FANFIC Katekyo Hitman Reborn ข้ามมิติไปพบรัก

ตอนที่ 5 : องคลักษณ์คนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 ก.ค. 60

          หวัดดีผม สึนะ คนเดิมเพิ่มเติมคือตอนนี้อยู่ต่างโลกและตอนนี้ผมต้องทำทุกวิถีทางเพื่ออยู่รอดโดยการกลายเป็นคนคุ้มกันหญิงสาวคนหนึ่งครับ

          เครื่องแบบ.....นี่สินะ 

          โห้ดูเหมือนพ่อบ้านในอนิเมะเลยเว้ยชุดนี้ อะ อีกห้านาทีจะ 6.00 โมงแล้วรีบไปดีกว่าแน่นอนว่าหน้าที่หลักๆของผมตั้งแต่เริ่มงานนี้ก็คือคอยเป็นเหมือนเงาของ มานะ และตอนนี้ผมกำลังตรงไปห้องของเธอซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องของผม

          แอด

          ฟี่..ฟี่

          ครับดูเหมือนเธอจะหลับอยู่ไม่ไหวๆปลุกสักหน่อยดีกว่า

          มานะ เช้าแล้วนะครับ

          ผมถือวิสาสะเขย่าตัวเธอเล็กน้อยเพื่อเป็นการปลุก แต่ดูเหมือนเธอจะเหมือนผมตอนเด็กๆ ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ถ้ามานะเป็นเด็กผู้ชายผมคงใช้วิธีของเจ้ารีบอร์น ปลุกไปแล้วแต่เธอเป็นผู้หญิงดังนั้น

          อาหารเช้า....กำลังหายไปหมดแล้วนะครับ

          พรึบ

          ราวกับสั่งได้ร่างบาง เต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างรวดเร็วแล้วอีกอย่าง

          ( ทำไมถึงใสแค่กางเกงในละบรากับชุดนอนหายไปไหน !! )

          อะ…..อาหาร !!! ”

          ดูท่าจะตื่นแล้วนะครับ

          คุณ........สึนะ.....อาหารละค่ะ !! ”

          เธอกระโจนเข้ามาขว้าคอเสื้อของผมแน่นอนว่าผมหลับตาอยู่นะครับ

          ( อย่างที่คิด ช้อป กิน เที่ยวเป็นนิยามของผู้หญิงจริงๆด้วย )

          ใจเย็นก่อนครับอาหารทุกอย่างยังอยู่ดีครับ

          จริงเหรอค่ะ ! ”

          จริงครับ ถ้าคุณรีบไปแต่งตัวเร็วๆละก็นะ

          ค่ะ ! ”

          ฟิ้ว

          เร็วยังกะอะไรดีหลังจากเธอรับคำจากผมปุ๊บก็หายไปเลย และหลังจากนั้น 10 นาทีพวกเราก็ตรงไปที่ห้องอาหารของปราสาทนี้ทันที

          อะ  ท่านพี่ทำไมวันนี้ถึงตื่นได้ละ

          พอมาถึงพวกเราก็พบกับหญิงสาวผมสีทองดวงตาสีชมพูอมแดงสัดส่วนดีเหมือนมานะเลยเหะ เห้ยคิดอะไรอยู่เนี่ยเอาเป็นว่าเธอกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่ตรงหน้าพวกเราครับ

          หมายความว่าไง ยามิ ที่บอกว่าตื่นได้นะ

          ก็ปกติท่านพี่มักจะตื่นสายแล้วก็จะมาโวยวายเพราะมากินอาหารเช้าไม่ทันทุกทีนิค่ะ

          ออ อันนี้เห็นด้วยเลยถ้าเมื่อกี้ผมไม่ล่อเธอด้วยอาหารละก็เช้านี้คงไม่ตื่นหรอก

          ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นใครเหรอค่ะ

          ออนี่ ซาวาดะ สึนะโยชิ องคลักษณ์ของพี่นะ

          ยินดีที่รู้จักครับ ซาวาดะ สึนะโยชิ ครับ

          คาซุโกะ ยามิ ลูกคนที่สองของบ้านนี้ค่ะ ว่าแต่ท่านพี่ก็ออกจะเก่งนิค่ะทำไมถึงต้องหาองคลักษณ์ด้วยละค่ะ

          เหอะๆ  จะบอกว่าเพื่อปกปิดเรื่องที่ผมเป็นมนุษย์แล้วมาหลงมาอยู่ที่โลกนี้ไงครับแต่ถ้าพูดไปมีหวังเราได้เจอเรื่องอะไรที่มันเลวร้ายแหงม

          มะ...ม่า...มันก็หลายเรื่องละนะ

          เหรอ...งั้นช่างเถอะ

          อรุณ...งืม...งืม..สวัสค่ะ

          อยู่ๆก็มีเสียงของผู้หญิงที่ดูเหมือนพึ่งตื่นนอนเดินเข้ามาในห้องกลายเป็นจุดสนใจของพวกเราสามคนเธอมีเส้นผมสีรัติกาลยาวถึงเอวดวงตาเหมือนกับยามิตัวเล็กน่าจะสูงประมาณไหล่ผมละมั้งถือตุ๊กตากระต่าย

          อรุณสวัส อาเรีย

          งืม~งืม~ ”

          ว่าแต่ท่านพ่อกับท่านแม่ละ

          มีงานของสภาก็เลยจะไม่อยู่สัก 2-3 เดือน

          ยามิตอบมานะงั้นแสดงว่าจะให้พวกเธอสามคนอยู่กันตามลำพัง  งั้นเหรอถึงมานะจะเก่งก็เถอะแต่ถ้าเกิดสองคนข้างๆนี่ถูกจับตัวไว้ต่อให้เป็นมานะก็คงลำบากแน่นอน หรือเพราะเหตุนี้เลยต้องมีองค์ลักษณ์

          พี่ค่ะ พี่ชายคนนี้คือ

          ออ องค์ลักษณ์ของพี่เองหละ

          งั้นเหรอค่ะ

          จ๊ะ เอาหละพวกเรามากินข้าวกันดีกว่าเนอะ สึนะคุงก็มาทานด้วยกันนะ

          ขอบคุณในความหวังดีครับแต่ผมทานมาแล้วครับ

          ไม่รู้ว่าในโลกนี้คนระดับผมต้องปฎิบัติอย่างไงกับพวกมานะและเพื่อสืบเรื่องนั้นตัวผมเลยจงใจสร้างกำแพงเพื่อไม่ให้เราสนิทกันมากเกินไปและที่บอกว่าผมกินข้าวมาแล้วพอดีในกระเป๋ามีอาหารสำเร็จรูปอยู่พอดี ถ้าถามว่าทำไมถึงมีของแบบนั้นอยู่ในกระเป๋าก็ต้องไปโทษไอ้อาจารย์ของผมนั้นหละมันชอบแย้งอาหารผมกินดังนั้นผมเลยต้องพกของแบบนี้ไว้เพื่อฉุกเฉิน

          เหรอ น่าเสียดายนะค่ะ

          ( แล้วทำไมต้องทำหน้าเศร้าด้วยละ )

          เอาไวโอกาสหน้านะครับ

          เอ๋...อะ..ค่ะ! ”

          ( แล้วไหงกลับมาเป็นปกติละ เห้อ~ ผู้หญิงนี่เข้าใจยากชะมัด )

          งั้นผมขอตัว-

          เดียวสิค่ะ ถ้ายังไงคุณช่วยนั่งเป็นเพื่อนพวกเราหน่อยได้ไหมค่ะ

มานะพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาจับข้อมือของผมเอาไว้แต่ว่านะผมนะอยากกลับไปที่โลกนั้นเร็วๆอยากกลับไปเจอเพื่อนๆครอบครัวและคนที่ชอบดังนั้นทุกวินาทีย่อมมีค่า

          ขอโทษครับ

          ใช่ผมพูดแค่นั้นแล้วกำลังจะเดินจากไปโดยปล่อยให้พี่น้องทั้งสามอยู่กันตามลำพังแต่

          หมับ !

          ไม่เชื่อใจฉันเหรอค่ะ

         

         

         

         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

32 ความคิดเห็น