FANFIC Katekyo Hitman Reborn ข้ามมิติไปพบรัก

ตอนที่ 26 : รอคอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

 FANFIC Katekyo Hitman Reborn ข้ามมิติไปพบรัก



                งั้นเหรอ เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้นี่เองสินะ

                เรย่ากล่าวออกมาหลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเพื่อนสาว หากแต่เธอนั้นก็เป็นถึงหัวหน้าของหน่วยผู้พิทักษ์ดังนั้นเธอจะปล่อยเรื่องนี้ไว้ไม่ได้

                ก็พอเข้าใจอยู่หรอก แต่

                แต่

                แต่ฉันก็ปล่อยไว้ไม่ได้อยู่ เดียวฉันจะแจ้งไปที่ศูนย์กลาง-

                เธอกล่าวออกมาตามหน้าที่พร้อมกับเตรียมร่ายเวทย์ติดต่อไปยังศูนย์กลางหากแต่

                หมับ !

                เธอกลับถูกอีกฝ่ายห้ามเอาไว้

                ...

                ..

                .

                Mana

                หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เรย่าฟังเธอกลับจะส่งตัว สึนะคุงให้กับทางการแน่นอนว่าฉันไม่ยอมหรอก ต่อให้อีกฝ่ายเป็นเพื่อนรักของฉันก็ตามที

                จะทำอะไร มานะ

                ก็เธอคิดจะทำอะไรละ

                ส่งตัวผู้บุกรุกไง....หายห่วงเถอะฉันจะไม่บอกเรื่องที่เธอกับครอบครัวรู้จักกับเจ้ามนุษย์นั้น

                ฉันไม่ยอมหรอก ! ”

                ฉันเพลอตะโกนออกไปนิดหน่อย แต่เรย่ากับจับข้อมือของฉันแล้วโยนฉันลอยไปชนกับชั้นหนังสือจนหนังสือหล่นลงมาพร้อมกับฉัน

                อย่ามาขวางดีกว่า มานะ ยังไงฉันก็ต้องทำตามหน้าที่อยู่ดี

                อย่านะ !! ”

                ฉันกระโจนอัดหน้าของเรย่าย่าจนเธอล้มและชนเข้ากับพนัง แน่นอนว่าเธอโกรธจนพุ่มมาจัดการกับฉันและตอนนี้ฉันกำลังถูกเธอบีบคอเอาไว้อยู่กลางอากาศ

                หึ...ตอนที่ฉันได้ยินเรื่องของเจ้ามนุษย์นั้นจากปากของเจ้าแก่ฉันก็รู้สึก สงสัยอยู่แล้วแต่พอมาตรวจแบบระเอียดแล้ว กลับเป็นมนุษย์แท้ๆ หึ เพราะงั้นฉันจะ ฆ่ามัน ฆ่าพวกมนุษย์นั้น

                เรย่า !! ”

                ตอนนี้เราทั้งคู่กำลังแพร่จิตสังหารต่อกันและกัน โดยไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมแพ้จนเรย่านั้นพูดขึ้นมา

                แต่ว่าครั้งนี้เจ้ามนุษย์นั้นได้ช่วยเหล่าชาวบ้านไว้เยอะ ฉันจะทำเป็นปล่อยมันไปสักพักก็แล้วกัน แต่ว่าถ้าหากฉันเจอมันอีกครั้งละก็ ฉันจะส่งตัวมันให้ศูนย์กลาง

                ฉันพูดอะไรไม่ออกทำได้เพียงเดินออกไปจากเต้นด้วยความเจ็บใจ และสถานที่ที่ฉันเดินไปก็คือเต้นพยาบาลของสึนะคุง เขายังคงหลับไหลอยู่ในแคปซูลช่วยชีวิตดังนั้นฉันจึงทำได้แค่เอามือสัมผัสกับกระจกที่แสนจะเย็นนั้นเพียงเท่านั้น

                สึนะคุง....ฉันจะทำยังไงต่อไปดีค่ะ...ต้องทำยังไงฉันถึง...จะช่วยคุณได้

                ใช่เพราะตัวฉันที่ไปหลงรักสึนะเลยทำให้ต้องทเลาะกับเพื่อนสมัยเด็ก แต่ก็เพราะเขาเหมือนกันที่ทำให้ฉันได้เจอคนที่ใช่สำหรับฉันสะที

                คุณรีบรักษาตัวให้หายแล้วช่วยกลับมาหาฉันเร็วๆนะค่ะ

                ใช่ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ฉันก็จะรอคุณกลับมา....

               

                ..

                .

               

                Yami

                ผ่านไปหลายอาทิตย์แล้วที่ท่านพี่มานะกับท่านพี่สึนะกลับมาจากภารกิจ ท่านพี่มานะเล่าเรื่องที่พี่เรย่ารู้เรื่องของพี่สึนะว่าเขาเป็นมนุษย์แท้ๆไม่ได้มีสายเลือดของชาวแฟรี่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย

                อาเนีย...ท่านพี่ละ

                อยู่ที่เดิมละมั้งค่ะ

                ยัยน้องสาวของฉันตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่หมองนิดๆ ก่อนที่ฉันจะเดินไปที่ห้องของพี่สึนะ ที่ตอนนี้เขานอนหมดสติอยู่บนเตียงโดยมีมือของท่านพี่นั่งกุมมือเขาเอาไว้อยู่ข้างเตียง ฉันเห็นภาพนี้มานานกว่า 2 อาทิตย์ท่านพี่แทบจะไม่กินอาหารเลยสักนิดเอาแต่เฝ้าพี่สึนะอยู่อย่างเดียว

                ท่านพี่ค่ะ

                “ ….. ”

                ท่านพี่ค่ะ

                “ ….. ”

                ท่านพี่ !!! ”

                อะ! ยามิมาตั้งแต่เมื่อไหรนะ

                เมื่อครู่ค่ะ ท่านพี่โอเคไหมค่ะเนี่ย

                ฉันถามออกไปเพราะตอนนี้ท่านพี่ผอมเอามากๆ  และยังโทรมอีกด้วย ก็นะไหนจะเรื่องของพี่สึนะที่ท่านพี่รักกับเรื่องของพี่เรย่าที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับท่านพี่มานะอีก มันเลยทำให้ท่านพี่ตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้สินะ

                พี่ก็ยังโอเคอยู่นิจ๊ะ

                โอเครกับผีสิค่ะ !! ร่างกายของท่านพี่มามันเลยขีดจำกัดมานานแล้วนะค่ะ !!

                เห้อ~~หนูว่าท่านพี่ไปพักบ้างเถอะค่ะ เดียวหนูเฝ้าพี่สึนะแทนเอง

                ขอบใจนะ ยามิแต่....

                ไม่มีแต่ค่ะ ! ”

                ชั้นไม่รอช้ารีบเดินไปดึงตัวท่านพี่ขึ้นมาพร้อมกับเตรียมรากออกจากห้องแต่ดูเหมือนพี่เค้าจะพยามขัดขืนชั้นอยูนะ

                ปล่อยนะ ยา...มิ! ”

                แค่เรียกชื่อหนูยังเบาขนาดนี้แล้วท่านพี่ยังมาบอกว่า โอเค สบายดีอยู่อีกเหรอค่ะรีบๆไปพักได้แล้ว ! ”

                ไม่ ! ”

                เสียงของพวกเราสองคนดังมากจนกระทั้ง

                ตึง !!

                เกิดอะไรขึ้นค่ะท่านพี่เสียงดังไปถึงทางเดินเลย

                อาเรีย ! ”

                น้องสุดท้องของพวกเราเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายปนอารมณ์โกรธนิดๆ พร้อมกับมองหน้าชั้นสลับกับท่านพี่ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ

                ท่านพี่ยามิหนูเข้าใจนะค่ะว่าท่านพี่อยากให้ท่านพี่มานะพักแต่ทำแบบนี้มันไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกนะค่ะ แล้วก็ท่านพี่มานะถ้าท่านพี่ยังทรมาณตัวเองแบบนี้แล้วพี่สึนะเค้าจะเสียใจไม่ใช่เหรอค่ะ

                ยัยน้องสาวของพวกเรากล่าวออกมาจนทำให้ชั้นกับท่านพี่ถึงกับหงอไปเลยทีเดียว

                เอาเป็นว่าถ้าท่านพี่มานะอยากอยู่เฝ้าพี่สึนะก็อยู่ไปเถอะค่ะ แต่มีเงื่อนไงว่าท่านพี่จะต้องพักผ่อนด้วยนะค่ะ

                จ๊ะ...

                ส่วนท่านพี่ยามิเดียวคอยผลัดเวรกับหนูมาช่วยท่านพี่มานะเฝ้าพี่สึนะ ไม่งั้นท่านพี่มานะคงฝืนตัวเองอีก ตกลงตามนี้นะค่ะทั้งคู่

                ค่ะ...

                ดีมากค่ะ

               

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

32 ความคิดเห็น