พล็อตเรื่องชั่วขณะ

ตอนที่ 4 : พล็อตที่ 3 อกหัก ย้อมใจ (EXOxYOU)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.ย. 63

ค่ำคืนที่แสนวิเศษสำหรับคู่รักที่แต่งงานกัน แต่เป็นค่ำคืนที่แสนเจ็บปวดสำหรับคนที่แอบรัก

ซอลลี่ เพื่อนรักเพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนม.ต้นมาด้วยกัน กับ ชเวมินโฮ รุ่นพี่ตอนม.ปลาย เรียกว่าคือรักแรกพบเลยก็ว่าได้ ตอนแรกก็คิดว่าพี่มินโฮชอบเรา เพราะเขาทำดี ดูแล เทคแคร์ เอาใจใส่เรามากกว่าคนอื่น จนทำให้คิดไปไกล แต่ที่ไหนได้ เขาก็แค่ตีสนิทกับเพื่อนสนิทของคนที่เขาชอบเท่านั้นเอง

หลังจากเลิกจากงานแต่งของซอลลี่และพี่มินโฮแล้ว ฉัน ฮันเซมิน ได้เข้ามายังผับแห่งหนึ่ง มาดื่มย้อมใจให้กับตัวเอง คนที่แอบชอบมานานตอนนี้ได้แต่งงานกับเพื่อนสนิท แล้วเราจะทำอะไรได้ละ นอกจากเก็บมันไว้ในใจ ไม่สิ เราเคยสารภาพกับพี่มินโฮไปแล้ว พี่เขาก็แค่ตอบกลับมา

“พี่ขอโทษที่ตอบรับความรู้สึกเราไม่ได้ พี่รักซอลลี่ แต่เรายังเป็นน้องที่พี่รักมากที่สุดนะ” สถานะก็คือ น้องที่รักที่สุด ถามกันบ้างว่าอยากได้ไหม เราก็แค่ยิ้มรับสถานะนั้นต่อไป

“รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ” บาร์เทนเนอร์ถามลูกค้าใหม่

“ขอเหล้าที่แรงที่สุดในร้านค่ะ”

“รอสักครู่นะครับ” มองไปรอบๆ ร้านที่ตกแต่งอย่างมีระดับ แต่ก็ดูไม่ไฮโซเกินไป เพลงที่เปิดเป็นแนวแดนซ์อยู่แล้ว เหล่านักท่องราตรีเต้นกันอย่างสนุกครื้นเครง “ได้แล้วครับ” บาร์เทนเนอร์หนุ่มวางแก้วขนาดช็อตนึงที่มีน้ำสีใสอยู่ข้างใน

“อ๊า~~~~~~~~~~~” รับรู้ได้ถึงความแรงของน้ำสีใสที่ไหลผ่านลงลำคอ เหล้าดีกรีแรงแค่หนึ่งช็อตสำหรับคนไม่ดื่ม ไม่สลบคาที่ก็บุญแล้ว

“สวัสดีครับ” เสียงทุ้มพร้อมร่างของผู้ชายคนหนึ่งมานั่งข้างๆ หันไปมองในขณะศีรษะพิงกับมือที่ท้าวอยู่บนเคาร์เตอร์บาร์ “มาคนเดียวเหรอครับ” พยักหน้าตอบกลับไป ตอนนี้มึนจนอยากจะหลับซะตรงนี้เลย

“ไปเต้นด้วยกันไหมครับ” ไม่พูดเปล่า มือหนายังนำมาวางไว้บนหน้าขาอีก ด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวรีบปัดมือนั้นออกไป

“คุณ...ไม่....ฉันไม่เต้น” บอกอย่างมึนๆ เริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองจะไม่มีสติแล้ว

“ดูคุณท่าจะไม่ไหวแล้ว ให้ผมไปส่งที่ห้องไหม” ผู้ชายคนนั้นเอาแขนมาโอบไว้รอบหัวไหล่

“ปะ.... ปล่อยฉัน” เซมินผลักผู้ชายคนนั้นออก วางเงินค่าเหล้าให้บาร์เทนเนอร์ แล้วเดินโซเซออกไป

“ผมไปส่งคุณดีกว่า” เขาไม่ลดละ ยังคงตามร่างเล็กอยู่

“ปล่อย...อย่า...อย่ามายุ่งกับ..ฉัน” บอกออกไปอย่างยากลำบาก เซมินพยายามวิ่งหนี แต่วิสัยทัศน์ตอนนี้มันชวนอาเจียนจริงๆ “โอ๊ะ” วิ่งชนใครสักคน คิดว่าต้องล้มลงแน่ๆ แต่เขากลับรับไว้ได้ทัน

“ผมขอแฟนผมคืนด้วย” ผู้ชายที่ลวนลามตามมาก็สวมรอยทันที

“มั่ว...ฉันยังไม่มีแฟน...ฉันไม่เคยมีแฟน...ฉันอกหัก ฮึก” เซมินที่ตอนนี้ไม่มีสติแล้วเริ่มพูดออกมา

“ผมทะเลาะกับแฟนผม” เขายังไม่ยอม

“งั้น ช่วยบอกผมได้ไหม ว่าเธอชื่ออะไร” คนที่โดนชนถามกลับเสียงนิ่ง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนคนนี้ต้องการอะไรจากคนที่ยืนเมาอยู่ในอ้อมแขนเขา

“เธอจะชื่ออะไรก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“ฮึ ในเมื่อคุณไม่ตอบ ผมก็ไม่คืนให้” เขาตอบกลับอย่างท้าทาย

“อืออออ ช่ายยยยย...ทำม่ายเป็นคนโกหกกก ทำม่ายยต้องมาหลอกให้ร้ากกกกก” เซมินเริ่มตกอยู่ในวังวนของตัวเอง

“เธอ ชื่อ..นาบี คิมนาบี” ตอบออกไปมั่วๆ

“ฮึ งั้นหรอ” ไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมโกหกเพื่อให้ได้ยัยป้านี้ คงยืมชุดยายมาใส่ แว่นตานี้อีก ทรงผมที่มัดหางม้าเรียบติดหัว “คุณชื่ออะไร” ก้มลงถามข้างหูคนเมา กลิ่นแอกฮอลล์ที่ได้กลิ่นคนอย่างเขาก็รู้ทันทีว่ายี่ห้ออะไร แล้วมันก็แรงมากด้วย

“ฉันน ฮึก ฉัน เซมิน....ฮันเซมิน ฮึก ไม่เชื่อ...นี่ ดูบัตร” ไม่พูดเปล่ายังหยิบบัตรประชาชนออกมาให้ดูด้วย

“ยัยบ้า” ผู้ชายคนนั้นสบถออกมา “เอาผู้หญิงมา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก” พยายามเข้ามาแย่งตัวเซมินไป แต่เซมินผลักออก

“คนนิสัยไม่ดี อึก ฉันไม่รู้จักคุณ อึก...อย่ามายุ่งกับฉัน อึก” ร่างเล็กยืนจ้องหน้าผู้ชายคนนั้นแล้วก็ร้องไห้ออกมา “ทำไม ฮึก ทำไมพี่มินโฮ ฮึก ไม่รักฉันละ ฮืออออ” ร่างเล็กนั่งลงร้องไห้

“นายน้อยครับ มีอะไรหรือเปล่า” ผู้ชายร่างใหญ่เดินเข้ามาถามคนที่ถูกเซมินชน

“ไม่มีไรหรอกกวางซู ฉันจะไปส่งผู้หญิงคนนี้ นายช่วยดูแลคุณมินฮยอกด้วยนะ” เขารู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร ลูกชายเจ้าของบริษัทส่งออกผลไม้รายใหญ่ แต่ก็คงน้อยกว่าเขา แล้วไม่แปลกที่มินฮยอกจะไม่รู้จักเขา เพราะพึ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อบ่ายนี่เอง เลยกะจะมาดื่มแล้วกลับไปพักผ่อน กลับมาเจอเรื่องซะก่อน

“ผมไปส่ง” พยุงร่างเล็กขึ้นมา พาเดินไปที่รถของตน ร่างเล็กยังร้องไห้เงียบๆ ขับออกมาได้สักพัก คนเมาก็เริ่มคร่ำครวญ

“ฮึก ทำไมพี่ไม่รักฉัน ฮึก ฉันรู้..ว่าฉันไม่สวยเท่าซอลลี่ ฮึก แล้วทำไมพี่ต้องมาให้ความหวังกันด้วย ฮึก ใช้ฉันเป็นทางผ่านทำไม ฮึก พี่ก็รู้ว่าฉันชอบพี่ ฮึก พี่ยังขอให้ทำโน่นทำนี่อีก ฮืออออออ” ร่างเล็กก็ระเบิดคำพูดและเสียงร้องไห้ออกมา

สภาพแบบนี้ถามทางกลับบ้านก็คงไม่รู้เรื่อง สงสัยต้องให้ไปนอนคอนโดก่อนแล้วกัน แต่คิดไปอีกที.พาไปนอนที่บ้านดีกว่า ตอนนี้เขาก็เริ่มง่วงแล้วด้วย ระยะทางจากคอนโดไปบ้านก็ไม่ใช่ใกล้ๆ

เมื่อมาถึงบ้านก็เจอกับแม่นมและคนใช้ที่ยังรอต้อนรับอยู่

“คุณหนู ต้อนรับกลับบ้านค่ะ” แม่นมจินฮีเดินเข้ามากอดคนที่เลี้ยงมากับมือ

“สวัสดีครับนม คิดถึงจัง” จากผู้ชายเย็นชาก็กลายเป็นอ่อนโยน

“นมก็คิดถึงคุณหนู เป็นไงบ้าง อยู่ที่นู่นคงลำบากแย่ มีใครรังแกหรือเปล่า หรือเราไปรังแกใคร แล้วมีแฟนหรือยัง”

“โอ้ยยย นมครับ เดี๋ยวครับ ทีละคำถาม แล้วผมก็ขอตอบพรุ่งนี้นะ ตอนนี้ดึกแล้ว นมไปพักผ่อนนะครับ”

“ก็นมอยากเจอคุณหนู มาถึงก็ไม่เข้าบ้าน” แม่นมบอกอย่างน้อยใจ

“ขอโทษครับ เอาเป็นว่านมไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้จะอยู่ด้วยทั้งวันเลย” ว่าจบก็ก้มลงไปหอมแก้มแม่นม ก่อนจะหันไปสั่งคนใช้ที่ยืนอยู่ “แจจิน เดี๋ยวจัดห้องรับแขกให้ห้องนึงนะ”

“ค่ะ นายน้อย”

“พาเพื่อนมาด้วยเหรอ” แม่นมถามอย่างแปลกใจ

“ก็ไม่เชิงครับ ผมช่วยเธอจากโรคจิต และเธอก็เมามากด้วย”

“อ่อ แน่ใจนะ ว่าเราไม่ได้บังคับเขาดื่ม”

“นมเห็นผมเป็นคนยังไงครับ เดี๋ยวผมไปอุ้มเธอก่อนนะ” ว่าจบก็เดินไปอุ้มร่างเล็กที่ตอนนี้หลับไปแล้วออกมาจากรถ เดินเข้ามาใกล้แม่นม

“เห็นไกลๆ นึกว่าป้าที่ไหน” อดพูดออกมาไม่ได้ จะมีผู้หญิงสมัยนี้สักกี่คนที่แต่งตัวแบบนี้

“คิดเหมือนผมตอนแรกเลย”

“ไปๆ เข้าบ้าน” คุณหนูของบ้านเดินขึ้นไปชั้นบนแล้ว แม่นมที่มองดูอยู่ก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะคุณหนูไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้าน สงสารเหรอหรือขี้เกียจกัน ก็ใช้คนขับรถก็ได้ มันชักจะยังไงๆ อยู่นะ

“นายน้อยค่ะ ไฟที่ห้องรับแขกเสียงค่ะ แล้วก็วาวน้ำต้องไปเปิดข้างหลัง ลุงคังก็หลับไปแล้วค่ะ” แจจิน คนใช้และเป็นหลานของแม่นมจินฮีรายงานเรื่องห้องให้ทราบ

“งั้นเหรอ เปิดประตูห้องฉันให้หน่อย” ในเมื่อเป็นอย่างนี้ก็ให้นอนห้องตัวเองเลยละกัน

“แต่นายน้อยค่ะ เธอคนนี้ไม่ควรได้นอนห้องของนายน้อยนะคะ”

“ทำไม” ถามกลับเสียงนิ่ง

“นายน้อยเคยพูดไว้ว่า คนที่เป็นภรรยาเท่านั้น ถึงจะได้นอนห้องนี้”

“แล้วทำไมคิดว่าเธอคนนี้ไม่ใช่ละ”

“นายน้อย แล้วแจจินละคะ” เธอรีบออกตัวทันที เพราะเธอเคยมีอะไรกับนายน้อยแล้วและเธอก็รักลูกชายเจ้าของบ้านด้วย

“หึ ฉันไม่ได้ขอ เธอให้ฉันเอง แล้วอย่ามาพูดแบบนี้ให้ฉันได้ยินอีก เปิดประตู” ตอบกลับแบบไม่แยแส แจจินที่ได้ยินก็ไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ มันคือความจริง เธอเสนอตัวให้เอง

________________

พล็อตนี้นานมากกกกก

ก่อนซอลลี่ที่น่ารัก จะไปเป็นนางฟ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น