[Yaoi] เทพเจ้ากับสุราจอมมาร -- จบ

ตอนที่ 13 : ๑๓ ที่อยู่ใหม่ (จบ) (สนพ.พบรัก)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 330 ครั้ง
    20 ก.ย. 60

 

๑๓ ที่อยู่ใหม่

            สำนักทิพย์วิทยาช่วยประกาศตามหาสุราจอมมาร หวังว่าอาจจะมีคนเก็บเอาไว้บ้าง ทว่าสุราที่ถูกผู้หวังดีส่งมาล้วนแล้วแต่เป็นของเก๊ ทุกคนรู้ดีว่ายามนี้ราคาสุราสูงลิบ และมีพ่อค้าหัวใสปลอมขึ้นมาขายเกลื่อนตลาด

            เห็นทีสุราขวดสุดท้ายคงถูกลูกเจี๊ยบชิงตัดหน้าไปจริงๆ

            สงสารก็แต่ปราภพ ต้องทรมานเพราะพิษร้ายตลอดเวลา ได้ยินว่าปราภพต้องการพักอย่างสงบนอกสำนัก ต้องการสร้างที่พักชั่วคราวเอง ไม่แน่ใจว่าไปตกลงกันอย่างไรหัวหน้าสำนักจึงอนุญาต

            กระท่อมเก่ากลางป่ากลายเป็นเรือนไม้ไปเสียแล้ว

            อา... นี่หรือชั่วคราว

            ไอศูรย์มองเรือนไม้ใหญ่ร่มรื่น หน้าเรือนมีต้นบ๊วยที่มารนับร้อยแบกขนมาจากเหวลึก มันต้องผ่านการขนย้ายด้วยเกวียนมนุษย์อีกสี่วันเต็มกว่าจะมาถึงนี่โดยปลอดภัย

            เห็นบ๊วยต้นนี้ไอศูรย์ก็จำได้ หลังปราสาทถูกทำลาย คิดว่ามันคงตาย เมื่อทาสรับใช้ทั้งสี่ของจอมมารไปหาสุราที่อาจหลงเหลือ กลับเห็นต้นบ๊วยพยายามแทงยอดผลิใบออกมาจากซากหิน ไม่ยอมแห้งตาย ก็รีบรายงานต่อจอมมารและรื้อก้อนหินกันทั้งวันทั้งคืน

            เพียงแค่ยืนใจลอยมองบ๊วยต้นนี้นานไป ไอศูรย์พลอยถูกอ้อมแขนอุ่นและแข็งแกร่งโอบกอด กลิ่นไอชวนเสน่หาของบุรุษมารอ้อยอิ่งใกล้ชิด แทบครอบงำกายใจของไอศูรย์หมดสิ้น

            ต่อให้ถูกเชยคางรุกจูบ เขาก็คล้อยตาม แนบริมฝีปากตอบ ทอดรับจังหวะจูบนุ่มช้าแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ กระชับกระชั้นแน่นอย่างโหยหา ยอมถูกกอดไล้จนกายร้อนผ่าว หวั่นไหวไปเสียทุกท่าที ถูกมืออุ่นสัมผัสแทรกถึงผิวกายภายใต้เสื้อผ้า โดนรังแกหนักจนผิวหน้าของเทพเจ้าแดงอ่อน

            ในเมื่อรัก...ไม่มีสิ่งใดต้องอับอายอีก

            เพียงจูบใต้ต้นบ๊วยที่ไร้ดอก มันก็ยังมีความหมายลึกซึ้ง

            “ข้ามาหาเพราะกลัวท่านคิดมาก” ไอศูรย์สบตายามอีกฝ่ายยอมคลายริมฝีปาก “หากจูบได้เช่นนี้ข้าคงคิดมากไปเองกระมัง”

            ปราภพยิ้มเพียงนิด ย้ายมาจูบหน้าผากไอศูรย์เนิบนาบอีกรอย ยังมีความใคร่เสน่หาแฝงอยู่ในท่าทีสงบ

            “แม้ต้องทรมานด้วยพิษ ได้ใกล้ชิดเจ้าก็แทบหายดี”

            “จะดีหรือ หากหาสุราไม่ได้ ท่านก็ต้องทรมาน” ไอศูรย์หลุบตาลง ปิดซ่อนความเศร้า เขารู้ว่าปราภพกำลังทรมานอยู่ ถึงมียาต้านไม่ให้ธาตุร้อนเย็นแปรปรวน แต่มันไม่เคยช่วยทุเลาอาการหลักเลย

            ต่อให้ต้องถูกกอดถูกสัมผัสมากกว่านี้เขาก็ยอมแล้ว จะตอบรับหมดทั้งใจ ขอแค่ให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นบ้าง สักนิดก็ยังดี...

            ไอศูรย์นิ่งเงียบไปนานเสียแล้ว

            เห็นเทพเจ้าที่ตนรักทุกข์ใจ มีหรือที่บุรุษมารจะไม่ทุกข์ตาม แม้อดกลั้นไม่แสดงอาการเจ็บปวด ก็ไม่อาจหลอกลวงปิดซ่อนผลร้ายของพิษได้ ไอศูรย์รู้หมดสิ้นว่าปราภพต้องพบเจออาการรุนแรงใดบ้างจากปากแพทย์ จะปิดซ่อนต่อก็เหมือนทำลายหัวใจของไอศูรย์เท่านั้น

            “หากข้าจำกลิ่นอายไม่ผิด” ปราภพกล่าวเสียงทุ้มสงบกว่าทุกครา กระชับกอดแนบแน่น “ยังมีสุราของข้าอยู่อีกที่”

            นัยน์ตาสีทองหม่นเศร้าพลันเบิกกว้าง

            “จริงหรือ อยู่ที่ใด?”

            “...สายเลือด” เสียงตอบอุ่น ลมหายใจอุ่นแตะใบหูของไอศูรย์

            ถ้าหมายถึงสายเลือด...ก็ต้อง...

            ลูก...

            หัวใจไอศูรย์เต้นรัว ธาตุบริสุทธิ์จากสุราจอมมารมีส่วนสร้างชีวิตให้แก่ลูกของพวกเขา สุราเหล่านั้นย่อมไหลเวียนเป็นดั่งเลือดหล่อเลี้ยงกาย ไม่ว่าผ่านไปกี่ปีเลือดของเด็กตนนั้นก็จะยังเป็นกลิ่นรสสุราจอมมาร

            ไอศูรย์ไม่คิดมากอีกแล้ว รีบแจ้งข่าวแก่แดนสวรรค์ สำนักทิพย์วิทยา และผู้คุมกฎ พาปราภพมายังสำนัก

 

            ผู้ได้รับข่าวสารต่างมาลงนามร่วมออกความเห็นพร้อมกัน

            ก่อนหน้านี้ปราภพสร้างความดีความชอบไว้ มิหนำซ้ำยังช่วยเปลี่ยนศิลาเป็นมารโดยปลอดภัย ไม่เกิดอาเพศภัยร้ายอีก ข้อพิจารณาเหล่านี้ย่อมได้รับความเอาใจใส่และเป็นธรรม

            ศิลาก็คือชื่อของเด็กชายที่เคยถูกเจตจำนงริปูช่วงชิงร่างกาย ต่อจากฟานนับว่าสำนักทิพย์วิทยารับมารตนที่สองเข้าเป็นศิษย์แล้ว ศิลาอายุสิบกว่าขวบมีการเรียนรู้ช้า กระนั้นจิตก็บริสุทธิ์สะอาด เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีแล้วเจตจำนงแห่งริปูในกายก็ไม่ตื่นมาแผลงฤทธิ์

            ทุกฝ่ายรู้ดีว่าหากพาลูกของจ้าวสวรรค์กลับมา อาเพศที่ตามมาย่อมใหญ่หลวงกว่าศิลามากนัก ทว่าเมธาเสนอให้ทำพิธีในนรก แค่ได้เลือดเพียงพอก็ส่งกลับโลกทางนั้น เอาไว้รอให้ลูกของจ้าวสวรรค์เติบใหญ่รู้ความค่อยเรียกตัวมาใหม่ แล้วเปลี่ยนให้เป็นมารทีหลัง

            ได้พบลูกในเวลาสั้นๆ ไอศูรย์ก็ยังปีติยินดี

            จดหมายข้อร้องขอถูกส่งลงไปยังแดนนรก แค่ชาลวัชฌ์รู้ว่าไอศูรย์มีลูกกับปราภพก็ทั้งสมเพชทั้งดูแคลน

            ช่างเถิด ไอศูรย์หาได้สั่นสะท้าน เกลี้ยกล่อมชาลวัชฌ์จนสำเร็จ แม้กระทั่งรอยยิ้มอ่อนน้อมเมตตาก็เผยออกมาได้อย่างหมดจดสง่างาม หาได้ตกต่ำน่าสมเพชดั่งคำชาลวัชฌ์ว่า ทั้งนรกต้องสั่นสะท้านแทน

            ชาลวัชฌ์หัวเราะเย้ยหยัน ตั้งแต่เห็นไอศูรย์หลับใหลบนเตียงของจอมมารก็คิดแล้วว่าไอศูรย์หลงมารเพียงใด จากเหตุการณ์ก่อกบฏของริปูก็พิสูจน์ข้อสงสัยที่เหลือ มารเองก็หลงใหลหัวปักหัวปำในตัวเทพเจ้าไม่น้อย ถึงนรกอยากลองบดขยี้ใจของทั้งสองนัก อยากเห็นคู่รักน่าสมเพชทรมานสาหัส กระนั้นชาลวัชฌ์ก็ยังรู้ผลลัพธ์ดีว่าไอศูรย์จะไม่เป็นเช่นนั้น จะโกรธเสียมากกว่า

            “ความรักทำให้เจ้าโง่ไปแล้ว” ชาลวัชฌ์ดูแคลนอีกประโยคขณะมองดูตราเวทที่ถูกเขียนขึ้นบนพื้นหิน ไอศูรย์ยืนสง่าสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น

            “หากโง่แล้วเป็นสุข...จงยินดี” คำตอบทำเอาชาลวัชฌ์หัวเสียยิ่ง

            “ข้าจะรอดูวันที่มารทอดทิ้งบุรุษอย่างเจ้า รูปกายสง่างามเพียงใดก็ไม่อาจเทียบบุษบาแท้ มารที่กล้าทิ้งเมียแต่งมากอดกกแค่อนุอย่างเจ้า คิดหรือว่าสักวันมันจะไม่ทิ้งเจ้าไปหาอนุอื่นต่อ สงสารเมียหลวงแท้ๆ สมควรมีความสุขนักรึอนุของบุรุษด้วยกัน หึ!” เสียงเหี้ยมไม่ไว้หน้าผู้ใด ไม่แยแสแม้มารผู้ถูกว่าจะยืนอยู่ที่นี่ด้วย

            ไอศูรย์นิ่งงัน

            อนุ...ของบุรุษ...

            หน้าชาวาบขึ้นมาทั้งที่พยายามสงบเยือกเย็นข่มไว้ มัวแต่ลุ่มหลงในความรัก ลืมตระหนักเลยว่าบุรุษมารผู้นี้มีเจ้าของ

            ปราภพกลับโอบตัวไอศูรย์เข้าไปกอด เสียงทุ้มกระซิบ “อย่าคิดมาก”

            “ข้าพรากท่านมาหรือเปล่า ข้า...”

            “ไยต้องคิดมากเรื่องพวกนี้ ข้ามาที่นี่เพราะข้ารักเจ้า”

            รักเขา... แล้วอีกนางเล่า...

            “ราชามนุษย์มีอนุ รักยกย่องอนุเกินควร ราชินีอัญญาวีร์ถึงได้ผูกพยาบาทกลายเป็นนางมารร้าย ข้าไม่อยากเป็นเหตุให้ท่านผิดใจกับ...” ไอศูรย์ละอายใจเกินจะเอ่ยชื่อสตรีผู้นั้น นางผู้มีเรื่องราวแสนน่าสงสารไม่แพ้อัญญาวีร์

            “ตรีชฎาสูญเสียลูก” ปราภพตอบอย่างปลอบโยน “นางพบข้าตั้งแต่ข้ายังเป็นเด็กหนุ่ม เลยมองข้าเป็นลูกเสมอมา ไม่เคยมีสัมพันธ์อย่างอื่น เราเข้าพิธีแต่ในนามเพื่อกันไม่ให้มารสังหารนาง เลิกคิดมากเถิด ข้าเล่าเรื่องของเจ้าให้นางฟัง ก็ดูเหมือนนางรอการมาของเจ้าเสมอ รอก่อนที่ข้าจะพบเจ้าในคืนชมจันทร์เสียอีก”

            “รอข้าหรือ...”

            ไอศูรย์นึกถึงสิ่งที่พญาไก่ฟ้าเคยเล่าทันที เกี่ยวกับคำสัญญาที่จ้าวสวรรค์องค์ก่อนมีต่อตรีชฎา ยามนี้นางก็ยังเฝ้ารอวันที่จะได้เห็นเทพมารสามารถมีความรักต่อกัน

            “ข้าอยากพบตรีชฎา”

            “ได้สิ ข้าบอกแล้วว่านางรอพบเจ้าอยู่ จิตใจของนางไม่ยอมแพ้ต่ออาการเจ็บป่วยก็เพื่อรอพบเจ้า แม้ภายนอกเป็นมารไปแล้วนางก็ยังรักภักดีต่อจ้าวสวรรค์เสมอ ไม่เคยยอมให้ข้าทำลายสวรรค์เลย ที่ข้าโตมาอย่างนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะได้นางอบรมสั่งสอน ข้าตอนนั้นเองก็ขาดแม่เหมือนกัน”

            ความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นอย่างนี้เอง...

            ไอศูรย์สงบใจเย็นลง ซบหน้ากับบ่ากว้างเนิ่นนาน

            ปราภพลูบศีรษะปลอบ นัยน์ตาสีดำมืดมนน่าพรั่นพรึงเลื่อนมองชาลวัชฌ์ ใช้จิตสังหารของมารผู้อยู่เหนือมารเตือนว่าหากทำให้เทพเจ้าเจ็บปวดอีก จ้าวนรกก็จะต้องทรมานแสนสาหัสยิ่งกว่า

            จ้าวนรกหัวเราะหึ เนตรสีเพลิงเลวร้ายมองหยามน้ำหน้า

            เมธาต้องรีบเอ่ยแทรกพาทุกฝ่ายกลับมาสนใจพิธีกรรม

            การส่งเด็กไปต่างมิติง่ายดายต่อจ้าวสวรรค์ ทว่าการพากลับมาในสภาพที่ตนอ่อนแรงย่อมเป็นไปได้ยากกว่าสิบเท่า หัวหน้าสำนักทิพย์วิทยาจึงลงมานรกด้วย คอยให้ยืมพลัง ร่วมกับพลังของเมธาแล้วก็พอเปิดมหาเวทได้สมบูรณ์

            เทพผนึกห้าองค์เริ่มบริกรรมคาถาสร้างอาณาเขตกักขังซ้อนทับ เพื่อยับยั้งความเสียหายของนรกที่อาจมาจากเด็กผู้หวนคืน

            ก้อนหินทุกก้อนล้วนสั่นสะเทือน เพลิงนรกลุกพรึบดั่งตื่นตระหนก

            ชาลวัชฌ์กัดฟันกรอดแน่น ต้องก้าวลงจากบัลลังก์โครงกระดูก กระทืบบาทาลั่นสกัดกั้นไม่ให้นรกแตกตื่น

            “เด็กนั่นเป็นลูกจอมมารย่อมมีเชื้อสายของจ้าวนรกแฝง คิดว่านรกจะต้านได้อีกรึ มันไม่ได้มีแค่เลือดเทพมาร” ชาลวัชฌ์จับสัมผัสได้ทั้งที่เพิ่งเปิดทางเชื่อมของสองมิติ โดยทั่วไปหากพลังขั้วหนึ่งในกายเจือจางมาก ย่อมถูกพลังขั้วหลักทำให้สูญสลาย เด็กตนนี้กลับดึงเอาพลานุภาพของทุกขั้วพลังออกมาได้หมด

            เทพทุกองค์ตระหนก แต่ไม่อาจหยุดมือเพราะแรงหมุนเหวี่ยงของพลังเวทตรงใจกลางกำลังรุนแรงขึ้น ก่อเกิดลมพายุพัดกระแทกโดยรอบ แสงจ้าสาดซัด ทรงอำนาจยิ่งกว่าแรงพายุแรก ยามนี้ปราภพต้องฝืนเค้นพลังช่วยควบคุม

            แสงขาวพร่าลดฮวบลง ทารกน้อยหลับปุ๋ยอย่างสงบกลางอากาศ ไม่หวั่นต่อเพศภัยเลวร้ายที่สาดซัดรายล้อม ผิวขาวเหลืองผ่องใส ประหนึ่งมีรัศมีเทพเจ้าฉาบทั่วกายา จะผิดแผกก็เพียงเส้นผมอ่อนสีดำ

            “ท่านต้องรีบใช้เลือดของเขา!” ไอศูรย์ร้องบอกปราภพกับแข่งเสียงหายนะที่กึกก้อง สองมือยังกางตรึงมหาเวท ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

            “เจ้าไม่อยากสัมผัสเขาหรือ” ปราภพถามขณะตรงเข้าใจกลางเวท

            หยดเหงื่อชุ่มกายจ้าวสวรรค์มากเกินนับ สถานการณ์ตึงเครียดเกินกว่าจะมัวคิดเรื่องอื่น จากจุดนี้ได้เห็นลูกน้อยเขาก็ดีใจจนไม่โลภ ถ่วงเวลานานเกินควรก็รังแต่จะฆ่าเทพองค์อื่นและจ้าวนรกไปด้วย

            “รีบเถิด วันนี้รักษาท่านก่อน วันหน้าค่อยอยู่ด้วยกัน อย่างที่ท่านบอกต้องรอให้เขารู้ความ ต้องรอให้เขาเข้าใจพลังของตนเองมากกว่านี้” ไอศูรย์ไม่ได้เศร้าใจ ตรงกันข้ามกลับสงบเยือกเย็นเด็ดเดี่ยว

            ความสงบแผ่ซ่านให้เทพองค์อื่นรู้สึกใจเย็นตาม คุมสติมั่นคง

            ปราภพรู้ว่าปวงเทพฝืนได้อีกไม่นานก็ก้มลงจูบหน้าผากใสของลูกน้อย กดปลายเข็มสะอาดลงบนผิวอ่อนบาง

            จังหวะนั้นทั้งเทพเจ้าทั้งจ้าวนรกเคร่งเครียด ไม่อาจขยับจากจุดยืนเดิม เตรียมรับแรงปะทะที่อาจมาจากการตื่น ความเจ็บปวดจากปลายเข็มอาจทำให้เด็กร้องไห้ตื่น พลังทั้งมวลก็จะยิ่งคลุ้มคลั่ง

            กลิ่นสุราจอมมารโชยคลุ้งจากเลือดเพียงหยดเดียวที่หยดลงถ้วย

            เด็กเริ่มรู้สึกตัว คิ้วอ่อนมุ่นเข้าหากันก่อนที่เปลือกตาจะขยับเปิด นัยน์ตาสีดำเข้มเป็นประกายใสมองหน้าปราภพ ยามนี้ปราภพคิดว่าตนคงดูน่ากลัว คงจะทำให้ลูกน้อยเสียขวัญแล้ว นัยน์ตาสีดำคู่ใสตรงหน้ากลับกะพริบอย่างไร้เดียงสายิ่งนัก ยื่นมือมาจับแก้มของปราภพแล้วก็ยิ้มอารมณ์ดี มีเสียงหัวเราะเล็กๆ น่ารักคล้ายกับดีใจ

            ไม่กลัว... แต่ดีใจกับการพบพาน...

            รอยยิ้มของเทพเจ้าตัวน้อยนั้นประทับอยู่ในใจผู้มอง

            “พลังแปรปรวนอีกระลอก ปราภพรีบถอยออกมาเร็ว!” หัวหน้าสำนักตะโกนเตือน อดทนต้านทานจนพื้นที่เหยียบทรุดตามเป็นรอยเท้า

            ปราภพถอยออกมา ส่งถ้วยเลือดให้ฟานแล้วพุ่งรับตัวของไอศูรย์ที่เริ่มยืนเซ หัวหน้าสำนักกับเมธารีบพยักหน้าให้กัน ส่งเด็กน้อยกลับมิติธรรมดาแล้วปิดทางเชื่อมต่อโดยเร็ว

            คลื่นพลังปั่นป่วนสงบลงโดยกระแทกผู้ร่วมพิธีหนึ่งระลอก ทุกอย่างก็พลันสงบเงียบ เทพส่วนหนึ่งทรุดกายนั่งหายใจหอบอ่อนล้า แขนขาชาสิ้นแล้ว

            “กลิ่นเลือดของเขาพิเศษนัก กลิ่นสุราของท่าน” ไอศูรย์ก็หายใจหอบแต่ยังยิ้มหัวพูดเย้ากับปราภพ “ถ้าข้าแตะตัวเขาอาจลงแดงตายกระมัง”

            ปราภพเผยยิ้มนุ่ม เกลี่ยผมสีทองชุ่มเหงื่อที่ปรกใบหน้าเทพเจ้าออกแล้วก้มลงจูบหน้าผาก ทำเหมือนอย่างที่เพิ่งจูบลูกน้อยมา

            “ผิวเขานุ่มไหม” ไอศูรย์ถามอีกข้อ

            “นุ่มจนข้ากลัวว่าจะทำเขาช้ำเชียว เขายิ้มเก่งเหมือนเจ้าอีกด้วย” ปราภพบอก จูบลงที่มุมปากกำลังยิ้มของไอศูรย์อีกหนึ่งรอย นุ่มนวลเสียยิ่งกว่าถ้อยคำที่ใช้ปลอบโยน

            เทพไท้เห็นเข้าพากันเขินอายแทน ไม่รู้จะวางสายตาไว้ที่ใด หันไปหันมาก็เห็นจ้าวนรกบันดาลโทสะ

            จ้าวนรกไม่ได้แยแสความรักใคร่ ขณะนี้ยืนเพ่งบัลลังก์กระดูกเก่าแก่อย่างหงุดหงิด แค่ยกปลายเท้าเขี่ยไปหนึ่งที บัลลังก์ที่ร้าวเพราะหายนะร้ายพลันทลายลงเป็นเศษซาก โทสะของนรกแผ่ฮือแทบผลาญทุกชีวิตพินาศ

            เมธาถอนหายใจแรง จำใจต้องออกหน้ารับชดใช้ ขอเพียงจ้าวนรกบัญชามาว่าต้องการบัลลังก์เช่นไรทดแทน สวรรค์น้อมจัดสรรมาให้

            กว่าจะต่อรองกับจอมเลวร้ายจบสิ้นก็หนักหนาทีเดียว

 

            เลือดกลิ่นสุราหนึ่งหยด ถูกผสมน้ำบริสุทธิ์อาบแสงจันทร์สามคืน ก็กลายมาเป็นยาแก้พิษสังหารชั้นเลิศ ดื่มหนึ่งถ้วยอาการทุกข์ทรมานของปราภพพลันหายเป็นปลิดทิ้ง ผิวกายกลับเป็นปกติ พลังมารกลับมาท่วมท้นทรงอำนาจ

            “ท่านยังไม่คิดย้ายออกไปจากที่นี่หรือ”

            เสร็จจากงานไอศูรย์ก็มาที่เรือนไม้กลางป่า เขาเห็นปราภพยืนจิบสุราของกำนัลจากเทพลมเหมันต์มองต้นบ๊วยอยู่ ใบหน้าดุดันคมเข้มไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา ภายนอกล้วนดูน่าพรั่นพรึง แต่สายลมกลับอบอุ่น

            “หัวหน้าสำนักขอร้องให้ข้าอยู่ที่นี่” ปราภพตอบ

            หืม? หัวหน้าสำนักหรือถึงกับขอร้องมาร

            “มารจะอยู่ในเขตมนุษย์ได้อย่างไร” ไอศูรย์ไต่ถาม

            “ข้าเลิกเป็นจอมมารแล้ว ข่าวที่ข้ามีสายเลือดจ้าวนรกตนก่อนแพร่ไปทั่ว มารไม่อาจก้มหัวให้สายเลือดอื่นใดได้จริงๆ มิหนำซ้ำข้ายังหลงรักเทพเจ้า ดังนั้นผู้ที่จะปกครองหมู่มารก็ควรเป็นมารโดยสมบูรณ์และรักกับมารด้วยกัน”

            เรื่องเหล่านั้นไอศูรย์เข้าใจ ที่เขาสงสัยคือการที่มารมาอยู่ในเขตมนุษย์ต่างหาก มีทาสรับใช้ทั้งสี่คอยเข้าออกรับใช้ ทีแรกว่าอยู่แค่ชั่วคราวมิใช่หรือ ยามนี้ลงหลักปักฐานเสียแล้ว มิน่าถึงกล้าปลูกต้นบ๊วยลงดิน

            “ถึงท่านไม่ใช่จอมมารแต่ก็ยังเป็นมาร ไม่แปลกหรือที่อยู่ใกล้สำนัก” หากยังไม่ตอบตรงประเด็นก็จำเป็นต้องไต่ถามต่อ

            ปราภพวางถ้วยสุราลง นัยน์ตาสีดำสนิทเลื่อนมามองผู้ถาม

            “หัวหน้าสำนักขอให้ข้าเป็นอาจารย์แลกกับการได้อยู่ที่นี่”

            อ...อาจารย์!

            สวรรค์บอกเถิดว่าเทพเจ้าฟังผิดไป!

            “อาจารย์วิชาใด สอนทำสุรา?” นัยน์ตาสีทองคล้ายจะแอบมีประกายวูบหนึ่ง ครึ้มใจยามคิดว่าอาจได้ชิมสุรามารอีก

            “ทำจ้าวสวรรค์ผิดหวังแล้ว” ปราภพเผยยิ้มอีกครั้ง ยกมือไล้ปลายนิ้วตามสันจมูกของอีกฝ่ายอย่างพึงพอใจ “สอนงานปั้นแทนอริยะที่ลาออกไปบำเพ็ญเพียรต่างหาก เจ้าคิดถึงแต่สุราหรือ”

            “งาน...ปั้น...?” ไอศูรย์พยายามนึกภาพตามอย่างหนัก

            นึกไม่ออกจริงๆ ที่มารผู้ยิ่งใหญ่ดันมาสอนงานปั้น!

            “บ่มสุราไม่ได้ข้าทำสิ่งนี้ให้เจ้าแทน” ปราภพก้าวถอยหลังไปหยิบขวดสุราขาวเคลือบเงามายื่นให้ บนขวดมีลวดลายของดอกบ๊วยเช่นเคย แต่มีสิ่งที่พิเศษกว่านั้น อักษรชอบ...ที่เคยอยู่ก้นขวดกลับมาอยู่ข้างดอกบ๊วย ไม่ว่าฝีมือการปั้นหรือวาดก็ล้วนไร้ที่ติ

            สมแล้วที่หัวหน้าสำนักจะชื่นชม

            “ให้ขวดสุราที่ไม่มีสุรา น่าน้อยใจนัก” ไอศูรย์แกล้งว่าขณะรับมา

            “พอแล้ว ข้าอยากอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเจ้า...ในช่วงเวลาที่เจ้ามีสติดีเช่นนี้ จะได้ไม่โทษว่าข้าฉวยโอกาสอีก”

            ไอศูรย์ชะงัก

            ...เช่นนี้

            หมายถึงตอนนี้?

            ช่วงเวลาโพล้เพล้ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง เงียบกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจของเทพเจ้าเอง ไอศูรย์ก้มมองขวดสุราในมือ ลูบลายดอกบ๊วยที่ผลิบานสวยงาม ไม่รู้ว่าควรตอบด้วยคำใด

            การที่ปราภพยอมทำงานให้สำนักทิพย์วิทยา ไอศูรย์รู้ว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะอยากอยู่ใกล้เขามากขึ้น ได้หยิบยืมกระจกร่วมโลหิตยามคิดถึงลูกง่ายขึ้น สุดท้ายเมื่อพาลูกกลับมาโลกนี้ลูกก็ต้องมาเรียนที่สำนัก เพราะต้องอยู่ในสายตาของอาจารย์เทพ ถือว่าปราภพจะได้อยู่ร่วมสำนักและใกล้ลูกโดยปริยาย

            บุรุษมารผู้นี้คิดที่จะอยู่ด้วยกันกับเขาและลูกจริงๆ

            “ปีหน้าชมจันทร์กับข้าที่นี่ได้หรือไม่” เสียงของปราภพเอ่ยถามอีก

            นัยน์ตาสีทองงดงามกวาดมองรอบด้านคราหนึ่ง

            “ที่นี่หรือ... ไม่มีสระเพ็ญ ไม่มีทิวทัศน์งดงามเหมือนปราสาททมิฬ”

            “ทิวทัศน์ไม่สำคัญ อย่างไรข้าก็มองเพียงเจ้า” แม้ยามพูดก็ยังคอยเฝ้ามองไอศูรย์อยู่เช่นเดิม “ถึงไม่มีสุราจอมมาร ข้ายังมีสุราดี มีต้นบ๊วย มีเจ้าเคียงกาย แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”

            หว่านล้อมเก่งไม่เคยเปลี่ยน...

            ใครกันจะทนใจแข็งหรือปฏิเสธหัวใจตนเองได้

            “ตกลง ข้าจะอยู่ชมจันทร์...กับท่านทุกปี ต่อไปทุกๆ ปี” ไอศูรย์เอนกายเข้าสู่อ้อมกอดของอีกฝ่าย “ขอสัญญาต่อขวดสุราและต้นบ๊วย หากเมื่อใดท่านหมดรักข้า ท่านจงตัดต้นบ๊วยให้ข้ารู้ และเมื่อใดข้าหมดรักท่าน คงเป็นวันที่...”

            ปราภพรีบก้มลงมาจูบปากไอศูรย์แน่น รุกจูบดุดันจนไอศูรย์ต้องถอยหลังพิงต้นบ๊วย รสสุราของกำนัลที่ติดลิ้นอยู่ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับรสอารมณ์ที่แผดร้อนวาบขึ้นมายิ่งกว่า

            “มารจะคอยล่อลวงเทพเจ้าทุกวัน จะไม่ยอมให้เจ้าหมดรักข้า” ปราภพยิ้มอีกครา การป้องกันตัวของไอศูรย์ไม่เหลืออีกแล้ว ละลายลงเพียงเพราะรอยยิ้มและคำรักที่กระซิบข้างหู

            รักมากมายนัก...

            ไม่มีสุราให้แพ้ทาง

            สุดท้ายเทพเจ้าก็ยังแพ้ทางเจ้าของสุราอยู่ดี


จบ



ต.ใต้ต้นตาล : เอาล่ะ จบจริงๆ แล้วค่ะ อย่างที่เคยบอกว่าเรื่องของลูกเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก เลยไม่สามารถมาอยู่กันพร้อมหน้าได้ ดังนั้นเรื่องเทพเจ้ากับสุราจอมมารจึงจบเพียงเท่านี้ค่ะ (มีกำลังเขียนบทพิเศษไว้ใส่ในเล่ม ในเว็บไม่มีอะไรลงต่อ ของรุ่นลูกยังไม่แน่ใจว่าจะลงต่อตรงนี้ หรือว่าเปิดเรื่องใหม่หรือยังไงค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 330 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

526 ความคิดเห็น

  1. #521 meeniie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 04:11

    สนุกมาก คือดี

    #521
    0
  2. #511 AmyOh (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 16:30

    ละมุน ดีต่อใจอ่ะ
    #511
    0
  3. #507 Ruruka Buta (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:54
    ละมุน และอบอวลไปด้วยความรัก ดีงามมากค่ะ
    #507
    0
  4. #493 หญิง' C (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 14:35
    ละมุนจัง
    #493
    0
  5. #491 May_conan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 20:05
    ดีงามอ่า
    #491
    0
  6. #490 นอนนอน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 22:25
    งือๆๆๆน่ารักๆๆๆ

    มากเลยค่าาาา
    #490
    0
  7. #485 Thitima Udchachon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 00:41
    ใครลังเลว่าจะอ่านดีมั้ย? อ่านเถอะค่ะ ไม่ดราม่าแต่อบอุ่นละมุนมาก อ่านเถอะ
    #485
    0
  8. #483 สล็อตเป็นตะคริว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 15:46
    ละมุนมากเลย แงงงง ชอบบบๆๆ เป็นกำลังใจให้เรื่องต่อไปนะคะ
    #483
    0
  9. #469 B2umy-Armty (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:28
    ชอบมากค่ะ ชอบมากๆ ขอบคุณนะคะ ㅠㅠ
    #469
    0
  10. #468 Paladin112 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:54
    ชอบมากกก
    #468
    0
  11. #464 xiaoly (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 10:12

    เพิ่งเจอและอ่านรวดเดียวมาจนจบ ชอบทุกตัวละครเลยค่ะ อยากเห็นฟานน้อยมีคู่ด้วย นี่แอบปั้นให้ฟานคู่กัยจ้าวนรก ตอนฉากที่อุ้มพาดบ่ามันได้ซีนมาก ฟานน้อยผู้ไม่หวั่นใดๆยกเว้นความปลอดภัยของตูดตัวเอง แต่อีกความคิดนึงก็อยากให้น้องหนูลูกของจ้าวสววรค์กับจอมมารคู่กับจ้าวนรกด้วย น้องนี่ลูกของจ้าวสวรรค์โดยแท้เลยบวกความเจ้าแผนการที่ได้มาจากพ่อหน่อยๆรับรองว่าเอาจ้าวนรกอยู่หมัดเลย


    ว่าด้วยเรื่องของพ่อแม่ของเด็ก ประทับใจความหล่อ ความนิ่ง ความแยบยลของจ้าวปราภพมากค่ะ ไม่บุ่มบ่ามแต่ทำตามใจและมีแผนสุดๆ จะเกี้ยวนาง(ย)ทีขอเล่นใหญ่ชนะใจทุกองค์ตน แถมรักเดียวใจเดียวไม่โลเลอีก จะไม่ให้เจ้าสวรรค์ของเราหวั่นไหวได้ยังไง เจ้าสวรรค์ก็คือดีสุดๆ สมฐานะและยารมีถึงจะตามไม่ทันสามีแต่ในเวลาปุบปับก็จัดลำดับความคิดได้ดีมากๆ เป็นคู่สร้างคู่สมกันโดยแท้

    #464
    0
  12. #459 NamKudos (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:33

    จอมมารคือที่สุดจริงๆ

    #459
    0
  13. #458 omisto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 01:42
    โอ้ยยย มีความละมุน ผูกเรื่องดีมากเลยค่ะ เพิ่งมาเจอเลยอ่านรวดเดียวจบเลย ขำเวลาจ้าวสวรรค์บ่นอะไรในใจด้วย เป็นคาแรกเตอร์ที่เหมือนจะเครียด แต่แอบรีแลกซ์ตลอดเลย 5555 จอมมารก็ดีเหลือเกิน ตั้งแต่ต้นไม่มีวอกแวกเลย เป้าหมายมีสิ่งเดียวจริงๆ มั่นคงแถมเจ้าเล่ห์มาก

    ส่วนจ้าวนรกนี่เรารู้สึกว่านางน่ารักนะ แต่ทำตัวอันธพาลเหมือนวัยต่อต้านเอามากๆ แอบสงสารเรื่องบัลลังก์กระดูกนาง 5555 แล้วตำแหน่งกับบทก็ไม่ธรรมดา แต่เป็นตัวประกอบมาให้มารปั่นหัว ให้เทพระอาซะนี่ ไม่ได้โชว์อะไรเลย อุตส่าห์ลุ้นให้มีบทดีๆ เพิ่ม 5555
    #458
    0
  14. #447 จ้อด (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 18:27
    โอ๊ยยยย ดีมาก ฮือออ ไรท์เขียนดีมากค่ะ ดีมากจริงๆ คือชอบอะ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้นะคะ ชอบบบ
    #447
    1
    • #447-1 จินต์ ลี.(จากตอนที่ 13)
      25 พฤษภาคม 2561 / 20:27
      ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของตาลเช่นกันค่ะ
      #447-1
  15. #444 __tha__ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 22:56
    สนุกมากกกกก
    #444
    0
  16. #437 เจมี่@ฟรุ้งฟริ้ง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 12:33
    อ่านเพลินมาก ขอบอกรวดเดียวจบ5555 สนุกมากค่ะอิอิ
    #437
    1
    • #437-1 จินต์ ลี.(จากตอนที่ 13)
      6 เมษายน 2561 / 15:41
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^ ^
      #437-1
  17. #436 ruk21us (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 22:17
    อ่านรวดเดียวจบและกด pre order เรียบร้อย สนุกมากค่ะ ชอบชื่อตัวละคร พล็อต และนิสัยน่ารักๆของทุกตัวละครเลย รออ่านตอนพิเศษในรวมเล่มต่อค่ะ ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกๆให้อ่านนะคะ
    #436
    1
    • #436-1 จินต์ ลี.(จากตอนที่ 13)
      25 มีนาคม 2561 / 15:40
      ขอบพระคุณอย่างยิ่งเจ้าค่ะ ถ้าได้เล่มไปแล้วตาลขอให้สนุกกับบทพิเศษและเล่มเล็กที่แถมนะคะ > < เฮ เฮ
      #436-1
  18. #428 I'm anonymity for you (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:23
    สนุกมากเลยยยยย
    ขอบคุณที่เขียนนิยายดีๆให้อ่านนะคะ ^^
    #428
    1
  19. #418 macaroon-cookie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:22
    รอภาคลูกค่ะ สนุกมากเลย อ่านรวดเดียวจบรอบที่2แล้ว ภาษาสละสลวยมาก เปรียบเปรยก็งามอ่านลื่นมากๆ ให้ฟีลละมุนๆน่าเขินอาย น่ารักจริงๆเทพมารคู่นี้
    #418
    1
    • #418-1 จินต์ ลี.(จากตอนที่ 13)
      16 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:57
      ขอบคุณมากๆๆ เลยค่ะ
      #418-1
  20. #415 ฺBedroom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:03
    อยากให้จ้าวนรกมีคู่จังเลยค่ะ มีความน่าเอ็นดู?
    เด็กคนนั้น น่ารักจริงๆ จิ้นคู่กับจ้าวนรกได้ไหมคะ//คุก ลอยมาเเต่ไกลทีเดียว
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ภาษาสวยมาก จอมมารกับจ้าวสวรรค์ก็น่ารักมากเช่นกัน อยากอ่านบทหวานๆของคู่นี้อีกจัง อยากเห็นตอนจอมมาร เอ๊ย ตอนนี้ต้องเป็นท่านปราภพ(คิดภาพตอนเป็นครูสอนนักเรียนไม่ออกเลยจริงๆ)เเต่งไอศรูย์เป็นภรรยาเอกเสียที
    ตอนนี้อดสงสัยไม่ได้ว่าตรีชฎาจะเป็นยังไงต่อ
    #415
    1
    • #415-1 จินต์ ลี.(จากตอนที่ 13)
      18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:25
      เรื่องจ้าวนรกมีให้อ่านเล็กๆ น้อยๆ ต่อในเล่มพิเศษของแถมรอบพรีออเดอร์ค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายของตาลมากๆ เลยนะคะ
      #415-1
  21. #409 Slowdrive (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:56
    ชาลวัชฌ์จะมีคู่มั้ย มีความร้ายและน่าเอ็นดูมาก

    มีเสน่ห์แบบบอกไม่ถูก เป็นตัวละครที่มีเอกลักษ์ดี

    ไม่อยากให้เหงา เพื่อนคนเดียวที่มีก็มีสามีไปแล้ว
    #409
    0
  22. #407 สึยะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:57
    ชอบมากค่ะ
    #407
    0
  23. #395 pongsanza (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 22:42
    ชอบบบมากกกก รักเธอ ไม่ทำให้ผิดหวัง ชอบตั้งแต่เรื่อง ปิตุครรภ์แล้ว แต่งเนื้อเรื่องได้แบบน่าติดตาม สนุก มีที่มาที่ไป อ่านแล้วคือดียยยยยยยย เลิฟยูวววมากกกก กรี้ดดดดด รออ่านเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #395
    0
  24. #391 ningthanaporn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 22:44
    สนุกมากอะ
    #391
    0
  25. #387 biewl2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:09
    ชอบอ่ะ คือดีงาม สุดยอดเลยค่ะ ไม่เคยอ่านนิยายที่มีรสของภาษาที่ดีขนาดนี้เลย คนแต่งเก่งมากๆค่ะ
    #387
    0