Jungle : ผืนป่าสีดำ (yaoi)

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 27 : ความหวังอันเลื่อนลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 ธ.ค. 57

ตอนที่ 27 ความหวังอันเลื่อนลาง                                                 19/11/2557

 

 

 

          แสงสีส้มจากตะเกียงเล็กๆทอแสงสลัวไปทั่วบ้านร้างซ่อมซ่อ  กลิ่นอับลอยปะปนกับกลิ่นไม้และฟางที่ถูกความชื้นหมักหมมเกิดกลิ่นเหม็นอับที่ไม่พึ่งประสงค์  บ้านร้างหลังเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหลังสังคมแห่งความสนุกสนานและความรื้นเริง  เบื้องหลังอันแสนโสมม แม้จะต้องนิ่วหน้าเมื่อได้กลิ่นหรือสำลักไอเพราะฝุ่นก็ต้องยอมทนเพราะเขาจำเป็นต้องใช้มันในการสอบสวนเหยื่อ

 

          ดวงตาสีเทาทอดมองดวงไฟในจะเกียงก่อนจะเบือนมาสบกับร่างของเหยื่อที่ถูกมัดมือติดกันและมีสภาพเหมือนถูกรุมซ้อมโดยกลุ่มคน  หรือไม่ก็อะไรสักอย่างที่ดุมากๆอย่างหมาปีศาจที่กำลังยืนหน้านิ่วอยู่ข้างๆเขาและกำลังย่นจมูกเป็นระยะเพราะประสาทสัมผัสด้านกลิ่นที่ดีเกินไปตามสายพันธุ์

 

          “รีบออกไปจากที่นี้กันเถอะ”

 

          “อย่างอแงน่าเดียวมันก็จบแล้ว ไม่นานหรอก”คาเซอริโอยกยิ้มที่มุมปากขณะตรวจสอบกระสุนลูกรักสีเงินในมือให้พร้อมใช้ง่านอย่างน้อยก็ 1 นัดเพื่อจบชีวิตไม่ก็อาจจะหลายนัดหน่อยเพื่อทรมาน

 

          “จะแกล้งทำเป็นหลับแบบนั้นอีกนานไหม”ฝ่าเท้ายันเข้ากลางไหล่ที่บิดผิดรูป พลิกให้คนที่นอนตะแครงซุกหน้าลงกับพื้นฟางเน่าเงยขึ้นพบกับแสงตะเกียง เหยื่อที่เขาเล็งมาเอาไว้ตั้งแต่แรก  เหยื่อที่มีค่าพอให้วิ่งตาม

 

          “ทำไมไม่ฆ่าทิ้งไปเลยหละ”เสียงถามดังออกมาจากปากที่ครึ่งหนึ่งบวมเจ่อและยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา

 

          “ถ้าจะฆ่าแกให้ตายง่ายๆแบบนั้นฉันไม่วิ่งตามจับให้เหนื่อยหรอกนะ  แกก็ดูฉลาดน่าจะคิดได้ว่าฉันไว้ชีวิตแกทำไม”ดวงตาสีดำของเหยื่อมองตอบกลับมา  ดวงตาที่ถึงแม้รอบตาจะช้ำแต่ตาคู่นั้นยังคงทอประกายไม่ยอมแพ้ แบบนี้สิค่อยน่าเล่นด้วยหน่อย เหยื่อที่อึดและทนแบบนี้จะทรมานได้นาน

 

          “ฉันไม่มีคำตอบอะไรให้แกทั้งนั้น”

 

          “อย่าเพิ่งรีบตอบแบบนั้นสิ”ปืนคู่ใจกระบอกสีเงินถูกวางลงบนม้านั่งที่เขาอุตสาห์หาเจอท่ามกลางซากกองปรักหักพังก่อนเจ้าของจะก้าวไปหาเหยื่อแล้วทรุดลงนั่งข้างๆ

 

          “ฉันว่าระดับแกน่าจะมีคำตอบให้ฉันไม่มากก็น้อย แค่คำถามง่ายๆ บอกฉันมาว่าแกได้ปืนพวกนั้นมาจากไหน”ดวงตาสีดำหันกลับมาสบตาเขาก่อนจะหันไปมองรอบๆอีกครั้ง

 

          “อยากรู้ไปทำไม หรืออยากเอาไปใช้เองหละ”

 

          “อืมนั้นสินะ  คนอย่างฉันคงดูเหมือนพวกที่อยากได้ปืนไปใช้เองสินะ  เอาเถอะจะเข้าใจไปแบบไหนมันก็เรื่องของแก  ตอบฉันมาดีกว่าว่าแกได้ปืนมาจากไหน”

 

          “ถ้าอยากเอาไปใช้ก็ไม่น่าจับฉันมาแบบนี้ คุยกันดีๆก็ได้นิ”

 

          “ตอบคำถามฉัน”

 

          “ฉันว่าบางทีถ้าแกตกลงกันดีๆเราอาจจะเป็นหุ้นส่วนกันได้  ดีกว่ามาตั้งตัวเป็นศัตรูกันเป็นไหนๆ อย่างแก...”

 

อ๊าก!

 

          ประโยคพูดยาวเหยียดกลายเป็นเสียงร้องโหยหวนเมื่อมีดด้ามยาวที่ตอนนี้กลายเป็นมีดคู่ใจปักเฉือนเข้าข้างคอด้านซ้าย ปลายมีดปักทะลุเข้ากับพื้นดิน ปล่อยให้เลือดสีแดงคล้ำไหลอาบปากแผลและหยดลงย้อมฟางเป็นสีแดง

 

          “คำถามเดิม  แกได้ปืนมาจากไหน”คำถามเรียบๆดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงดวงตาสองคู่เท่านั้นที่จ้องตอบกันไปมา  คู่หนึ่งเรียบนิ่งและเริ่มมีแววสนุกในขณะที่อีกคู่แม้จะยังคงนิ่งแต่กลับมีประกายหวาดกลัววาดผ่าน

 

          “บางทีฉันอาจถามไม่ชัด”มือคว้าหมับเข้าที่ด้ามมีดก่อนจะออกแรงกระชาก  เสียงร้องโหยหวนดังลั่นเสื้อของเหยื่อโชคร้ายถึงได้ถูกฉีกเพื่ออุดปากกั้นเสียงร้อง  เหยื่อที่นอนดิ้นกระสับกระส่ายด้วยความเจ็บปวด เหยื่อผุดพรายบนใบหน้าทั้งๆที่อากาศเย็น

 

          “ข้าว่าเจ้าปิดปากมันช้าไปนะ”เสียงทักดังขึ้นจากหมาปีศาจที่ย้ายตัวเองไปนั่งแทนเขา รั้งตำแหน่งผู้สังเกตการณ์แบบห่างๆ

 

          “โทษทีลืมคิดไปนะ”คาเซอริโอตอบเสียงเรียบขณะฉีกชายผ้าส่วนหนึ่งออกมาเช็ดเลือดที่อาบย้อมบนใบมีด  ผู้ชายร่างใหญ่โตที่ตอนนี้ขาหักข้างหนึ่งผลจากการวิ่งไล่จับกำลังพยายามใช้ขาข้างที่ดีกระเสือกกระสนเพื่อให้ห่างจากเขาไปช้าๆ

 

          “เอาหละ  ฉันแค่ถามว่าแกเอาปืนมาจากไหนไม่ได้ถามสักหน่อยว่าเจ้านายแกเป็นใครทำอะไร ยังไง  แค่คำถามง่ายๆ แค่บอกฉันมาว่าพวกแกได้ปืนมายังไง”คาเซอริโอลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินวนไปรอบเหยื่อช้าๆ แสงจากตะเกียงทำให้เกิดเงาวูบไหวตามกำแพงและเงาความกลัวที่สะท้อนอยู่ในแก้วตาสีดำ

 

          “ช้า”

 

อั๊ก  หือ

 

          เสียงอื้ออึงดังขึ้นพร้อมตาที่เบิกว้างเมื่อฝ่าเท้าหนากระทืบลงข้อเข่าที่บิดหักผิดรูปก่อนมีดด้ามยาวจะแทงย้ำลงไปเหนือส่วนที่ถูกกระทืบเล็กน้อย  แรงกระชากทำให้แผลเปิดเป็นรูกว้าง  เศษเนื้อสีคลำที่บัดนี้อาบด้วยสีแดงของเลือดห้อยร่องแร่งอยู่ตรงโคนขาด้านใน

 

          “เจ้าลืมปล่อยปากมันนะ”เสียงเตือนดังขึ้นอีกครั้งจากเจ้าหมาตัวเดิม  เสียงเตือนที่ทำให้คาเซอริโอยกยิ้มอยู่ในใจ เจ้าหมาปีศาจที่คอยอ้อนคอยตามเขาจนน่ารำคาญพอถึงบทที่ต้องสู้มันก็ทำได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ แม้จะเคยเห็นมันสู้ในร่างหมาแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นมันสู้ในร่างของมนุษย์ที่มีพละกำลังเหมือนปีศาจแบบเต็มๆตา  ปลายเท้าที่ออกแรงไล่กวาดเหยื่อ  ฝ่ามือหนาทรงพลังที่สามารถจับยึดเหยื่อเอาไว้ได้  ความว่องไวในการหลบหลีกคมอาวุธ  ดวงตาสีน้ำตาลคู่คมที่มุ่งมั่นไม่วอกแวกขณะจัดการศัตรู  การลงมือโหดเหี้ยมทั้งหักแขนข้างที่ถือปืน และหักขาเพื่อไม่ให้มันหนีได้ก่อนจะออกแรงลากผู้ชายตัวโตๆคนหนึ่งให้มาที่บ้านร้างหลังนี้

 

          “อ้าวเหรอ โทษทีนะ”ฝ่ามือขาวกระชากผ้าปิดปากที่ชุ่มด้วยน้ำลายออกก่อนจะโยนทิ้งไปข้างๆ

 

          “ว่าไงตอบได้รึยัง”

 

          “ไม่รู้”

 

          “แน่ใจนะ”ปลายคมของมีดเกลี่ยเบาๆที่ข้างแก้มของเหยื่อ

 

          “ไม่รู้จริงๆเพราะมีคนส่งต่อ  ส่งปืนต่อมาให้อีกที”

 

          “น่าเสียดายนะ  ข้อมูลน้อยไปหน่อย แบบนี้คงไม่คุ้มค่ากับการปล่อย”

 

          “ดะ  เดี๋ยว  แต่ฉันเคยเห็น  เคยเห็นนะ  ละ ลมพายุ พายุประหลาดที่พาปืนกับอาวุธพวกนั้นมา”

 

          “พายุงั้นเหรอ”เสียงถามแผ่วเบา วันที่เขามาที่นี้วันนั้นก็ฝนตก  ฝนตกหนักก่อนจะแผ่วลงไปช้าๆตอนที่เขาถูกยิง

 

          “ใช่  พายุ  พายุ”

 

          “เห็นที่ไหน”คาเซอริโอถอนหายใจยาวพยายามระงับความตื่นเต้นที่เกิดขึ้น

 

          “เคยเห็นนอกเมืองครั้งหนึ่ง”

 

          “แล้วครั้งอื่นๆหละ เกิดที่ไหน”

 

          “ไม่รู้  ไม่รู้”

 

          “แกแน่ใจเหรอห๊ะว่าไม่รู้  ตอบมา  ตอบมาสิวะ”ฝ่ามือหนากระชากคอเสื้อเหยื่อขึ้นมาก่อนจับเขย่าจนคนโดนหัวสั่นพร่า  ไอค็อกแค็ก

 

          “ใจเย็น”ฝ่ามือหนาสีน้ำผึ้งคว้าจับเข้าที่ไหล่ แรงบีบที่ส่งมาทำให้มือทั้งสองชะงักปล่อยเหยื่อที่ไอหน้าดำหน้าแดงให้เป็นอิสระ ยืดตัวสูงขึ้นก่อนฝ่ามือจะทุบโครมเข้าที่ผนัง  แค่มันตอบ  แค่มันบอกเอามาเขาก็จะรู้ทางกลับบ้าน  รู้ทางกลับไปหาคนๆนั้น

 

          “บอกมาสิโว๊ยว่ามันอยู่ที่ไหน บอกว่า”คาเซอริโอกระชากเสียง ปืนที่วางแน่นิ่งถูกหยิบขึ้นมายกเล็งไปทางเหยื่อ

 

          “ไม่รู้  ฉันไม่รู้จริงๆ  ทุกครั้งมันจะเปลี่ยนไป  มันไม่เคยเหมือนเดิม”

 

          “แกไม่รู้แล้วใคร  ใครรู้ว่าไอ้พายุบ้าๆนั้นมันจะเกิดขึ้นที่ไหนห๊ะ”

 

          “ไม่  ไม่รู้”

 

ปัง

 

          “บอกมา”กระสุนพุ่งทะลุช่องท้อง  เลือดสีแดงสดทะลักออกมาตามรูกระสุนเหยื่อผู้โชคร้ายร่างเกร็งกระตุกก่อนจะบิดทุรนทุราย

 

          “เจ้าบ้าไปแล้วรึไงเดี๋ยวพวกมันก็แห่กันมาหรอก”

 

          “มาสิดี  แห่มาให้หมด จะได้รู้ไปไงว่าไอ้หน้าไหนมันตอบคำถามฉันได้บ้าง  ว่าไงแกจะตอบฉันได้รึยัง”

 

          “หึ เดี๋ยวพวกนั้นต้อง  ตามเสียงปืนมาแน่”

 

          “แล้วไง  แล้วคิดว่าแกจะมีชีวิตอยู่รอจนพวกมันมาถึงงั้นเหรอ”ฝ่าเท้าสาวเข้าหาเหยื่อก่อนจะย่อตัวลง  ปากกระบอกปืนประกบแน่นเข้ากับหน้าผากสีคลำ

 

          “ตอบมา  แลกกับการยื้อชีวิตแก”ดวงตาสีดำกลอกหลุกหลิกไปมาก่อนริมสีปากแตกระแหงนั้นจะพูดบางอย่าง

 

          “ละ ลีโอ  มันรู้  มันรู้ว่าพายุนั้นจะเกิดขึ้นที่ไหน”

 

          “ก็เท่านี้”คาเซอริโอลุกขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะไปหาใคร น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่าลีโอนะคนไหน  ใช่คนที่รู้จริงๆหรือเปล่า  บางทีคงต้องใช้งานลูกแมวน้อยที่เขาปล่อยไปให้นำทางไปซะแล้ว

 

          “มากันแล้วนะ”เสียงเรียกจากเจ้าหมาปีศาจปลุกเขาออกจากภวังค์ความคิด

 

          “ใกล้แค่ไหน”

 

          “จากด้านหน้าห่างไปไม่ไกล”

 

          “กำลังดี”คาเซอริโอเก็บมีดที่ไม่ได้ใช้งานเข้าซองก่อนจะเดินนำไปด้านหลังช้าๆช่องแตกของผนังด้านหลังทำให้พวกเขาเดินออกไปได้ง่ายๆ พระจันทร์ที่เริ่มคล้อยลงต่ำทำให้รู้ว่าพวกเขาเสียเวลากับงานนี้มากเกินไปแล้ว  ควรจบงานรีบไปนอนได้แล้ว

 

          “แกขว้างของเก่งไหม”

 

          “ห๊ะ ของแบบไหน”

 

          “ก็พวกแบบขว้างหินอะไรแบบนั้น”

 

          “ก็พอได้”

 

          “แค่นั้นก็พอ”มือขาวล้วงเข้าไปในถุงที่เอาติดมาด้วยก่อนจะหยิบบางอย่างออกมา

 

          “นั้นอะไร”หมาปีศาจถามขึ้นเมื่อเห็นบางอย่างในมือเขา

 

          “เดี๋ยวก็รู้ แค่ขว้างมันออกไปก็พอ  เร็วๆแรงๆและตรงเป้าแค่นั้น  ทำได้ใช่ไหม”

 

          “อืม”

 

          “งั้นก็ลงมือซะ”คาเซอริโอคว้าหมับเข้าที่มือหน้าก่อนวางบางอย่างลงในมือแล้วดึงสลักสีเงินออก

 

          “ขว้าง”

 

ตูม

 

          “เสียงระเบิดดังสนั่นทันทีเมื่อกระทบเข้ากับเป้าหมาย  บ้านร้างที่พวกเขาเพิ่งจากมาถล่มเพราะแรงระเบิด  เศษซากมากมายกระเด็นไปทั่วบริเวณ  เสียงร้องโวยวายดังสลับกับเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางเปลวไฟสีส้มที่พวยพุ่งขึ้นมา ท่าจะโดนกันไปเยอะจบงานของวันนี้ด้วยความอึกทึก

 

          “นั้นอะไร”

 

          “ระเบิด”

 

          “อะไรนะ”

 

          “ระเบิด แบบตูมเดียวจอดนะ”

 

          “แล้วนั้นเจ้าจะไปไหน”

 

          “หาที่นอน”

 

          “ห๊ะ”

 

          “หูหนวกรึไง ตามมาได้แล้ว”ฝ่ามือออกแรงกระชากแขนหมาปีศาจที่เกิดอาการหูอื้อขึ้นมากะทันหันให้เดินตาม  เขาเพิ่งยิงถล่มกับพวกมันไปตอนหัวค่ำ ตอนดึกก็เพิ่งปาระเบิดถล่มพวกมันไป  เปิดฉากได้ร้อนแรงและอึกทึกเป็นที่สุด แน่นอนว่าเขาไม่ต้องคอยหลบพวกมันตั้งแต่จงใจปล่อยเจ้าริวจิไปแล้ว เจ้านั้นคงปูดเรื่องพวกเขาไปหมด เรื่องพื้นฐานอย่างหน้าตาพวกเขาคงไม่ต้องพูดถึง  ที่ทำไปเมื่อกี้มันก็แค่การขู่  ขู่ให้พวกมันรู้ว่าเขาไม่ใช้หมูในอวยให้มันมาเล่นด้วยง่ายๆ  แน่นอนมีผลดีก็ย่อมมีผลเสีย  เขาเพิ่งเหยียบจมูกมันในถิ่นของมันไป ไม่เต้นก็คงน้อยไปจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้เขาคงต้องคอยเฝ้าดูแต่ตอนนี้หาที่ซุกหัวนอนได้ก่อนจะดีที่สุด

























        กลับมาแล้วคร๊า  กราบขออภัยท่านนักอ่านทุกท่านงามๆที่นางมารหายหัวไปนานเช่นนี้  แต่เเม้จะหายไปนานยอดวิวก็ยังคงมี  นางมารเป็นปลื้ม

        สาเหตุของการหายหัวไปนั้นสืบเนื่องมาจาก นางมารต้องเดินทางกลับต่างจังหวัด  พอกลับมาก็งานยุ่งทำงานกันตัวพันเป็นเกลียว  เวลานอนแทบไม่มี ไอเดียเลยหาย  แต่ตอนนี้พอมีเวลาพักเลยมีเวลามาต่อตอนนี้ให้จบคะ

       สำหรับตอนนี้ก็เป็นตอนสั้นๆ คั่นเวลาอีกตอน ครั้งแรกนางมารคิดจะจับรวมกับตอนต่อไปแต่ก็รวมไม่ได้เอาเป็นว่าแค่นี้แล้วกัน ตอนนี้จะเห็นมุมที่คาโลแอบชมน้องหมา  ตะหงิดว่าจะเป็นครั้งแรกด้วยเพราะปกติเฮียแกแขวะตลอด ฮ่าๆ  

     สุดท้ายก็พบกันตอนหน้า  รับรองมีเซอร์ไพร์ แล้วพบกันคะ

 

ตอบ Comment (12/12/2557) 244-245

LaLuZe      ใจเย็นนิดหนึ่งคะ อีกไม่นานก็จะได้ฟินกันเต็มที่แล้ว รึเปล่านะ..

 

Khaosan P. ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่คะ  แต่จะเรียกว่าชอบได้รึยังนะ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #246 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 19:32
    ฉากขว้างระเบิด ทำไมจู่ๆ ก็นึกภาพเล่นโยนของขึ้นมากันนะ... //เจ้าหมา! ไปคาบมาเร็ว!
    #246
    0
  2. #245 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 07:40
    หมา มี คู่ แข่ง นะ เนี่ย ถ้า กลับไป โลก  ของ คาโลจัง
    #245
    0
  3. #244 LaLuZe (@laluze) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 21:28
    บู๊กระจาย สะใจคาเซอริโอเขาละ
    งืม งืม ตอนต่อไปหาที่นอน
    หมาจะนอนกับคนแล้วสินะ!
    #244
    0
  4. #243 KonNexT (@sumitataen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 20:27
    ฮือ T7T ไม่มีเลิฟซีน
    #243
    0