[NUZ] Doraemon [Nobita's Harem Stories] The King's Path ( NC )

ตอนที่ 6 : บทที่ 1 Safe area....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    4 พ.ย. 61


Fic Doraemon

บทที่ 1 Safe area....

ณ อวกาศที่แสนเงียบสงบไม่มีเช้าหรือกลางวันมีเพียงแต่ความมืดและดวงดาวเท่านั้น แต่ก็ยังพอมีแสงสว่างจากเหล่าดวงดาวอยู่บ้าง

อึก....อืม

เสียงครางของหญิงสาวเรือนผมสีเขียวผู้มีนามว่า เคลม ดังขึ้นพร้อมกับที่เธอกำลังพยามยันตัวเองขึ้นเพื่อที่จะตื่นนอน

หึหึ ...... ขี้เซาชะมัด

งืม~~งี่โมงแล้วค่ะ

เคลมถามพลางเอามือมาขยี้ตาของเธอตามภาษาคนพึ่งตื่นนอน ซึ่งคำถามของเคลมก็ทำให้โนบิตะคิดหนักเพราะดาวโคยะโคยะนั้นได้ล่มสลายไปแล้ว ดังนั้นจะใช้เวลาของดาวโคยะโคยะก็ไม่ได้เขาเลยเลือก

นับจากที่เรานอนก็ผ่านมา 8 ชั่วโมงแล้วครับ

ง้านน...เหรอค่ะ

ครับ

จุ๊ฟ

Nobita talk

ผมทนเห็นอาการขี้เซาของคนรักไม่ไหวเลยจุ๊ฟเข้าที่เปลือกตาของเธอ และเธอก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะค่อยๆเปิดเปลือกตามองผม

ตื่นเต็มที่แล้วรึยังครับ

ค่ะตาสว่างเลยค่ะ

ผมว่าตอนนี้เคลมต้อมเตรียมไปทำอาหารให้พวกเด็กๆแล้วนะครับ

นั้นสินะค่ะ งั้นขอตัวไปอาบน้ำก่อนะค่ะ

ผมหลีกทางให้เธอลุกออกจากเตียงง่ายๆและพอเธอยืนขึ้น ทำให้ผมได้เห็นร่างกายที่เรียกได้ว่าเซ็กซี่มากๆก็แหมตอนนี้เธอไม่ใส่อะไรเลยนิหน่าเห็นแล้วอยากจับกดอีกรอบแหะ

อะ ! ”

เคลม ! ”

ยังไม่ทันที่เคลมจะก้าวเดินจู่ๆเธอก็ล้มไปดื้อๆดีนะที่ผมพุ่งไปรับทัน แต่ตอนนี้อีกคนดูอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรงมากเลยแหะ

ไหวรึปล่าวเนี่ย

อืมไม่รู้สิค่ะ.....แต่รู้สึกไม่มีแรงเลย

แปลว่าเมื่อคืนเราจัดหนักเกินไปสินะแบบนี้ช่วยไม่ได้แฮะ ผมจัดแจงให้เคลมนั่งพักที่เตียงก่อนที่ผมจะเดินไปหาชุดมาใส่แล้วค่อยกลับมาห่มผ้าให้เธอพร้อมชุดสบายๆ

งั้นเดียวเคลมพักที่นี่ก่อนนะครับ

แต่ว่า

ไม่มีแต่ไม่งั้น ผมจะทำให้เคลมไม่มีแรกมากกว่านี้เอาไมจ๊ะน้องสาว

ฝันไปเถอะค่ะ แบร่ ! ”

คนตรงหน้าผมแลบลิ้นใส่ผมแบบน่ารักก่อนจะกับไปนอน พอดีกับที่ผมเดินออกไปนอกห้องเพื่อไปเตรียมอาหารให้พวกเด็กๆ ถึงแม้ว่าสกิลทำอาหารผมจะห่วยปะรมแต่โชคดีที่เคลมทำส่วนของวันนี้เพื่อไว้แล้วผมแค่ไปอุ่นให้มันร้อนเท่านั้นหละ

โย่! โรพอลงานไปถึงไหนแล้วเพื่อน

ถึงของจะเก่าแต่อย่างน้อยตอนนี้ชั้นก็ทำบูทเตอร์เสร็จแล้วหละ

แล้วระบบสื่อสารหละ

โน้นไง

เจ้าเพื่อนหัวเขียวผมชี้ไปทางเครื่องสื่อสารที่ผมคิดว่ารูปทรงมันเรียกว่าเครื่องสื่อสารได้รึวะ เอาเป็นคุณรองนึกภาพของจอคอมเก่าๆ 4-5 เครื่องมัดรวมกันแล้วยังมีพวกกล่องใส่ข้าวที่เอามาเก็บสายไฟเอาเป็นว่าขี้เกียจอธิบายหละโดยรวมมันไม่มีความเป็นเครื่องสื่อสารหละกันเนอะเห้อ

รู้นะว่าคิดอะไร แต่มันช่วยไม่ได้นิหว่า

ไม่ขอเถียง แล้วติดต่อใครได้บ้าง

ตอนนี้ยังวะ

งั้นชั้นขอรองอะไรหน่อย

ผมรองใส่รหัสไม่สิเรียกว่าพิกัดคงจะเหมาะกว่าหละนะ และดูเหมือนจากเส้นสัญญาณนิ่งๆที่ปรากฎบนจอก็จะกลายเป็นเคลื่อนที่มันขึ้นๆลงบ้าง

ได้แล้วโรพอลถ้าไปที่พิกัดนี้ไหวมะ

ไกลชะมัด! เห้อแต่ถึงบ่นไปก็ช่วยอะไรไม่ได้สินะงั้นจะรองเช็คเครื่องดูแล้วกัน

เหนื่อนหน่อยนะเพื่อน

ผมตบไหล่ของเพื่อนสนิทดังปาบก่อนจะเดินออกจากห้อง พอเดินมาได้สักพักผมก็มาถึงตู้สเบียงเพื่อที่จะมาเช็คยานรบของผมสักหน่อย

โคร่ม

และระหว่างที่ผมกำลังเช็คเครื่องจู่ๆผมก็ได้ยินเสียงดังจนผมต้องหันไปดูผมก็เจอกับกลุ่มเด็กๆกลุ่มนึงที่กำลังยืนงงเมื่อเจอผม แน่นอนว่าผมต้องดุพวกเขาเพราะกล่องเครื่องมือนั้นมีแต่ของอันตราย

ทำอะไรกัน นะ ! ”

นะ....หนีเหอะ!

พวกเด็กๆต่างวิ่งหนีผมโดยที่มีเด็กคนนึงชนเด็กสาวเรือนผมสีดำล้มลงกับพื้น จุดเด่นของเธอคือเธอหลับตาอยู่ตลอดเวลาแถมขาเธอยังบาดเจ็บจนต้องใช้ไม้ค้ำ

เห้! เดียวพวกนาย  

“ … ”

นี่หนูเป็นอะไรไหม

“ … ”

เห้อ ลุกไหวมะ

“ … ”

เด็กน้อยไม่ยอมตอบอะไรผมเลยแม้แต่ข้อเดียวผมเลยถือวิสาสะอุ้มเธอแล้วค่อยจัดแจงให้เธอนั่งบนกล่องรังที่ผมเอาไว้นั่งพัก ผมต้องตรวจเช็คว่าเธอได้รับ บาดแผลอะไรบ้างซึ่งโดยรวมนั้นก็ไม่มีอะไรนอกจากรอยช้ำเล็กน้อย

โครก~

เออ....ไม่ใช่ของผมนะเพราะผมพึ่งกินไปเมื่อกี้เองงั้นก็แปลว่า

หิวเหรอ

แน่นอนว่าเธอไม่ตอบผมแต่กลับพยามส่ายหน้าแทน อ้อลืมบอกว่าเธอหน้าแดงด้วยหละและ

โครก~~~

นั้นไงโกหกไม่เนียนเลยนะเด็กน้อย เห้อ แต่ไอนิสัยไม่ยอมพูดเนี่ยคงต้องแก้สักหน่อยหละมั้ง ว่าแล้วผมก็เดินไปหยิบข้าวเที่ยงผม อะไม่ต้องสงสัยว่าทำไมผมถึงยังมีอีกทั้งที่บอกไปแล้วว่าพึ่งทานไปที่จริงผมทานไปยังไม่ถึง 90%เลยเพราะภรรยาแสนสวยของผมทำไว้เยอะเกิน และแน่นอนว่ามันยังร้อนอยู่

หืม~หอมจริงๆเลย

“ … ”

เริ่มมีปฎิกิริยาแล้ว แหะไหนดูสินจะทำเป็นปากแข็งได้อีกนานแค่ไหนกันน้าว่าแล้วก็กินคำนึง ง่ำ

อืมหืม~ อาาาร้อย อร่อย! ”

อะ...อะ

หืม ? อยากกินเหรอ

ปล่าวสะหน่อย

อะมาแล้วประโยคแรกไหนดูสินจะทนได้อีกนานแค่ไหนนะ ว่าแล้วผมก็จงใจทานต่อไปโดยแสดงความอร่อยออกมาอย่างเวอร์ๆจนเกือบหมดจาน อ้อไม่ต้องห่วงนะจิงแล้วภรรยามาเค้าทำมาเยอะแต่แยกหม้อซึ่งไออีก ครึ่งหม้อนะผมซ่อนไว้

หว้าหมดแล้วสิ แต่แค่นี้ก็มีพลังทำงานต่อแล้ว! ”

ผมวางจานไว้ค่างๆตัวแน่นอนว่ามันยังเหลืออยู่นิดหน่อยเพราะผมจงใจ และพอผมแกล้งหันหลังเด็กคนนั้นก็แอบย่องมาที่จานข้าวผมแล้วก็

หึ

อะ

ติดกับแล้วเด็กคนนั้นค้างอยู่ท่ากำลังจะเอาช้อนเข้าปากพอดีกับที่ผมหันไปพอดี

โหะโห้ ที่แท้ก็หิวนี่เองเนอะ

ปะ ปะ ปะ ปล่าวสะหน่อย กะ กะ กะ ก็พี่ชายกินไม่หมดนิมันน่าเสียดาย

จร้าๆ

มะ ไม่เชื่อหนูเหรอ ! ”

เชื่อดีไหมน้า

พี่ทำหน้าเหมือนไม่เชื่ออะ

ฮะฮ่าๆ

อย่าขำนะ ! ”

จร้าๆไม่ขำแล้ว เอ้าถ้าหิวก็กินสิ

ผมเดินไปหยิบหม้อที่ซ่อนเอาไว้พร้อมกับตักใสจานแล้วยื่นให้เด็กคนนั้นก่อนจะลูบหัวเธอเล่น โดยไม่ลืม

แปะ

เจ็บอะ !

ดีดหน้าผากเธอเล่นทีนึง

โทษทีๆ แต่พี่ไม่ค่อยชอบคนโกหกสะเท่าไหร่นะคราวหน้าถ้าหิวก็บอกว่าหิวสิเข้าใจไหม

งืม

ยัยเด็กน้อยแปะปากเงยมองผมอย่างงอนๆแถมมีคราบน้ำตาด้วยนะและสิ่งที่ผมต้องทึ่งก็คือ เธอลืมตาด้วยและมันเป็นดวงตาสีแดงที่สวยมาก

อะ อย่ามองนะ

อ้าวทำไมละ

สีตาหนูมันน่าเกลียด

หน้าเกลียดเหรอ

อืม  ทุกคนบอกว่าดวงตาหนูเหมือน R.E.B.D. ”

REBD มันเป็นชื่อย่อของ Red Eye Black Dragon 




สิ่งมีชีวิตอวกาศที่มีรูปลักษณ์เหมือนมังกรโดยที่ร่างกายของเป็นสีดำดวงตาสีแดงราวกับเลือดมีนิสัยดุร้ายและอาหารที่มันชอบที่สุดก็คือ เนื้อ 2 ปีก่อนมันเคยมาที่ดาวโคยะโคยะ แน่นอนว่าการมาของมันในครั้งนั้นทำให้เมืองของดาวโคยะโคยะกว่า 7 เมืองจากทั้งหมด 10 เมืองล้มสลายผู้คนตายกว่า 300 ล้าน และคนที่ฆ่าเจ้ามังกรตัวนั้นในศึกครั้งนั้นก็คือ หัวหน้าของผม

เหรอ....แต่พี่ว่ามันสวยดีออกนะ

คิดแบบนั้นเหรอค่ะ

อ่า....เหมือนสีของดวงจันทร์โคยโคยะมากกว่าสีของดวงตาปีศาจอีกเพราะงั้น-

ปึก!

ผมยังไม่ทันพูดอะไรต่อเด็กคนนั้นก็พุ่งเข้ามากอดผมแน่นผมก็เลยลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้

ขอบคุณค่ะ....เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนพูดแบบนั้น ฮึก ฮึก

เด็กก็ยังเป็นเด็กวันยังค่ำหละนะดูสิร้องจนตาจะบวมแล้วนั้นอ้อจริงสิยังไม่ได้ถามเรื่องสำคัญที่สุดเลยนินะ

จะว่าไปเรายังไม่รู้ชื่อกันเลยนินะ พี่ชื่อ โนบิตะ โนบิ โนบิตะ

ฮึก....หนู...หนูชื่อ....เอริกะ ค่ะ โคทายะ โคยะ เอริกะ

ชาวดาวโคยะโคยะส่วนน้อยเท่านั้นที่จะใช้เชื่อกลางว่าโคยะที่ย่อมาจากชื่อดาวและส่วนใหญ่คนที่มีชื่อกลางนี้มักจะเป็นเหล่าตระกูลผู้นำของดาวแน่นอนว่า เคลม กับ โรพอลก็มีชื่อกลางนี้เหมือนกันเพราะพ่อของโรพอลกับเคลมเป็นคนที่ค้นพบดาวและยังเป็นประธานของกรมรักษาความปลอดภัยของดาวก่อนที่ท่านจะเสีย

ยินดีที่รูกจักนะ เอริกะจัง เอาหละหยุดร้องไห้ได้แล้วนะเด็กน้อย อีกอย่างปล่อยให้ท้องว่างนานๆก็ไม่ดีด้วยเนอะ เดียวมันจะดังอีก

อะ ! อย่าล้อหนูสิพี่โนบิบ้าๆ




แน่นอนว่าผมแกล้งเธอเล็กน้อยระหว่าซ่อมยานไปพรางๆโดยที่เอริกะเธอนั่งกินจนอิ่มแล้วก็มาช่วยเป็นลูกมือผมด้วยในบางครั้ง

...

..

..

จากที่ตรวจสอบระบบทั้งหมด รวมถึงการซ่อมแซมยานของเราชั้นว่าตอนนี้ยานเราสามารถไปที่พิกัดของโนบิตะได้หละนะ

เหนื่อยหน่อยนะค่ะพี่

เหนื่อยหน่อยนะโรพอล

อะไรกันแค่นี้เองเทียบกับเมื่อ 2 ปีก่อนไม่ได้หรอก

นั้นสินะ

อดีตก็เป็นเพียงบทเรียนของเราค่ะ เพราะงั้นอย่าไปคิดถึงมันมากดีกว่านะค่ะ

นั้นสินะแล้วเราพร้อมออกตัวเมื่อไหร่

ได้ทุกเวลาหนะ

งั้นอีก 5 นาทีให้เตรียมตัวเลยยิ่งเราไปถึงที่พิกัดนั้นเร็วเท่าไหร่พวกเด็กๆก็มีโอกาสได้เจอครอบครัวเร็วขึ้นเท่านั้น

เห็นด้วยเลย งั้นอีก 5 นาทีนะ

อ่า

หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเองแน่นอนว่าผมกับเคลมนั้นรับหน้าที่มาดูพวกเด็กๆ

จะว่าไปเมื่อวานโนบิคุงไปแกล้งน้องเขาทำไมเหรอค่ะ

ซวยหละตรู

เห็นด้วยเหรอครับ

ค่ะตั้งแต่เริ่มเลย

จู่ๆบรรยากาศรอบตัวเคลมก็มีออล่าสีดำๆลอยออกมาโกธรแน่ๆ หึแล้วคิดเหรอว่าเจ้าหน้าที่พิเศษของตำรวจอวกาศโนบิบิตะผู้นี้เหรอจะกลัวเมียตัวเองไม่มีวัน

ขอโทษครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยครับ ไว้ชีวิตของผมด้วยครับ

ครับถ้าคุณอยากมีชีวิตต่อก็จำไว้ว่าอย่าได้ทำให้เมียโกรธไม่งั้นอายุขัยคุณจะลดลงอย่างรวดเร็วแน่นอนครับ

ดีนะที่รู้ตัวคราวหน้าถ้าทำเด็กผู้หญิงร้องไห้อีกฉันจะลงโทษคุณจริงแล้วนะค่ะ

ครับไม่มีครั้งหน้าแน่นอนครับ

ดีค่ะงั้นเราไปหาพวกเด็กๆกันดีกว่านะค่ะ

ครับ

หลังจากที่พวกเราพาพวกเด็กๆเข้าไปในเขตปลอดภัยแล้ว โรพอลก็ทำการเดินเครื่องยานเพื่อไปที่พิกัดที่ผมตั้งไว้และหอหลุดออกมาจากการวาปเราก็ได้เห็นดวงดาวที่เต็มไปด้วยสีเขียวและพอพวกเรานำยานลงจอดเราก็ได้เห็นสภาพของสิ่งมีชีวิตที่ผสานเข้ากับเครื่องจักรมากมาย ใช่นี่ก็คือดาวสำลองของพวกเรา

ดวงดาวเทียมโคยะโคยะ 2

ไม่คิดเลยนะว่านายจะมีพิกัดของโคยะโคยะ 2

พี่โมริน่าให้ไว้เมื่อปีที่แล้วนะ

พี่...โมร่าเหรอ เห้อ งั้นชั้นของตัวไปเช็คยานก่อนนะ

อ้าวไม่ไปเจอพี่โมริน่ากับพวกเราเหรอค่ะพี่

แผลใจยังไม่หายขอบายดีกว่า

พอเฮียผมพูดจบเฮียแกก็เดินหนีไปดื้อๆเลยส่วนพวกเราก็ลงไปที่พื้นดาวแน่นอนว่าเราอนุญาติให้พวกเด็กๆออกมาเล่นข้างนอกได้แต่ห้าไปไกลจากยานเกิน 20 เมตรและจู่ๆก็มีคนขี่ไฮเบอร์บอร์ดพุ่งลงมาหาพวกเรา แน่นอนว่าผมกับเคลมจำหน้าของคนที่ขี่มาได้ เรือนผมสีแดงชมพูกับในตามรกตนั้น

นึกว่ายานของใครที่ไหนมาลงจอดดาวฉัน ที่แท้ก็พวกนายนี่เอง

ไม่ได้เจอกันปีกว่าแล้วนะค่ะ

นั้นสินะดูพี่แข็งแรงดีนะครับ

ก็นะ แล้วก็ไม่ได้พบกันนานาเลยนะ โนบิตะ เคลม

ดีใจที่ได้พบครับ พี่โมริน่า



          



B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #6 666nooker666 (@666nooker666) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 17:14

    เด็ดครับ

    #6
    2
    • #6-1 Akatsuki Shiro (@whitedragonDW) (จากตอนที่ 6)
      5 พฤศจิกายน 2561 / 19:42
      อะไรเด็ดระบุด้วยเดียวคิดไปไกล 555
      #6-1
    • #6-2 666nooker666 (@666nooker666) (จากตอนที่ 6)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 20:01
      ช่วงแรกครับ เสีงครางของเครม
      #6-2