ผิดหรือไงถ้าจะรักคุณแม่จอมมารน่ะ

ตอนที่ 6 : ลงสนาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

บทที่ 6 ลงสนาม


“คาบแรกก็ให้ลงสนามจริงเลยเหรอ”

จอมมารพูดผ่านหน้าจอแสดงผลของฟิโอน่าที่ตอนนี้มานั่งหลบมุมเพื่อคุยกับแม่ของเธอก่อนที่จะไปลงสนามตามที่ผู้ดูแลบอก

“ใช่ค่ะท่านแม่…หนูกังวลจังเลย”

“กังวลว่าจะเพลอฆ่าเพื่อนใช่หรือปล่าว”

“งืม…เบื่อจังพวกรู้ทัน”

“เธออยู่กับฉันมากี่ปีทำไมแค่นี้ฉันจะดูไม่ออกยัยแสบ”

“คราวหลังจะทำให้เดาไม่ออกให้ดู”

“ยังไงก็คงไม่พ้นลูกไม้เด็กๆ นั้นแหละน่า”

จอมมารพูดดักลูกสาวของตนก่อนที่เธอจะมองร่างกายของลูกสาวที่ตอนนี้อยู่ในชุดซ้อมรบสีดำสลับแดง ซึ่งมันคือนาโนสูทที่ค่อนค่างจะโชว์สัดส่วนของผู้ใส่ได้ชัดเจนมากจนจอมมารแอบหวงอยู่นิดๆ

“นี่ทางโรงเรียนไม่มีชุดที่มันไม่โชว์มากกว่านี้เหรอ”

“ฮั่นแน่~หวงเหรอค่ะ”

“ก…ก็หวงสิเธอเป็นลูกสาวของฉันนะแถมที่นั้นก็ยังมีพวกผู้ชายเต็มไปหมด!”

“แต่หนูไม่ซีเรียสนะอยากมองก็มองไปไม่ทำให้หนูสึกหรอสะหน่อยนิ”

“ประมาทเกินไปแล้ว ฟิโอน่า”

จอมมารตอบกลับลูกสาวโดยไม่ลืมใช้สายตาดุๆ ของเธอจ้องมาที่คนเป็นลูกด้วยความโกธรปนหวงสะส่วนใหญ่ ดังนั้นฟิโอน่าจึงเลิกคิดจะแกล้งอีกฝ่าย

“หนูยังเหลือชุดเกราะอีกค่ะแถมมันก็ปกปิดส่วนสำคัญด้วย”

“อะ!”

“หนูแค่อยากเห็นท่านแม่หวงหนูก็เท่านั้นเอง”

“ย…ย…ยัยลูกบ้า! งั้นรีบไปใส่เกราะเลยนะแล้วก็ถ้าฝึกเสร็จแล้วก็กลับบ้านทันทีด้วยเข้าใจไหม!”

จอมมารตะโกนว่าลูกสาวด้วยใบหน้าที่แดงจัดก่อนจะปิดการสื่อสารไปเพราะไม่อยากปล่อยไก่ไปมากกว่านี้ ส่วนคนเป็นลูกอย่างฟิโอน่านะเหรอแถบจะกลั้นหัวเราะชอบใจกับภาพเมื่อครู่แทบไม่ไหว

และหลังจากเตรียมพร้อมหมดแล้ว ฟิโอน่า ก็เดินมายังประตูหมายเลข 6 ทันทีและที่นั้นก็มีทัง เอลลี่ และก็พวก คานะ รออยู่ก่อนแล้ว

“ดีจังที่พวกเธอมาก่อนเวลา…เอาหละไปกันเลยเนอะ”

“ครับ/ค่ะ”

สิ้นเสียงตอบของทุกคนประตูเหล็กขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออกในทันทีและพื้นที่ที่อยู่ตรงหน้าก็คือทุ่งหญ้าสีเขียวที่กว้างสุดลูกหูลูกตาแต่พอเดินไปเรื่อยก็มักจะมีซากของ อาวุธและพวกชุดเการะของ ‘สหพันธรัฐแห่งแสง’ ที่ตอนนี้ถูกเหล่าต้นไม้ใบหญ้าปกคลุมและบางส่วนก็บุบสลายไปตามกาลเวลา

“คุณเอลลี่ครับพวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอครับ?”

นักเรียนชายคนนึงถามเอลลี่ด้วยความสงสัยแต่เอลลี่กับไม่ยอมตอบอะไรกลับมาจนกระทั้ง เธอพาทุกคนมาถึงลานกว้างที่ห่างจากประตูหลายไมล์

“เอาหละที่นี่คงพอไหวหละนะ”

“อะไรเหรอครับ”

“เปล่าจ๊ะ…เอาหละทุกคนเดียวช่วยเรียกอาวุธประจำตัวออกมากันเลยนะ”

“ครับ/ค่ะ”

ทุกคนทำตามที่เอลลี่สั่งทันโดยแต่ละคนก็มีอาวุธประจำตัวที่แตกต่างกันออกไปตามความชอบและความถนัดของแต่ละคน

“ดีมากทีนี้มาหยิบสิ่งนี้ไปคนละชิ้นนะ”

เอลลี่ วางกล่องเหล็กที่บรรจุลูกบอลสีฟ้าขนาดเท่ากับลูกเทนนิสเอาไว้และทุกคนก็เดินมาหยิบมันไปคนละชิ้นตามคำสั่งของเอลลี่

“อาจารย์เอลลี่นี่คือ?”

ฟิโอน่า หันไปถามเอลลี่ด้วยความสงสัยแต่เอลลี่ที่ถูกเรียกว่าอาจารย์ครั้งแรกนั้นก็รู้สึกเขิกลับสรรพนามที่ ฟิโอน่า พูดแต่เธอก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะเก็บอาการไว้ได้ดี

“อะแฮ่ม! …นั้นคือเซฟบอลรุ่นล่าสุดนะ”

“เซฟบอล?”

“ใช่จ๊ะ…เซฟบอลแล้วก็ฉันจะไม่ขอทดลองให้ดูนะว่าใช้ยังไงแต่ขอให้ทุกคนเก็บมันไว้ใกล้ตัวเพราะหลังจากนนี้ฉันจะให้ทุกคนสู้กับ มอนสเตอร์ระดับ C”

พอทุกคนได้ยินคำว่า ‘มอนเตอร์ระดับ C’ ก็ตกอยู่ในอาการหวาดกลัวกันทันทีเพราะระดับความอันตรายของมอนสเตอร์ที่มีอยู่มากมายในอาณาจักรนี้มันมีตั้งแต่ ระดับ F- A และยังมีระดับพิเศษที่เรียกว่าระดับ S อีกด้วย

“ค…คุณเอลลี่ล้อเล่นใช่ไหมครับ”

“นั้นสิพวกเราไม่ใช่ ฮันเตอร์ นะครับจู่ๆ จะให้มาสู้กับระดับ C เลยมันก็”

“พูดอะไรกันนะพวกเธอคือนักเรียนของห้อง S ที่มีโอกาสสูงที่สุดที่จะได้เป็น ‘ผู้พิทักษ์แห่งสายลม’ เชียวนะกะอีแค่มอนสเตอร์ระดับแค่นี้พวกเธอต้องจัดการได้สบายๆ ตลอดการเรียนที่นี่ถ้าไม่งั้นก็รีบคืนเข็มกลัดมาได้เลย”

“อะไรกัน!”

“โหดร้าย!”

“หึหึ…นี่หละความเป็นจริง”

เพล้ง!

เอลลี่พูดพร้อมกับปาขวดอะไรบางอย่างขึ้นฟ้าก่อนจะทำลายมันเพื่อให้ก๊าสที่อยู่ในนั้นกระจายไปทั่วท้องฟ้าแถวนี้

“ฟุตฟิตๆ …อาจารย์ค่ะน้ำหอมเมื่อกี้ใช่ แองกี้เมล หรือปล่าวค่ะ”

“โห้~รู้จักด้วยสินะคุณฟิโอน่า”

“ค่ะพอดีคนที่บ้านชอบใช้มุขนี้ประจำ”

“งั้นคงรู้สินะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ก็…โหดไหมค่ะ”

“โหดสุดๆ เลยหละ”

ฟิโอน่ากับเอลลี่คุยกันราวกับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า และเพราะความที่พูดเหมือนรู้กันแค่สองคนก็ทำเอาหายๆ คนที่เหลือหงุดหงิดและสงสัยกับคำพูดนั้น

“เออ…อะไรโหด-”

กึก กึก กึก

ยังไม่ทันที่นักเรียนจะถามเสร็จจู่ๆ เขากับทุกคนก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าท้าวทันทีและเพราะทุกคนในห้องนี้เป็นเด็กที่มีไหวพริบดีแต่ละคนเลยรีบจับอาวุธของตัวเองให้มั่น ส่วนเอลลี่พอเห็นแบบนั้นก็เดินมาตบไหล่ของ ฟิโอน่า เบาๆ พร้อมรอยยิ้มก่อนจะบอกอะไรบางอย่าง

“งั้นครูจะรออยู่ข้างบนนะฝากเพื่อนด้วย”

“ไม่รับปากนะค่ะ”

“ใจร้ายจังเลยนะ…แต่ช่างเถอะยังไงก็ช่วยๆ ดูหน่อยได้ไหม”

“ได้ค่ะ”

“ดีมากจ๊ะ”

เอลลี่ยิ้มกับคำตอบของฟิโอน่าก่อนที่เธอจะเอามือตบที่บริเวณเอวสองครั้ง เพื่อสั่งให้ระบบต้านแรงโน้มถ่วงทำงานเพื่อให้ร่างกายของเธอลอยขึ้นไปบนฟ้า

“เมื่อกี้คุณเอลลี่พูดอะไรหรือเปล่าค่ะ คุณฟิโอน่า”

“เปล่านิ”

ฟิโอน่าตอบคานะก่อนจะหันหน้าไปมองกลุ่มควันที่ลอยอยู่ไม่ไกลจากพวกเธอนักและเจ้าของกลุ่มควันนั้นก็คือ มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายวัวกระทิงที่มีผิวหนังบางส่วนเหมือนชุดเกราะ

“เทมเมส มิโนเทารอส!”

“ว้าวถ้าชนะได้นี่ก็ดีเลยสิ”

“นั้นสินะเนื้อของมันนะอร่อยมากๆ ด้วย”

“มู้!!!”

ตุบ!!!

“อ๊ากกก”

นักเรียนบางคนพูดแต่ยังไม่ทันไรพวกเขาก็โดนเจ้าวัวกระทิงขนาดเท่ากับรถบันทุกหินชนเข้าจนกระเด็นไปคนละทิศคนละทางโชคดีที่ทุกคนแอบร่ายเวทย์ป้องกันไว้ตอนขาออกมาเลยไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่

“อย่าประมาดสิ”

ฟิโอน่าพูดเตือนคนอื่นแต่ช่วงที่เธอหันไปเตือนคนอื่นโกลโกรสก็พุ่งผ่านเธอไปสู้กับเจ้าวัวกระทิงทันที

“หย้ากกกกกกกก!”

ตึง!!!

“มู้!”

ตุบ!!

แต่ผลสุดท้ายก็คือโดนสวนกลับมาจนชายหนุ่มกลิ้งไปชนกับก้อนหินก็เท่านั้นเอง

“ไม่ทันขาดคำ”

“มู้!!”

“อะคราวนี้ตาฉันเหรอ?”

ปัง ปัง

ฟิโอน่าบ่นและมันเวลาเดียวกับที่เจ้าวัวกระทิงยักษ์หันมาเตรียมโจมตีเธอแต่เธอกับให้ดาบปืนของเธอยิงไปที่หัวของมันสองนัดเพื่อให้มันก้มหัวลงก่อนจะยิงไปที่ข้อเท้าขวาทันที และผลก็คือด้วยสภาพที่บริเวณนี้มีเนินอยู่มากทำให้เจ้าวัวร่างยักษ์เสียสมดุลจนกลิ้งลงเนินไปก่อนที่จะถึงตัวเธอ

“มู้!!!”

“หืม?”

ฟิ้ว!!

เพล้ง!!

“อึก!!!”

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวเจ้าวัวร่างยักษ์ก็ยิงลำแรงออกมาจากเขาของมันตรงมาที่ ฟิโอน่า โชคดีที่เธอตั้งรับไว้ได้ทัน

“ตอนนี้หละ!”

“โอ้!!”

โกลโกรัสตะโกนบอกคนอื่นเพราะเป็นโอกาสดีที่จะโจมตีแต่ ฟิโอน่าไม่คิดแบบนั้นเพราะมอนสเตอร์ที่ใช้เวทย์ได้มักจะ

“เดียว!”

“มู้!!”

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ไม่ทันที่ฟิโอน่าจะเตือนทุกคนเพราะเจ้าวัวกระทิงยักษ์ได้เปลี่ยนลำแสงที่เน้นมาที่เธอคนเดียวกับเปลี่ยนไปเป็นกระสุนแสงจำนวนมหาสารคล้ายกับกระสุนปืนกลแบบกระจาย

“อ๊ากก!”

“อึก!”

“โอ้ย!”

และแน่นอนว่าพวกนักเรียนต่างก็โดนกระสุนพวกนั้นแต่ละคนร่วงลงกับพื้นและมีสองคนที่ร่วงไปอยู่ตรงหน้าของเจ้าวัวกระทิง

“มู้!”

“เฮือกก”

พอเจ้าวัวกระทิงยักษ์เห็นว่ามีคนตกมาอยู่ตรงหน้ามันก็คิดจะใช้สองเท้าของมันกระทืบทั้งสองที่ตอนนี้บาดเจ็บหนักจนร่ายเวทย์ป้องกันไม่ทันแน่ๆ

“มู้!”

“อ๊ากกก!”

เคล้งๆ

แต่ก่อนที่เท้าของมันพร้อมกับน้ำหนักตัวที่สามารถบดขยี้พวกเขาให้กลายเป็นน้ำมะเขือเทศได้สบายๆ จะถึงตัวจู่ๆ ก็มีบอลสีฟ้าขนาดพอดีตัวพวกเขาปรากฎขึ้นมาคุ้มกันได้ทันเวลาก่อนที่ลูกบอลนั้นจะค่อยๆ ลอยขึ้นแล้วพาพวกเขาออกจากที่นั้นทันที

“บอลนั้น”

“อืม…คงเป็นบอลที่อาจารย์เอลลี่ให้มานั้นหละ”

ฟิโอน่าพูดพร้อมกับจ้องมองบอลสีฟ้าสองลูกที่ตอนนี้ลอยหายไปจากสายตาพวกเธอแล้ว

‘น่าจะไปหาอาจารย์หละมั้ง’

พอคิดได้แบบนั้นเธอจึงหันกลับมาสนใจการต่อสู้อีกครั้ง ส่วนเจ้าวัวกระทิงหลังจากที่มันไม่สามารถจัดการบดขยี้พวกเมื่อกี้ไม่ได้มันก็รีบหันมาโจมตีคนอื่นทันที

“มู้!”

“อย่ามาเมินกันนะเว้ย!”

โกลโกรัสตะโกนพร้อมกับซัดกำปั้นเหล็กของตัวเองใส่หัวของเจ้าวัวกระทิงแต่เจากับโดนมันควิดจนลอยขึ้นฟ้าก่อนจะตกลงมาที่พื้นบริเวณที่พวก คานะ อยู่

“มู่~”

“อัค! ……หนอย”

“มู้!”

“มันจะโจมตีอีกรอบแล้วทุกคนตั้งรับสะ!”

ฟิโอน่าตะโกนบอกทุกคนพร้อมที่เธอหยิบโล่แสงแบบพกพาออกมาจากกระเป๋าเช่นเดียวกับทุกคนที่รีบหยิบมันออกมาเช่นกัน

ฟิ้ว!!

ลำแสงสีฟ้าแดงพุ่งออกมาจากปลายเขาของวัวกระทิงตรงเข้าปะทะกับโล่ของพวก ฟิโอน่า ในทันทีแต่เพราะโล่ที่พวกเด็กๆ ใช้เป็นประเภทจำกัดพลังทำให้พอต้านพลังของเจ้าวัวกระทิงได้ไม่นานนัก

“อึก!”

“คุณฟิโอน่าโล่นี่ต้านไว้-อ๊าก!”

นักเรียนคนนึงพยามพูดกับฟิโอน่าแต่พลังโล่ของเขากับหมดลงก่อนที่จะพูดจบทำให้เขากระเด็นออกไปตามแรงประทะ แต่โชคดีที่เขามีลูกบอลที่เอลลี่ให้ไว้และมันก็ทำงานได้ทันเวลาพอดี

“ช…ช่วยด้วย อ๊ากกก!”

เสียงของนักเรียนห้องเดียวกับฟิโอน่าร้องออกมาก่อนจะปลิวตามตามคนก่อนหน้าไปอีกคน แต่ในช่วงเวลานั้นโกลโกรัสกับสังเกตเห็นว่าพลังของบอลสีฟ้านั้นสามารถต้านพลังของเจ้าวัวกระทิงได้สบายๆ พอดีกับที่ลำแสงนั้นหมดลง

“มู่!”

“แยก!”

ฟิโอน่าสั่งก่อนจะทิ้งโล่แสงแบบพกพาที่ตอนนี้พังไปแล้วโดยเธอเป็นคนยิ่งกระสุนใส่เจ้าวัวกระทิงเพื่อล่อให้มันห่างจากเพื่อน

“คุณฟิโอน่า!”

“เดียวยัยตระกูล เบลซ์! แกมานี่ก่อนสิ”

“แต่ท่านโกลโกรัสถ้าปล่อยไว้แบบนี้เดียวคุณฟิโอน่าจะ”

“เป็นแค่ผู้ติดตามคิดหือกับผู้ติดปีกนกอย่างชั้นเหรอ!”

“แต่ว่า”

“หึ…ถ้าแกห่วงมันนักก็ฟังสิ่งที่ชั้นจะพูดสะชั้นมีวิธีช่วยมันอยู่”

“จริงเหรอค่ะ!”

“เออ…แต่แกต้องทำอะไรให้ชั้นอย่างนึง”

..

..

“มู่!!”

ปัง ปัง ปัง

ร่างอันใหญ่โตของเจ้าวัวกระทิงพยามที่จะวิ่งไล่ ฟิโอน่า อย่างสุดกำลังแต่เธอก็คอยยิงกระสุนเวทย์เพื่อหลบการโจมตีของมันเรื่อยๆ

“มู่!!”

ปัง ปัง แกร็กๆ ฟี่!!

“แย่หละสิ-อัค!”

เพราะการที่ต้องยิงกระสุนอย่างต่องเนื่องเป็นเวลาถึง 10 นาทีก็ทำให้รังเพลิงของดาบปืนเกิดความร้อนจนระบบป้องกันเปิดทำงานอัตโนมัติก่อนจะปล่อยสายหล่อเย็นออกมา แต่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ฟิโอน่าโดนเจ้าวัวกระทิงควิดจนลอยขึ้นฟ้า

“อึกหนอย…เหล่าคมมีดผู้ตัดผ่านอากาศจงกลืนกินเลือดของศัตรูเรา”

[วิชาลม : คมมีดวายุ]

ฟิ้ว ฟิ้ว ฉึก

“มู้!!!!”

ฟิโอน่าร่ายเวทย์สายลมที่เธอถนัดใสเจ้าวัวกระทิงอย่างรวดเร็ว [วิชาลม : คมมีดวายุ] เป็นวิชาที่ทำให้อากาศเกิดความควบแน่นจนสามารถตัดหรือทำลายวัตถุได้แต่ดูเหมือนมันจะฉีกเนื้อหนาๆ ของเจ้าวัวกระทิงได้ลึกนัก

“หนังหนาจริง…ขออ้อนวอนเหล่ามิโกะแห่งแสงได้โปรดชำระล้างวิญญาณชั่วร้ายด้วยเกิด”

[วิชาโจมตี : บอลแสงแห่งการชำระ]

ส้นุดการร่ายบอลแสงจำนวน 12 ลูกก็พุ่งตรงเข้าโจมตีเจ้าวัวกระทิงอย่างรุนแรงจนสร้างความเสียงหายได้พอสมควร

“มู้!!”

“ได้ผลแฮะ”

“มู้!!!!”

ตึง!

แกร็กๆ ๆ ตูม!

“อึก!”

ระหว่างที่รอดูผลงานจู่ๆ เจ้าวัวกระทิงก็กระทืบเท้ากับพื้นจนเกิดเป็นรอยแยกที่มาพร้อมกับเปลวไฟจากฟื้นพุ่งตรงใส่ ฟิโอน่า ทันทีแต่ดีที่เธอไหวตัวทันแม้ชุดเการะบางส่วนจะถูกเปลวไฟที่มีความร้อนสูงหลอมจนละลาย

“ร้อนงะ!”

ฟิโอน่ารีบทิ้งเการะบางส่วนที่เริ่มถูกหลอมละลายทันทีก่อนจะหันมามองค้อนเจ้าวัวกระทิงยักษ์

“ไม่คิดเลยว่าจะมีเวทย์ติดตัวถึงสองชนิดแบบนี้นะเนี่ย”

“มู่~”

“อะหละดูท่าเมื่อกี้จะเป็นใหญ่หละสิถ้างั้นขออีกสักรอบนะ!”

ฟิ้ว

ควับ!

“มู่!!”

ฟิโอน่าพุ่งออกไปหาเจ้าวัวกระทิงก่อนจะใช้ดาบปืนของเธอตัดเขาของมันข้างนึงก่อนจะใช้แรงดันของระบบซ่อมแซมอัตโนมัติของดาบอัดใส่หน้าของเจ้าวัวกระทิง

“รีโหลด…กระสุนเวทย์ LV2!”

ฟิโอน่าตะโกนสั่งระบบตอบรับของดาบปืนทำให้มันทำการโหลดกระสุนเข้ารังเพลิงทีเดียวสองนัดก่อนที่จะบีบให้กลายเป็นกระสุนชนิดเดียวกัน และขึ้นที่หน้าจอแสดงผลว่า

[Level 2 completed]

“ยิงเลย!”

ซูมมม!!

ตูม!

ลำแสงเวทย์สองชนิดถูกปล่อยเข้าที่ลำตัวของเจ้าวัวกระทิงอย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดตามมาทีหังพร้อมกับกลุ่มควัน

“เรียบ-หึ้ย!”

ฟิ้ว!

ไม่ทันที่จะได้พักฟิโอน่าก็รีบใช้ดาบปืนป้องกันการโจมตีของลำแสงสีแดงฟ้าจากเจ้าวัวกระทิงที่ยังพอมีแรงเหลือจากการโจมตีของเธอ

“หนอยแสบนักนะ”

“มู้!!”

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

รอบนี้เจ้าวัวกระทิงปล่อยลำแสงออกมามหาสารในรูปแบบของปืนกลฟิโอน่าต้องกระโดดหลบกระสุนพวกนั้นไปเรื่อยๆ แต่ด้วยความเร็วของมันทำให้แทบลำบากและ

ตูม!

“อะ!?”

ดมีกระสุนลูกนึงทำลายพื้นที่ตรงหน้าเธอทำให้ฟิโอน่าต้องหยุดกะทันหันเปิดโอกาสให้กระสุนอีกจำนวนหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

‘แย่หละไม่ทันแน่’

ฟิโอน่าร้องในใจมือรีบยกดาบโล่ขึ้นมากันทังที่รู้ว่าไม่ทันแน่แต่ในวินาทีนั้นเอง

“คุณฟิโอน่า!”

“!”

ตูม ตูม

ร่างบางของเด็กสาวเผ่าแมวบางคนกระโดดเข้ามารับการโจมตีของกระสุนจำนวนหมาสารแทน ฟิโอน่า แน่นอนว่าถ้ารับตรงๆ ขนาดนั้นลูกบอลสีฟ้าต้องทำงานแต่มันกับไม่ทำงานจนร่างบางนั้นร่วงหล่นกับพื้นพร้อมกับเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกมา

“คานะ เบลซ์!”

“มู่!”

ฟิโอน่ารีบเข้าไปดูอาการของคานะทันทีก่อนที่จะมีเสียงตะโกนของใครบางคนดังขึ้น

“เสร็จชั้นหละ!!”

“มู่”

เจ้าวัวกระทิงหันไปมองผู้มาใหม่ก่อนจะปล่อยกระสุนในรูปแบบของปืนกลจนหนึ่งในสองคนนั้นต้านไม่ไหวและถูกบอลสีฟ้าพาออกไป

“หึ…วประโยชน์น่า!”

โกลโกรัสคว้างบอลสีฟ้าไปที่เจ้าวัวกระทิงจนมันค่อยๆ ขยายตัวออกพอที่จะบังกระสุนที่อยู่ในทิศทางของโกลโกรัส

“ไปตายซะ!”

“มู่!!!”

เขาชกไปที่หัวของเจ้าวัวกระทิงจนมันล้มลงกับพื้นอย่างง่ายดายก่อนที่เขาจะชกใส่มันอีกหลายต่อหลายหมัดจนมันแน่นิ่งไป

“แฮ็กๆ …นี่หละโทษที่แกเมินชั้นเจ้าบ้า”


—————————————————-—————————————————-


ตอนใหม่มาแล้วน้าาาาาาและจะกลับมาอีกทีตอนที่แฟนซับถึง 50 คนนะจร้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น