Jungle : ผืนป่าสีดำ (yaoi)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 : ไม่ได้มีมนุษย์แค่คนเดียวในกลุ่มหมาปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    11 มิ.ย. 57

ตอนที่ 6 ไม่ได้มีมนุษย์แค่คนเดียวในกลุ่มหมาปีศาจ                      29/09/2556

                                                                                                12/05/2557

 

 

 

          “จะเป็นอะไรมากไหมคะหมอ”

 

          “อืม  แผลก็หนักเอาการทีเดียว ร่างกายก็สะบักสะบอมมากอยู่แล้ว  แต่เขาเองก็แข็งแรงมาก คงไม่เป็นอะไรไปง่ายๆหรอกครับ”เสียงใคร น่ารำคาญจริงๆ

 

          “คะ”

 

          “ถ้ายังไงรบกวนไปต้มน้ำเตรียมยาให้หน่อยแล้วกันนะครับ”

 

          “ได้คะ”เสียงเหมือนใครสักคนเดินออกข้างนอกแล้วความเงียบสงบก็กลับมาเยือน

 

          “เฮ้อ  คุณนี้ก็หาเรื่องเก่งจริงๆนะครับ ผมยังไม่เคยเห็นใครบ้าบิ่นแบบคุณมาก่อนเลย”

 

          “งั้นก็เห็นซะสิ”ดวงตาสีเทาลืมพรึ่บมือทั้งสองข้างจับยึดข้อมือคนพูดก่อนจะเหวี่ยงลงบนเตียงและตรึงไว้แน่น เจ้าตัวที่บังอาจขโมยช่วงเวลาการนอนอันสงบสุขของเขา

 

          “แกเป็นใคร”คาเซอริโอถามเสียงเหี้ยม ในใจคิดถึงเจ้าปืนลูกรักถ้ามีเขาคงได้เอามาจี้สมองมันไปแล้ว

 

          “อะ  เออ ผมเป็นหมอครับ ชื่อฮิโตะ  ยังไงปล่อยผมก่อนดีกว่าไหม”เจ้าคนเอเชียตรงหน้าพูดเสียงสั่น  ตาดำๆคู่นั้นไหวระริก เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นที่ไรผมสีดำ

 

          “หมอ  เป็นคนหรือพวกปีศาจ”คาเซอริโอถามด้วยความไม่แน่ใจ  เพราะตั้งแต่มาโผล่ที่นี้เขาเห็นปีศาจกลายเป็นคนก็มาก  ไอ้บ้าที่บอกว่าตัวเองเป็นหมอตรงหน้าอาจเป็นพวกปีศาจแปลงมาก็ได้

 

          “ผมเป็นคนครับ  มาจากญี่ปุ่น คุณน่าจะรู้จัก”

 

          “หืม  ญี่ปุ่น”

 

          “อ๊ะ  japan นะครับ”คิ้วเข้มบนใบหน้าคนฟังขมวดฉับก็พอจะเคยได้ยินมาบ้าง

 

          “แกอยู่ที่นี่กับหมาพวกนี้ได้ยังไง”สมองคนถามเริ่มแล่นฉิว ถ้าเขาไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ท่ามกลางพวกปีศาจเขาอาจจะได้คำตอบถึงสาเหตุบ้าๆที่ทำให้เขามาโผล่ที่นี้ก็ได้

 

          “อ๊ะ  ผมก็จำไม่ค่อยได้ด้วยสิครับ  มันนานเหมือนกันนะ  แต่ยังไงช่วยปล่อยผมก่อนได้ไหมจะได้ทำแผลให้คุณต่อ”พูดถึงแผลความเจ็บก็แล่นแปลบมาจากกลางหลังแต่ก็น้อยกว่าตอนโดนครั้งแรกพอสมควร

 

          “เจ็บชิบ  ไอ้บ้านั้นดันฟาดมาได้”นึกถึงเจ้าตัวที่ทำแล้วก็อดคิ้วกระตุกยิกๆด้วยความโมโห  ก่อนจะเผลอถอนหายใจแล้วเอนตัวทับคนด้านล่างด้วยความเหนื่อยหน่าย ก็ตัวเขาเองไม่ใช่รึไงที่หมดความอดทนท้าสู้พวกมันเหย่งๆจนได้เรื่อง

 

          “อ๊ะ เออ คุณคาโลครับปล่อยผมก่อนนะ  ผมหนักนะครับ”เสียงประท้วงดังมาจากเจ้าคนที่เขาเอนตัวทับมัน

 

          “รู้จักชื่อฉันได้ยังไง”คาเซอริโอตะแครงหน้าไปทางคนพูดมองเห็นแค่กลุ่มผมสีดำและใบหูที่แดงก่ำไม่รู้ว่าเกิดจากความอายหรือหนักกันแน่  ดูแล้วก็ทำให้อารมณ์หงุดหงิดคลายลงบ้าง

 

          “เออคุณชินริเป็นคนบอกผมนะครับ”

 

          “อ๋อ”คาเซอริโอครางยาวในลำคอ  ถึงว่าห้องนี้ถึงได้คุ้นๆก็ห้องเก่าที่เขาเคยนอนนั้นแหละ  ถ้าอย่างนั้นเสียงผู้หญิงที่เขาได้ยินเมื่อกี้ก็คงเป็นชินริสินะ

 

          “นายดูแลฉันมาตั้งแต่ครั้งแรกเลยงั้นเหรอ”คาเซอริโอถามไปพลางก็ขยับตัวให้นอนสบายไปพราง จัดการเอาหน้าซุกเข้ากับซอกคอขาวได้กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนสมุนไพร  สบายจมูกดีแหะ

 

          “เออครับ  คุณคาโลครับปล่อยผมเถอะนะ”

 

          “หืม  อายอะไรหึ ผู้ชายเหมือนกัน”ว่าแล้วก็อดจุ๊บเบาๆลงบนซอกคอขาวๆหอมๆนั้นไม่ได้  อารมณ์อยากแกล้งคนมีมากจนแทบไม่สนแล้วว่าไอ้ที่แกล้งอยู่เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ก็นั้นแหละพวกคนเอเชียก็ตัวเล็กๆหน้าตาแยกออกยากว่าชายหรือหญิงอยู่แล้วด้วย

 

          “หว่าๆ ไม่ได้นะครับ  ปล่อยผมเถอะ”

 

          “หืม  หอมดีออก”มือแข็งแรงรวบมือที่ผลักไสไว้เหนือหัว  อดไม่ได้ที่จะซุกไซร์ให้มากขึ้น 

 

          “ปล่อย”เสียงเย็นๆที่มั่นใจว่าไม่ใช่เสียงของเจ้าคนที่เขานอนทับอยู่ดังขึ้นเหนือหัวเรียกให้ดวงตาสีเทาละออกจากซอกคอขาวแล้วหันมามอง หน้าคุ้นๆแหะ

 

          “เยอร์เซ็พ ช่วยผมด้วยครับ”แล้วแรงกระชากที่ไหล่ก็ดึงเขาให้ลุกออกจากตัวหมอที่รีบไถลลงจากเตียง  จัดเสื้อผ้าไปหน้าแดงไปได้อย่างน่าแกล้งเป็นที่สุด

 

          “อ่ะ ขอบคุณมากนะเยอร์เซ็พ ไม่มีอะไรแล้วหละ”ดวงตากลมๆนั้นหันมามองคนช่วยที่ยังจ้องตากับเขาไม่เลิก  ถ้าบอกว่าหมอเหมือนกระต่าย  เจ้าบ้าที่กระชากไหล่เขาออกมาก็คงเหมือนหมาตัวโตๆที่จ้องจะจับกระต่ายหละมั้ง ทั้งผมฟู่ๆสีดำ คิ้วหนาสีเดียวกัน ตาสีทองแดง  ใบหน้าเป็นสันที่ดูเถื่อนๆดุๆเหมือนพวกทหารที่เพิ่งผ่านออกจากสนามรบนั้นด้วย

 

          “เจ้าหนูนั้นบอกว่าไม่มีอะไรแกก็ปล่อยได้แล้วมั้ง”คาเซอริโอบอกเสียงเรียบก่อนมือใหญ่ๆนั้นจะปล่อยไหล่เขา  เจ็บเหมือนกันแหะจับมาไม่ได้ออมแรงเลยนะ  เจ้าบ้านี้มันสูงเท่าไหร่กัน 2 เมตรได้หละมั้ง สูงจริงๆ ถ้าจำไม่ผิดเจ้านี้น่าจะเป็นหนึ่งในผู้คุมที่เจ้าหมาตาสีน้ำตาลนั้นพูดถึง เจ้าหมาตาสีน้ำตาลที่จ้องเขาด้วยตาใสแจ๋วนั้น

 

          “เออ  ยังเจ็บแผลที่หลังอยู่ไหมครับ”

 

          “ก็นิดหน่อย”คนตอบขยับแขนและไหล่ถึงได้รู้ว่าแผลจะเจ็บเมื่อตอนขยับตัวเท่านั้น  นั่งนิ่งๆก็ไม่เจ็บ

 

          “ดีจังเลยนะครับ  คุณคาโลนี้แข็งแรงดีจัง”คนตรงหน้าพูดไปยิ้มไปพร้อมกับจัดอุปกรณ์ที่ที่วางบนโต๊ะไป  กวาดตาดูแล้วก็เห็นมีดเล็กๆที่เหมือนมีดผ่าตัด ผ้าสีขาวๆที่เหมือนผ้าพันแผล แล้วกระปุกเล็กๆที่เหมือนกระปุกยานั้นอีก คงไม่ได้โกหกสินะที่บอกว่าเป็นหมอ

 

          “หันหลังมาสิครับ ผมจะได้ดูแผลให้”คาเซอริโอเหลือบมองคนพูดก่อนจะหันหลังให้ช้าๆ

 

          “นายยังไม่ตอบคำถามฉันว่ามาอยู่กับพวกปีศาจนี้ได้ยังไง”เจ้าหมาเยอร์เซ็พเหลือบตามองเขาแว๊บหนึ่งก่อนจะเลี่ยงไปยืนที่กรอบประตู  เหมือนจะมีมารยาทไม่รบกวนแต่ก็คอยคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง

 

          “เรื่องนั้นผมเองก็จำไม่ค่อยได้หรอกครับ นานมาแล้วเหมือนกัน  ผมจำได้แค่ว่าตัวเองถูกรถชนแล้วก็ตกลงไปในแม่น้ำ  รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี้แล้ว”เสียงทุ้มเล็กๆตอบพร้อมกับมือเย็นนิ่มที่จับลงบนแผ่นหลังก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างเหนอะๆที่ป้ายลงมาบนแผล

 

          “นั้นอะไร”

 

          “อ๋อ ยาสมุนไพรนะครับ แถวนี้ไม่มียาเหมือนที่โลกยังไงก็ต้องใช้ยาสมุนไพรไปก่อน แต่ก็สะอาดนะครับผมเตรียมเองกับมือ  สรรพคุณดีด้วย”

 

          “ก็ไม่ได้ว่าอะไร”

 

          “อ๊ะครับ  งั้นเดี๋ยวผมพันแผลให้นะ”มือขาวๆเอื้อมมาที่ด้านหน้าก่อนจะตวัดผ้าสีขาวที่เหมือนผ้าพันแผลนั้นไปรอบๆแผ่นอกและแผ่นหลัง

 

          “พันเอาไว้แบบนี้ก่อนอย่าเพิ่งให้แผลถูกน้ำถึงจะผ่านมา 2 วันแผลเริ่มหายบ้างแล้วแต่ก็ยังวางใจไม่ได้นะครับ”

 

          “สองวันงั้นเหรอ”

 

          “ครับคุณหลับไป 2 วันเต็มๆเลย มีไข้นิดหน่อย ดีที่แผลไม่อักเสบ ถ้าแข็งแรงแบบนี้อีกไม่กี่วันก็หายแล้วหละครับ”คนพูดยิ้มให้เมื่อพันแผลเสร็จเรียบร้อย

 

          “ขอบใจ”

 

          “ไม่เป็นไรครับ  ยังไงผมขอตัวก่อนดีกว่าคุณคาโลจะได้พักผ่อนเดี๋ยวคุณชินริคงยกยาเข้ามาให้  ทานให้หมดนะครับ ยังไงผมจะมาดูอาการเรื่อยๆ”

 

          “อืม”เจ้าหมอตัวผอมโค้งให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินออกประตูไปโดยมีเจ้าหมาร่างใหญ่นั้นเปิดผ้าบังสายตาให้  ดวงตาสีทองแดงนั้นหันมามองเขาแว๊บหนึ่งก่อนจะเดินตามหมอออกไป

 

          ดีเหมือนกันนะผู้คุมแบบนี้  มีก็เหมือนไม่มี ช่างไม่กลัวเขาหนีเอาซะเลย แต่ก็แปลกที่ตอนนี้เขายังไม่มีความคิดหนี  อย่างน้อยก็เจอคนที่มาจากโลกเดียวกันแล้วถามข้อมูลไว้หน่อยก่อนไปก็คงจะดีกว่าเดินดุ่มๆออกโดยไม่รู้อะไรเลย  คงต้องเสียเวลาเพิ่มสักหน่อย  รอหน่อยแล้วกันนะยังไงฉันก็จะกลับไปให้ได้แน่นอน

 

 

 

 

         

 

 

 

 

 

         

 

 












======================================
     
กราบสวัสดีนักอ่านที่รักทุกท่าน  วันนี้ได้ฤกษ์ส่งตอนใหม่ นับเป็นตอนที่ 6 ของเรื่องแล้วคร๊าและตอนนี้ก็มีเนื้อหาทั้งหมด 6 หน้า word พอดิบๆพอดี
     ตอนแรกนางมารคิดว่าจะเขียนให้ยาวมากกว่านี้คือแบ่งออกเป็น 2 part ส่วนของเนื้อหาในตอน ณ ปัจจุบันถือเป็น part แรกของตอนนี้เขียนเสร็จไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่ยังเขียน part 2 ไม่ได้เรื่องในตอนจึงยังไม่จบเรื่อยมาอีก 1 อาทิตย์เริ่มเขียน part สองได้ก็ เอ๊ะ มันไม่เกี่ยวกันนี้น่า แยกตอนดีกว่า 555 และแล้วด้วยประการฉะนี้  ตอนนี้จึงสั้นกุดและลงได้ช้าแบบสุด(ยกมือขออภัยที่นางมารเป็นคนคิดอะไรได้ช้าไปหน่อย  เหอะ)
     ตอนนี้อาจทำให้ใครหลายคนสับสนว่าสรุปแล้วคุณท่านคาโลท่านรุกหรือรับเพราะดันไปลวนลามคุณหมอเข้า  นางมารบอกได้คำเดียวคะว่าอย่าคิดมาก จะรุกหรือรับมันขึ้นอยู่กับอนาคต  คู่กับใครก็ต้องเดารอกันไปก่อน(การเขียนให้นักอ่านสับสนนั้นเป็นความสนุกอย่างหนึ่งของนางมารนะคะ อิอิ) ส่วนพ่องูนั้น นางมารยังไม่ทิ้งนะคะ ออกมาแค่ 2 ตอนมันไม่คุ้มค่าตัวคะ  เดี๋ยวโผล่มาอีกแน่  แต่จะตอนไหนนางมารบอกไม่ได้เหมือนกันคะ แล้วพบกันตอนหน้านะคะ

ปล. ขณะที่เขียน talk อยู่ขณะนี้อารมณ์ของนางมารได้ดิ่งลงเหวอีกรอบ  เพราะเรื่อง Short fic forever love ที่ไม่ได้อัพมานาน นางมารเกิดฮึด อยากอัพ เลยลงตอนพิเศษที่เขียนเอาไว้นานแล้วแก้ขัด ชื่อตอนว่า adult time ลงไปครั้งแรกเมื่อประมาณ 4 ทุ่มครึ่งเห็นว่าเนื้อหายังไม่ลงตัวจึงแก้ไขอีกรอบ บึนทึกเสร็จกดดูตัวอย่างแม่เจ้า โดนแบนคะ ง่ะ  นั้นมันเพิ่งลงไปเองนะ รวดเร็วจริงๆการเเบนของ dek-d ขอนับถือ ขนาดตัดแก้ไป 2 รอบยังไม่เรียบร้อยพอ สงสัยต้องตัดแก้รอบ 3 แล้วขอปลดแบนเหอะๆ (เอ๊ะ นักอ่านของเรื่องนี้จะเคยอ่านเรื่อง short fic ของนางมารรึเปล่านะ  คงไม่ดูเป็นการโฆษณาเรื่องนะเนี่ย จุดประสงค์จริงๆคือระบายอารมณ์ ฮ่าๆ)

 

ตอบ Comment (19/10/2556) 12-17

WindyZz     ขอบคุณคร๊า

Ash-Grey   ขอบคุณคะ อย่าลืมติดตามอ่านตอนต่อไปด้วยนะคะ

WindyZz     แฟนคลับพ่องูบังเกิดแล้ว พ่องูขอเก็บชั่วคราวนะคะ ตอนนี้ขอคุณหมาๆเขาทำคะแนนหน่อย

WindyZz     เก็บงูเข้ากรุคะ อิอิ

Clover       อุ้ย ความคิดเดียวกับคนเขียนเลยคร๊า ฮ่าๆไม่เป็นไรคะ ดองไว้อ่านทีหละหลายๆตอนก็ไม่ว่ากัน กลัวแต่ว่าจะลืมจนต้องย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าเพราะคนเขียนอัพช้านั้นแหละ..

ชานัวร์        อุ้ย แฟนคลับพ่องูอีกคนแล้ว  ทำไมพ่องูมีแฟนคลับรวดเร็วอย่างนี้นะ ตอนนี้ขอเก็บเข้ากรุชั่วคราวให้แฟนคลับคิดถึงเล่นๆกันก่อนนะคะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #348 Poohkyung (@Poohkyung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 16:41
    หมอฮิโตะน่าร้ากกกก><
    #348
    0
  2. วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 15:10
    ได้อ่านมานานแล้วไอ้คนที่รอคาโลยุเนี้ยมันใครอ่ะ
    #304
    0
  3. วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 18:44
    ว๊ากกก คาโลกระทำชำเรา(?)ฮิโตะ ม่ายยยยย
    #148
    0
  4. #93 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 19:15
    ตกลง ?? ใครคู่ใครเนี้ยยยย~~~~~~~~~ 
    #93
    0
  5. #65 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:02
    ไม่เอาๆคาโลเคะเถอะนะ
    #65
    0
  6. #22 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 01:57
    คาโลเคะเถอะเพี้ยงเพี้ยง 5555
    คุณหมอน่ารักจัง รึว่า...แท้จริงแล้วคาโลคือเซะ O.o
    #22
    0
  7. #20 WindyZz (@pangpong1122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 09:14
    มาแย้วววว>,.< (หลังจากรอมานาน)  คาโลปล่อยกระต่ายน้อยให้มะหมากินไปน๊าา มารอพ่องู หึหึ
    #20
    0
  8. #19 Ash-Grey (@saith) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 23:28
    ส่วนตัวแล้วริโอเคะเถอะ!
    (ถึงส่วนใหญ่ดูๆแล้วจะไม่ใช่ก็ตาม)
    เยอร์เซ็พกับหมอเป็นคู่กันเปล่าหว่า
    #19
    0
  9. #18 กินทามะ (@pearlove-ppp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 22:26
    ริโอ เป็นเมะหรือเคะเนี่ย ดูไม่ออกเบย
    ติดตามนะค่า รีบอัพนะค่ะ สู้ๆ
    #18
    0