Love happen to me ~ รักนี้มีแต่นาย~

ตอนที่ 8 : Chapter 6 :: นอกสายตา>>>โน มินวู>>>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 55


 Chapter : 6

 เรื่องราวทุกอย่างที่ผ่านไป ผมไม่อยากให้มันหวนกลับคืนมา ขอให้มันผ่านไปพร้อมกับสายลม ของให้สายลมพัดมันออกไปให้ไกลแสนไกล ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ผมจะลืมเขาให้ได้ ผมจะไม่มีวันกลับไปหาผู้ชายที่ทำให้ผมเจ็บปวด ผมจะไม่มีวัน...ไม่มีวันแม้ว่าตอนนี้เขาจะกลับมาทำ ให้หัวใจผมหวั่นไหว อีกครั้งก็ตาม....

 "มินวู" ผมเป็นอะไรไปเนี่ย

 "โน มินวู" สมองไม่สั่งการเหรอ?

 "โนนนนน มินนนวู" 0[]0!! สะดุ้งงงงง  จะบ้าเหรอ ตะโกนเรียกกันขนาดเนี่ย~~อยากให้หัวใจวายเลยเหรอไง?

 "อาาาไรเล่า" ผมตอบจองมินแบบห้วนนนน ก็มันตกใจ[ค้าง] นี้ คนยิ่งอ่อนต่อโลกอยู่ด้วย ---> พูดมาด้ายยยยย

            เรื่องของจองมินกับรุ่นพี่ดงฮยอน ซาไปแล้ว ผมกับจองมินเหมือนได้เกิดใหม่ เริ่มใช้ชีวิตอย่างคนปกติ [แล้วทุกวันนี้ไม่ปกติเหรอ?]ทั้งที่ตายแห้งมานาน ทุกอย่างเปลี่ยนไปแม้กระทั้งจองมินเพื่อนของผม  ไม่ทราบว่าโดนผี ซาตานตัวไหนเข้าสิง [เป็นอย่างไร---> ติดตามตอนต่อไป]ตอนนี้ในหัวผมมัน สับสน วุ่นวาย ยิ่งกว่านักธุรกิจพันล้านซะอีก เรื่องเก่าก็ยังค้างคา เรื่องใหม่ก็มาทับถม เพื่อเบื่อชีวิตของผมเจ๋งงงงง

"มินวู คืนนี้ไปเที่ยวเป็นเพื่อนกันหน่อยดิ"   เที่ยวในความหมายของเขาก็คือ เที่ยวย่านไนท์คลับ

จากเมื่อก่อน เหล้า บุหรี่ แทบไม่แตะ แต่เดี่ยวนี้ แทบขาดไม่ได้  บางวันก็ไม่มาเรียน ว่าไปแล้วชีวิตผมทั้งที่บ้านและที่โรงเรียนตอนนี้มันเป็นนรกสำหรับผม

 "ไม่ดีกว่า การบ้านฉันยังทำไม่เสร็จเลย -_-!" ผมน่าจะเปลี่ยนคำว่าการบ้าน-----> เป็นคำว่างานบ้านมากกว่า  ยิ่งผมอยู่บ้านกับโจ ยองมินนานเท่าไหร่ บ้านก็ไม่เป็นบ้านอีกต่อไป ผมต้องห่วงร่ายกาย[จิตใจ]ของผม แม้จะรู้ดีว่าต้องทนกับการทรมาท ทรกรรมแบบนี้ไปอีกนานนน

  " ถ้านายไม่ไป ฉันโกรธนะ เชอะ!!"  ขู่ยังไม่พอสะบัดหน้าหนีอีก เยอะไปแล้วนะ ลี จองมิน ทำไงดีกฏการเข้าออกบ้าน ห้ามเกิน 2ทุ่ม  มันเป็นกฏที่ผมกำหนดซะด้วย .... แต่จะต้องไม่แคร์ทำไมล่ะ!! ก็ผม

เป็นเจ้าของบ้านผมไม่เห็นต้องกลัวเลยยยย ...แต่เขาก็ไม่เคยทำผิดกฏน๊า>>>Thinking>>>  อย่างไงซะมันก็เป็นบ้านของผม [ลืมคิดเรื่องเงินน๊าาาา]

 "ก็ได้ๆๆ "  ผมแพ้สายตาอ้อนวอนของลี จองมินจริงๆๆ

หลังเลิกเรียนลีจองมิน พาผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของเขา~~ เขาบอกว่าจะไม่ยอมให้ผมกลายเป็นแกะดำที่อยู่ในหมู่หงส์ เขาจัดการแต่งตัว ทำผมให้เสร็จ  ตอนนี้ผมแทบจะไม่เชื่อตัวเองเลยว่าเนี่ยคือ ตัวผม หล่อยิ่งกว่า ชเว ชีวอน ซะอีก ผมต้องบอกก่อน เลยสภาพของผมตอนนี้ หญิงเห็นกรี๊ดสลบ ชายเห็นต้องตกลงสยบแทบ--->ชมตัวเองก็เป็น คนเรา

 ไม่นานผมกับจองมิน ก็มาถึงย่านไนท์คลับกลางเมือง จากดูแล้ว คงเป็นคลับขึ้นชื่อแน่นอน  ทั้งใหญ่โตขนาดเนี่ย

 "จองมิน ทำไมนายไม่เข้าไปล่ะ " ผมถามเพราะยังงงอยู่ว่าจองมินจะพาผมไปไหน?

 "ตามมาเถอะน่าาา" จองมินผ่านผมเดินเข้าไปในซอยเล็กๆๆเล็กมากถึงมากที่สุด สองคนทางมีวัยรุ่น นั่งมั่ว นั่งแฮงค์ นั่ง...บรา บรา บรา

"จองมินทำไมนายไม่เข้าทางหน้าร้าน" ผมถามจองมินที่เดินนำหน้าอยู่แต่ดูเหมือนเข้าไม่สนใจที่ผมพูดเลย

 " นายลืมไปแล้วเหรอ ว่าเราอายุไม่ถึง เข้าทางหน้าร้านคงได้เข้าไปเหรอ" ก็จริงน๊าาา แต่ว่า...

 "พี่โฮบิน" จองมินเรียกชื่อ ผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงประตูหลังร้าน ยองมินเดินเขา หลังจากบอกให้ผมยืนรออยู่ตรงนี้ก่อน ผมเห็นเขาสองคนพูดเรื่องอะไรกันสักอย่าง จองมินเองก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้วสักพักก็จูบกัน 0[]0!!! จูบกัน สาบานนะ สาบานว่านี้คือ ลี จองมินนักเรียนความประพฤติดี 3 ปีซ้อน  ม้ายยยยยยยยย----> ระวังหัวใจวาย

 "เข้าไปข้างใน เถอะ มินวู" จองมินเดินเข้ามาหาผม

 " จองมินทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย ไปจูบมันทำไม  กลับเหอะ ฉันไม่อยากเข้าไปแล้ว" ผมถามเพื่อนผม ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้ผมเซงกับการกระทำของเพื่อนของผมมาก  จองมินเองก็เซงกับผมเหมือนกัน

 "ก็ทำไงได้ล่ะ คนดีๆเขาก็ไม่รัก ฉันก็แค่อยากรู้ว่าถ้าทำตัวไม่ดี จะมีใครรักฉันมั้ย?" ผมอึ้งกับคำตอบของเขา แต่เขาไม่น่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย มันคนละทางกันชัดๆ

 "อย่าฟืนใจตัวเองเลย ฉันรู้ว่านายก็ไม่ได้อยากทำตัวแบบนี้ใช่มั้ย?" ผมพูดเพราะผมคิดว่าผมน่าจะเข้าใจเขามากที่สุด

 " อย่าคิดอะไรมากเลย มินวู จะเป็นอย่างไงก็เรื่องของมัน ฉันแค่อยากหาของเล่นแก้เหงาเท่านั้นเอง" นายมันบ้าไปแล้ว ลี จองมิน

 "แต่..." ยังไม่ทันที่ผมจะพูด เขาก็ลากผมเข้าไปในไนท์คลับ  ข้างในเต็มไปด้วยวัยรุ่นชายหญิงยืนเต้นกัน บางก็เมา บางก็จุบ บางก็กอด    อี๋ออออออ ผมรับไม่ได้กับสภาพแบบนี้  มันอาจจะปกติสำหรับคนชอบเที่ยว แต่มันไม่ปกติเลยสำหรับผู้ชายอ่อนต่อโลกอย่างผม ไม่จริงๆๆ

"จองมิน ทางนี้" จองมินลากผมเดินเข้าไปหาผู้ชายกลุ่มหนึ่ง บนโต๊ะเต็มไปด้วย เหล้า ไวน์  บุหรี่ มั่วสุมกันสุดๆ แน่ใจนะว่าวันนี้ผมมาเที่ยวทำไมไม่เห็นสนุกเลย =[]=!! เซง จองมินลากผมให้นั่งข้างผู้ชายคนนึ่ง ดูท่าทางแล้วจองมินสนิทสนมกับคนกลุ่มนี้มาก ส่วนผมนะหรอ~~ ก็นั่งถอนหายใจอยู่นี่ไง ไนท์คลับมีแต่คนสวยๆหล่อๆโดยเฉพาะผู้ชายผมทองที่นั่งข้างผม ก็เล่นนั่งมองผมตาไม่กระพริบขนาดเนี่ย  ไม่ทราบว่าผมน่าเหมือนญาติฝ่ายไหนของเขารึป่าว

 "จองมิน ฉันขอกลับบ้านก่อนนะ" ผมไม่อยู่ที่นี้แล้วดีกว่า ถ้าอยู่ต่ออีกมีหวั่งภูมิแพ้กำเริบแน่ๆ  ผมต้องรีบกลับบ้าน ที่จริงแล้วผมก็ไม่ได้เป็นภูมิแพ้ร้ายแรงอะไรหรอกนะ แต่ที่รีบกลับเพราะ[เป็นห่วง] คนที่บ้าน อาจจะกินผมก็ได้ถ้ากลับบ้านช้ากว่านี้

 "เดี๋ยวซี่ จะรีบกลับไปไหน" ผู้ชายผมทองที่นั้งข้างๆผมจับมือผมไว้ อี๋อออเอามือออกไปนะ

 "ปล่อยนะ" ผมสะบัดมือเขา สะบัด สะบัด ~~ นี้มือคนหรือตีนตุ๊กแกเนี่ย ติดหนึบเลย~~  " บอกให้ปล่อยไงเล่า" ผมตะคอกใส่ผู้ชายผมทองผมแกะมือเขา แล้วถือโอกาสนี่ออกไปจากที่นี้  ผมจะไม่มีทางมาที่นี้เป็นครั้งที่ 2 แน่นอน กว่าผมจะหาทางออกได้ก็ไม่ง่ายเลยนะ ก็ทั้งเต้นทั้งดิ้น ทั้งเบียด ดีนะที่ผมไม่เป็นลมไปซะก่อน ถึงจะเบียด จะดัน ตอนนี้ผมก็จะสู้เพื่อออกไปจากที่นี้ให้ได้

 " จะไปน๋ายย หนุ่มน้อย" เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลังผมพร้อมๆกับการกอด ไม่ต้องเดาผมก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นใคร 

 " ปล่อยนะ ปล่อยนะ" ผมพยายามแกะมือของเขาที่กอดผม แต่เหมือนกับว่ามันไม่สำเร็จ ~~ ให้ตายเหอะ ฉันขยะแขยงนายเต็มทนแล้วนะ~~ผมดันเขาออกสุดแรง แต่ดูเหมือนผู้คนนี้จะไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย 

 " อยู่เฉยๆซี่ หน้าหล่อ ฉันจะทำให้คืนนี้เป็นคืนที่พิเศษที่สุดสำหรับนาย"  พูดจบเขาก็ค่อยๆเอาหน้าซบที่ต้นคอของผม ปาก จมูกของเขาลูบไล้ไปตาม แนวของต้นคอ แล้วเลือนขึ้นไปจนถึงใบหู ผมดิ้นสุดแรง แต่ก็ไม่เห็นมีใครช่วยผม  ช่วยด้วยๆ

 " ดิ้นให้ตายอย่างไง วันนี้นายก็ต้องเป็นของฉัน" อี๋อออออ ออกไปจากฉันนะ ออกไป

 "รุ่นพี่ครับ ปล่อยมินวู เถอะครับ รุ่นพี่โยซอบ" พระเจ้า สวรรค์เห็นความดีของลูกแล้ว   จองมิน เพื่อนรักนายมาช่วยฉันแล้ว

 "โธ่ โว้ย!!" คนผมทองอารมณ์ที่มีคนเดินเข้ามาขัดจังหวะ ที่เขารังแกผม

 เพี้ยยยยย>>> คนผมทองตบหน้าขาวๆของลี จองมิน จนตอนนี้หน้าแดงจนเห็นชัดว่าเป็นรอยแป้นมือ

 "อย่างมายุ่งเรื่องของฉัน" เขาชี้หน้าลี จองมิน ซึ่งสภาพตอนนี้ ล้มลงกับพื้นไม่เป็นท่า เพื่อนจองมินในกลุ่มก็แปลกที่ไม่เข้ามาช่วยแต่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยผมถือโอกาสที่จองมิน กับคนผมทองที่ชื่อ โยซอบ ทะเลาะกันแอบออกจากผับ ผมต้องออกจากที่นี้ให้เร็วที่สุด

 "ไปตามจับมันมาให้ได้" ผมคิดว่าที่ผมแอบออกมาจะไม่มีใครเห็นซะอีกให้ตายเหอะ! ตอนนี้ผมต้องวิ่งหนีแล้วเหรอเนี่ยผมเกลียดการวิ่งมากที่สุด ตั้งแต่ประถมจนถึงตอนนี้ผมไม่เคยชอบการวิ่ง หนำซ้ำยังเกลียดวิชาพละมากๆด้วย เรียกได้ว่า แข่งกับหนอน หนอนยังชนะ ~~~ เรื่องจริงเหรอ?

++ วิ่ง ๆๆ++ วิ่งไม่คิดชีวิต

++วิ่ง ๆๆ++ วิ่งจนเหงื่อหยดสุดท้าย  กล้าหาญยิ่งกว่าบางกระจันทร์ซะอีกผมวิ่งเข้าไปในซอยเล็กๆ หวังว่านี้คงเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด

 "ตามหามันให้เจอ" เสียง? สั่ง

 "คร๊าบบบ" เสียงผู้ชายดังขึ้น ถ้าจะเดานะ คงไม่ต่ำกว่า 20 คน แล้วผมจะรอดมั้ยเนี่ย

==คัน! จมูกกกกก คัน!! จมูก==

 "ฮัดดดด ชิ้วววววว" ซวยแล้วมั้ยเล่า โนมินวู ครั้งแรกของช้านนนนนน

 "มันอยู่ทางนี้ครับ" หูดีเจ๋งงงง พ่อคุณ ผมต้องวิ่งอีกแล้วเหรอเนี่ย?

 "จะไปไหน หนุ่มน้อย" ยังไม่ทันที่ผมจะวิ่ง คนผมทองโยซอบ ก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว

 "นายจะตามฉันมาทำไม ฉันจะกลับบ้าน" เหนื่อย & ตกใจ

 "นายได้กลับแน่ ถ้านายตกลงที่จะเป็นของฉัน" ไอ้บ้าผู้ได้ไม่อายปาก ฉันไม่มีวันเป็นของนายหรอก ฝันไปเถอะ

 "ฉันไม่มีวันเป็นของนายหรอก นายมันคนสกปรก โสโครก น่ารังเกลียด บรา บรา บรา" ก็ผมรังเกลียดเขาจริงนี่!  ผมกำลังร่ายความชั่ว ความน่ารังเกลียด ของเขายังไม่จบ "โอ้ย!!...ปล่อยนะ " คนผมทองก็กระชากคอเสื้อผม

"ปล่อยนะ ผมหายใจไม่ออก"

 "ปากดีต่อไปเถอะ ปากดีแบบเนี่ยฉันชอบ" ไอ้คนโรคจิต เขายังทำเหมือนตอนนี้อยู่ในไนท์คลับ แต่ตอนนี้แทนที่จะแค่ลูบไล้ แต่ตอนนี้เขาทำมากกว่านั้น ไม่นะไม่!  เขาประกบปากผม แรงจูบของเราเหมือนคนกระหายความรัก ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความต้องการมากมายหลายอย่างแล้วจูบนั้นก็เริ่มรุนแรง ทวีมากขึ้น มากขึ้น~~ ไม่ๆๆ ปล่อยนะ

 "ช่วยด้วย ช่วยด้วย ปล่อยน๊าาา" ผมตะโกนของความช่วยเหลือ แต่คงดูเหมือนกันยาก ในซอยนี้คงมีแต่ผม กับไอ้คนโรคจิตคนนี้เท่านั้นช่วยด้วย ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย  ใครก็ได้ช่วยด้วย ร่างกายของผมตอนนี้เริ่มอ่อนล้า และหมดแรงไปกับการต่อต้านความอยากของคนโรคจิตคนนี้  ไม่นะ ผมไม่อยากให้เป็นแบบนี้

 "เฮ้ยยย " เสียง?ดังขึ้น

 "อย่ามายุ่งนะโวย คนกำลังมีความสุข" เฉพาะนายนะซิที่มีความสุข

"ช่วยด้วย ช่วยผมด้วยครับ ผมถูกผู้ชายคนนี้รังแก" ผมรีบขอความช่วยเหลือ  เพื่อเขาจะช่วยผมได้

 "ตามสบาย! ไอ้น้องเต็มที่ว่ะ แค่ขอหลบทางให้ลูกพี่ ของพี่หน่อย" น้ำใจ น้ำใจพวกนายหายไปไหนหมด ช่วยด้วยยย โยซอบไอ้คนโรคจิตไม่ได้สนใจว่าใครจะเดินไปมา  เข้ายังรังแกผมต่อไป และมันก็หนักขึ้นเรื่อยๆๆ  ทำไมชีวิต

ผมมันต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไม ผมยังต่อสู้กับร่างกายที่ใหญ่ และแข็งแรงถึงแม้ว่าแรงที่มีจะเป็นแรงที่น้อยนิด แต่ผมก็จะทำ  ระหว่างที่ผมยังดิ้นสุดชีวิต ผมนักเลงนับสิบก็เดินผมไป เขาไม่ได้คิดที่จะช่วยผมเลยเหรอ ทั้งที่ผมตะโกนของความช่วยเหลือคอแทบแตก ทำไมพวกนายถึงไม่มีน้ำใจขนาดนี้นะถ้าไม่มีใครที่ช่วยผมได้ ผมก็ต้องช่วยตัวเอง ไม่งั้นเรื่องของผมกับมันคงเลยเถิดไปมากกว่านี้ ผมต่อสู้สุดชีวิต แต่สายตาของผมก็ต้องสะดุดกับใครคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มนักเลง  ยังคงเป็นใบหน้าที่ผมคุ้นเคย และ อยากสัมผัสมาตลอด  นี้ใช่มั้ย? คนที่ถูกส่งให้มาช่วยผม เขาต้องช่วยผมแน่ๆ

 "ฮยอนซอง  ฮยอนซอง" ผมตะโกนเรียกจนสุดเสียง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเลย ทั้งที่ผมแน่ใจว่าเขาต้องเห็น

 "ช่วยด้วย  ฮยอนซอง ช่วยผมด้วย " ผมเชื่อว่าขาต้องได้ยินเสียงผม เขาต้องได้ยินเสียงเรียกของผม เขาต้องได้ยิน

 "ซิม ฮยองซอง ช่วยด้วยยยยยย" ผมตะโกนเรียกเขา จนในที่สุดเขาก็เดินจากผมไป โดยที่ไม่หันมาใยดีผมเลยแม้แต่นิดเดียว สำหรับเขาตอนนี้ผมคงไม่ต่างอะไรกับอากาศ  ที่มองไม่เห็น

 ปรี๊ดดดดด!!! เสียงตำรวจตรวจแผนที่ดังขึ้น

 " ช่วยด้วยคร๊าบ ช่วยด้วย" ผมเรียกขอความช่วยเหลือจากตำรวจ ไอ้คนผมทองตกใจเสียงนกหวีด วิ่งหนีหายเข้าไปในซอยมืดๆซอยถัดไป

" มีอะไร พ่อหนุ่ม" คุณตำรวจถามผม

 "ก็แค่คนจะปล้นทรัพย์ครับ ตอนนี้ตกใจวิ่งหนี้ไปแล้ว  ขอบคุณนะครับที่มาช่วย" ผมขอบคุณ ตำรวจที่ให้ความห่วงใยประชาชนอย่าผม  ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีใครคนหนึ่งที่คอยช่วยเหลือและอยู่เคียงข้างผมตลอดเวลา แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่  ตอนนี้ผมไม่มีค่าอะไรเลย ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะต้องมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้ ทำไม ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ทำไม  ผมเดินเรื่อยๆในใจก็คิดถึงแต่เรื่องของเขาสมองของผมตอนนี้ คิดถึงเรื่อง ซิม ฮยองซองคนเดียว  นายจะเข้ามาทำไมอีก จะเข้ามาในชีวิตของฉันทำไมอีก ออกไปนะ ออกไป อย่ามาอีกเลยตอนนี้ ผมก็ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของผม ที่มันอ่อนล้า อ่อนแรง  ผมไม่ไหวแล้ว ผมไม่มีแรงเดินต่อไปแล้ว ไม่มีแล้วแม้แต่แรงจะเดินผมยังไม่มี แล้วจะผมต้องทำอย่างไง... ผมคลุกเข่ากับพื้น ไม่ไหวแล้วมันไม่มีแรงแล้ว  ไม่มีแล้ว

 ~~ซ่า าาาาาาาา~~ [ ฝนตก]

 ในโลกนี้ไม่มีใครห่วงใยผม ขณะฟ้าฝน ก็ยังตกลงมากลั่นแกล้งผม "ใช่สิ ตกลง ตกลง  ตกลง ผมอยากจะตายๆไปซะ  ตกลงมาก" ผมตะโกนสุดเสียง ผมอยากให้รู้ว่า ผมก็มีจิตใจนะ ทำไม่โชคซะตาถึงได้รังแกผม ทำไม

 " ตกลงมาเยอะๆเลย ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว"  ฮื้ออออออ ฮื้ออออออ

" โน มินวู นายมันปัญญาอ่อน" ....?

 " o[]o!! โจ ยองมิน" มาได้ไงเนี่ย

 "กลับบ้านได้แล้ว จะหนาวตายอยู่ที่นี้รึไง" โจ ยองมิน เขาเดินมาพร้อมกับร่มใบใหญ่ ก่อนหน้านี้ 34 นาทีไม่มีใครดีกับผม ค่อยช่วยเหลือผม แต่ตอนนี้ก็ยังดี ที่รู้ว่าผมคิดผิด อย่าน้อยก็มีเขาที่ห่วงผม

ขอบใจน๊าาา โจ ยองมิน :]

ติดตามตอนต่อไปน๊า
 
 

★APPLEPIE.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #413 TReat~trapz[Y] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 03:22
    นี่ยองมินต้องการอะไรอีกป่ะเนี่ย
    หิวอ่ะสิ มินูไม่อยู่อ่ะ
    #413
    0
  2. #384 `Yu.roze (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 09:21
    กว่าจะโผล่นะคุณพระเอกกก
    #384
    0
  3. #88 ★Primadonna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 20:52
     พระเอกตัวจริงน่ะ โจยองมิน >///<
    #88
    0
  4. #87 ★ⒷⒺⓈⓉⒻⓇ& (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 17:51
    แอร๊ย !
    สลบเพราะความน่ารักของยองมินวู
    มาอัพเร็วๆนะไรเตอร์ !

    ปล. โยซอบที่รักเค้าน๊า TT
    ปล.2 เค้าล้อเล่นนะตะเอง ><

    #87
    0