Jungle : ผืนป่าสีดำ (yaoi)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 17 : ร่างกายที่ทำงานสวนทางกับหัวใจ (rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    5 ต.ค. 57

ตอนที่ 17 ร่างกายที่ทำงานสวนทางกับหัวใจ                                 17/06/2557

                                                                                                28/06/2557

                                                                                                05/10/2557

 

 

 

 

 

ปัง

 

          กระสุนสีเงินจากปากของเพชฌฆาตพุ่งทะลุกลางหน้าผากของเหยื่อเคราะห์ร้าย ดวงตาสีทองเบิกกว้างประกายตาสุดท้ายของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวก่อนที่เจ้าของร่างจะสิ้นลมหายใจล้มหงายลงกับพื้นพร้อมกับเลือดสีแดงสดและเศษชิ้นเนื้อสมองที่สาดกระจายเปื้อนไปทั่วโกดังเก่า เมื่อหัวหน้าเปิดเกมลั่นไกลูกน้องทั้งหลายจึงสนองด้วยการส่งเหยื่อที่เหลือรอดลงนรก

 

          “ผ้าเช็ดหน้าครับ”ผ้าเช็ดหน้าสีเทาเข้มถูกส่งมาให้อย่างสุภาพจากคนที่เป็นเสมือนเงา

 

          “อืม ขอบใจ”มือขาวเอื้อมรับผ้าเช็ดหน้าก่อนจะเช็ดคราบเลือดสีแดงสดที่กระเซ็นเปื้อนใบหน้าตัวเองออก  เฮ้อแย่ชะมัดไม่น่าไปยิงระยะเผาขนแบบนั้นเลยให้ตายสิ เปื้อนไปหมด

 

          “ผมว่าครั้งหน้าคุณควรจะถอยกระบอกปืนออกมาสักหน่อยนะครับ”คำบอกกล่าวสุภาพที่ไม่ชินหูทำให้คาเซอริโอหันไปมองคนพูด เจ้าเด็กบ้าคนหนึ่งที่ยืนยิ้มกว้างสองมือล้วงกระเป๋า เท้าข้างหนึ่งกระดิกดิกๆแบบกวนประสาทได้ขัดกับคำพูดเป็นที่สุด

 

          “ผมก็แค่ห่วงว่าแม่บ้านที่คฤหาสน์จะเป็นลมเพราะเลือดที่เปื้อนเสื้อคุณก็เท่านั้น”

 

          “พวกนั้นคงชินแล้วหละ”มือขาวเสือกผ้าเช็ดหน้าคืนเจ้าของที่ทำเพียงใช้นิ้วคีบขึ้นมาแล้วเอาไปวางปิดหน้าศพเอาไว้ด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทเป็นที่สุด

 

          “เฮ้ย ไปกันได้แล้ว”เสียงออกคำสั่งเรียบๆแต่ดังก้องไปทั่วโกดังร้างริมท่าเรือที่ใช้เป็นสถานที่ฆ่าบรรดาผู้ทรยศ  เจ้าลูกน้องไม่รักดีที่หาทางรวยทางลัดด้วยการยักยอกยาเสพย์ติดของคนอื่นมาใส่ในเรือขนสินค้าของบอนซาลิโน  เป็นการหยามหน้าที่ดอนรับไม่ได้และหน้าที่ของเขาคือเก็บพวกมันทั้งกลุ่มให้เงียบที่สุดก่อนที่เจ้าพวกคู่อริที่กล้าหยามหน้าดอนจะไหวตัวทัน แต่ก็นั้นหละคงไม่ทันหรอกในเมื่อเขาเก็บมันไปก่อนหน้านี้แล้ว เหนื่อยสายตัวแทบขาดแต่ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี

 

          “อ๊า  แย่ละสิฝนตกอีกแล้วสิเนี่ย”เสียงบ่นหงุงหงิงจากเจ้าคนที่ยืนข้างๆทำให้ดวงตาสีเทาเงยหน้ามองฟ้าด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบเอาบุหรี่ในอกเสื้อออกมาจุดสูบ

 

          “ร่มครับ”ร่มสีดำถูกยื่นมาเหมือนคนถือจะกางให้แต่คาเซอริโอทำเพียงสาวเท้าออกไปด้านนอกโกดังเดินตากฝนในระยะสั้นๆเพื่อไปขึ้นรถสีดำที่จอดเปิดประตูรออยู่เท่านั้น

 

          “หว่าคุณเนี่ยนะยังระห่ำเหมือนเดิม รู้ไหมครับว่าฝนของอิตาลีนะเป็นฝนกรดเพราะโรงงานอุตสาหกรรม ไม่ดีต่อสุขภาพแล้วยังบุหรี่...อ๊ะ ขอบคุณครับ”คำบ่นยาวเหยียดหยุดชะงักเมื่อเขายืนบุหรี่ไปตรงหน้า  มันรับไปจุดสูบอย่างรวดเร็วก่อนจะพ่นควันแข่งเขาในรถที่กำลังมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์  หยุดประโยคยาวๆที่ไม่รู้ว่ามันไปขุดมากจากไหน แล้วไอ้ความคิดที่ว่าเขาระห่ำเพราะเดินตากฝนนั้นก็ปัญญาอ่อนได้ถึงขีดสุด ไม่รู้มันไปจำมาจากใครทั้งที่เขาก็ไม่เคยสอนให้มันเป็นแบบนั้นสักนิด

 

          “ถ้าแกพูดให้น้อยกว่านี้มันคงดีนะ เฟอร์ดิน

 

          “ผมแค่เป็นห่วงคุณนะครับ”ดวงตาสีเทาปลายตามองคนพูดก่อนจะพ่นควันออกมาด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่ไอ้เด็กตรงหน้าทำเพียงหัวเราะคิกคักเหมือนคนเมากัญชาในบุหรี่  เจ้าเด็กที่จ้องเขาด้วยดวงตารื้นน้ำตาในวันนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงเจ้าเด็กกวนประสาทที่น่าจะโดนถีบสักวันหละหลายรอบอย่าง เฟอร์ดินา เกลเบียล เฟอร์โร่ ซิสิอาโน  เจ้าเด็กชื่อยาวที่คอยกวนประสาทเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

 

          “โอ๊ะ  ถึงแล้ว”เจ้าเด็กในแจ๊คแกตดำรีบถลาลงจากรถอ้อมมาเปิดประตูให้เขาก่อนที่คนข้างคนขับจะได้ทำหน้าที่ของตัวเองซะอีก

 

          “ดีนะครับเนี่ยที่ฝนหยุดตกแล้ว”

 

          “เออ”คาเซอริโอรับคำสั้นๆก่อนจะสาวเท้ายาวๆเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่โดยมีเจ้าเด็กชื่อยาว เจ้าคนขับรวมคนนั่งข้างคนขับมือซ้ายขวาของเขาตามมาด้วยเท่านั้น

 

          “อ้าวมาแล้วเหรอคาโลนั่งก่อนสิ”ชายที่นั่งโขกหมากรุกหันมาพูดโดยไม่มองก่อนบรรดาเมดสาว เจ้าเทโซและคนติดตามอื่นๆจะถอยออกไปเหลือแค่เขากับดอนที่นั่งเผชิญหน้ากันโดยมีกระดานหมากรุกที่ดอนกับเทโซเล่นไว้คั่นกลาง

 

          “เรียบร้อยดีสินะ”ใบหน้าขาวเงยขึ้นจากกระดานหมากรุกก่อนจะแย้มรอยยิ้มมุมปาก

 

          “ครับ”

 

          “หืม นั้นสินะก็เธอเป็นคนทำงานนี้น่า แต่เสื้อนะอย่าให้เปื้อนบ่อยนักสิ ฉันสงสารแม่บ้าน”

 

          “งั้นเดี๋ยวผมทิ้งไปเลยแล้วกัน”

 

          “ไม่เอาน่า ฉันว่าเสื้อสูทตัวนี้ก็เหมาะกับเธอออก”คาเซอริโอถอนหายใจรับคำพูดนั้น

 

          “แล้วเฟอร์ดินา เป็นยังไงบ้าง”

 

          “ก็ดี”

 

          “หืม”คิ้วสีทองเลิกสูงเหมือนต้องการคำอธิบายที่มากกว่าก็ดีของเขา

 

          “ใจแข็งดี เชื่อฟังคำสั่ง แต่ปากมากทำเกินหน้าที่ไปหน่อย”

 

          “อืม  ยังไงก็ฝากเธอด้วยแล้วกันนะ  เขายังเด็กคงทำเรื่องลำบากให้เธอพอสมควร”

 

          “เหอะ”

 

          “เดินด้วยกันสักตาไหม”

 

          “คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบเกมกระดานที่ใช้สมองเท่าไหร่”

 

          “เอาน่าลองสักหน่อย”ดวงตาสีเทากวาดมองกระดานสี่เหลี่ยมที่ชวนลายตาก่อนจะหยิบเจ้าหมากดำที่มีหัวแหลมๆเดินตรงไปข้างหน้าโดยกระโดดข้ามหัวหมากขาวไป

 

          “เฮ้ บิชอปเดินตรงๆได้ยังไงหละ เฮ้อ ฉันชักเชื่อแล้วสิว่าเธอไม่เคยชอบกระดานพวกนี้เลยตั้งแต่เด็กจนโต”คาเซอริโอเบ้หน้าให้คนพูดที่ยังจำเรื่องที่เขาไม่ถนัดได้แต่ก็ยังบังคับให้ทำอยู่เสมอ  เอาแต่ใจไม่มีใครเกินแต่ก็คงเป็นเพราะเขาเองที่ยอมตามใจไปซะทุกเรื่อง

 

 

 

 

..............................................................

 

 

 

 

          เสียงร้องของนกที่เขาไม่รู้จักชื่อดังแทรกเข้ามาในหูพร้อมกับความหนาวเหน็บที่มาเยือนจนต้องซุกร่างเขาหาไออุ่นด้านหลัง  รู้สึกหนักๆที่ช่วงแขนกับขาแต่มันก็อุ่นจนไม่อยากลืมตามองจนกระทั่งบางอย่าแฉะๆหยุ่นๆเลียลงมาบนหน้า

 

          “เฮ้ย หยุด”มือขาวจัดการดันเจ้าปากแหลมและจมูกสีน้ำตาลนั้นไปให้พ้นหน้าตัวเองแต่กลายเป็นว่าจากเลียหน้าเขาดันโดนเลียมือจนชุ่มแทน

 

          “โว๊ย หยุดทำตัวสมสายพันธุ์ตัวเองได้แล้ว”การเลียแบบแทบเอาน้ำลายชโลมหยุดชะงักก่อนที่จมูกแหลมๆนั้นจะดุ้นมือเขาและพยายามหาทางเข้ามาใกล้หน้าเขาอีกครั้ง

 

          “แกนี้มัน”คาเซอริโอรีบดันตัวออกจากตำแหน่งเดิมเมื่อเริ่มจะคิดได้ว่าการเอามือห้ามของตัวเองไม่เป็นผล

 

          ดวงตาสีเทาคู่คมกวาดตามองไปรอบๆก่อนจะขมวดคิ้วฉับเมื่อเหตุการณ์ล่าสุดเริ่มกลับเข้ามาในหัว จำได้ว่าตัวเองกระโดดหน้าผาหนีงูแล้วหล่นลงน้ำ ทำไม ตอนนี้ถึง....ใบหน้าคมหันควับกลับไปด้านหลังก่อนจะมองเห็นแม่น้ำสายเล็กๆที่ทอประกายล้อแดดสีส้มแล้วหันกลับมา ทันก่อนที่จมูกยาวๆนั้นจะโดนหน้าเขาอีกรอบ  อย่าบอกนะว่าไอ้ความอุ่นๆที่เขารู้สึกได้คือตัวโตๆของหมาข้างหน้า

 

          “หยุดอยู่ตรงนั้น ฉันจะไปอาบน้ำ”ขายาวถีบตัวเองขึ้นจากพื้นแต่ก็ยืดตัวได้ไม่เต็มความสูงเพราะที่ๆเขาอยู่คือโพรงต้นไม้ขนาดยักษ์ที่เจ้าหมานั้นพาเขามาหลบฝน

 

          พอเดินออกมาด้านนอกเขาถึงได้เห็นว่าตามใบหญ้ายังคงมีหยดน้ำเหลืออยู่ประปรายแสดงว่าพายุเพิ่งหยุดไปไม่นาน  ทั้งๆที่แดดก็อ่อนลงจนเหมือนช่วงบ่ายนี่แสดงว่าเขาหลับไปนานพอสมควรเลยสินะ

 

          น้ำเย็นที่สัมผัสปลายเท้าทำให้สมองกลับมาสดชื่นได้เต็มร้อยอีกครั้ง อาการระบมตามร่างกายก็เหมือนจะกลับมาแต่ยังไม่เท่ากับอาการขัดยอกที่ทำให้ต้องบิดร่างกายไล่ความเมื่อยขบและเดินเอื้อยๆลงน้ำ ปล่อยให้ระดับน้ำลอยสูงขึ้นเรื่อยๆแล้วตัดสินใจปล่อยให้ตัวเองจมลงในกระแสน้ำเย็นเฉียบ สมองหวนคิดกลับไปถึงความฝันก่อนตื่นขึ้นมา เขาฝันถึงดอน ฝันถึงผู้ชายคนนั้นที่เป็นเป้าหมายในการกลับไปของเขา  เขามาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้วนะ  นานเท่าไหร่แล้วที่เขาออกห่างจากผู้ชายคนนั้น

 

ซ่า

 

          “เฮ้ย  แค๊กๆ ทำบ้าอะไรของแกวะ”คาเซอริโอโว๊ยเสียงลั่นเมื่ออยู่ดีๆก็ถูกระชากขึ้นจากน้ำจนสำลักไอเพราะไม่ทันตั้งตัว

 

          “เจ้านั้นแหละทำบ้าอะไร ลงไปอยู่ในน้ำนั้นทำไม”ข้อมือแข็งแรงสองข้างบีบไหล่เขาจนเจ็บ แต่มันก็ไม่น่าแปลกเท่าดวงตาสีน้ำตาลแข็งกราวคู่นั้น ดวงตาที่ทอประกายกราดเกรี้ยว

 

          “แค่ไปทำให้หัวมันเย็นลงแค่นั้น”

 

          “เจ้า..”

 

          “เออ ฉันยังไม่คิดทำอะไรโง่ๆอย่างฆ่าตัวตายหรอกนะ”

 

          “ข้าแค่กลัวเจ้าจะเป็นอะไรไป”

 

          “เหอะ ชีวิตฉันเป็นของฉันไม่ต้องให้ใครมาห่วง”คาเซอริโอสะบัดตัวออกจากมือนั้นเมื่อเห็นว่าการยืนคุยกับมันกลางน้ำเย็นๆและลมแรงๆเริ่มจะทำให้หนาวขึ้นมาจริงๆ

 

          “ขอแค่ข้าได้ห่วงเจ้าไม่ได้รึไง”อ้อมแขนจากด้านหลังพร้อมคำที่กระซิบข้างหูทำให้ร่างทั้งร่างหยุดชะงักปล่อยให้อ้อมแขนนั้นรัดแน่นขึ้น  สัมผัสหยุ่นที่ข้างใบหูกลับไม่ได้ทำให้เขาสะบัดมันออก

 

          “ปล่อยได้แล้วฉันหิว”

 

          “เจ้าอยากกินอะไร”

 

          “แกจะไปหามันให้ฉันรึไง”

 

          “อืม ทุกอย่าง ขอแค่เจ้าบอกมา”

 

          “หึ  เอาแบบที่กินได้มาก็พอ  ปล่อย”

 

          “สัญญากับข้าก่อนว่าเจ้าจะขึ้นจากน้ำ”

 

          “เออ  ปล่อยได้รึยัง”คาเซอริโอรีบรับปากเมื่อลมเย็นๆเริ่มทำเขาขนลุก  เจ้าหมาในร่างคนปล่อยเขาเป็นอิสระลมเย็นที่พัดมาทำเอาสะท้านจนต้องรีบสาวเท้าตามเจ้าหมาที่วิ่งนำหน้าเพื่อไปก่อกองไฟ

 

          “เจ้ากินนี้รองท้องไปก่อนเดี๋ยวข้ามา  รอไม่นานหรอก”ผลไม้หน้าตาประหลาดบ้าง คุ้นตาบ้างถูกยืนส่งมาให้ทั้งพวง

 

          “ขอบใจ”

 

          “หืม เจ้าว่าอะไรนะ”

 

          “ฉันบอกว่าขอบใจ  พอใจรึยัง”

 

          “อืม พอใจแล้วหละ”เจ้าหมาตัวโตยิ้มตาแทบปิด ดวงตาคู่นั้นกลับมาทอประกายแวววาวอีกครั้ง

 

          “พอใจแล้วก็ไปสักที”

 

          “อย่าไปไหนนะแล้วข้าจะรีบกลับมา”

 

          “เออ สั่งยังกับฉันเป็นเด็ก ชิ ”ท้ายประโยคเหมือนเสียงกระซิบที่อีกคนไม่มีทางได้ยินเมื่อเจ้าตัวรีบกระโดดพุ่งทะยานสี่ขาก่อนร่างจะเปลี่ยนกลายเป็นหมาปีศาจตัวใหญ่แล้วกระโจนหายไปในแนวป่า

 

          คาเซอริโอหันกลับมามองกองไฟขนาดย่อมที่เจ้านั้นก่อเอาไว้ก่อนจะเอาไม้เขี่ยเพื่อให้ไฟโหมแรงขึ้น  เจ้าบ้านั้นดีกับเขาเกินไปแล้ว ทั้งช่วยชีวิต ทั้งดูแล ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยนะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

          ผลไม้ที่ได้มากินไปยังไม่ถึงครึ่งท้องเจ้าหมาตัวใหญ่ก็กลับมาพร้อมกับซากกวางตัวเขื่องในปาก พอคายมันลงที่พื้นคาเซอริโอก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อร่างมนุษย์ของมันยืนโทงๆให้เห็นตรงหน้า

 

          “นี่แกไม่มีเสื้อผ้าใส่รึยังไงกัน”

 

          “ข้ารีบวิ่งออกมานะ ไม่ได้ถือติดมาด้วย แต่ข้าชินแล้วหละ”แกชินแล้วแต่ฉันยังไม่ชินโว๊ย

 

          “เจ้ามีมีดใช่ไหม ข้ายืมก่อนนะ”คาเซอริโอหันควับตามเสียงทันเห็นมันหยิบมีดยาวของเขาออกมาจากมุมหนึ่งแล้วเดินหายออกไปก่อนจะกลับมาพร้อมกับไม้ท่อนยาวจัดการกวางตัวโตจนมันขึ้นมาส่งกลิ่นหอมอยู่บนกองไฟได้ นี้เขาประมาทจนเผลอปล่อยอาวุธทิ้งให้ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือเพียงกางเกงตัวเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน  เขาไว้ใจมันขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

 

          “น่าจะได้แล้วหละ”มีดที่เคยเอาไว้ป้องกันตัวกลายเป็นมีดทำครัวที่ยื่นออกไปตัดเนื้อส่วนสะโพกเป็นชิ้นแล้ววางไว้บนใบไม้บางอย่างก่อนจะยื่นส่งมาให้เขา

 

          “กินสิ”คาเซอริโอแบ่งเนื้อชิ้นยักษ์ออกเป็นชิ้นที่พอกัดได้ก่อนจะเอาเข้าปาก  ความร้อนของเนื้อแผ่ซ่านตัดกับความเย็นของอาการศยามใกล้ค่ำ  เนื้อกวางธรรมดาที่รสชาติไม่ปรุงแต่งแต่กลับอร่อยลิ้น

 

          “อืม  ก็พอกินได้”

 

          “หืม งั้นกินเยอะๆนะ”เจ้าหมาพ่อครัวยิ้มร่าก่อนจะตัดเนื้ออีกหลายชิ้นมาวางบนใบไม้ของเขา

 

          “เฮ้ย พอก่อน เดี๋ยวก็กินไม่หมดหรอก”

 

          “หืม แต่เจ้าต้องกินเยอะๆนะเจ้าไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว”

 

          “เออ  แต่ยังไงฉันก็ไม่กินเยอะขนาดนั้นหรอก แกก็กินๆเข้าไปบ้าง”

 

          “เป็นห่วงข้าเหรอ”

 

          “ฉันแค่เสียดายของ”

 

          “หือหึ”เจ้าหมาบ้าส่งเสียงในลำคอก่อนจะยิ้มกว้างทั้งๆที่เนื้อเต็มปาก  คาเซอริโอทำเพียงถอนหายใจแล้วจ้องเข้าไปในเปลวไฟ  มองเปลวไฟที่ไหวระรัวเพราะลมเย็นก่อนที่พายุฝนจะกระหน่ำลงมา  อากาศหนาวเย็นขึ้นแต่เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่สนใจอากาศหนาวเย็นที่เริ่มแทรกเข้ามาเพราะความฝันและภาพเหตุการณ์ต่างๆยังวิ่งวนอยู่ในหัวจนกระทั่งอะไรอุ่นๆบางอย่างมาซ้อนที่ด้านหลังและรัดแน่นขึ้นจนเริ่มเจ็บ

 

          “ปล่อย”

 

          “ไม่”ถอยคำฟังดูอู้อี้เพราเจ้าคนพูดเอาแต่ซุกอยู่บนไหล่พร้อมกับอ้อมแขนที่รัดแน่นขึ้น

 

          “ปล่อยฉันซาเวียร์”อ้อมแขนด้านหลังอ่อนแรงลงแบบที่เขาต้องการแต่มันก็มาพร้อมกับแรงสะท้านจากร่างกายที่สั่นเทา

 

          “มองข้า  ได้โปรดมองข้า”มือใหญ่สองข้างประคองหน้าให้เขากลับไปมอง  ตรงหน้าเขาไม่ใช่เจ้าหมาตัวโตที่ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นทอประกายสดใส  แต่กลับเป็นดวงตาสีน้ำตาลคู่หนึ่งที่กำลังเว้าวอนเขา

 

          “คาโล  มองแค่ข้าได้โปรด”ถ้อยคำเรียบๆที่เขาเองก็รู้ความหมายของมันดี  ความหมายที่ทำให้เขาต้องหลบสายตาคู่นั้น

 

          “หือ”ริมฝีปากสีส้มเย็นถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอีกคู่ที่ปิดทาบทับลงมา ความหยุ่นร้อนที่ขยับไหวอย่างรวดเร็วทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นและเริ่มเจ็บจนต้องเอื้อมมือไปจิกเส้นผมสีน้ำตาลนั้น

 

          “ปล่อยฉัน”

 

          “ไม่”ริมฝีปากหนาปิดทับลงมาอีกครั้งพร้อมน้ำหนักที่โถมจนร่างทั้งร่างล้มปะทะกับพื้นดินแข็ง  ปล่อยให้ริมฝีปากถูกขบเม้มและเปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนๆนั้นแทรกเข้ามาด้านใน  สงครามปลายลิ้นที่เริ่มขึ้นทำให้สมองขาวโพลนดึงเขาออกจากความคิดวุ่นวายและความฝันให้หัว  สมองที่ว่างเปล่าทำให้จดจ่ออยู่กับปลายลิ้นที่ขยับไหวในโพรงปาก  ความอุ่นร้อนท่ามกลางพายุฝนที่กระหน่ำจากด้านนอก

 

          “คาโล  คาโล”เสียงแหบพล่าดังกระซิบจากริมฝีปากที่เพิ่งผละห่างก่อนสัมผัสเปียกร้อนจะแนบลงที่ลำคอ ขบเม้มและดูดเลียจนร่างกายร้อนผ่าว

 

          “คาโล  คาโลของข้า”เสียงอ่อนๆริมหูเหมือนเสียงกระซิบจากพวกภูติพรายที่ทำให้ทั้งร่างอ่อนแรงลง  ทำให้ดวงตาสีเทาที่แข็งกราวไหวระริกและมือทั้งสองข้างเอื้อมไปรั้งลำคอหนาให้แนบชิดมากขึ้น  บางทีเขาคงห่างหายจากเรื่องพวกนี้มานานเกินไปแล้วสินะ























      แฮ่กๆ วิ่งมาส่งตอนใหม่แล้วคร๊า  สดๆร้อนๆกันเลยทีเดียว

      หลังจากตอนที่แล้วทำนักอ่านหลายท่านค้างไปนางมารก็มาส่งตอนใหม่แล้วนะคะ  สำหรับตอนนี้เป็นตอนต่อจากที่คาโลตกน้ำดังตูม แน่นอนว่าเพราะเป็นพระเอกคาโลจึงไม่เป็นอะไร  ฮ่าๆ แน่นอนคะว่าทางร่างกายค่อนข้างจะไม่กระทบกระเทือน แต่ทางจิตใจไม่แน่คะเพราะเหมือนจะสับสนจนเป็นที่มาของตอนนี้  

    มาส่งตอนใหม่ให้อ่านหวังว่าจะไม่ค้างกันแล้วนะคะ เอ๊ะ หรือจะค้างมากกว่าเดิมหว่า สำหรับตอนนี้ก็ยาวทะลุสถิติกันอีกแล้ว 27 page A4 กันเลยทีเดียว ตอนย้อยความฝันก็  7 หน้าเข้าไปแล้ว อ๋อแต่ลงในด็กดีแค่ 18 หน้านะคะที่เหลือก็... ตามนั้นคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ


 

ตอบ Comment (29/06/2557) 138-156

P.LeeHae   ตอนใหม่มาแล้วนะค่ะ ยาวสะใจกว่าตอนเก่าแน่นอน อย่าลืมตามอ่านกันนะคร๊า

Selear       โอ๊ะ เป็นประเด็นที่น่าคิดคะหรือคาโลจะเป็นตัวนำความซวยจริงๆนะเนี่ย อ๊ากไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลยแหะ อืม แต่ความซวยมันยังไม่จบเท่านี้นิสิ (เอิ่ม เริ่มเหมือนคนจิตตก ฮ่า ล้อเล่นคร๊า ) ตอนทำแผลมุ้งมิ้งกันเหรอ อืม  ยังไม่มีนะคะ สำหรับตอนใหม่เราไปไกลมากกว่าทำแผลมุ้งมิ้งกันแล้วคะ

WindyZz     เปิดเทอมแล้วก็สู้นะคะ ส่วนพ่องูเราส่งกันมาคนละตัวนะคะ ส่วนพ่องูสุดหล่อนั้นรอกันไปอีกนิด เหมือนจะเหลืออีกไม่กี่ตอนก็ได้เวลาโผล่มาแล้วคะ (เอ๊ะ แล้วมันเหลืออีกกี่ตอนเนี่ย)

มิ้งกิจัง       มาต่อให้หายค้างแล้วอย่าลืมตามมาอ่านกันนะคะ

เทพบุตรแก้มป่อง ยินดีต้อนรับคะ อย่าลืมติดตามอ่านกันไปนานๆนะคะ  ขออนุญาตตอบ comment แบบรวมๆนะคะ  ประเด็นเรื่องซ็อคเป็นเมะนั้น 0_0 นางมารขออนุญาตอึ้งคะเพราะเจ้าหนูซ็อคเราอยู่ในฐานะผู้ช่วยพระเอก(คาเซอริโอ)คะ  ส่วนเรื่องความโหดร้ายของคาโลนั้นเป็นคอนเซ็ปของเจ้าตัวรวมทั้งเป็นคอนเซ็ปของนางมารด้วยนะคะ ตัวเองต้องโหดไว้ก่อนคะ

ชานัวร์       กรี๊ด ถะ  ถูกต้องนะคะ  กระซิกๆ  ดีใจจังที่ในที่สุดก็มีนักอ่านเข้าใจว่าคนที่คาโลต้องการกลับไปหาที่สุดก็คือดอน งือเป็นปลื้มคะ

momokuchan อุ้ย  เดาถูกได้ไงคะเนี่ย ว่าตอนใหม่จะมีหนุ่มคนใหม่โผล่มา ฮ่าๆ ไม่ค้างแล้วนะคะ ตอนใหม่มาแล้วอย่าลืมตามมาอ่านนะคะ

ทุกๆอย่างของชีวิต คือ 'เราที่ผิด'      ไม่เป็นไรคะ ยินดีต้อนรับคะ อย่าลืมติดตามอ่านกันไปนานๆนะคะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

369 ความคิดเห็น

  1. #298 Isara Ammarin (@isara98) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 05:54
    ใครรุกใครรับละบัดนี๋-0- หฮวยยเนาะ 555+
    #298
    0
  2. #217 ✏KANEKI● (@kamisama111) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 10:30
    ม่ายยน้าา -//-
    #217
    0
  3. #182 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 19:26
    อร๊ายยยย ค้างกว่าเดิมอีกอะ!
    #182
    0
  4. #180 555555 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 20:52
    ค้างกว่าเดิมมมม 55555
    #180
    0
  5. วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 21:26
    กรี๊ดดด คาโลจะตกเป็นภรรยา(?)ซาเวียร์แล้วววว
    #171
    0
  6. #164 Prawist_✿ (@mikomikolove) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 19:15
    ... กรี้ดดด ด ด (?)
    พึ่งมาอ่านเรื่องนี้แล้วก็มาเจอตอนค้างพอดี 
    คาโลเคะคะคนแต่ง เคะ เคะ // สะกดจิตคนแต่ง
    เราเชียร์ฮาเร็มนะคะ แฮ่กๆ 
    #164
    0
  7. #163 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 06:05
    ฮือออ ไม่อ้าววววว ไอหมาบ้านิสัยไม่ดี โป้งไรต์เล่า!
    #163
    0
  8. #161 P.LeeHae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 19:08
    ลงในเด็กดี 18 หน้า A4 ที่เหลือก็.... อ๊ากกกกก #กรีดร้องงงง พ่องูอยู่ไหน? หมาคาบไปกินแล้วววว



    ยาวจุใจเลยค้าาา แต่อยากอ่านต่อแล้วววว

    สู้ๆๆนะค้า ติดตามๆๆๆ รอรวมเล่ม (มีไหม? อยากได้ๆๆ) ^^Y
    #161
    0
  9. #160 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 21:42
    -////- บอกได้คำเดียวว่า ฟิน
    #160
    0
  10. #159 K (@pandarapimsky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 19:47
    ค้างกว่าเดิมอีกอ่ะ !!!
    #159
    0
  11. #158 momokuchan (@angelonia) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 13:58
    มันจะเริ่มแล้วๆๆๆๆ(?)ใช่ไหมคะ
    อ้าาา!หงุงหงิงมุ้งมิ้งกันดีจังน้าาาา-///-เหล่าพ่อหนุ่มน้อยของเจ้
    หุหุหุ...อาการค้างนี้มีหลายแบบจังนะคะ โดยเฉพาะการค้างด้วยเรื่อง...แบบนั้น-.,-Y
    มาต่อเร็วนะค้า มันตอระมานนนนนใจเหล่าสาวน้อยผู้อยากให้โลกนี้มีแต่ความร้ากกกกกก ฮ้าาาา
    สู้ๆค่ะ^-^
    #158
    0
  12. #157 WindyZz (@pangpong1122) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 11:50
    ง่ะ อีก 9 หน้าไปไหน ....พ่องูจ๋าาา อยู่ไหน หมาจะคาบไปกินแล้ว (หรือกินไปแล้ว?) ~ ม่ายน๊าาา หรือที่จริงแล้วพ่องูของเราเป็นตัวประกอบตั้งแต่แรก O[]O
    #157
    0