พล็อตเรื่องชั่วขณะ

ตอนที่ 5 : พล็อตที่ 4 เพื่อนพี่ชาย (EXOxYOU)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ต.ค. 63

มินซอกพี่ชายของเซมิน ทำงานเป็นช่างภาพ เซฮุนเพื่อนมินซอก เป็นนักแสดง นายแบบเซมินอยู่ม.6 อยากทำอาชีพดีไซน์เนอร์ ครอบครัวทำไร่ผลไม้สวนผักและสวนดอกไม้ในต่างจังหวัด เป็นเศรษฐีชนบท

วันหนึ่งขณะที่เซมินให้พี่มินซอกมาเป็นแบบวัดหุ่น ก็โดนแกล้งจึงไล่เล่นกัน เซมินถือถังที่มีน้ำออกมาจากห้องน้ำเตรียมสาดใส่มินซอกเพื่อแก้แค้น แต่ด้วยความที่ไม่ทันได้มองน้ำในถังถูกสาดใส่ผู้ชายคนหนึ่ง แต่ผู้ชายคนนั้นใส่เสื้อเซิ้ตสีขาวอาการตกใจที่ไม่ใช่พี่ชายของตัวเองลอยหายไปพร้อมกับซิกแพคที่เด่นหลาอยู่ตรงหน้า

"จะยืนอึ้งอีกนานไหม ให้แขกเป็นปอดบวมตายก่อนหรอ" มินซอกยืนพิงขอบประตูมองดูบอกอย่างขำขัน เมื่อได้สติเซมินรีบไปเอาผ้าเช็ดตัวออกมาให้ ด้วยความเขินที่ตัวแทบระเบิดทำให้เซมินทำอะไรไม่ถูก คนหล่อตรงหน้าก็ยืนนิ่งมองดูอาการของน้องเพื่อน เซมินจึงเอาผ้าห่อตัวคนตรงหน้าและวิ่งหนีเข้าห้องไป

"ขอโทษแทนน้องด้วย" เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนตัวสูง

"ไม่เป็นไร" เซฮุนไม่ได้ถือสาอะไร แต่น้ำเย็นได้ใจมาก เมื่อเข้ามาให้ห้องก็นึกออกว่าผู้ชายที่โดนสาดน้ำใส่ คือ โอเซฮุน ดารา นายแบบชื่อดัง แล้วเขามาทำอะไรที่นี้

ก็อกๆๆ เสียงเคาะประตูพร้อมกับร่างของพี่ชาย

"พี่มินซอก!! นั้นมันโอเซฮุน ดารานายแบบชื่อดังระดับโลก ทำไมเขามาอยู่ที่นี้ แล้วเขามาทำไม รู้จักกับพี่ได้ไงแล้ว...."

"เงียบ จะถามอะไรนักหนา จะไปหาเพื่อนไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวออกไปพร้อมกันเลย" ถ้ามินซอกไม่ห้ามคงจะมีคำถามมากมายหลุดออกมา

"แล้วคำถามฉันล่ะ" เซมินกระเง้ากระงอดใส่พี่ชาย

"เอาเป็นว่าเซฮุนเป็นแขกของพี่ เขาจะมาอยู่กับเรา 4 เดือน และดูแลเขาด้วย ไปได้แล้ว พ่อกับแม่จะออกไปพร้อมกัน" เพื่อตัดคำถามที่กำลังจะออกมาจากคนชั่งสงสัยมินซอกรีบชิ่งออกมาจากห้องน้องสาว

"พี่มินซอก~ พี่มินซอก!!! มินซอก~!!" ตกเย็นเซมินกลับมาจากไปหาเพื่อนก็ตะโกนเรียกพี่ชายตัวเองลั่นบ้าน

"ยังไม่กลับ" เสียงเรียบๆของแขกดังขึ้นจากสวนภายในบ้าน เซมินหันไปตามเสียงก็รู้สึกเขินขึ้นมา จะไม่ให้เขินได้ไง นั้นดาราเลยนะเว้ย แถมดังระดับโลกอีกต่างหาก

"เอ่อ ค่ะ" ตอบรับเสียงเบา

"กลับมาแล้วเหรอคะคุณหนู" เสียงป้าแม่บ้านดังขึ้นพร้อมกับสุนัขพันธุ์โกลเด้นตัวใหญ่

"กลับมาแล้วค่ะ หวัดดีมันเซ คิดถึงจัง" เซมินลงไปนั่งกับพื้นเจ้ามันเซรีบกระโจนใส่คุณหนูของบ้านทันที

"วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวป้าจะได้เตรียมของ"

"อืม.วันนี้มีแขก เอ่อ คุณคะคุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม หรือคุณแพ้อะไรหรือเปล่า" ส่งเสียงถามแขกของบ้าน

"ทานได้หมด ไม่แพ้อะไร" ตอบกลับทั้งที่ยังมองหนังสือในมือ เซมินพยักหน้าเข้าใจ

"งั้นเข้าครัวกันป้า" ป้าแม่บ้าน เซมินและเจ้ามันเซเดินเข้าครัวไป ทิ้งให้แขกร่างสูงมองตามหลัง

“เซมิน เซมินโว้ย เซมิน"

"เมื่อไรจะเลิกนิสัยนี่สักที มาถึงก็ตะโกนหากันเนี้ย" แม่ที่รำคาญเสียงเลยบ่นขึ้นมา

"ว่าผมคนเดียวไม่ได้นะ เซมินก็ทำ" บอกกับแม่เพื่อความยุติธรรม

"ทั้งพี่ทั้งน้องนั้นละ ไปๆ ยกของเข้าบ้าน" เมื่อเดินเข้าบ้านมาเซฮุนที่นั่งอยู่รีบลุกเข้าไปช่วยแม่ขนของ "โอ้ย ไม่เป็นไรลูกไปนั่งเถอะ" แม่บอกอย่างเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ ผมมาขออาศัยอยู่มีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เลยครับ"

"โอ้โห เพื่อนกูหล่อเลย ดีๆมาช่วยกูยกด้วย โอ้ยยย แม่ตีผมทำไม"

"อย่ามา ยังไงเขาก็เป็นแขก" แม่เอ็ดลูกชายคนโต

"อย่าคิดว่ามันเป็นแขกสิ มันเพื่อนผมให้เป็นลูกชายอีกคนดิ"

"ใช่ครับ คิดว่าผมเป็นลูกหลาน ใช้ผมได้เต็มที่เลยครับ" เซฮุนบอกอย่างใจดี

"จ้ะๆ เอางั้นก็ได้ มินซอก นำทางเซฮุนไปเก็บของสิ"

"ครับๆ ได้ลูกชายใหม่นี่เป็นหมาหัวเน่าเลย" มินซอกบ่นออกมาทำให้เซฮุนที่ถือของตามมาอดขำไม่ได้ หลังจากเก็บของเสร็จมินซอกให้เซฮุนนั่งรอที่สวนในบ้าน ส่วนตัวเองไปป่วนน้องสาวซะหน่อย

"เซมินโว้ย!!!!!"

"เฮ้ยยย!!! อยู่ใกล้แค่นี่จะตะโกนให้พ่อพี่มาว่าเหรอ" เซมินตกใจกับการที่พี่ชายตะโกนใส่หู

"ก็พ่อเดียวกันไหม ทำไรเนี้ย" ปากถามมือก็ป่วนไปด้วย

"อย่ามายุ่งน่า ไปรอข้างนอก ใกล้เสร็จแล้ว" เมื่ออาหารเสร็จทุกคนก็นั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร โดยหัวหน้าครอบครัวนั่งอยู่หัวโต๊ะ ขวามือเป็นแม่ตามด้วยเซมิน ซ้ายมือเป็นมินซอกตามด้วยเซฮุน

"เซฮุนทานเลยลูก เซมินทำอาหารอร่อยนะ"

"งั้นๆ พอทานได้" มินซอกสวนขึ้นมาขณะมือก็ตักกับข้าวใส่จาน

"เหรอ แล้วอย่าเห็นว่าเติมข้าวเพิ่มนะ" เซมินกัดกลับ

"ไม่อยู่แล้ว" บอกอย่างลอยหน้าลอยตา

"ดี ที่หลือจะได้ให้มันเซ" มินซอกก็ยังทำเป็นทองไม่รู้อยู่

"พอได้แล้วน่า มีแขกยังทะเลาะกันบนโต๊ะอาหารอีก เกรงใจกันมั่ง" พ่อพูดห้ามปราม

"เซฮุนก็อย่าไปถือสาเลยนะ แล้วนี่มาอยู่กี่วันกี่เดือนลูก" แม่ถาม

"ครับ สัก 3-4 เดือนครับ รอให้ทางนั้นจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อน" ตอบกลับอย่างนอบน้อม

"อ่อ ตามสบายๆ จะอยู่นานกว่านั้นก็ได้นะ คิดว่าเป็นบ้านเรา" เป็นพ่อที่พูดขึ้นมา

"ครับ ขอบคุณครับ" เซฮุนโค้งศีรษะขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม เซมินที่นั่งตรงข้ามก็เหมือนโดนสะกดด้วยรอยยิ้มนั้น ตั้งแต่มาก็พึ่งเห็นรอยยิ้มเขานี้ละ คนอะไรยิ้มแล้วน่ารักชะมัด ตาโค้งเป็นรูปสระอิ มันทำให้เขาดูเป็นเด็กน้อย พอหน้านิ่งก็ดูเย็นชาดูเท่ แบบนี้สินะเขาถึงไม่ค่อยยิ้ม มันผิดคาแรกเตอร์นี่เอง

เซมินที่นั่งวิเคราะห์เซฮุนมาสักพัก ทำให้แม่ทักขึ้น

"จะมองหน้าพี่เขาอีกนานไหม" นั้นทำให้เซฮุนเงยหน้าขึ้นมามอง จึงสบตาเข้ากับคนตัวเล็ก เซมินตกใจจึงรีบหลุบตาลง

"แม่ นั้นดาราเลยนะ ดังระดับโลก ก็ขอมองหน่อยสิ" บอกแม่อย่างเขินๆ

"แม่รู้ ก็หล่อจริงล่ะ"

"แต่คงสู้พ่อไม่ได้หรอก" เซมินสวนขึ้นมา ทำให้แม่กับพ่อมองหน้ากัน พ่อที่มองแม่อยู่แล้วทำส่งสายตาเจ้าชู้มาให้แม่ยิ่งเขินไปอีก

"พอแล้วพ่อ แก่แล้วจะจีบกันแบบหนุ่มสาวไม่ได้ อายลูกอายแขกมั่ง" มินซอกพูดพร้อมทำมือปางห้ามญาติ

"ไอ้ลูกบ้า นี้ละเคล็ดลับชีวิตคู่ เราต้องทำให้เหมือนจีบกันตลอดเวลา จะได้นึกถึงความรู้สึกแรกที่เราอยากอยู่ด้วยกัน แล้วอีกอย่างตอนนี้เซฮุนไม่ใช่แขกแล้ว เป็นลูกชายอีกคน ใช่ไหมลูก" พ่อพูดสอนเรื่องความรักเสร็จก็หันไปถามลูกชายคนล่าสุด

"ครับ" เซฮุนตอบรับยิ้มๆ

"เอาล่ะ เซมินสรุปจะเรียนมหาลัยไหน ยังไม่ได้บอกพ่อเลยนะ" พ่อเปลี่ยนเรื่องมาที่ลูกสาวของบ้าน

"ก็น่าจะมหาลัย A ใกล้กับคอนโดที่พ่อซื้อใหม่ จะได้ไม่ต้องไปเช่าหอที่อื่นอยู่" เซมินบอกอย่างไม่ซีเรียส เรียนที่ไหนก็ได้เซมินไม่เกี่ยงอยู่แล้ว อีกอย่างที่นั่นก็มีคณะที่อยากเรียนด้วย

"ไม่ได้ คอนโดใหม่พี่จะย้ายไปอยู่"

"ได้ไง พี่ก็อยู่ที่เดิมไป ที่ใหม่มันไกลที่ทำงานพี่นะ จะย้ายทำไม"

"ก็จะย้าย ของใหม่ต้องให้พี่ก่อน" มินซอกบอกอย่างไม่สะทกสะท้าน

"พ่อ แม่ดูพี่มินซอกสิ ไม่ยุติธรรมเลยนะ" หันไปฟ้องเจ้าของตัวจริง

"ตัดสินใจกันเอาเองโตแล้ว" พ่อบอกปัดๆ เพราะเขาเลี้ยงลูกมาแบบให้ทำอะไรด้วยตัวเองซะส่วนใหญ่ ให้คำปรึกษากับเรื่องต่างๆ ถ้ามันผิดพลาดใหญ่หลวงเขาจะเข้าไปช่วยแก้ไข

"ใช่สิยังไงพี่ก็ต้องได้ก่อนน้อง หนูอิ่มแล้ว" ลูกคนเล็กของบ้านเดินออกไปโดนไม่สนใจคนบนโต๊ะอาหารทั้งที่ยังกินข้าวไม่ถึงครึ่งจานเลย

"มินซอก" เป็นแม่ที่เอ่ยขึ้นมา

"ผมก็แค่แกล้งเล่น เวลาเห็นเซมินโกรธหรืองอนแล้วมันน่ารักดี"

"โรคจิต" เป็นเซฮุนที่พูดขึ้นมา

"แม่เห็นด้วย ชอบแกล้งน้องตลอด" แม่เสริมคำของเซฮุน

"แหม่ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ ป้าครับ เติมข้าวให้ผมหน่อย" แซวเสร็จ มินซอกผู้ไม่สนใจใครก็ทานข้าวฝีมือน้องต่อ เขาก็แค่แกล้งเล่นอาหารของเซมินอร่อยจนจะขุนเขาอ้วนอยู่แล้ว เวลาเห็นหน้างอๆ หรือเวลาที่เซมินมาอ้อนมันน่ารักสุดๆเลยล่ะ

เซมินหนีออกมานั่งออกแบบงานในสวนดอกไม้ตรงโซนที่จัดไว้สำหรับนั่งเล่น รู้อยู่หรอกว่าพี่มินซอกแกล้งเล่น แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องจริงที่พี่มักจะได้ก่อนน้องมันก็เลยน้อยใจจริงๆ อดงอนไม่ได้ 

"เซมิน"

"....." มินซอกเดินเข้ามาเรียกน้องแต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบกลับ คงงอนจริงๆสินะ 

"เซมิน”

"......"

"ฮันเซมินนนนน"

"โอ้ยยยย น่ารำคาญ คนกำลังออกแบบชุดใหม่อยู่ อย่ามายุ่งนะ" ใส่อารมณ์เต็มๆ 

"เฮ้ย นี่มาง้อนะ"

"ไม่ได้ขอ"

"เออ!! ไม่ยุ่งละ" มินซอกตอบเสียงดัง แต่ไม่ได้เดินออกไปไหน นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไม่สนใจคนที่เอ่ยปากไล่ บรรยากาศรอบข้างน่าอึดอัดจริงๆ เซฮุนที่เดินมาด้วยยืนมอง 2 พี่น้องเมินใส่กัน จึงนั่งม้านั่งแถวนั้นห่างๆ

"นี่ ดึกแล้ว เข้าบ้าน" นั่งเงียบกันมากว่า 3 ชั่วโมง มินซอกที่เห็นว่า 3 ทุ่มได้แล้ว จึงบอกน้องสาวของตนเอง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

"ฮันเซมิน เข้าบ้าน"

"ก็กลับไปก่อนสิ" ไม่มองหน้าพี่ชายของตัวเองที่ตอนนี้หน้าเป็นยักษ์ไปแล้ว ที่บอกให้กลับเพราะเป็นห่วงหรอก งูเงี้ยวเขี้ยวขอได้ออกมากัดกันพอดี

"เฮ้อ เซมินครับ กลับเข้าบ้านเรากันเถอะนะครับ" รู้ว่าใช้ไม้แข็งไม่ได้ก็หันมาใช้ไม่อ่อน

"....." แม้แต่หางตายังไม่มองเลย

"พี่ผิดไปแล้ว พี่ไม่ไปอยู่ที่นั่นแล้ว ยกให้น้องเลย นี่ก็ดึกมากแล้วกลับเข้าบ้านเรากันนะ" น้องสาวที่รอคำนี้มานานก็ยกยิ้มมุมปากออกมาแต่ก็ต้องเก๊กหน้าไว้ก่อน

"กลับก่อนเลย" บอกเสียงนิ่ง

"ไม่เอา กลับพร้อมกันน้าาา" เดินเข้ามานั่งกอดน้องสาวแล้วหอมแก้มไป 1 ฟอด

"งื้อออออ จักจี้ กลับก็ได้"

"เล่นตัวนะเรา" หยิกแก้มอย่างหมั่นเขี้ยว

"เพราะใครเล่า" มองค้อนให้รู้ตัว

"ครับๆ ผิดไปแล้ววว" หอมอีกสักฟอด

"ชอบพี่มินซอกอ้อนจัง" สองพี่น้องหยอกกันโดนมีอีก 1 ชีวิตที่นั่งมองอยู่

"เข้าบ้านกัน ป่ะเซฮุน" ช่วยน้องเก็บของก็เอ่ยชวนเพื่อนตัวเองที่ไม่รู้มานั่งทนอยู่ด้วยได้ยังไง เซมินหันไปสบตาคนที่มองมาอยู่ก็รู้สึกเขินขึ้นมา เขาต้องมองเราปัญญาอ่อนแน่เลย คิดกับตัวเองในใจ มินซอกที่โอบไหล่เซมินเดินนำไปตามทางเพื่อเข้าบ้าน คนที่เดินตามหลังมองไปยังข้างหน้าที่สองพี่น้องเดินนำอยู่ 'น่ารัก'เพราะอะไรไม่รู้คำนี้โผล่ขึ้นมาในความคิด

“กว่าจะดีกันได้" พอกลับเข้ามาในบ้านพ่อแม่ที่นั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นก็ทักขึ้น

"รอบนี่ง้อยากเหรอ" พ่อถามต่อ

"พอโตขึ้นอารมณ์ก็ยิ่งแรงขึ้น เหตุผลก็เยอะขึ้น"

"พี่มินซอกไม่ง้อตั้งแต่แรกต่างหาก”

"ก็เราใส่อารมณ์กับพี่ก่อน"

"นี่จะทะเลาะกันอีกรอบ" แม่ทักขึ้นมาเมื่อการเถียงเริ่มเข้มข้นขึ้น

"หนูขึ้นห้องก่อนดีกว่า ไม่อยากเถียงกับคนแก่แล้ว" ว่าจบก็แลบลิ้นใส่พี่ชายตัวเองแล้ววิ่งขึ้นห้องไป

"อย่าวิ่งเดี๋ยวล้ม!! คืนนี้มึงนอนห้องกูก่อน น้ำห้องรับแขกไม่ไหล" ตะโกนบอกน้องสาวที่วิ่งอย่างกับจรวดแล้วหันไปบอกเพื่อน

"อือ ได้"

"งั้นผมขึ้นห้องก่อนนะ"

"จ๊ะ พาเซฮุนขึ้นไปพักผ่อน เดินทางมาตั้งไกลแล้วมาเจอสองพี่น้องทะเลาะกันอีก คงเหนื่อยแย่"

"ไม่หรอกครับ น่ารักดี" เซฮุนตอบแม่ยิ้มๆ

"ใครน่ารัก กูหรือเซมิน" มินซอกที่ได้ยินก็ถามขึ้น ใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม

"หมายถึงการทะเลาะของพี่น้อง" เซฮุนตอบกลับเสียงเรียบ

"อ่อออ แล้วไป" มินซอกพยักหน้าเข้าใจเดินนำขึ้นไปห้องนอน

"ผมขอตัวนะครับ"

"จ๊ะ" เซฮุนลาพ่อแม่เดินตามเพื่อนขึ้นห้อง

ตี 2 เป็นเวลาที่เซมินจะลุกขึ้นมาดื่มนมโดยอัตโนมัติ ตั้งแต่เด็กเซมินชอบหิวตอนดึกและคนที่ลงมาด้วยกันคือมินซอก หลังจากที่ขึ้นม.ต้น ก็จะลงมาเองและถือนม 2 แก้ว เพื่อขึ้นไปดื่มกับพี่ชาย มินซอกก็ไม่ปฏิเสธอีกอย่างมันทำให้หลับสบายขึ้นด้วย ร่างเล็กเดินตรงไปที่ห้องครัว ระหว่างทางได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์ ชำเลืองมองก็เห็นเป็นดาราหนุ่ม หน้าตานี่เครียดเชียว ไม่ได้สนใจมากเพราะไม่ใช่เรื่องของตนเอง เปิดตู้เย็นเทนมใส่แก้ว 2 ใบ แล้วนำเข้าไปอุ่นในไมโครเวฟ ยืนรอสักพักก็นำออกมา เตรียมจะเดินไปหาพี่ชายข้างบนแต่มีเสียงหนึ่งทักขึ้นมา

"ทำอะไร" หันไปมองก็เป็นเซฮุนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาห้องรับแขกมองตนอยู่

"เอ่อออ.. เอานมขึ้นไปดื่มกับมินซอก คุณเซฮุนต้องการอะไรหรือเปล่า" ถามกลับด้วยความหวังดี เซฮุนแค่ส่ายหัวกลับ เขารู้อยู่แล้วว่าร่างเล็กลงมาทำอะไรในเวลานี้ มินซอกเล่าให้ฟังหมด "งั้นฉันขอตัว" ว่าเสร็จก็หันหลังเดินขึ้นบันไดแต่ก็ต้องหยุดลง หันกลับไปมอง เจอกับสายตาที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว ไม่รู้มองอะไรนักหนาเขินนะเว้ย ถึงจะเขินแต่ก็เดินไปนั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างพอประมาณ

"เพื่อเป็นการต้อนรับที่คุณเซฮุนดาราชื่อดังมาพักร้อนที่บ้านของเราเป็นเวลา 4 เดือน" กล่าวอย่างเป็นทางการ "ฉันขอเชิญคุณเซฮุนดื่มนมฉัน เอ่อ ร่วมดื่มนมกับฉันค่ะ" ว่าจบพร้อมยกแก้วอีกใบมาตรงหน้าร่างสูง

"ฉันไม่ชอบดื่มนม" ตอบกลับเสียงเรียบ ร่างเล็กหน้าเหวอเล็กน้อย เล่นซะใหญ่เลย

"งั้นไม่เป็นไรเอาเป็นว่าบ้านของเรายินดีต้อนรับ" กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ฉันขอตัวนะ"

"เดี๋ยว" กำลังจะลุกขึ้นร่างสูงของนายแบบก็เรียกไว้ก่อน

"....." มือหนาเอื้อมมือมาหยิบนมอีกแก้วไว้ในมือ

"ฉันจะดื่ม"

"แต่คุณไม่ชอบ”

"ไม่ชอบไม่ได้แปลว่าดื่มไม่ได้ แต่..."

"แต่...." มองคนตรงหน้าอย่างสงสัยเหมือนจะยังพูดไม่จบ

"เรียกว่าพี่เซฮุนก่อนสิ" สายตาเจ้าเล่ห์ถูกส่งให้กับร่างเล็กที่ตอนนี้แก้มคงแดงกว่าก้นลิง เซมินหลบสายตานั้น "น่าเสียดายเนอะ มินซอกบอกว่าปวดท้องด้วยสิ นมแก้วนี้คงต้องโดนเททิ้ง เพราะคนอุ่นก็คงดื่ม 2 แก้วไม่ไหว" เป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ได้ยินจากคนตรงหน้าตั้งแต่เจอหน้ากัน ร่างเล็กคิดตามคนตัวสูงพูดก็น่าเสียดายจริงๆ และอีกอย่างไม่ใช่ว่าไม่อยากเรียก แต่มาเรียกตรงหน้าแบบนี้ มันเขินนี่นา เอาว่ะ

"พะ พี่ พี่เซฮุน" พูดไปแล้วววว

"มองหน้าด้วยสิ" เสียงแบบนี้มันคืออะไรบอกฮันเซมินที ร่างเล็กเงยหน้าตามที่ร่างสูงบอก

"พี่เซฮุน ร่วมดื่มนมกับฉันนะ" พูดไปก็เขินไป ทำไมรู้สึกฟังดูแปลกๆ เซฮุนที่ได้ยินก็ส่งยิ้มตอบรับ ยกแก้วนมในมือดื่มจนหมด

"ไม่ดื่มเหรอ" ไม่พูดเปล่ายังยกมือขึ้นปาดมุมปากอีก คนอะไรฮอตชะมัด

"ดื่ม ดื่มค่ะ" ว่าแล้วก็ยกดื่มนมในแก้วของตัวเองรวดเดียวหมดจนแทบสำลัก คนที่มองอยู่ก็ขำออกมาเบาๆ "อ่า รู้สึกดีจัง" เมื่อหมดก็ยิ้มให้กับตัวเอง

"ที่รู้สึกดีนี่ เรื่องไหน" ยื่นหน้าเข้ามา ความหล่อนี่จะฆ่ากันได้เลยนะ

"เอ่อออ ฉันเข้านอนก่อนนะคะ" ว่าจบก็วิ่งหนีขึ้นห้องไปโดยทิ้งแก้ว 2 ใบไว้ ร่างสูงที่มองตามก็ขำออกมา ทำไมเขาถึงรู้สึกสนุกอย่างนี้ นานแค่ไหนแล้ว เซฮุนจัดการล้างแก้วแล้วคว่ำไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินขึ้นไปนอน พอเปิดประตูเข้าห้องก็เจอมินซอกนั่งหลับตาอยู่บนเตียง

"มินซอก" เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยก่อนลืมตาขึ้นมา "ทำไมมึงมานั่งหลับแบบนี้"

"กูรอเซมิน มึงไปข้างล่างมาเห็นน้องกูไหม" เสียงงัวเงียถามกลับมา

"เห็นน้องมึงดื่มนมอยู่ในครัว"

"อ้าว เป็นไรเปล่าว่ะ"

"ทำไมต้องเป็นไรด้วย" ถามอย่างสงสัย

"มึงก็รู้ว่าเซมินต้องดื่มนมกับกู แต่วันนี้ดื่มคนเดียวงั้นเหรอ"

"เปล่า กูดื่มด้วย" มินซอกเมื่อได้ยินดังนั้นก็หันไปมองหน้าเซฮุนตรงๆ

"มึง.....คิดจะมาแทนที่กูเหรอ"

"......" เซฮุนไม่ได้ตอบ เดินมาที่เตียงแทน

"มึง....มึง..."

"มึงอยู่นั้นละ ง่วงจนละเมอแล้ว นอน" ว่าจบตัวเองก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ คนที่ถูกกล่าวหาว่าละเมอทั้งๆที่ตื่นเต็มตาแล้ว ก็อดสงสัยไม่ได้ แต่คงไม่มีอะไรว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอน

---------------

มีใครอยู่ไหมมมมมม ^----^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น