FANFIC Katekyo Hitman Reborn ข้ามมิติไปพบรัก

ตอนที่ 16 : แกล้ง ( รับรู้ )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 ส.ค. 60

ตุบ ตุบ ตุบ

แฮ็ก แฮ็ก

           ตอนนี้ฉันรีบวิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะในหัวของฉันตอนนี้เต็มไปด้วย ความกังวล ความกลัว ความเป็นห่วง ความโหยหา และอีกหากหลายอารมณ์ที่อยู่ในหัวและทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมาจากต้นเหตุเดียวต้นเหตุที่มีชื่อว่า ซาวาดะ สึนะ โยชิ

          [ สึนะคุง สึนะคุง !! สึนะคุง !!! ]

          บัง !!!

          ฉันกระแทกประตูห้วงพยาบาลส่วนตัวของปราสาทแต่พอกวาดสายตามองไปรอบๆกลับไม่พบร่างของชายคนที่ฉันอยากเจอ

          ไม่อยู่....เขาไม่อยู่...รึว่า...ไม่นะ..ไม่..ม้ายยย

          วินาทีนั้นความสับสนความเสียใจและอีกหลากหลายอารมณ์ทาถมเข้ามาสู่ตัวฉันจนเรี่ยวแรงที่เคยมีกลับหายไปในชั่วพริบตาพร้อมกับน้ำใส่ๆที่ถลักออกมา

          ฮึก...ไม่จริงใช่ไหม....สึนะ...คุง

          หมับ

          เป็นอะไรไปเหรอครับมานะ

          “ !? ”

          ฉันค่อยๆหันไปหาต้นเสียงราวกลับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน แต่ก็ทำให้ฉันได้พบกลับเขาและอุ่นตรงบริเวณที่เขาสัมผัสมันทำให้รู้ว่าเขายังไม่ได้จากไปไหน

          สึนะ...คุง..ตัวจริงเหรอ

          ครับ ? เป็นอะไรไปรึ ปล่าวครับครับมานะรึว่ายังไม่ตื่-

          ตุบ

          ฟุบ

          อุก!! มานะเป็นอะไรปะ-

          ฮึก...ฮึก...ฮึก

          มานะ

          ฉัน....ฉัน...ฉันนะ...คิดว่าคุณบาดเจ็บหนักแบบที่ยามิบอก...คิดว่าเป็นแบบนั้น...จริงๆ....คนบ้า...คนบ้า...บ้าๆ  

          ฉันทุบไปที่อกของเขาหลายต่อหลายครั้งเพื่อระบายความรู้สึก

          หมับ

          จะ...เจ็บๆ...เดียวสิสรุปเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่เนี่ยมานะ

          สึนะคุงพูดพร้อมกับจับข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ถึงแม้เขาจะไม่ได้ออกแรงบีบมันด้วยก็ตาม

          ก็ยามิบอกว่าคุณเป็นตายเท่ากันนี่

          อ่า~ผว่าคุณโดนคุณยามิหลอกแล้วหละผมนะไม่ได้เป็นอะไรมากแค่มีแผลถลอกเท่านั้นเองหายห่วงได้ครับ

          จะ...จริงๆนะค่ะ

          ครับจริงแท้แน่นอ-อุบ!!

          ทันทีที่ฉันได้รับคำตอบร่างกายฉันก็กลับพุ่งเข้าไปจูบเขาอย่างไม่รู้ตัวแต่พอรู้ตัวอีกทีพวกเราทั้งคู่ก็เพลอจูบกันและกันโดยที่ไม่ได้มีฝ่ายไหนขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

          .....

          ....

          ...

          ..

          .

หวัดดีฉันยามิตอนนี้กำลังเดินไปห้องอาหารแล้วพอดีเห็นยัยน้องเล็กนั่งอยู่ก็เลยถามเธอไปว่า

          หิวจังเลย~~ยัยตัวเล็กวันนี้มีอะไรกินบ้างเนี่ย

          ท่านพี่ยามิ !! ”

          หืมยัยน้องสาวฉันเป็นอะไรไปทำไมถึงต้องตกใจแบบนั้นด้วยเนี่ย

          หืม ? เป็นอะไรไปอาเรียทำถึง-

          ยามิ

อึก ฉันกลืนน้ำลายอย่างลำบากพร้อมกับค่อยๆหันไปตามต้นเสียและฉันก็พบกับนางฟ้าที่กลายร่างเป็น  นางมาร เข้าให้สงสัยนางมารตนนี้คงจะได้รับรู้ความจริงแล้วมั้ง

พอดีพี่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยนะจ๊ะ

เอะแหะๆ....ขอโทษค่ะท่านพี่พอดีหนูมี.....ธุระ

ปัง

ยัยอาเรียรีบวิ่งไปปิดประตูอย่างเร็ว รึว่ายัยนั้นจะโดนขู่ด้วยหว่า เพราะงั้นฉันก็ต้องรีบหาตัวช่วยที่สองซึ่งก็คือพี่ชายต่างโลกแสนใจดีแต่สีหน้าพี่เขากลับสื่อมาประมาณว่า เรื่องนี้พี่ไม่ขอยุ้งด้วยนะ อ้าวเห้ยพี่ชายอย่าทิ้งหนูสิ ช่วยเค้าด้วยยยย

ยา......มิ!!!

อิหย้าาาาา !!! ”

..

.

ให้ตายสิเพราะยัยยามิคนเดียวเลย

ค่ะฉัน มานะ คนเดิมเพิ่มเติมคือเมื่อครู่ฉันพึ่งสำเร็จโทษแม่น้องสาวตัวดีไปและตอนนี้ฉันก็กำลังเดินกลับห้องแต่บังเอิญว่าฉันเจอสึนะคุงพอดี

ปุ้ง

[ อะ...อะ...อะไรกันแค่มองหน้าเขาก็ทำให้ฉันนึกถึงตอนนั้นขึ้นมาอิย้าาาลืมไปสะ !! ลืมไปสะ !! ตัวฉัน !! ]

เออ...คือมานะ

ขะ...ค่ะ !! ”

ทำไมตอนนั้นคุณถึง...แบบ....แบบว่า...จูบผมละ-

ปัง !!!

ฉันไม่รอให้เขาพูดจบตัวฉันก็รีบหนีเข้าห้องไปด้วยความเร็วแสงเพราะถ้าเกิดเขายัยพูดต่อมีหวังฉันได้แต่คิดถึงเรื่องเมื่อตอนนั้นอย่างเดียวแน่ อึ้ยนอนดีกว่า

..

.

นี่เราชอบใครกันแน่นะ

ชายหนุ่มกล่าวกับตัวเองพร้อมกับร่างที่ค่อยๆร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงโดยมีกำแพงสีขาวนวนสำผัสกับหลัง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

32 ความคิดเห็น