[NUZ] Doraemon [Nobita's Harem Stories] The King's Path ( NC )

ตอนที่ 5 : บทที่ 1 Provisions...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 พ.ย. 61



          

Fic Doraemon

บทที่ 1 Provisions...

 

แกร็ก แกร็ก แกร็ก

เสียงการรัวแป้นคีย์บอร์ด ดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อนพร้อมกับข้อมูลจำนวนหมาสารที่กำลังแสดงอยู่บนหน้าจอของชายหนุ่มเรือนผมสีเขียวที่ตอนนี้ไม่เป็นทรงเพราะการอดหลับอดนอนมากว่า 2 วัน

ทดสอบการค้นหา…. ล้มเหลว 

แกร็ก แกร็ก แกร็ก

ทดสอบการค้นหา…. ล้มเหลว 

เห้อ....ขอหละอย่าแกล้งกันเลยนะ

ทดสอบการค้นหา…........... ค้นพบ

ได้สะที ! เห้อ~~จะตายอยู่แล้วนะเนี่ย

โรพอลบ่นออกมาด้วยความเหนื่อยล้าขั้นสูงสุดพอดีกับประตูอัตโนมัติที่เปิดออกพร้อมกับร่างของสองคู่รักที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอาหาร

โรพอพวกเราเอา-แหวะกลิ่นอะไรเนี่ย ! ”

เหม็นสุดเลยนะค่ะเนี่ย

ช่วยไม่ได้นิน่าก็ชั้นต้องอยู่เช็คเครื่องยนต์แล้วก็เจ้าเครื่องค้นหานี่นิน่า

อย่างน้อยก็ช่วยแวบไปอาบน้ำหน่อยได้ไหมค่ะ ให้ตายสิคนแบบนี้ไม่สมควรได้รับอาหารเลยจริงๆ

อ้าาาาาาาาา ไม่ๆขอร้องหละน้องสาวผู้หน้ารักได้โปรดอย่าทำร้ายพี่เลยเถอะน้า

ฮะฮ่าๆ เอาน่าทั้งสองคนแล้วเป็นไงบ้างโรพอลเครื่องค้นหานะ

อ่า....

โรพอลขานรับพร้อมกับพาทั้งสองคนไปดูที่กำลังแสดงอยู่บนแผนที่ดวงดาวซึ่งตอนนี้กำลังแสดงจุดที่อยู่ยานของพวกเขากับจุดสีแดงอีกจุดที่ค่อนค่างไกลจากที่นี่พอสมควร

เพราะความเสียหายของระบบเลยหาเจอแค่ที่เดียว อย่างที่เห็นนี่หละ

สถานีอวกาศเหรอ

เป็นสถานีของตำรวจอวกาศเก่านะชั้นว่าที่นี่จะพอมีของที่พอซ่อมยานของเราได้หละนะ แต่....

พลังของยานจะไปถึงที่นั้นรึปล่าวสินะ

บางอาจจะไม่เจออะไรก็ได้นะค่ะเนี่ย

งั้นคงต้องส่งใครเพื่อไปตรวจสอบดูสินะ

แล้วใครจะไปหละ

นั้นสินะ

....

...

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฉันไปเอง

เสียงของเคลมดังขึ้นมาท่ากลางความเงียบโนบิตะกับโรพอลต่างก็มองไปที่เคลมอย่างสงสัย จริงอยู่ว่าโนบิตะเคยสอนเคลมขับยานอยู่บ้าง ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติพวกเขาคงอนุญาติให้เธอไปหรอกแต่

หมับ !

คิดอะไรของเธอ รู้ไหมว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเป็นยังไงนะ ! ”

โนบิตะเดินไปจับไหล่เล็กๆของเคลมและด้วยสภาพไร้แรงโน้มถ่วงทำให้ร่างของเขากับเคลมลอยไปจนชนกับกำแพง

รู้ค่ะ

ไม่ ! เธอไม่รู้อะไรเลย

ไม่จ๊ะ ฉันรู้....รู้ว่าตอนนี้ยานเรามียานที่สามารถไปถึงยังจุดๆนั้นลำเดียวและยานที่ไปได้ก็เป็นแบบบังคับคนเดียว และถ้าที่นั้นมีของที่สามารถช่วยยานของเราได้....

แล้วทำไม

โนบิตะไม่ฟังเรื่องที่เคลมพูดให้จบเขาก็เลยถามออกไปแบบส่งๆพร้อมกับก้มหน้าลงเพราะเขากำลังกังวลเรื่องความปลอดภัยของคนตรงหน้าอยู่ แน่นอนว่าเคลมรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอมากดังนั้นเธอเลยยื่นมือ ออกไปจับใบหน้าของเธอเขาเพื่อให้เขามองมาที่เธอ

ฉันรู้ค่ะว่าโนบิคุงเป็นห่วงฉัน แต่ถ้าเกิดโนบิคุงไปสำรวจที่นั้นด้วยตัวเองแล้วเกิดพวกโจรสลัดนั้นกับมาโจมตีพวกเราอีกหละค่ะใครจะเป็นคนปกป้องที่นี่ พี่เองก็ต้องดูแลเครื่องยนต์และโนบิคุงก็เป็นคนเดียวที่สู้ได้เพราะงั้นคุณต้องอยู่ที่นี่นะค่ะ

สิ้นคำพูดของเคลมน้ำตาของโนบิตะก็ไหลออกมาแน่นอนว่าเขาไม่อยากปล่อยเธอไปทำอะไรเสี่ยงๆแบบนั้นเพราะงั้นสิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็คือกอดคนรักเอาไว้ให้นานที่สุด

สัญญากับผมว่าต้องปลอดภัยกลับมา กลับมาแบบไร้บาดแผลด้วยนะครับ ไม่งั้นผมจะลงโทษคุณโทษฐานทำอะไรเสี่ยงๆ

ได้ค่ะฉันสัญญา

หลังจากนั้นพวกเขาก็ประชุมเรื่องแผนกันอีกพักนึงก่อนที่จะเดินไปส่งเคลมที่โรงเก็บยาน พวกเขายืนบอกลากันสักพักก่อนที่ยานของเธอจะบินออกไปนอกยานแน่นอนว่าโนบิตะยืนดูจนยานของเคลมพ้นสายตาของเขา

โนบิตะ

“ … ”

ชั้นรู้ว่านายเป็นห่วยเคลมนะแต่-

ขอชั้นอยู่คนเดียวสักพักนะ

โนบิตะพูดโดยที่เขาไม่ได้หันไปมองโรพอลเลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนที่เขาจะลอยตัวออกจากจุดนั้นเพื่อขึ้นไปนั่งบนห้องควบคุมของยานตัวเอง พร้อมกับนั่งเช็คระบบของมันไปพรางๆ

หลายวันผ่านไปก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาจากเคลม เช่นเดียวกับสภาพของเด็กๆชาวดาวโคยะโคยะที่กำลังตกอยู่ในช่วงสิ้นหวังและเป็นห่วงว่าตนเองจะรอดไปได้อีกนานแค่ไหน หากแต่คนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดกับเป็นโนบิตะที่ยังไม่ยอมออกมาจากยานรบของตนเองเลย

นี่โนบิตะอย่างน้อยก็ช่วยออกมาหน่อยได้ไหมเพื่อน

....

ชั้นรู้ว่านายเป็นห่วงเคลมมากแต่พวกเราก็ห่วงนายเหมือนกันนะ

“ … ”

เห้อ

โรพอลยอมแพ้กับการกล่อมให้เพื่อนรักของเขาออกมาจากยานรบเหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน ใช่ไม่ว่าจะพูดหรือขอร้องอีกคนยังไงโนบิคะก็ไม่เคยตอบกับหรือหืออืออะไรทั้งสิ้น โรพอลจะเห็นว่าเพื่อนของเขายังไม่ได้ตายก็เฉพาะตอนที่ยานลำนี้ลอยไปจนเกือบชนอุกบาตหรือมีพวกสลัดอวกาศออกมาปล้นและก็เป็นโนบิตะนี่หละที่ขับยานออกมาช่วยทุกครั้ง

และการรอคอยของพวกเขาก็ได้จบลงเพราะสัญญาณการติดต่อระยะไกล จากยานของเคลมโดยมันเป็นข้อความสั้นๆว่า

หาเจอแล้ว ค่ะ  

แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้โนบิตะออกมาจากห้องนักบินด้วยความดีใจ

โรพอลๆ เคลม เคลมติดต่อกลับมาแล้ว ! ”

โนบิตะที่ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการณ์ดีใจสุดขีด ลอยตัวมาเขย่าตัวของเพื่อนรักอย่างแรงจนโรพอลต้องขอให้เขาหยุดไม่งั้นมีหวังได้เวียนหัวตายแน่

เข้าใจแล้วๆ นายเลิกเขย่าชั้นสะทีได้มะ

ขอโทษทีเพื่อนพอดีชั้นดีใจมากไปหน่อย

ไม่หน่อยแล้วมั้ง

แล้ว....แล้วเราจะไปกันเดียวนี้เลยใช่ไหมโรพอล

ยังก่อนเพื่อน ชั้นต้องเช็คระบบก่อนอย่างน้อยสุดก็ 20 นาที

เร็วกว่านั้นไม่ได้เหรอ

จะบ้าเรอะ ! เห้อเอาเป็นว่านายนั่งรออยู่นิ่งๆอีกสัก 20 นาทีเถอะถ้าพร้อมแล้วชั้นจะบอกนายเอง

เข้าใจแล้ว

และโนบิตะก็เดินกลับไปที่ห้องนักบินเขารออยู่ประมาณ 20 นาทีโรพอลก็ให้เขานำยานของตัวเองไปอยู่ด้านหน้ายานก่อนจะนำสายสลิงมาผูกกับยานของเขา

โนบิตะทางนี้พร้อมแล้ว....ไปได้ทุกเมื่อเลย

รับทราบ

ทันทีที่โรพอลบอกว่าทางตนพร้อมโนบิตะก็เร่งเครื่องยานของตนแต่เขายังไม่ได้ออกตัวเพราะเขากำลังรอให้เกจความเร็วถึงตามที่กำหนดเพื่อจะเข้ารูหนอนและเมื่อความเร็วถึงจุดที่กำหนด...

โนบิ โนบิตะ คิริออส ทำการสกัดเป้าหมาย

ซูม !

ยานของโนบิตะเข้าสู่รูหนอนอวกาศพร้อมกับยานลำเลียงที่บรรทุกผู้โดยสารที่เป็นเด็กๆไว้แน่อนว่ามันต้องใช้เวลาประมาณ 5 นาทีกว่าที่พวกเขาจะออกจากรูหนอน และพอพวกเขาออกมาจากรูหนอนก็พบกับยานรบรุ่นเก่าของสหพรรอวกาศอย่าง Salamis กับยานขนส่งเก่าที่ตอนนี้ทั้งสองลำมีสภาพพังจากการการสู้รบมาเป็นเวลานาน....

เก่าเอาเรื่องนะเนี่ย

นั้นสินะ.....ชั้นขอหาที่อยู่ของเคลม-

งั้นชั้นว่านายควรมองไปที่ห้องควบคุมของยานรบนะ

ว่าไงนะ

โนบิตะถามโรพอลก่อนที่ระบบของยานจะใช้กล้องของยานซูมไปที่ห้องควบคุมของยานรบ Salamis เพราะตรวจจับสัญญาณสิ่งมีชีวิตได้พอดี และพอโนบิตะมองไปที่ภาพนั้นเขาก็ได้เห็นภาพของหญิงสาวเรือนผมสีเขียวในตาสีอาเทมิส ในชุดอวกาศที่ค่อนค่างใหญ่เทอะทะ กำลังส่งยิ้มให้กับเขาผ่านหน้าจอของยาน

คะ....เคลม

โนบิตะยิ้มทั้งน้ำตาก่อนเขาจะหันไปหาโรพอลที่จอสื่อสารซึ่งโรพอลก็พยักหน้าให้ราวกับจะบอกว่าไปเลย แค่นั้นโนบิตะก็กดปุ่มข้างๆคันบังคับ

ซู่ๆ บุ้ง บุ้ง ซู่

สายสลิงที่เชื่อต่อกับยานของเขาถูกปลดออกพร้อมกับยานที่ที่พุ่งไปยังด้านหน้าด้วยความเร็วแน่นอนว่าโนบิตะนำยานของเขาจอดตรงห้องบังคับการของ Salamis ก่อนจะใส่หมวกอวกาศแล้วทำการเปิดห้องค็อกพิทพร้อมกับลอยไปยังประตูที่อยู่ข้างๆห้องบังคับการของ Salamis แน่นอนว่าต่อให้ไฟฟ้าของยานหมดไปเป็นชาติแล้วแต่ระบบไฟสำรองของยานก็มักจะเพียงพอที่จะทำให้ยานพออยู่ได้อีก 2-3 อาทิตย์และพอเขาเข้าไปอยู่ในห้องปรับอากาศที่อยู่ก่อนที่จะเข้าไปยังห้องบังคับการเพราะไม่งั้นถ้าเปิดประตูบับคนที่อยู่ในห้องได้ถูกลมสุริยะดูดออกไปพร้อมกับแน่

ฟิฟี่~

เคลม ! ”

โนบิคุง

คนนรักทั้งสองคนลอยตัวมากอดกันแน่ด้วยความคิดถึงพวกเขาอยากจะจูบกันด้วยซ้ำแต่เพราะทั้งคู่อยู่ในชุดอวกาศและสวมหมวกอยู่ด้วยเลยไม่สามารถทำได้ ทำได้แค่เพียงเอาหัวชนกันและมองหน้ากันด้วยความคิดถึง

คุณสบายดีนะค่ะ

ครับ....เออไม่สิช่วงนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองน้ำหนักลดลงไปเยอะมากเลยนะครับ

อ้าว~นี่อย่าบอกนะค่ะว่าคุณแอบไม่กินข้าวตามเวลานะ

ก็พอไม่มีเคลมอยู่ด้วยกับข้าวพวกนั้นก็ไม่อร่อยเลยนิครับ

แหวะ! น้ำเน่ามากค่ะสามีของฉัน

แล้วรักไหมละ ครับ

ที่สุดของจักรวาลเลยค่ะ เอาหละพวกเรามาช่วยนำยานของพี่มาขวดใกล้ยานนี้กันดีกว่านะค่ะฉันว่าต้องมีชิ้นส่วนที่พอนำมาซ่อมยานได้แน่

เห็นด้วยเลยครับ

หลังจากนั้นโนบิตะ กับ เคลม ก็ไปช่วยกันนำยานของโรพอลมาอยู่ใกล้ๆกับซากยานรบละที่แรกที่พวกเขาทั้งสามไปเช็คก็คือยานขนส่ง

โห้~ยานรบในนี้ทั้งหมดคงใช้ไม่ได้แล้วนะเนี่ย

ก็จริงของนายนะแต่พวกนี้ยังพอใช้เป็นอะไหล่ได้

แต่ฉันว่าตอนนี้พวกเราต้องไปหาตู้เสบียงก่อนนะค่ะ

นั้นสินะ ว่าไงโนบิตะตอนพวกเราไปสอบใบอนุญาติกันชั้นว่าชั้นจำได้นะว่านายได้คะแนนประวัติศาสตร์ยานรบมากกว่าชั้นนะ

อื่ม~ยานรุ่นนี้เคยถูกทางตำรวจอวกาศใช้เป็นยานขนส่งในช่วง 60-80 ปีก่อนและถ้าจำไม่ผิดตู้สะเบียงยานรุ่นนี้จะอยู่ตรงนั้น

โนบิตะชี้ไปทางจุดที่อยู่กลางยานเพราะว่าบล็อกด้านข้างทั้ง 2 จะเน้นในการเก็บพวกยานรบส่วนตรงกลางจะเป็นส่วนที่ใช้อยู่อาศัย

งั้นเดียวชั้นจะแยกตัวเพื่อไปหาวัตถุดิบซ่อมยาน พวกนายก็ไปหาอาหารนะ

ระวังตัวด้วยนะโรพอล

อ่า.....งั้นเดียวอีก 2 ชั่วโมงมาเจอกันที่ล็อบบี้นะ

รับทราบ

หลังจากที่วางแผนกันเสร็จทั้งสามก็แยกกันไปทำตามหน้าที่ของแต่ละคนเป็นโชคดีของโนบิตะและเคลมที่เจอกับเสบียงและห้องสำหรับปลูกผักและเนื้อแช่แข็งจำนวนนึงที่ยังไม่หมดอายุเพราะสภาพศูนย์ยากาศ ส่วนทางโรพอลก็พอได้วัตถุดิบที่ค่อนค่าง เก่า แต่ก็พอที่จะช่วยซ่อมยานของพวกเขาได้

และมื้อเย็นของพวกเด็กๆบนยานวันนี้ก็คือสตูเนื้อแบะคนที่เป็นคนทำก็คือเคลม พอท้องอิ่มหนังตาก็หย่อนพวกโนบิตะรอจนกว่าพวกเด็กๆจะนอนกันหมดแล้วค่อยแยกกันไปนอน

พี่ค่ะอย่า ลืม ไป อาบ น้ำ ด้วยนะค่ะ

เข้าใจแล้วน่า งั้นฝันดีนะทั้งคู่

เช่นกันโรพอล

หลังจากแยกกับโรพอลโนบิตะกับเคลมก็จัดการธุระส่วนตัวของแต่ละคนจนกระทั้งถึงเวลาใกล้นอนโนบิตะสังเกตุเห็นว่าบริเวณเอวกับต้นขาของเคลมมีแผลใหม่และมันก็พึ่งแห้ง เขาเลยเอามือไปจิ้มเอวภรรยาของตนเล่น

ว้ายยย !! โนบิคุง

แผลนี่ได้มายังไงครับ

เออ....คือได้มาตั้งแต่ก่อนออกจากยาน.... อ้ายยยย !! ”

เคลมถึงกับร้องเสียงหลงเพราะว่าโนบิตะเอานิ้วไปจิ้มเอวเธออีกรอบ

ไม่เนียนครับ ก่อนออกจากยานชุดเคลมนะสะอาดมากแต่ตอนที่เราเจอกันชุดคุณทั้งโซมทั้งมีบาสเตอร์สำหรับซ่อมชุดอวกาศ

เห้อก็ได้ค่ะ...คือระหว่างที่นำยานลงจอดมีอุบัติเหติทำให้ต้องสละยาน แผลพวกนี้ก็ได้มาเพราะเหตุผลนั้นหละค่ะ อะ ! ”

หลังจากคำสารภาพของเคลมโนบิตะก็จับเธอกดกับเตียงก่อนจะขยับใบหน้าของเขาไปใกล้ๆหูของเธอ ลมหายใจที่กระทบกับต้นคอขาวๆและผ่านไปโดนหูของหญิงสาวทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเคลมแดงเป็นลูกตำลึงเพราะความอาย

ตามที่เคยบอกไว้ครับ ว่าถ้าเคลมมีบาดแผลหละก็ ผม จะ ลง โทษ คุณ

ดะ....ดะ....เดียวก่อน...โนะ.....โนบิคุง หย้า! อ้า~~~”

และคืนนั้นโนบิตะก็ได้ทำการสำเร็จโทษกับเคลมบนเตียงทั้งคืนเรียกได้ว่ากว่าทั้งคู่จะได้นอนก็เกือบ 3 ชั่วโมงไม่มีการพัก



B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

12 ความคิดเห็น