เป็นเขาเองที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน
        "เราจะกลับเเล้วเหรอ" ชายหนุ่มรุ่นพี่พูดพลางมองนาฬิกาแขวนของร้าน
        "ครับ ว่าจะกลับไปเคลียร์งานอีกนิดน่ะครับ" เขาตอบไปตามความจริง
        "งั้นพี่กลับพร้อมเราเลยแหละกัน" มินฮยอนพูดเสร็จก็กวาดเอาแลปท๊อปเก็บเข้ากระเป๋า อีแดฮวีลอบมองทุกการกระทำของคนอายุมากกว่าอีกทั้งยังเป็นแฟนเก่าของตนอีกอย่างประหม่า เขาเเค่ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเข้ามาทักเขาทำไม  มันก็ไม่เชิงที่ว่าพวกเขาจบกันไม่สวยเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าพี่เขาแอบคบซ้อนนอกใจอะไรหรอกนะ   แต่พี่มินฮยอนน่ะไม่ได้รักเขามาตั้งแต่เเรกเเล้วต่างหาก ผ่านมาเเล้วเกือบปีกว่าที่เราเลิกกัน  นอกจากคลาสเรียนรวมที่เราเดินผ่านกัน นั่งหายใจในห้องเดียวกัน เราสองคนต่างก็เหินหานกันไป จนตอนนี้สถานะของเราเเทบไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้าซึ่งกันเเละกันเลยเถอะ  ให้ตาย


เราสองคนเดินมาตามทางที่เต็มไปด้วยนักศึกษาเเละคนทั่วไปที่มาเดินตลาดกลางคืน เสียงจ้อกแจ้กที่ดังรอบๆไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่หรือรำคาญเหมือนทุกที  เพราะตอนนี้บรรยากาศระหว่างเขากับอดีตแฟนรุ่นพี่เงียบยิ่งกว่าป่าช้าจนน่าอึดอัดใจกว่าเสียอีก 
         "แล้วแดฮวีกินข้าวเย็นหรือยัง" จู่ๆก็กลายเป็นพี่มินฮยอนที่พูดทำลายความเงียบขึ้น
         "ยังครับ แต่กะว่าจะไปต้มรามยอนกินที่หอครับ" 
         "ไม่ได้นะเเดฮวี จะกินแต่มาม่าไม่ได้นะ" พี่มินฮยอนคนนี้ยังคงเหมือนพี่มินแฟนเก่าเขาที่ไม่ค่อยชอบนิสัยการกินอาหารสำเร็จรูปของเขาเท่าไหร่นัก จนคนตัวเล็กต้องโดนบ่นบ่อยๆ
         "แต่ผมก็กินปกตินี่" 
         "อะไรนะ แดฮวีอ่า  รามยอนพวกนี้มันไม่มีประโยชน์นะ อาหารเเช่เเข็งนั้นก็ด้วย" คนขี้บ่นยังคงเป็นคนขี้บ่นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน  เพราะพี่เป็นคนแบบนี้ไงเขาถึงได้ตกหลุมรักพี่ซ้ำแล้วซ้ำอีก จนตอนนี้ก็ยังลืมพี่ไปไม่ได้เลย....

   'ตัวเล็กจะกินของพวกนี้อย่างเดียวไม่ได้นะ มันไม่ประโยชน์เลย' พูดจบแฟนหนุ่มก็กวาดซองรามยอนกลับเข้าไปในตู้กับข้าวเหมือนเดิม
   'เดี๋ยวพี่จะทำอาหารให้ตัวเล็กกินเองดีไหม?'
   'อื้อ จะให้อยู่ทำไปให้กินตลอดเลย! คอยดูสิ!'


เรื่องนี้ก็โกหกน่ะ...เขารั้งให้พี่อยู่ทำกับข้าวให้เขาไปตลอดไม่ได้หรอกในความเป็นจริง

            "แดฮวี" เสียงของพี่มินฮยอนดังขึ้นขาที่กำลังจะก้าวเดินต่อก็หยุดชะงักลง
            "?"
            "ไปกินข้าวด้วยกันไหม? พี่เลี้ยงเอง" คนตัวสูงพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปยังร้านจิมดักที่ตั้งอยู่ไม่ไกล แถมยังเป็นร้านที่เราเคยไปกินกันประจำด้วย   ตอนที่ยังเป็นเเฟนกันอยู่นะ
            "ไปสิครับ ตามใจพี่" เขาไม่คิดจะปฏิเสธิหรอกว่าอยากอยู่กับผู้ชายข้างๆอีกสักพัก 

เราสองคนเลือกที่จะนั่งกินข้าวเย็นอย่างเงียบๆไม่มีบทสนทนาใดใดหลุดออกมาจากปากเราหลังจากสั่งอาหารเสร็จ ที่จริงเเล้วไม่ต้องพูดอะไรหรอก แค่นั่งอยู่กับเขาไปเรื่อยๆก็ดีเหมือนกับเขาฝันอยู่เลย  หลังจากเลิกกันแล้วหายไปจากชีวิต ช่วงเเรกๆตัวเขาเหมือนจะขาดใจตายกับเรื่องที่จะไม่มีรุ่นพี่คนนี้อยู่ในทุกวันอีกเเล้ว เสียสูญเลยล่ะ

             "ยังกินน้อยเหมือนเดิมเลย ไม่ได้นะครับ ต้องกินให้เยอะกว่านี้นะ" คำพูดนี้เองก็ด้วย เมื่อก่อนเคยพูดยังไง มาวันนี้ก็พูดเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเพราะเป็นห่วงในฐานะรุ่นพี่หรืออะไร  แต่อย่างกับฝันไป ถ้าเป็นฝันจริงๆมันก็คงเป็นทั้งฝันดีแล้วก็ฝันร้ายที่เขาไม่อยากตื่นเลย
              "แต่ผมอิ่มเเล้วจริงๆ กินต่อไม่ลงเเล้ว" เขาพูดพลางก้มมองมือตัวอย่างประหม่า เขาไม่กล้าสบตาคนตรงข้ามเท่าไหร่ กลัวเหลือเกินว่าถ้าสบตาเเล้วเขาจะหายไป 
              "พูดกับพี่ก็มองตาพี่ด้วยสิเเดฮวี" อีกคนส่งมือมาลูบหัวแบบที่ชอบทำบ่อยๆ 
              "ผมยุ่งหมดเเล้วพี่มินฮยอนพอก่อน พอ" คนตัวเล็กแกล้งโวยวาย เพราะน้ำตาที่จะใกล้ไหลออกมาหลังจากฝ่ามืออุ่นเดิมที่เคยได้รับ  ทำเอาเขาทั้งหัวใจพองโตเเละรู้สึกอยากร้องไห้ในคราวเดียวกัน 
               "แดฮวียังอยู่หอเดิมใช่ไหม ถัดจากที่นี้ไปอีก2ซอย" ยังจำที่อยู่เขาได้อีกเหรอ?
               "อื้ม ว่าแต่พี่ยังจำได้อีกเหรอ" เขาถามกลับ
               "จำได้สิ พี่ไปส่งเราออกจะบ่อย"
               "นั้นสินะครับ" ถามอะไรแปลกๆเนอะ แอบผิดหวังนิดหน่อยกับคำตอบ เเต่จริงๆก็เพื่อใจเอาไว้แล้วแหละ เขาจะคาดหวังอะไรอีก เเค่ได้กินข้าว นั่งในคาเฟ่ด้วยกัน จนถึงขั้นเดินไปส่งที่หอได้น่ะ แค่นี้ก็ดีเกินพอแล้ว
                "ป่ะ กลับกัน" คนตัวสูงยิ้มให้ รอยยิ้มอบอุ่นที่เขาเคยได้รับเมื่อครั้งวันวาน พอมาวันนี้กลายเป็นรอยยิ้มที่เขาคิดถึงและช่วยเยี่ยวยาหัวใจได้ดี ความรู้สึกใจเต้นที่หายไปกลับมาอีกครั้ง 

ตอนนี้เขาอยากมีเวทมนต์หยุดเวลาเอาไว้ ไม่ก็ทำให้เวลาเดินช้าลงกว่านี้ เขาจะได้อยู่กับคนข้างๆอีกนานๆ

เราเดินกันมาเรื่อยๆ  ในระหว่างที่เราเดินกัน เด็กหนุ่มตัวเล็กได้แต่แอบชำเหลืองมองอีกคนอยู่เรื่อยๆ พลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา แล้วมองกลับมาที่วันนี้ ฝ่ามือที่ว่างอยู่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่รีรอที่จะเข้าไปจับมือนั้นไว้  แต่ว่าน่ะทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้วล่ะ  เรื่องง่ายๆที่เคยทำได้ พอตอนนี้กลับทำได้แค่มองมือที่เเนบลำตัวแกร่งอย่างคิดถึง 

ทุกวันเขามักคิดให้ทางกลับหอมันสั้นลง จะได้กลับถึงหอไวไว แต่สำหรับวันนี้เขาอยากให้มันไกลออกไปเพื่อที่จะใช้เวลาอยู่กับพี่มินฮยอนอีกสักพัก จะเดินอ้อม เดินหลงทางอะไรก็ได้ แค่ไม่อยากให้ถึงหอเลยจริงๆ

                "ช่วงนี้เป็นไงบ้าง สบายดีใช่ไหม?" ฮวังมินฮยอนพูดขึ้น
                "ครับ สบายดีครับ  แล้วพี่มินฮยอนละ?" เขาถามกลับไป ใจจริงอยากจะถามสักครั้งว่าพี่น่ะยังจำตอนเราคบกันได้บ้างไหม? ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแล้ว
                "เหมือนแดฮวีนั้นแหละ พี่สบายดี" แล้วก็เงียบลงอีกครั้งจนมาถึงจุดหมาย หมดเวลาของเขาเเล้ว  เขาจึงกล่าวขอบคุณรุ่นพี่ที่อุตสาห์ใจดีเดินมาส่งเขาถึงหอ แถมยังทำให้ได้อยู่ด้วยกันอีก(อันนี้เขาไม่ได้พูดออกไปหรอก) แต่คนเป็นพี่กลับตอบเขาว่าไม่เป็นไร เต็มใจทำให้  เขากล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเอ่ยลาพร้อมกับแตะคีย์การ์ดที่ประตูหอ แต่คำถามที่เขาไม่คิดว่าจะเกิดก็ดังขึ้นมาจนเขาหันขวับกลับไปมองอีกคนทันที
.
.
.
.
.
.
.

"แดฮวี"
"ตอนนี้เรามีใครใหม่หรือยัง?"
.
.
.
.
.
.
"ถ้าผมตอบว่ายังละ?"
.
.
.
.
.
"ผมรอพี่อยู่ที่เดิมตลอดเลย  จะเจอใครอีกกี่คนผมก็รักเขาได้ไม่เท่ากับที่รักพี่เเล้ว ต่อให้พี่ไม่เคยรักผมเลยก็ตาม ไม่ว่าพี่กับผมจะห่างกันแค่ไหน หรือต่อให้พี่จะลืมผมไป....ผมก็ยังอยากบอกกับพี่ว่า......." เหมือนเขื่อนแตกน้ำตาที่ผมกลั้นไว้ได้กลับไหลออกมาไม่หยุด พูดไปก็สะอื้นไปกว่าจะหาเสียงตัวเองเพื่อพูดต่อให้จบ "ผมยังรักพี่อยู่นะ...พี่มินของผม...."

ตุ้บ

เขาวางกระเป๋าถือลง และนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อีก เขาถึงทิ้งทุกอย่างเพื่อกลับมากอดอดีตคนรักทั้งน้ำตา ต่อให้ถูกผลักออกเขาก็คิดว่ามันคุ้มแล้ว เขาเหนื่อยเหลือเกิน ปล่อยโฮออกมาจนน้ำตาชื้นแฉะไปกับอกกว้างของคนตัวใหญ่ เขาไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้ามองอีกคนที่เขากอดอยู่ เขาคิดถึงกลิ่นน้ำหอมนี้จะตาย พอได้กลิ่นอีกครั้งยิ่งทำให้คนตัวเล็กสะอื้นหนักกว่าเดิม

"ต่อให้เรา...ต้องบอกลากันหลังจากนี้...ผมก็ยังอยากบอกว่ารักพี่นะ....ฮึก" เสียงอู้อี้ที่บอกออกไป
 เขาว่ามันคุ้มแล้วที่ได้พูดออกไป 
.
.
.
.
.
.
"อื้ม พี่รู้เเล้วล่ะ....ตัวเล็ก" เสียงตอบรับกับแรงกอดของมินฮยอน ทำให้แดฮวีร้องไห้อีกรอบ อ้อมกอดอุ่นที่เขาไม่คิดว่าจะได้รับมันอีกเเล้วในวันนี้ 


ต่อให้วันพรุ่งนี้ไม่มีอีกแล้วก็ไม่เป็นไร เพราะเขาได้พูดให้อีกคนฟังไปหมดเเล้ว ต่อให้ต้องเอ่ยคำลาเขาว่ามันก็ดีเเล้ว
.
.
.
.
.
"กลับบ้านดีๆนะครับ.....พี่มิน"


-END-

Talk

ถ้าเราแต่งเเล้วมันแปลกๆ มีตรงไหนขัดๆไป ต้องขอโทษด้วยนะคะ ;_; เราจะฝึกให้เยอะกว่านี้ค่า
ขอบคุณที่เขามาอ่านกันนะคะ ^^ จบไปแล้วกับคู่มินฮวีค่ะ ด้วยความที่เรือเเรงมากช่วงนี้เราจึงลั่นตอนนี้ออกมาค่ะ ;__; หวังว่าจะชอบกันนะคะ ' 0 ' สามารถแนะนำติชมคอมเมนต์ให้กำลังใจได้เลยนะคะ ขอบคุณค่า ( ^_^)
           



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1 MDOUBLEOTODAK (@MDOUBLEOTODAK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:57
    สงสารน้องงงงง
    #1
    0