Jungle : ผืนป่าสีดำ (yaoi)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 : เชื่อสิ่งที่ตาเห็นบ้างก็ดีนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    1 ก.ย. 56

ตอนที่3 เชื่อสิ่งที่ตาเห็นบ้างก็ดีนะ                                                         17/08/2013

 

 

          นี้เป็นอีกครั้งที่คนอย่าง คาเซอริโอ ซิสิอาโน อยากตบหน้าตัวเองให้ตื่นสักทีเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝัน  แต่ก็นั้นหละใครจะตบตัวเองให้เจ็บตัวเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองตื่นอยู่และไม่ได้ฝันแม้ภาพที่เห็นตรงหน้ามันจะเป็นอะไรที่อธิบายอยาก  กับภาพคนๆหนึ่งตัวขาวจั๊วที่ยืนเปลือยอยู่ตรงหน้ามันคงไม่แปลกอะไรถ้าวูบหนึ่งตาเขาไม่มองเห็นขาขาวๆนั้นแปรเปลี่ยนกลายเป็นหางสีน้ำตาลยาวแค่วูบเดียวที่กระพริบตาคนที่อยู่ห่างไปเกือบ 10ก้าวก็มาโผล่ตรงหน้าแบบประชิดยิ่งกว่าภาพสามมิติและบางอย่างก็แทบจะกระแทกดวงตาสีเทานั้น

          “เฮ้อ  ยังไงก็ใส่เสื้อหรือหาอะไรมาปิดก่อนได้ไหม”คนพูด พูดไม่เต็มเสียงและพยายามจะเบี่ยงสายตาออกจากอะไรบางอย่างที่มันแทบทิ่มตา

          “โอ้  ขอโทษที”เสียงนุ่มหูว่าขึ้นแล้วก็แย้มรอยยิ้มที่แสนจะดูดี

          “ขอโทษแล้วก็หาอะไรมาปิดสิว่ะมันอุจาด”คนพูดผุดลุกขึ้นเพื่อให้สายตาไม่ตรงกับของสงวนเพศชายและเป็นโอกาสให้ได้สังเกตคนตรงหน้า

          คนตรงหน้าสูงมากกว่าเขาไปประมาณคืบหนึ่งได้  เส้นผมสีทองที่มีลายสสับดำแบบที่พวกวัยรุ่นชอบทำยาวสลวยถึงกลางหลัง คิ้วสีทองอ่อนพาดเหนืองดวงตาคมเรียวที่หางตาตวัดขึ้นเล็กน้อย  ดวงตาสีทองที่มีกรอบสีดำรอบๆแบบที่คนมองได้แต่แอบซ่อนความสงสัย  จมูกโด่งเป็นสั้นยาวพร้อมรูจมูกที่ดูจะเล็กกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย  ริมฝีปากบางเฉียบ  กับโครงหน้าเรียว   ผิวขาวจนเหมือนซีด  หุ่นแบบคนที่ออกกำลังกายเป็นอย่างดีแต่ดูผอมกว่าคาเซอริโอพอสมควร

          “เป็นครั้งแรกเลยนะที่ถูกพูดแบบนั้น”เจ้าคนที่เพิ่งจะหาผ้ามาพันปิดของสงวนแบบลวกๆเปิดปากพูดอีกครั้ง

          “หึ  ฉันเป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีรสนิยมมองกระแป๋งของผู้ชายด้วยกัน”

          “งั้นเหรอ มนุษย์สินะ”

          “ก็คนนะสิ”สิ้นคำพูดนั้นคาเซอริโอก็รู้สึกอยากกัดลิ้นตายไปให้รู้แล้วรู้รอดหากไม่คิดได้ว่ามันเป็นการตายที่ดูปัญญาอ่อนจนเกินไปนักเมื่อเจ้าสิ่งที่เขาคิดว่ามันอาจจะไม่ใช่คนตรงหน้าแย้มรอยยิ้มที่ดูพิลึกในสายตาเขาขึ้นมา

          “แล้วมาทำอะไรไกลขนาดนี้หละเจ้ามนุษย์”

          “หาของป่า”เขาเลือกที่จะโกหกปกปิดบางอย่างออกไปเมื่อสำนึกได้ว่าการพูดความจริงว่าตนเองหลงทางหรือไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไงดูจะไม่ปลอดภัยมากนัก

          “งั้นเหรอ งั้นเจ้าคงเป็นพรานป่าที่โง่หน้าดูชมเชียว”คำว่าโง่ทำเอาคิ้วของคาเซอริโอกระตุก  ไม่ได้โดนด่าว่าโง่ต่อหน้ามานานเท่าไหร่แล้วนะจำได้ว่าคนสุดท้ายที่พูดแบบนั้นเขาเอาปืนกรอกปากส่งมันไปนรกเรียบร้อยแล้ว

          “พูดได้เจ็บดี”

          “ข้าพูดความจริงและดูเหมือนเจ้าหนูข้างหลังเจ้ายังจะฉลาดมากกว่า”ดวงตาสีเทาเหลือบมองข้างหลังดูหน้าเจ้าหนูที่มันพูดถึง  ซึ่งก็คือไอ้หมาขนหยิกที่ไปแอบอยู่หลังก้อนหินทำตัวเป็นหมาติดไข้จับสั่น  มันกล้าบอกว่าเขาฉลาดน้อยกว่าหมา

          “มันคงมีสัมผัสของหมาที่รู้ว่าไม่ควรมายุ่งกับตัวประหลาดอย่างแกหละมั้ง”

          “ตัวประหลาด”คิ้วสีทองหยักโค้งขึ้นเหมือนสงสัย

          “แค่เอาตาดูก็รู้แล้วว่าแกไม่ใช่คน”

          “อืม  ดูเหมือนเจ้าก็ไม่ได้โง่ไปสักเท่าไหร่นัก  แล้วทำไมคนฉลาดอย่าเจ้าถึงไม่กลัวข้าหละ”คนพูดโน้มหน้าเข้าใกล้แบบที่คาเซอริโอได้แต่ขมวดคิ้วฉับเพราะไม่คิดพิศวาสจะมองหน้าผู้ชายด้วยกันใกล้ๆแบบประชิดแทบเห็นกันทุกรูขุมขน

          “มันคงช้าไปที่จะกลัว  ถ้ากลัวก็คงไม่มาแอบดูตั้งแต่แรกหรอกมั้ง”

          “อืม  งั้นข้าคงต้องชมว่าเจ้ากล้าน่าดู  แต่มันคงเป็นความกล้าที่อาจจะนำความตายมาสู่เจ้าได้นะเจ้ามนุษย์”คนพูดแลบลิ้นแผล่บและถ้าตาไม่ฝาดคาเซอริโอแอบเห็นว่าลิ้นสีแดงนั้นแบ่งออกเป็นสองแฉก

          “ถ้าจะเอาแบบนั้นก็ได้แต่จะคิดอีกทีก็ไม่ว่ากันหรอกนะ”รอยยิ้มบนใบหน้าของคาเซอริโอเรียกให้สิ่งตรงหน้าชะงักและเหลือบตามองที่หน้าท้องของตนเองซึ่งบัดนี้มีมีดด้ามยาวจ่ออยู่และบางส่วนของปลายมีดได้หายเข้าไปในเนื้อสีขาวที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมา

          “ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ”เสียงที่เคยทุ้มนุ่มและเย็นสบายเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน

          “เข้าป่าแปลกๆแบบนี้มันก็ต้องมีสิ่งป้องกันตัวเอาไว้บ้างจริงไหม”

          “แล้วคิดหรือว่ามีดของเจ้าจะเร็วกว่าข้า”

          “ไม่ลองไม่รู้แต่ที่แน่ๆฉันไม่ยอมเจ็บตัวคนเดียวแน่นอน”คาเซอริโอยกยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก  สบกับตาสีทองที่ฉายแววนิ่งก่อนประกายตาบางอย่างจะแทรกเข้ามา

          “ตกลง ข้ายอมแพ้”สิ่งมีชีวิตประหลาดถอยห่างออกไปก่อนจะยกนิ้วขาวปาดเลือดที่หน้าท้องและแลบเลียมันด้วยปลายลิ้นสองแฉกแต่นั้นก็ไม่น่าตกใจเท่าแผลที่เคยโดนมีดนั้นกำลังสมานกันช้าๆด้วยการก่อตัวของผิวหนังที่ดูเหมือนเกร็ดสีน้ำตาลขึ้นมาปิดแผลนั้นและจางลงเหลือเพียงผิวเนื้อขาวๆที่ปราศจากรอยใดใด

          “รักษาได้น่าสนใจดีนี้”

          “หืม  เห็นแบบนี้แล้วยังอยากเล่นกับข้าอีกรึเปล่า”

          “ถ้าคิดว่าไหวก็ลองดูสิ”คาเซอริโอยิ้มก่อนจะนั่งลงที่โขดหินแล้วถอนหายใจเบาๆออกมาเมื่อขาที่เพิ่งผ่ากระสุนออกไปเจ็บจี๊ด

          “เจ้าเป็นมนุษย์แบบที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”สิ่งประหลาดตรงหน้าพูดออกมา

          “ขอบคุณ”คาเซิอริโอตอบก่อนจะค่อยๆเกะผ้าออกดูและพบว่าแผลบวมเป่งแต่เลือดที่เคยไหลออกมาหยุดไปนานแล้ว

          “ใจเย็นเหลือเกินนะ  ไม่คิดหรือว่าข้าจะพุ่งเข้าไปแล้วจับเจ้าหักคอกินเป็นอาหาร”

          “ถ้าจะทำแบบนั้นก็คงทำไปนานแล้วไม่ใช่รึไง”คนพูดปรายตาขึ้นมองเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมัดผ้าพันแผลต่อ

          “ฮ่าๆๆๆ  น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆด้วย”คาเซอริโออดยอมรับไม่ได้จริงๆว่าเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแบบนั้นมันทำให้สิ่งที่เขามั่นใจว่ามันไม่ใช่คนดูดีจนเหมือนพวกนายแบบที่หลุดออกจากนิตยสาร  นิตยาสารสัตว์ประหลาดนะ

          “แล้วทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี้ได้หละ”พูดจบก็เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งระยะห่างไปเล็กน้อยเมื่อดวงตาสีเทาดุจ้องตอบ

          “ก็บอกแล้วว่ามาหาของป่า”

          “เจ้าดูเหมือนไม่ใช่พรานโง่พวกนั้นนะสิ”พูดจบก็ยิ้มแบบที่คาเซอริโอต้องแยกเขี้ยวรับสรุปได้ว่าเจ้าตัวตรงหน้ามันกวนกว่าที่คิดเอาไว้มาก

          “ไม่รู้”

          “หืม  ไม่รู้”คิ้วสีทองนั้นเลิกขึ้นเหมือนจะไม่เชื่อ

          “เฮ้อ  ก็แค่หลับไปแล้วอยู่ๆก็มาโผล่กลางป่านี้แล้ว”

          “หืม”

          “ไม่น่าเชื่อรึไง”

          “ข้าเชื่อว่าเจ้าพูดจริง  เพราะแววตาของเจ้าไม่ได้โกหก”

          “จะถือว่านั้นเป็นคำชม”

          “จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดนัก เพราะข้าเริ่มชอบเจ้าขึ้นมานิดๆแล้ว”

          “ฉันเป็นผู้ชายที่ยังชอบสาวๆอกโตก้นใหญ่  ไม่ใช่สัตว์ประหลาดอย่างแก”

          “หืม  ข้าก็ไม่ได้พิศวาสมนุษย์นิสัยประหลาดอย่างเจ้าเท่าไหร่หรอกนะแต่จะดีมากหากเจ้าเลิกเรียกข้าว่าสัตว์ประหลาด”

          “หน้าตาแบบแกดูยังไงก็สัตว์ประหลาด”

          “ข้าว่าข้าดูเหมือนมนุษย์นะ  และออกจะหน้าตาดีด้วย”นั้นเป็นคำยอตัวเองที่คาเซอริโอเถียงไม่ออกได้แต่เหลือบมองสิ่งประหลาดตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมา  จะคนหรือสัตว์ประหลาดก็หลงตัวเองทั้งนั้น

          “ข้าชื่อ คูลาตัส”

          “คาเซอริโอ”คาเซอริโอแนะนำตัวตามมารยาท

          “เรียกยากนะ  ไม่มีชื่อที่เรียกง่ายกว่านี้รึไง”ดวงตาสีเทาปรายมองด้วยความหงุดหงิดแล้วชื่อคูลาตัสมันเรียกง่ายนักรึไง

          “คาโล”

          “โอ๊ะ  เรียกง่ายกว่ากันเยอะ  ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้ามนุษย์”

          “รู้จักกับงูประหลาดๆมันคงน่ายินดีพิลึก”

          “หืม ทำไมถึงคิดว่าข้าเป็นงูหละ”คาเซอริโอไม่ตอบแต่ชี้ที่ตาตัวเองเหมือนจะบอกใบ้ว่าเขาเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น  หางยาวๆสีน้ำตาลสลับดำที่เห็นเลือนลานเหมือนภาพหลอน บวกกับสัญชาตญาณบางส่วนในตัว

          “ดูเหมือนเจ้าจะเชื่อในตัวเองสูงเหลือเกิน และบ้าบิ่นแบบไม่น่าอภัยอีกด้วยซึ่งมันน่าจะนำผลเสียมาหาเจ้ามากกว่าผลดีนะ”

          “มีคนบอกมาหลายคนแล้วหละ”คนพูดยืนขึ้นทำท่าเหมือนจะเดินจากไปเมื่อไม่เห็นว่าการพูดคุยกับงูประหลาดตรงหน้าจะมีประโยชน์

          “นั้นเจ้าจะไปไหน”

          “เดินทางต่อ”คนพูดมองไปรอบๆก่อนจะมองเห็นเจ้าลูกหมาขนหยิกที่นั่งแอบมองเขาอยู่ในซอกหิน

          “ไปทั้งๆที่บาดเจ็บและไม่รู้ทางนะเหรอ”

          “มันคงดีกว่านั่งอยู่ในดงสัตว์ประหลาดไม่ใช่รึไง  อีกอย่างคุยกับแกไปก็ไม่มีประโยชน์”

          “เจ้าปากร้ายกว่าที่ข้าคิดมากนัก”

          “ฉันไม่เคยปากหวานอยู่แล้วโดยเฉพาะกับตัวผู้อย่างแก”คาเซอริโอเริ่มออกเดินอีกครั้ง

          “หึหึ หมู่บ้านของมนุษย์อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตก”ขาที่กำลังก้าวออกไปหยุดชะงัก

          “ไกลแค่ไหน”

          “อืม  ก็ประมาณ 3 เดือน”

          “ห๊ะ 3เดือน”คาเซอริโอหันมามองเจ้างูด้านหลังที่ยิ้มระรื่น

          “อืม  ถ้าเป็นข้านะ”คูลาตัสโคลงหัวก่อนจะเดินมาเคียงข้างคาเซอริโอที่เหลือบมองเจ้างูประหลาดแล้วให้หงุดหงิดในใจ  สามเดือนจากนี้หึ  ถ้าเลื่อยไปแบบมันก็คง 3 เดือนจริงๆนั้นหละ

          “ถ้าเดินไปหละ”ประกายแพรวพราวด้วยความถูกใจปรากฏขึ้นบนดวงตาสีทองขอบดำของคูลาตัส เจ้ามนุษย์นี้ฉลาดและน่าสนใจเกินกว่าจะปล่อยให้ตายไปง่ายๆ สงเคราะห์สักหน่อยคงไม่เสียหาย

          “ถ้าเป็นเจ้าคงไม่ถึงเดือน  แต่ข้าก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าเจ้ามนุษย์พวกนั้นจะยังมีชีวิตอยู่รอเจ้า  หรือเจ้าอาจไปไม่ถึงในสภาพนี้”คำตอบที่ก่อให้เกิดความหงุดหงิดในใจคนฟังแน่หละหากให้เขาเดินไปมันก็คงไม่นานนักหรอกเพราะการเดินข้ามป่าหากใช้เวลาเดินทางขนาดนั้นก็หมายความว่าป่าบ้าๆนี้อาจเกินพื้นที่มากกว่าค่อนของประเทศถึงใช้เวลาในการเดินทางขนาดนั้นซึ่งเขาคิดว่ามันเป็นไปได้ยากต่อให้ป่าแถบนี้สมบูรณ์แค่ไหนก็ตาม  ซ้ำเจ้างูนั้นยังบอกว่าหากพวกนั้นมีชีวิตอยู่หรือเขารอดไปได้ก็แสดงว่าอยู่ไม่ไกลจากนี้เท่าไหร่อย่างมากถ้าเดินตรงไปแบบราบรื่นอาจกินเวลามากกว่า 10 วันแต่จากคำพูดของมันการเดินทางคงไม่ราบรื่นนัก ป่านี้มันคงไม่ใช่ป่าธรรมดาที่มีแค่กระรอกกับกระต่ายอยู่แล้ว หากเจองูที่แปลงเป็นคนได้เขาอาจเจออะไรมากกว่านั้น

          “ต่อให้ลำบากยังไงก็ต้องหาทางกลับไปให้ได้”ใช่ไม่ว่ายังไงก็ต้องกลับไปให้ได้  กลับไปหาคนๆนั้น

          “ดูท่าเจ้าจะมีคนสำคัญให้กลับไปหาสินะ”

          “ใครๆก็มีคนสำคัญด้วยกันทั้งนั้น”ขายาวๆก้าวเดินอีกรอบโดยมีงูในร่างคนเดินตามมาช้าๆ

          “ไม่มีอะไรทำรึไงห๊ะ”คาเซอริโอถามอย่างเหลืออดเมื่อเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่เขาบ่ายหน้าออกมาจากแม่น้ำไปทางทิศตะวันตกก็ยังมีเจ้างูในร่างคนเดินเอื่อยๆตามมา

          “ตอนนี้ยังไม่มี”

          “โว๊ย  มีไม่มีมันก็เรื่องของแกแต่ช่วย...”

กรร!!

          เสียงขู่คำรามทำให้การโต้เถียงหยุดชะงัก  ดวงตาสีเทากวาดมองไปรอบๆตัวดึงใจตัวเองให้กลับมาสงบอีกครั้ง  เสียงขู่คำรามที่ดังมาพร้อมกับเสียงสวบสาบเหมือนบางอย่างที่มีขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนผ่านไปบนผืนหญ้า

          “เจ้าไม่อยากไปทางนั้นแน่”เสียงเตือนจากงูไม่ได้ทำให้ขาที่กำลังก้าวไปในทิศทางตรงข้ามกับเมื่อครู่นั้นชะงัก

          “ฉันอยากไป”

          “ข้าบอกแล้วว่าความบ้าบิ่นของเจ้ามันจะนำพาความลำบากมาให้เจ้า”งูหนุ่มบ่นเอือมๆก่อนจะเดินตามไปช้าๆพร้อมกับเจ้าลูกหมาที่วิ่งจู๊ดตามเจ้ามนุษย์นั้นไปเหมือนกลัวที่จะอยู่ใกล้เขา  ตามดูอีกหน่อยก็ไม่เสียหายอยากรู้เหมือนกันว่าเจ้านั้นจะทำให้เจ้ามนุษย์ตรงหน้ากลัวได้หรือไม่ หรือจะเป็นเจ้ามนุษย์นั้นที่จะทำให้เขาประหลาดใจได้อีกครั้งกันแน่
















======================================
   
มาพบกันอีกครั้งสำหรับตอนที่ 3 กว่าจะลงตอนนี้ได้ยากมาก เน็ตไม่เป็นใจเอาเสียเลย เฮ้อ
    สำหรับตอนนี้ได้เปิดตัว  ตัวละครตัวใหม่นั้นคือ งูน้อย เฮ้ย  งูหนุ่มนามคูลาตัส เย้ๆ ฉากนี้เหมือนจะแสดงให้เห็นนิสัยแปลกๆของทั้งคาเซอริโอผู้มีชื่อเล่นว่าคาโล และพ่องูคูลาตัส สองคนนั้นมีความคิดที่แปลกพอๆกันเลย  พูดถึงงูหนุ่มคูลาตัสก็ทำให้นางมารรู้สึกเหมือนกำลังเขียนนิยายแฟนตาซีมากขึ้นไปอีก  อยากเขียนแฟนตาซีแบบงูๆมานานแล้วเหมือนกันน๊า  ไม่รู้ว่าเพื่อนๆจะชอบเหมือนนางมารรึเปล่า หึหึ  สำหรับตอนหน้าเราจะมาดูคาเซอริโอบู๊กันสักเล็กน้อยเเล้วพบกันตอนหน้าคร๊า


======================================
 

ตอบ Comment (01/09/2556)

Clover               กรี๊ด  คาโลเราเป็นฝ่ายรับเหรอคร๊า  ไม่จริงนะ  พ่อหนุ่มกล้ามสุดล้ำเขาคงไม่ยอมเป็นฝ่ายรับหรอก   อืมถ้าเป็นฝ่ายรับจริงก็ต้องหาฝ่ายรุกที่โคตรกล้ามมันก็กลายเป็นแบบกล้ามชนกล้ามนะสิ กรี๊ด  แต่คาโลเขาชอบสาวๆอกโตๆนะ เรื่องนี้ก็มีสาวๆสวยๆเยอะ หนุ่มน่ารักก็มีด้วย ว๊า  นางมารอยากโดดไปเลือกแทนคาโลจริงๆ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #355 เจ้าชายสีเทา (@sopinpilast) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:48
    ถถถถถ คาโล หนูไม่กลัวอะไรเลยลูกกกกก
    #355
    0
  2. #334 KuppaKP (@KuppaKP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 08:31
    ใครรุกใครรับคะ
    #334
    0
  3. #326 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:32
    ง่อววววเคะ!!!
    #326
    0
  4. วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 14:03
    อยากรุเหมือนกัน ติดตามติดตาม
    #301
    0
  5. #209 Pair p. (@Deat_p) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2557 / 14:19
    จริงจัง.. คาโลเคะ! เท่ขนาดนี้ แมนขนาดนี้ มาเป็นเคะในฝันของเราเถอะค่ะ!!!
    #209
    0
  6. #187 LaLuZe (@laluze) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 20:27
    คาโลมันต้องเคะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!
    เอาไปยาวๆเลย มาดนี้แหละ เคะในฝัน ฟินเลย
    ไม่เอางูก็ได้ อาตัวอื่นแทน
    แต่ต้องคาโลต้องเคะนะค่ะ!
    #187
    0
  7. #175 blanchet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 10:42
    คาโลเมะเถอะอิอิ คุณงูต้องมีเรื่องประหลาดใจอีกแน่ๆ
    #175
    0
  8. วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 19:03
    อุ๊ต๊ะ งูเหรอ 555 นึกว่าช๊อคเป็นเมะซะอีก //อุ๊บ โดนตรบ
    #144
    0
  9. #62 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:35
    คาโลเคะเถอะพ่องูกดโลด
    #62
    0
  10. #52 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:50
    ไม่ว่ายังไงก็อยากให้คาโลเคะ งูนี่ก็น่าสนน่ะ
    #52
    0
  11. #5 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 18:36
    คาโลน่ารักอ้าาา >< เป็นเคะให้พ่องูกดเถอะ *0* 5555 //โดนยิง
    สนุกมากค่ะรีบๆมาต่อน่ะ ><
    #5
    0
  12. #4 WindyZz (@pangpong1122) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 15:49
    ตอนหน้ามาไวไวอยากเห็นฉากบู๊  ชอบแนวงูๆปลาๆประหล๊าดหลาดจิงๆ>,.<  

    สู้ๆเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #4
    0