FANFIC Katekyo Hitman Reborn ข้ามมิติไปพบรัก

ตอนที่ 17 : สารภาพ ( รัก? )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ส.ค. 60

นี่เราชอบใครกันแน่นะ

ผมกว่าแบบนั้นกับตัวเองทันทีที่เข้าห้องของตัวเองพร้อมกับเอาหลับแถบกับผนังห้องก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะทำให้ผมยืนไม่ไหวและค่อยๆล้มลงกับพื้น

[ ตัวเรามีคนที่ชอบแล้วก็จริง ]

[ แต่พอเจอกับมานะตัวเราก็เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ ]

          หึ ขืนเจ้ารีบอร์นอยู่ที่คงโดนด่าว่าไม่มีความเด็จขาดเอาสะเลยเจ้าห่วยแถมอาจจะโดนจับไปฝึกนู้นนี่นั้นอีกแน่ แต่ว่านะเรื่องนี้มันยากกว่าเรื่องอื่นๆนิ

          เฮ้อ~~

          [ คนนึงก็เป็นรักแรก ]

[ อีกคนคนก็เป็น....เป็น...สำหรับเรามานะอยู่ในฐานะอะไรกันแน่นะ ]

โอ้ยคิดไปมีแต่จะปวดหัวนอนดีกว่า แต่ถึงผมจะพยามข่มตาให้หลับยังไง

อืม~~โอ้ยนอนไม่หลับเว้ย ! ”

 ก็มีแต่ภาพของมานะผลุดขึ้นมาในหัวอย่างเดียวเลยวุ้ยไปเดินเล่นดีกว่า

..

.

อีกด้าน

ฮื่อ~~นอนไม่หลับอะ

ค่ะฉันมานะวันนี้มีสิ่งแปลกมากๆนั้นคือฉันนอนไม่หลับค่ะ ! แล้วต้นเหตุมันก็มาจากเรื่องเมื่อตอนเย็นเพราะเรื่องนั้นเรื่องเดียวเลย

ติ้ง !

หืม~~ใครกันนะส่งอะไรมาตอนนี้เนี่ย

ฉันตวัดข้อมือหนึ่งที่กรอบสีขาวจำนวนไม่มากก็โพร่ขึ้นมาตรงหน้าพร้อมกับไอคอนรูปเมลที่มีไอคอนเล็กๆสีแดงติดอยู่ตรงขอบขวาด้านบน

ปิ๊บ


ฉันกดเข้าไปที่ไอคอนนั้นปรากฏว่ามันเป็นข้อความจากเพื่อนสนิทของฉัน [ ทาคามาจิ เรอา ]

ไงเพื่อนรักขอโทษที่ส่งมาตอนดึกๆนะค่ะ

อุ๊ป ให้ตายสิยัยเพื่อนคนนี้ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังติดนิสัยสุภาพเรียบร้อยเหมือนเดิมเลยนะจริงสิเวลาประมาณนี้ที่นู้นคงเช้าแล้วละมั้ง

พอดีฉันเจอเข้ากับสิ่งที่ มานะ อยากได้แล้วนะค่ะ

สามเดือนก่อนฉันส่งข้อมูลเกี่ยวกับสึนะคุงให้กับเรอาเพื่อให้เธอช่วยหาทางเชื่อมต่อระหว่างแฟรี่กับโลกมนุษย์เหตุผลที่ฉันเชื่อเธอก็เพราะเธอเป็นนักสำรวจแถมยังเป็นคนที่ฉันเชื่อใจได้...แต่ทั้งที่ควรจะดีใจฉันกลับรู้สึก.....เหงาขึ้นมา

[ ขอบใจจ๊ะเพื่อนรัก ]

          เฮ้อ เท่านี้ความเป็นไปได้ที่สึนะคุงจะกลับไปที่โลกเดิมก็เพิ่มมากขึ้นแล้ว แต่ว่าตัวเราละหลังเขากลับไปแล้วเราจะทำยังไงต่อไป

          ฉันเอาตัวพิงขอบหน้าต่างแล้วพอมองไปที่สวนฉันก็เจอกับ

          สึนะ...คุง

          เร็วกว่าความคิดฉันรีบวิ่งออกจาห้องแล้วตรงไปหาเขาทันที

          ...

          ..

          .

          เฮ้อ~~ถึงจะรู้สึกดีก็เถอะแต่ก็ยังหยุดคิดเรื่องมานะไม่ได้สักทีแฮะ

          ครับผมสึนะครับตอนนี้กำลังนั่งอยู่ริมสระน้ำพลางคิดถึงแต่เรื่องของมานะ ไม่รู้สิถ้าเกิดเจอเธอตอนนี้จะทำยังไงทำหน้าแบบไหนจะพูดกับเธอยังไง

          ตึก ตึก

          สึนะคุง !! ”

          “ !!! ”

          นั้นไงพระเจ้านะพระเจ้าจะให้เวลาผมเตรียมใจหน่อยไม่ได้เลยรึไงฮะ ! ไม่สิที่อยู่ตรงนี้ก็เป็นสาวกพระเจ้านิ

          มะ...มานะ มะ...มีอะไรเหรอครับ

          ให้ตายสิพูดไม่ออกเลยวึ้ย

          คือ....

          อะ...อะไรเหรอครับ

          เมื้อกี้เพื่อนของฉันติดต่อมาว่าเจอเส้นทางที่อาจจะทำให้คุณกลับไปยังโลกมนุษย์ได้แล้วนะค่ะ

          หมับ

          จริงเหรอครับ !! ”

          ผมจับไหล่ของเธอด้วยความดีใจในที่สุดในที่สุดเราก็จะได้กลับ...

          [ กลับเหรอ ทำไมตัวเราถึงรู้สึกเสียใจละ ]

          คุณคงอยากจะกลับไปมากสินะค่ะ

          เสียงของมานะทำให้ผมสังเกตเธออีกครั้งเธอมีสีหน้าที่เศร้าหมองไร้ซึ่งรอยยิ้มดวงตาที่เคยสดใสกลับหม่นหมองลงในชั่วพริบตา

          มานะ  ไม่เอาน่าครับพวกเราก็รู้ดีไม่ใช่เหรอครับว่ายังไงผมก็ต้องกลับไปนะ

          ค่ะฉันรู้...รู้ดีเลยค่ะ

          เธอมีน้ำตาไหลออกมาส่วนผมทำได้แค่ปาดน้ำตาของเธอเพียงเท่านั้นที่จริงตัวผมเองก็ยังไม่รู้ว่าผผมอยากจะกลับไปจริงๆหรือปล่าวแต่สิ่งที่ผมยืนยันได้อย่างนึงคือผมไม่ชอบเวลามานะร้องไห้มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บ

          แต่

          แต่ ? ”

          ฉันก็อยากให้คุณรู้ไว้นะค่ะ...ว่าในสามเดือนมานี้ฉันรู้สึกมีความสุขมาก.....รู้สึกสงบเวลาอยู่กับคุณ....รู้สึกปลอดภัย...และยัง...และยัง....หัวใจที่เต้นแรงทุกครั้งเวลาอยู่กับคุณ

          เดียวนะทั้งหมดนี่มันรึว่า

          ทุกอย่างที่ฉันพูดใช่สิ่งที่เรียกว่า.....ความรักรึปล่าวค่ะ


-------------------------------------


ก็.....ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเอาเป็นว่าช่วงนี้ผมเปิดเรียนแล้วการลงก็จะน้อยลงนะ แต่จะพยามลงทุกๆวันเสาร์แน่ๆถ้าไม่มีอะไรผิดผลาด งั้นเจอกันเสาร์หน้าาา

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

32 ความคิดเห็น