ผิดหรือไงถ้าจะรักคุณแม่จอมมารน่ะ

ตอนที่ 5 : คาบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

บทที่ 5 คาบแรก

หลังจากการสอบเข้าโรงเรียน M.A.S. ก็ผ่านมาได้ 1 อาทิตย์แล้วและวันนี้ก็เป็นวันที่จะประกาศผลน่าจะผ่านหรือไม่ผ่าน แต่สำหรับจอมมารที่เป็นคนอบรมสั่งสอน ฟิโอน่า มาตั้งแต่เด็กก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว

“ฟิโอน่ามานี่หน่อยสิ”

“ค่ะท่านแม่”

ฟิโอน่า ที่กำลังเล่นกับเจ้าบลูอยู่กลางสวนของปราสาทรีบวิ่งมาหาจอมามารที่กำลังนั่งดื่มในที่ร่มทันทีที่ถูกเรียกส่วนจอมมารก็เอากล่องบางอย่างให้เธอทันทีที่นั่ง

“อะไรคะ?”

“ของแสดงความยินดีไง...ยินดีด้วยที่สอบเข้าได้แถมยังได้อันดับหนึ่งอีกต่างหากเก่งมากลูกรัก”

ฟิโอน่ายิ้มเขินกับคำชมของจอมมารก่อนจะรับกล่องที่มีตราโรงเรียนจากมือของจอมมารและพอเปิดดูในนั้นมีชุดเครื่องแบบของทางโรงเรียนอุปกรณ์เวทย์และที่สำคัญที่สุดก็คือกล่องไม้เล็กที่ที่อยู่ตรงมุมซ้าย

“ท่านแม่ค่ะกล่องนี้คือ?”

“ลองเปิดดูสิ”

“ค่ะ”

ฟิโอน่าเอื้อมมือไปเปิดกล่องไม้และสิ่งที่ได้เห็นก็คือเข็มกลัดสีขาวสลับทองรูปปีกนกแถมตรงกลางยังมีอัญมณีสีส้มประดับเอาไว้อีกด้วย

“ท่านแม่คะนี่คือ”

“สัญลักษณ์ที่จะมอบให้กับ 4 อันดับคนที่ทำคะแนนได้สูงที่สุดตอนสอบเข้าไงหละ”

“สวยดีนะคะ”

ฟิโอน่าพูดพร้อมกับเอนตัวลงนอนตักของจอมมารซึ่งจอมมารก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังลูบหัวของเธอตามความเคยชินอีกด้วย

“การที่เธอได้เข็มกลัดนี่มาแล้วก็ต้องรักษาเอาไว้ดีๆ นะ อย่าให้ผลคะแนนและอันดับหลุดจากตอนที่สอบเข้ามาได้เด็ดขาด

“ทำไมเหรอคะ”

“เพราะเธอจะถูกจับจ้องมากที่สุดยังไงหละอาจจะโดนแกล้ง โดนใส่ร้าย เพราะทุกคนต้องการอยู่ในตำแหน่งของเธอเพราะจะได้สิทธิพิเศษต่างๆ จากทางโรงเรียนและบริษัทที่เป็นพันธมิตร”

“หนูนะไม่ได้สนใจของพวกนั้นสะหน่อยใครอยากได้ก็เอาไปสิ”

“ฮะฮ่าๆ ...ก็คิดไว้แล้วว่าเธอต้องตอบแบบนั้นแต่ฉันพูดไม่จบนะเข็มกลัดนั้นถ้าเธอสามารถรักษาเอาไว้ได้ตลอดปีการศึกษาหละก็จะได้เป็น ผู้พิทักษ์แห่งสายลม ทันทีที่เรียนจบหรือถ้ามีผลการเรียนดีอีกก็จะได้รับเลือกให้เข้าไปสอบสายลมแห่งนภาในบททดสอบสุดท้ายด้วยนะ”

“จริงเหรอคะ!”

“จริงสิเพราะงั้นพยามรักษามันไว้ให้ได้ตลอดหละ”

“ค่ะ! ท่านแม่”

..

..

ในเช้าวันถัดมาเหล่านักเรียนที่สอบผ่านต่างก็เดินมาที่โรงเรียน M.A.S กันอย่างเร็วที่สุดเพื่อจะได้ดูรายชื่อของตนว่าได้อยู่ห้องไหนแต่พวกเด็กใหม่กับโดนบรรดาพวกรุ่นพี่จากชมรมต่างๆ มาขัดขวางเอาไว้หมด (ทั้งที่ประธานนักเรียนได้จัดที่เอาไว้ให้แล้วแท้ๆ) ดังนั้นบริเวณหน้าทางเดินจึงเต็มไปด้วยพวกที่ดูรายชื่อของตัวเองแล้วกับพวกที่อยากจะเข้าไปดูชื่อของตน

“ขอโทษ…นะ…คร้า~ขอทา-โอ้ย!”

เสียงร้องของเด็กสาวเผ่าแมวร้องออกมาเพราะเธอพึ่งโดนใครสักคนพลักออกมาจากฝูงชนตรงหน้าจนเธอล้มก้นกระแทกพื้นทันที

“พลาดอีกแล้วคร้า~”

เด็กสาวเผ่าแมวร้องออกมาอย่างเซ็งๆ เธอมองไปที่ฝูงชนตรงหน้าอีกรอบพร้อมกับทำเสียง ‘เห้อ’ ออกมาเพราะแค่คิดว่าจะต้องเข้าไปเบียดพวกนั้นอีกคงกลับมาอีกรอบเดิมแน่ๆ

“จะทำไงดีเนี่ย”

“ขอโทษนะเธอที่นั่งอยู่ตรงนั้นนะลุกไหวไหม”

ระหว่างที่สาวเผ่าแมวกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็มีเสียงของใครบางคนเรียกเธอที่กำลังนั่งอยู่คนเดียวบนพื้นทำให้เธอหันไปมองยังที่มาของเสียงและสิ่งที่เธอเห็นคือ ร่าบางแต่สมส่วนของเด็กสาววัยเดียวกับเธอเส้นผมสีขาวอมเทาที่กำลังและในตาสีโกดเมนที่ส่องสว่างสดใสแม้จะเป็นยามเช้าแบบนี้ก็ตามและอีกอย่างคนตรงหน้ายังติดเข็มกลัดรูปปีกนกอีกด้วย ใช่เธอคือ ‘ฟิโอน่า’

“อ…เออ…รุก…ไหวค่ะ”

เด็กสาวเผ่าแมวตอบ ฟิโอน่า ด้วยอาการติดอ่างเล็กน้อยเพราะความสวยของอีกคนส่วนฟิโอน่าพอได้ยินแบบนั้นแล้วเธอก็เดินมายืนข้างๆ สาวเผ่าแมว

“งั้นก็อย่าพึ่งดีกว่านะคะไม่งั้นอาจจะปลิวได้”

“ค่ะ?”

“น้ำวนแห่งนภาจงปรากฏต่อหน้าเรา ส่งเสียงที่สะท้านไปทั่วทั้งฟ้าดิน”

[วิชาลม : กระสุนเฮอร์ริเคน]

สิ้นสุดการร่ายเวทย์ของฟิโอน่าก็เกิดพายุหมุนขนาดจิ๋วขึ้นที่มือของเธอทันทีก่อนที่เธอจะโยนมันไปที่ฝูงชนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

“ช่วยกระเด็นกันไปสัก 4-5 ไมล์หน่อยนะคะ”

พายุขนาดเล็กค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุขนาดเท่ากับตึก 7 ชั้นพัดเอาสิ่งที่อยู่ใกล้มันให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะกระเด็นหายไปพร้อมกับ

“อ๊ากกกอะไรเนี่ย!”

“อ๊ากกกก!”

“ย…หยุดไม่ได้แล้วอ๊ากกกกก!”

พร้อมกับเสียงร้องของบรรดารุ่นพี่และรุ่นน้องที่เมื่อกี้ออกันอยู่ที่หน้าโรงเรียนแต่กับโดนพายุของ ฟิโอน่า ส่งไปยังที่ไหนสักแห่งที่ไกลกว่าโรงเรียนแน่นอน

“เรียบร้อยสะที”

ฟิโอน่าพูดอย่างสบายใจก่อนจะเดินตรงไปที่บอร์ดประกาศทันทีปล่อยให้บรรดาคนที่เหลืออยู่มองเธออย่าง งงๆ ส่วนสาเหตุที่เธอทำแบบนี้เพราะเธอไม่อยากเดินเข้าไปเบียดพวกนั้นแล้วกระเด็นออกมาเหมือนกับพวกก่อนหน้านี้ทั้งหลาย

“สุดยอดสร้างเวทย์ขนาดใหญ่แบบนั้นได้ง่ายๆ เลย”

เด็กสาวเผ่าแมวพูดด้วยความประทับใจก่อนจะรีบรุกขึ้นแล้ววิ่งตามฟิโอน่าไป

อีกด้าน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฟิโอน่าทำนั้นอยู่ในสายตาของสองสาวที่กำลังยืนมองด้วยอารมณ์สนุกกับความแสบของเด็กน้อย

“วันแรกก็ก่อนเรื่องสะแล้ว แสบจริงๆ”

ผอ. แวมไพร์กล่าวพร้อมกับยื่นสมุดรายชื่อห้องพิเศษให้กับหญิงสาวอีกคนที่สวมเครื่องแบบของเสียงแห่งนภา เธอคือหญิงสาววัย 22 ปีที่มีหูและหางของแร็คคูณ

“นั้นคือเด็กๆ ที่ฉันต้องดูแลเหรอคะ ผอ.”

“ใช่ ยังไงก็ฝากด้วยนะ เสียงแห่งนภา เจ้าหน้าที่ เอลลี่ โคลด์”

“ค่ะ ผอ.”

เอลลี่ ตอบรับคำของผอ.ก่อนจะมองรูปของ ฟิโอน่า ที่อยู่ในรายชื่อของนักเรียนห้องเธอพร้อมรอยยิ้มที่แสดงถึงความสุข

“โตขึ้นเยอะเลยนะลูกสาวจอมมาร”

ใช่เธอคือเด็กสาวที่ถูกท่านจอมมารช่วยเอาไว้พร้อมกับเพื่อนๆ เมื่อ 12 ปีก่อนและหลังจากนั้นเธอก็ตั้งใจฝึกฝนจนเธอได้กลายมาเป็นหนึ่งกองกำลังส่วนตัวของท่านจอมมารที่เธอเคารพและในวันนี้เธอกำลังจะได้สอนลูกของจอมมารเพื่อเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยที่ท่านจอมมารช่วยเธอไว้

..

..

ฟิโอน่า เดินเข้ายังห้องเรียนของเธอซึ่งเป็นห้องเรียนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อนักเรียนพิเศษโดยเฉพาะแต่เธอก็ไม่ได้เดินมาคนเดียว

“บังเอิญจังเลยนะคะที่อยู่ห้องเดียวกัน”

“นั้นสินะ”

ฟิโอน่าตอบเด็กสาวเผ่าแมวที่ล้มก้นกระแทกอยู่ที่หน้าโรงเรียนเมื่อเช้าและพอหล่อนไปเช็ครายชื่อของตัวเองก็ปรากฏว่าอยู่ห้องเดียวกับฟิโอน่า ดังนั้นเธอเลยจำใจเดินมาพร้อมกับเด็กสาวเผ่าแมวแม้บางรอบเธอจะแอบเดินเร็วๆ เพื่อหนีแต่อีกฝ่ายดันเร็วกว่าทั้งที่ เตี้ย! กว่าเธอตั้ง 10 กว่าเซนแท้ๆ (ปล.ฟิโอน่าตอนนี้ สูง 167 ซน.และยังสูงได้อีก)

“อะจะว่าไปยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะคะ ฉัน คานะ เบลซ์ ค่ะ”

“ฟิโอน่า”

ฟิโอน่าตอบแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมกับ คานะ และภายในห้องเรียนตอนนี้ก็เต็มไปด้วยพวกนักเรียนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันตามภาษาเด็กๆ แต่พอ ฟิโอน่า สังเกตดีๆ ก็จะเห็นว่าในนั้นมีคนที่ติดเข็มกลัดแบบเธอ 3 คนจากทั้งหมด 6 คน

“โฮ่~นั้นมันคนของตระกูล เบลซ์ ไม่ใช่หรือไง”

เสียงของชายคนนึงที่กำลังยืนคุยกับคนอื่นๆ อยู่ทักขึ้นมาเมื่อเขาเห็น คานะ ส่วนเจ้าของชื่อพอเห็นคนที่เรียกก็ถึงกับมีอาการกลัวขึ้นมาทันที

“ท…ท่านโกลโกรัส”

“หืม…ทำไมไอตระกูลกระจอกๆ อย่างแกถึงได้กล้ามายืนในห้องนี้กันฮะ!”

โกลโกรัส ตะโกนถาม คานะ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดเพราะตัวเขาไม่ชอบให้พวกที่อยู่ต่ำกว่าตนมาอยู่ในสายตาสักเท่าไหร่

“ต…แต่ฉันมีชื่ออยู่เหมือนกัน…นะ…ค่ะ”

“ก็แล้วทำไมหละฮะ ไอพวกคนที่แพ้ในการต่อสู้กับตระกูลชั้นจนต้องเสียทุกอย่างนะยังมีหน้ามาเรียนในห้องนี้อีกเหรอฮะ!”

“ต…แต่ว่าฉัน”

“รีบๆ ไสหัวออกไปจากห้องสะ เกะกะสายตาของผู้ที่จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่อย่างชั้น!”

โกลโกรัสพูดพร้อมกับเรียกถุงมือเหล็กขนาดใหญ่ออกมาก่อนจะชกไปที่ คานะ แต่หมัดเหล็กของเขากับโดน ฟิโอน่า หยุดเอาไว้ด้วยมือปล่าว

“นี่ยังไม่ถึงเวลาที่จะให้อาวุธนะ จอมอวด”

“จ…จอมอวด?”

“จอมอวดเหรอ?”

“เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นพูดว่าจอมอวดหละ”

เกิดเสียงคุยกันในห้องเรียนทันทีที่ฟิโอน่าพูดจบส่วน โกลโกรัสก็พยามออกแรงเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมากขึ้นเรื่อยๆ แต่กับไม่สามารถทำให้มือของฟิโอน่าขยับได้เลยแม้แต่น้อย

“เห้ย! แกเมื่อกี้แกว่าชั้นสินะว่าจอมอวดนะ”

“ใช่”

“น่าหงุดหงิด…แกเองก็หายๆ ไปด้วยอีกคนเถอะ!”

โกลโกรัสตะโกนออกมาพร้อมกับเรียกถุงมือเหล็กออกมาอีกข้างก่อนจะชกไปที่ ฟิโอน่า อีกรอบแต่ฟิโอน่าก็เตรียมจะเรียกดาบปืนของเธอออกมาเพื่อป้องกันแต่ทั้งเธอและโกลโกรัส กับขยับไม่ได้ดื้อๆ เพราะพื้นที่พวกเธอยืนอยู่มีวงเวทย์บางอย่างแถมยังรู้ถึงแรงโน้มถ่วงที่มากขึ้นเรื่อยๆ จนขยับไม่ได้

“พอแค่นั้นหละ”

เสียงของ เอลลี่ ดังขึ้นพร้อมกับค่อยๆ เดินเข้ามายังห้องเรียนช้าๆ โดยที่ถือสมุดรายชื่อมาด้วย

“เอาหละคุณโกลโกรัส คุณฟิโอน่า ช่วยเก็บอาวุธด้วยค่ะ”

ตอนแรกโกลโกรัสไม่ยอมจะทำตามอีกฝ่ายแต่ก็ต้องเงียบเพราะแรงโน้มถ่วงกับอากาศรอบตัวเขารุนแรงขึ้นส่วน ฟิโอน่า ยอมทำตามทันทีที่ เอลลี่ สั่งเพราะเธอเดาว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นอาจารย์ของเธอก็ได้

“ฟู่~เอาหละสวัสดียามเช้าค่ะทุกคนฉันคือคนที่จะคอยดูแลพวกเธอตลอดระยะเวลา 4 ปีนี้ค่ะ เสียงแห่งนภา เจ้าหน้าที่ เอลลี่ โคลด์ ค่ะ”

“สวัสดีค่ะ/ครับ”

“ก่อนอื่นขอ อธิบายเกี่ยวกับกฎและสิทธิพิเศษของห้องนี้นะค่ะ”

“…”

“และก็อีกอย่างคนที่ไม่ได้ติดเข็มกลัดปีกนกมารวมตัวที่ฉันก่อนค่ะ”

พูดจบคนที่ไม่ได้มีเข็มกลัดติดหน้าอกแบบพวก ฟิโอน่า ก็ไปรวมตัวกันที่ เอลลี่ แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นมี คานะ ด้วยและสิ่งที่เอลลี่ให้พวก คานะ ก็คือเข็มกลัดรูปรังนกที่มีอัญมณีสีฟ้าประดับเอาไว้

“สิ่งที่พวกคุณได้รับคือสิ่งที่แสดงว่าพวกคุณจะต้องเป็น ‘ผู้ติดตามของคนที่ใส่ปีนก’ ตลอดการศึกษาและพวกคุณจะไม่มีสิทธิเถียงหรือคัดค้านอะไรที่ผู้ใส่ปีกนกสั่งได้ และแน่นอนว่าผู้ใส่เข็มกลัดปีกนกจะเป็นผู้เลือกพวกคุณคนใดคนหนึ่งเป็นผู้ติดตาม”

“คุณ เอลลี่ครับแล้วถ้าสมมุติเราอยากเปลี่ยนหรือยกเลิกผู้ติดตามหละครับ”

นักเรียนชายที่ใส่เข็มกลัดปีกนกแบบเดียวกับฟิโอน่าถามเอลลี่ซึ่งเธอก็พยักหน้าและตอบคำถามอีกฝ่ายทันที

“ในกรณีที่ต้องการ เปลี่ยน ถอดถอน ผู้ติดตามนั้นเป็นสิทธิ์สำหรับผู้ใส่เข็มกลัดปีกนกที่จะทำเมื่อไหร่ก็ได้ และอีกอย่างนะ ‘ถ้าหากผู้ใส่เข็มกลัดปีกนกต้องการยึดหรือแย่งชิงคนที่ต้องการให้มาเป็นผู้ติดตามของตนก็สามารถทำได้จากการต่อสู้ระหว่างตัวต่อตัว แต่ต้องกล่าวประกาศออกมาก่อนจะเริ่มการต่อสู้’ ด้วยนะ”

“อะไรกันแบบนี้พวกเราก็แทบไม่มีสิทธิอะไรเลยนิค่ะ”

เด็กสาวคนหนึ่งที่ใส่เข็มกลัดรูปรังนกร้องออกมาแต่เอลลี่กับยิ้มตอบกลับแทน

“ถูกต้องแล้ว…แต่ถ้าโชคดีเจอคนใส่เข็มกลัดปีกนกที่ดีๆ เธอก็อาจจะมีชีวิตที่ดีตามมาด้วยนะเพราะทุกคนที่ใส่เข็มกลัดปีกนกส่วนใหญ่จะเป็นลูกเจ้าของธุรกิจไม่ก็ว่าที่เจ้าของธุรกิจแน่นอนว่าพวกเธอจะได้รับสิทธิ์พิเศษทุกอย่างเหมือนคนใส่เข็มกลัดปีกนกจากทางโรงเรียนและบริษัทที่เป็นพันธมิตรของเราเพื่อต่อยอดความฝันของพวกเธอ”

“แบบนี้ค่อยดีหน่อย”

ฟิโอน่ายิ้มกับสิ่งที่เอลลี่อธิบายเพราะเมื่อคืนเธอได้อ่านกฎและวิธีการสอนของที่นี่แล้วการที่ทางโรงเรียนให้ทำแบบนี้เพราะมันจะเป็นการฝึกให้คนที่ใส่เข็มกลัดปีกนกต้องทำหน้าที่เป็นเหมือนบอสและมีพวกใส่เข็มกลัดรังนกเป็นลูกน้อง หรือจะบอกว่าเป็นการฝึกเพื่อให้กลายเป็นผู้บริหารของธุรกิจส่วนตัวของพวกเขา เพราะงั้นถ้าเลือกเจ้านายหรือลูกน้องไม่ดีก็มีสิทธิ์ไปไม่รอด

“ส่วนรายละเอียดเกี่ยวกับพวกสิทธิ์พิเศษของพวกคุณจะอยู่ในสมุดนักเรียนที่ให้ไปพร้อมกับกล่องเมื่อวาน”

“ทุกคนมีอะไรสงสัยไหมคะ”

เอลลี่ถามพวกนักเรียนหลังอธิบายจบซึ่งคำตอบก็คือ เงียบสนิท ดังนั้นเธอจึงยิ้มออกมากับภาพตรงหน้าก่อนจะ

“ถ้าไม่มีอะไรสงสัยหละก็อีก 5 นาทีขอให้ทุกคนเปลี่ยนเป็นชุดสำหรับฝึกซ้อมแล้วมาเจอฉันที่ประตูหมายเลข 6”

“ป…ประตูหมายเลข 6 เหรอครับนั้นนะมันเป็นประตูที่อยู่ใกล้เขตแดนที่สุดนิ!”

“ใช่ค่ะเพราะทุกคนจะต้องลงสนามจริงยังไงหละ”

“ลงสนามจริงไม่ใช่ว่าพวกเราต้องเรียนทฤษฎีก่อนเหรอคะ”

มีนักเรียนบางคนถามเอลลี่ ด้วยความตกใจเพราะพวกเขาคิดว่าวันแรกจะต้องได้เรียนแบบธรรมดาๆ ก่อนจะลงสนามสะอีก

“พูดอะไรนะค่ะ…ก็พวกคุณนะคือห้อง S ที่เป็นห้องพิเศษนะค่ะคนที่จะเข้ามาห้องนี้จะต้องมี เงิน ความรู้ ความสามารถ และ พลัง มิเช่นนั้นก็ไม่สามารถเข้าห้องนี้ได้หรอกค่ะแถมฉันว่าพวกคุณคงแน่นทฤษฎีอยู่แล้วดังนั้นตอนนี้คงต้องพัฒนาด้านร่างกายกับเย้นทดสอบจากของจริง…เอาหละช่วยอย่ามากันสายนักนะค่ะ”

เอลลี่พูดพร้อมกับเดินออกจากห้องไปในที่สุดปล่อยให้พวกนักเรียนมองหน้ากันอย่าง งงๆ เพราะคำสั่งสายฟ้าแลบของเจ้าตัว แต่ก็มีคนที่ยิ้มชอบใจอยู่คนหนึ่งนะ

“แบบนี้ก็สวยสิ”

“ท่านโกลโกรัส”

“เห้ย! แกไอ้ผมขาวในการซ้อมครั้งนี้หละชั้นจะบดขยี้แกให้เละเลยคอยดู ส่วนแกยัยคนตระกูล เบลซ์

แกต้องมาเป็นผู้ติดตามชั้นเดียวนี้”

“เอ๋!? ต…แต่ว่า”

คานะตกใจกับสิ่งที่โกลโกรัสพูดพร้อมกับพยามจะหันไปขอความช่วยเหลือจาก ฟิโอน่า แต่เธอกับ

“ไม่เข้าใจหรือไงฮะ!”

“ข…เข้าใจแล้วค่ะ”

ใช่ เธอกับไม่ยอมเข้ามาช่วยเลยสักนิด เพราะสำหรับ ฟิโอน่า เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ควรเข้าไปยุ่งให้ปวดหัวพร้อมกับเดินออกไปหาห้องแต่งตัวเพียงคนเดียวเพราะหลังจากที่โกลโกรัสเลือก (สั่ง) คานะแล้วคนอ่นๆ ก็เริ่มจับคู่กันทันทีและเป็นโกลโกรัสที่มีผู้ติดตามเยอะที่สุดเพราะมีถึงสองคน

“4 ปีกนก 4 รังนก ห้องเรียนที่มีนักเรียนแค่ 8 คนทำไมห้องนี้ถึงมีน้อยจังนะ…เห้อ~ช่างมันเถอะ”


——————————————————————————————

ขอโทษที่อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้ลงน้า~พอดีไรท์เซฟไฟล์ทับกันตอนที่ 5 ก็เลยหายจร้า! ต้องมานั่งนึกนั่งปั่นใหม่เลย อิอิ


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Build090 (@Build090) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 21:12

    สนุกมากเลยคะ สู้ๆๆนะ//ฟีโอน่าอัดโกลโกรัสให้ปลิวไปเลยยยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-06.png

    #3
    0