Love happen to me ~ รักนี้มีแต่นาย~

ตอนที่ 4 : Chapter 2 :: อะไรนะ!! นายจะมาอยู่กับช้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 พ.ค. 55

chapter 2

            วันนี้ทั้งวันผมยังหดหู่เกี่ยวกับเรื่องของ ลี จองมิน  ซึ่งตอนนี้พวกเรา สองคนได้กลายเป็นเป้าสายตาของสมาคมเม้าส์ไปแล้ว และผมก็เชื่อว่าตอนนี้ ลี จองมิน เขากันคงอยู่ในสภาพเดียวกับผม หรือ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำไป อย่างไงผมก็ต้องหาทางช่วยเขาให้ได้

            "จองมิน เลิกเรียนแล้วไปร้อง คาราโอเกะกันหน่อยดีมั้ย ?"    ผมชวน

            "แต่...มินวู "   จองมินทำท่าจะปฏิเสธการชวนของผม

            "OK ตกลง"     ผมพูดเองเออเอง ก็ทำไงได้ล่ะก็ผมอยากให้เพื่อนของผม หายเครียด ลำพังเรื่องที่ถูก คิม ดงฮยอนทิ้งก็เสียใจจะตายอยู่แล้ว ยังถูกจับเป็นเป้าสายตานินทาดูถูกอีก 

หลังเลิกเรียน ผม กับ จองมิน ออกโรงเรียนทางประตูหลัง ก็ผมไม่อยากให้ ลี จองมิน อึดอัดกับสายตาพวกนั้นนี่ 

            ผมพาเขาไปกินไอศครีมเย็นๆ    ร้องเพลง ลั้ลลาาา  ต่อด้วยดูหนัง In Love   และดื่มกาแฟร้านหรู พอดื่มเสร็จแล้วก็...

            "มินวู ฉันอยากกลับบ้าน"    จองมินทำเสียง เศร้า + อ่อนล้า + เหนื่อยใจ อีกมากมาย

            " แต่ว่า ..."    ผมยังอยากอยู่เลยอ่ะ

            "ขอบคุณนะ ฉันสนุกมากเลย ตอนนี้ฉันก็สบายใจมากแล้ว"     ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนคนถูกมหาโรค รุมเร้าาา

            "งั้น  ฉันไปส่งแล้วกัน"

            "ไม่เป็นไร  ฉันกลับเองได้ ขอบคุณนะสำหรับวันนี้  นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน คงมีแต่นายคนเดียวเท่านั้นที่ดีกับฉัน ฮืออออ" ลี จองมินในที่สุดเขาก็ทนต่อทุกสิ่งไม่ได้  เสียงร้องไห้ของเขา ทำให้ผมรู้สึกว่า การที่เรารักใครสักคนเป็นอย่างไง และการเลิกลามันเจ็บปวดมากแค่ไหน ลีจองมิน ฉันสงสารนายจริงๆ

            "ฉัน ยังลืมพี่ดงฮยอนไม่ได้   ฉันลืมเขาไม่ได้ " ผมรู้ว่า ลี จองมินเขาเสียใจมากแค่ไหน  ยิ่งเขาร้องไห้มากขึ้นเท่าไร ดูเหมือนว่า ผม!! คนที่เขาคิดว่าดีที่สุด ก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเขาได้เลย นอกจากการปลอบใจ

            ผมเดินเตรดเตร่อยู่ข้างถนน ตอนนี้ก็เกือบ สี่ทุ่มแล้ว แทนที่ผมจะกลับบ้าน ผมกลับคิดแต่เรื่องของ ลี จองมิน ผมยังหาทางออกให้เขาไม่ได้  ผมต้องทำให้ คิม ดงฮยอน กลับมาหา ลี จองมินให้ได้ ไม่ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม  จะสี่ทุ่มแล้ว รถเมล์เที่ยวนี้ คงเป็นเที่ยวสุดท้ายของวันนี้   ผมนั่งรอรถเมล์ อยู่หน้าป้ายโฆษณาขนาดใหญ่  ถนนเงียบชะมัด รถเมล์เที่ยวสุดท้ายคงมีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นล่ะมั้ง

            " จับมันให้ได้   ไปจับมันมาให้ได้ "

            ผมหันไปทางต้นเสียง พวกนักเรียนชายกลุ่มหนึ่ง กำลังวิ่งไล่ตามใครสักคน ดูๆแล้วพวกนั้นคงไม่ต่ำกว่า 10  ส่วนผู้ชายที่ถูกไล่ ใส่เสื้อผ้าฟอร์มเดียวกับผม แสดงว่าผู้ชายคนนั้นต้องเรียนที่โรงเรียนเดียวกับผมแน่ๆพวกนั้นวิ่งไล่ตามผู้ชายคนนั้นไป  ไม่ไกลจากป้ายรถเมล์เท่าไร คนที่ถูกไล่คงเสียหลัก ทำให้พวกนั้นจัดการได้ไม่ยาก  เขาจะเป็นไรมากมั้ย?  เข้าไปช่วยดีรึป่าว? ผมจะทำอย่างไงดีเนี่ย ถ้าผมเข้าไปช่วยเข้าอาจจะถูกลูกหลง หรือไม่ก็นอนตายด้วยกัน ไม่ดีกว่าอย่าเลย ผมคงมีหน้าที่แค่มองดูเหตุการณ์เท่านั้น

            ++สมองสองข้าง++

            สมองฉีกซ้าย-----> นายมันใจร้าย

            สมองฉีกขวา---->ก็มันไม่ใช่เรื่องของฉันนี่

            สมองฉีกซ้าย---->ถ้าเขาตายล่ะ

            สมองฉีกขวา----> ให้ญาติจัดงานศพซิ

            ส มองฉีกซ้าย----> แต่วิญญาณเขาอาจตามนายก็ได้นะ

            สมองฉีกขาว----> เหรอ? คิดกังวล

            สมองฉีกซ้าย ----> ไปช่วยเขาซิ ไปซิ ไปซิ ๆๆๆๆๆๆ

            แสดงผล---->ไปก็ได้ว่ะ

            ผมตัดสินใจ วิ่งไปดูเขา ใจจริงก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะ เพื่อเพื่อนมนุษย์แล้ว ผมจำเป็นต้องช่วย (ผมเป็นคนดีจริงๆๆ ใช่มั้ยครับ แฟนๆ :D)

            " ช่วยด้วยมีคนถูกทำร้าย ช่วยด้วยครับ คุณตำรวจ ช่วยด้วยยยยยย " ผมตัดสินใจตะโกน พวกนั้นคงตกใจเสียงของผม วิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง ผมรีบเข้าไปดูเขา สภาพเขาดูไม่ได้เลย ผมไม่รู้ด้วยซ่ำไปว่าควรจะช่วยเขาอย่างไงตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย  ผมลากเขาออกมาจากมุมตึก แสงไฟทำให้ผมเห็นหน้าเขาลางๆ ไม่ค่อยชัดใบหน้าเขามีเลือดเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าแขนขาหักรึป่าว  ผมสำรวจร่างกาย รวมทั้งลมหายใจ ของเขา  ก็ผมกลัวเขาตายนี่! แต่ว่าหน้าเขาเหมือนใครสักคนที่ผมรู้จัก

            ผมดูผู้ชายตรงหน้า ดูเท่าไรผมก็นึกไม่ออกสักที่ว่าเขาเป็นใคร ? จะเป็นใครก็ชั่งเถอะ  ตอนนี้ผมต้องพาเขาไปโรงพยาบาล    *_*"  แต่ว่ารถเมล์สายนี้ไม่ได้ผ่านโรงพยาบาลนี่ ทำไงดีล่ะเนี่ย?  ระหว่างที่ผมคิดรถเมล์ที่ผมรอเกือบชั่วโมงก็มาจอดที่ป้ายรถเมล์พอดี เอาไงเอากัน บ้านผมก็บ้านผม ให้ตายเถอะช้านน

            ตอนนี้ก็เกือบ เที่ยงคืนแล้ว ผมพยุงผู้ชายที่ไม่รู้จักซึ่งตอนนี้เขากำลังบาดเจ็บอยู่ ลงจากรถเมล์ กว่าจะเดินจากหน้าซอยเข้าไปถึงบ้านผมก็เกือบ 10 นาที  คนที่ผมพยุงก็ไม่ใช่ตัวเล็กๆ เขาตัวใหญ่แถมไม่พอ ยังสูงกว่าผมเป็น สิบเซนทำให้การช่วยเหลือของผมเป็นไปอย่างยากลำบาก  ผมพาเขาเข้าบ้าน (อย่าเพิ่งสงสัยนะครับว่าพ่อกับแม่มีไหน)

++ บอกซะนิส++

          หลังจากที่พ่อแม่ของผมเลิกกัน ผมก็ย้ายจาก ประเทศไทยมาอยู่กับพ่อที่เกาหลี  ย้ายมาอยู่ได้ไม่นาน พ่อก็แต่งงานใหม่กับทนายสาวลูกติด ผมไม่ถูกชะตากับแม่เลี้ยงเท่าไหร่ ที่สำคัญผมไม่อย่ามีปัญหา และไม่อยากให้พ่อไม่สบายใจผมเลยย้ายออกมาอยู่ที่บ้านของปู่ ด้วยข้ออ้างที่ว่า บ้านหลังนี้มันอยู่ใกล้โรงเรียน ผมเพิ่งย้ายออกมาอยู่ได้ ไม่กี่เดือนเอง [อยากบอกให้รู้ว่าอยู่คนเดียว---->มินวู]

++ จบ ++

            ผมพยุงคนตัวสูงเข้าบ้าน  แล้ววางเขาไว้บนโซฟา  ผมจะช่วยเขาอย่างไงดี ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยอยู่กับผู้ชายที่ไม่รู้จัก สองต่อสองเลย มันรู้สึกแปลกๆๆนะตอนนี้ ผมมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด อย่างน้อยผมน่าจะเช็ดเลือดที่หน้าของเขา แล้วก็ทำแผลให้เขา   แค่นี้คงพอแล้วมั้ง?

            เขายังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนโซฟา ผมค่อยๆเช็ดเลือดบนใบหน้าของเขา เริ่มจากที่มุมปาก จริงๆแล้วปากของเขาเล็กนิดเดียว ดูแล้วไม่เข้ากับความสูงของเขาเลย  ผมค่อยๆเช็ดที่แก้ม แล้วก็ดวงตา คิ้ว  ยิ่งผมเช็ดเลือดที่ใบหน้าออกให้เขามากเท่าไร ใบหน้าของเขาก็ยิ่งคุ้มตาผม เหมือนเคยรู้จัก แต่ก็นึกไม่ออก แต่ดูไปดูมาแล้วใบหน้าของเขาขาวชะมัด แล้วก็หล่อด้วย [โน มินวูนายเป็นผู้ชายนะ---> ไรเตอร์]

            ภาระของผมก็สำเร็จไปหมดแล้ว ตอนนี้คงถึงเวลาของผมบ้าง พรุ่งนี้ผมมีเรียนตอนเช้า ผมรีบอาบน้ำ  ตอนนี้จะตีสองอยู่แล้ว ถ้าผมยังไม่นอนอีกมีหวังพรุ่งนี้ตาเป็นหมีแพนด้าแน่ๆๆ

            " หนาว  หนาว  หนาวจัง "

            " 0__O||| " เสียงใครอ่ะ

            " หนาว หนาว ขอผ้า ขอผ้า "

            ผมฟังเสียง เสียงนั้นหายไปเป็นพักๆ แล้วก็ดังขึ้นมาใหม่ แต่ว่าต้นเสียงมีไหน ผมเดินตามเสียงที่เบา เบามาก เบาเว่อร์เลย แล้วเสียงก็เริ่มชัดขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามาใกล้โซฟา

            " นาย " ผมตกใจมากตอนที่เห็นเขาตัวสั่น แขนทั้งสองข้างกอดหน้าอกไว้แน่น รวมถึงปากที่ซีดขาว [ ตกลงฟิคเรื่องไรกันแน่ เรื่องผีเหรอไง] ผมเอามือแตะบนหน้าผากเขา ให้ตายเหอะ ตัวเขาร้อนชะมัด  ผ้า ผ้า ผมต้องหาผมมาเช็ดตัวเขาที่ผมเร่งรีบขนาดเนี่ยไม่ได้ห่วงใยอะไรเขาหรอกนะ มีเหตุผลเดียวเท่านั้น ก็ผมกลัวเขาจะมาตายที่บ้านผมนะซิ

            ผมรีบหาผ้า กะละมังน้ำ ผ้าห่ม ของใช้ที่จำเป็น ยาสามัญประจำบ้าน [ ปล.อย่าหานานเด๋ว ตายพอดี]  อุปกรณ์พร้อม ยาพร้อม แต่ปัญหาตรงที่ว่า เสื้อของเขา อยากบอกนะว่าผมต้องถอดเสื้อของเขา  แม่เจ้า สาบานนาย คือ ผู้ชายคนแรกที่ฉันสัมผัสร่างกาย             โน มินวู นายต้องถอดเสื้อผู้ชายที่ไม่รู้จักเหรอเนี่ย ตอนนี้ผมต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยเขา ต้องคิดไว้อย่างเดียวว่าผมต้องช่วยเขา เขากำลังแย่

            ผมค่อยจับกระดุมเสื้อเม็ดแรกของเขา เป็นกระดุมเม็ดสีขาว เหมือนเสื้อนักเรียนทั่วไป ต่างตรงที่ กระดุมเม็ดนี้มีเลือดเปื้อนอยู่ กระดุมเม็ดนี้แกะไม่ยากเลย กระดุมเม็ดแรกแกะออกเผยให้เห็นหน้าอกสีขาว ให้ตายเถอะถึงผมจะเป็นผู้ชายที่ไม่สนใจเพศเดียวกัน แต่ตอนนี้ยอมรับว่า ใจผมสั่น และสั่นมากขึ้นเมื่อผมเห็นอกขาวของเขา กระดุมเม็ดที่สอง  แกะง่ายไม่แพ้เม็ดแรก แต่ที่แพ้ก็คือ หน้าอกสีขาวที่ตอนนี้เริ่มมีขนหน้าอกสีดำโผล่ขึ้น  ผมไม่ไว้แล้วนะ  ผมจะไม่ทำแล้วทิ้งให้อยู่ตรงเนี่ยแหละ ตายก็ตาย  ผมวิ่งเข้าไปให้ห้องนอน ผมจะนอนแล้ว ผมไม่สนแล้ว   ผมพยายามข่มตาให้หลับ แต่มันก็ไม่หลับซะที  ผมคงใจร้ายมากไปถ้าปล่อยให้เขานอนป่วยแล้วไม่สนใจใยดี ถึงผมจะไม่รู้จักเขา แต่เรื่อง ความมีน้ำใจ เป็นนิสัย

ติดตัวผม ทุกอย่างทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะความมีน้ำใจของผม [ดีจริงๆๆพ่อเทวบุตรของไรเตอร์]

            ผมกลับออกไปอยู่เขาอีกครั้ง ภาพที่เห็นยังคงเป็นภาพเดิม เขายังคงสั่นอยู่ ผมต้องช่วยเขาแล้วล่ะ คิดซะว่าช่วยชีวิตเพื่อนมนุษย์ก็แล้วกัน  ผมเช็ดตัวให้เขาทั้งคืน  ไข้สูงมาก และไม่ยอมลดเลย และสภาพร่างกายของผมดูๆแล้วตอนนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับเขา  ตั้งแต่เช้าผมยังไม่ได้นอนเลย  ตอนนี้ผมง่วงแล้ว  -__-ZZZ

            เช้าวันวันใหม่

ผมสะดุ้งตื่น หวังว่าพอเขาตื่น เหตุการณ์ทุกอย่างคงเข้าสู่สภาวะปกติ  แต่เขาก็คงยังไม่รู้สึกตัว ผมเอามือแตะที่หน้าผาก :D ดีหน่อยที่ไข้ลดลงแล้ว ตอนนี้คงเหลือเพียงรอให้เขาตื่น ผมยังทำกิจวัตรประจำวันของผมตามปกติและแต่งตัวไปเรียนหนังสือ รวมถึงการทำใจกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นที่โรงเรียน

>>> ข่าวประจำวัน

            " ข่าวการหายตัวของทายาทนักธุรกิจการส่งออกรายใหญ่ของเกาหลี เปิดเผยใบหน้า ทายาทนักธุรกิจที่หายตัวไป   โจ ยองมิน  ....ผู้ใดพบเจอ ติดต่อที่ BBBBBB " ข่าวมั่วชัดๆๆ คนในรูปโจ กวังมินต่างหาก

            โจ ยองมิน  คุ้นๆๆๆ ฉันเคยเห็นเขารึป่าว  O__0? นายคนตัวสูง ใช่แล้ว!! เขาต้องเป็น โจ กวังมิน แน่ๆๆ  ตายแล้วอย่าบอกนะว่าผมกำลังช่วยเหลือ ศัตรูหัวใจของเพื่อนรักของผม

            " ตื่นๆๆ ตื่นเดี่ยวนี้นะ" ผมเขย่าเขาให้ตื่น ผมนี้มันแย่จริงๆเลย  ไม่น่าเลยจริงๆ

            "โอ้ยยยยยย ฉันเจ็บนะ" เขาสบัดมือผม ขนาดยังไม่ค่อยรู้ตัวนะเนี่ย คนอะไรแรงเยอะเป็นบ้า

            "ออกไปจากบ้านฉันเดี่ยวนี้นะ โจ กวังมิน" ผมลากเขาตกจากโซฟา

            "โอ้ยย"

            " *=*///" อย่าใจอ่อนนะ โน มินวู ไล่เขาไปซะ

            "โจ กวังมิน ออกไปจากบ้านฉันเดี่ยวนี่นะ  ออกไปเดี่ยวนี้" ผมไม่สนใจเขาอีกแล้ว รู้แต่ว่าต้องลากเขาออกไปจากบ้านผมให้ได้  ลาก ลาก ลาก

            "ฉันไม่ใช่ กวังมินซะหน่อย   ฉัน ยองมิน เราเป็นฝาแฝดกัน" ฝาแฝดหรอ เขามีฝาแฝดด้วยเหรอ

            "อย่างนั้นก็เถอะ ฉันก็ไม่ให้นายอยู่บ้านฉันอยู่ดี  ออกไป" ผมชี้นิ้วไปหาประตู

            " ไม่ ฉันไม่ไป"

            "แต่ฉันไม่อนุญาติให้นายอยู่ที่นี้ ออกไปเลย"

            "ไม่ ๆๆๆๆ"

            "แต่ฉันเป็นเจ้าของบ้านนะ ฉันขอสั่งให้นายออกไป ออกไปเดี่ยวนี่ ไปปปป"

            "เงิน 5 ล้านวอน ถ้าเธอตกลงให้ฉันอยู่ที่นี้ ฉันให้เธอ 5 ล้านวอน ฉันต้องการหาที่ซ่อนตัวสักพัก ตอนนี้มีพวกมาเฟียไรตามทำร้ายฉัน ส่วนที่นายดูแลฉัน ฉันจะให้เงินต่างหาก ไม่ต้องกลัว"  หน้าด้าน ไล่แล้วยังไม่ไปอีก

            "นี่!! นายเคยรู้จักมั้ย คำว่า น้ำใจ อ่ะนายรู้จักมั้ย"

            "_________" เดินกลับไปนอนที่โซฟาต่อ

            "นายมันก็เหมือนฝาแฝดนายนั้นแหละ เห็นว่ารวยแล้วทำได้ทุกอย่างงั้นเหรอ" ตอนนี้ผมเดือดมากๆ จะใช้เงินฟาดหัวผมงั้นเหรอ

            "อย่ามาว่าน้องชายฉันนะ" ร้ายกาจ พูดตอนหลับ

            " ถึงนายจะมีเงินเป็น ร้อยล้านวอน พันล้านวอน ถ้าฉันไม่ช่วยนาย นายคงจับไข้ตายไปแล้ว รู้ไวัซะด้วย" ไอ้คนเห็นแก่เงิน อะไรๆก็เงิน คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างเหรอ [เงินไม่พอใช่มั้ยเนี่ย ด่าใหญ่---->ไรเตอร์]

            "ทวงบุญคุณเหรอ? เท่าไรล่ะ ค่าทวงบุญคุณ"

            "ออกไปน๊าาาาาาาาาา" จะเป็นลม

            "ตกลงว่าเป็นเอาใช่มั้ยเงิน 5 ล้านวอน ก็ได้ฉันไปก็ได้ OK จบ" ทำท่าจะเดินลุกออกไป

            " เดี๋ยว!! ก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่า นายต้องทำตามสัญญาที่ฉันกำหนดไว้เท่านั้น"

            "อืม จบยังจะนอนต่อปวดหลัง"

            นายมันลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ไอ้แฝดนรก โจ ยองกวัง

 

ติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ

★APPLEPIE.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #409 TReat~trapz[Y] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 23:55
    อั๊ยย่ะ!!! เจอกันแบบนี้ก็ดีนะ ฮ่าๆๆ
    อยู่ด้วยกันแบบนี้ เผลอใจรักไปเลยดีกว่า
    จับปล้ำไปซะก็จบ จะได้อยู่ด้วยกันแบบไม่ต้องเสียเงิน(แต่เสียตัว) คิคิ
    #409
    0
  2. #380 `Yu.roze (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 08:18
    วูด่าได้แสบมากเลย55
    #380
    0
  3. #350 2pmอิอิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 14:23
    ด่าได้เจ็บมากลูก มินวู

    ทำไมสองพี่น้องนี่นิสัยเหมือนกันเลยวะ

    ชักจะ เดือดแล้วนะ
    #350
    0
  4. #82 youngkwangdie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 11:30
    มินวูดูเป็นคนงงนะ- -
    #82
    0
  5. #76 ★ⒷⒺⓈⓉⒻⓇ& (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 18:45
    วูให้ยองอยู่ด้วยก็ได้ ไม่เสียหายน๊าาาาาาาา ><
    #76
    0
  6. #68 Bong-K (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 23:39
     เป็นการพบกันที่ อ่านะคู่นี้

    ยองมินถูกตามล่า ไปทำอะไรใครเค้าไว้แน่เลย
    #68
    0
  7. #61 545 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2554 / 22:07
    วูก็ให้ยองอยู่บ้านหน่อยเหอะ
    #61
    0
  8. #51 Number42 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:01
    โห พี่หวาน

    ยองมาอยู่กับวูนี่หวังไรป่าวอ้ะ 55

    นี่ไม่ได้คิดลึกเลยนะเนี่ย !? 0.0

    ยองมินถูกมาเฟียตามทำร้ายหรอ!!

    เด๋วเจ้ไปช่วยเอง!! ก๊าซซซซซ

    ถ้ายองกับวูอยู่ด้วยกัน....
    #51
    0
  9. #44 ★ßσчFгιend (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 14:54
     วูเอาไงหนูพอเขาไม่ไปเธอก็จะให้เขาไป
    พอเขาจะไปเธอก็ไม่ให้เขาไป - -;;
    #44
    0
  10. #34 Pisces-Venus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 13:20
    เวรกำ สรุปวูรักยองก่อนเหรอ โถๆ วูน่าสงสาร
    ยองก็อย่าร้ายให้มาก ไม่มีที่ซุกหัวนอนยุเเล้ว ฮ่าๆ
    ว่าเเต่ ยองรวยขนาดนั้น ทำไมไม่ไปอยู่ที่อื่นล่ะ หรือว่า..........(*_*)
    สู้ๆนะ
    #34
    0
  11. #27 อมยิ้ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2554 / 12:08
    ชอบๆๆๆค่ะ55

    ไรเตอร์อัพต่อไวๆๆน๊าค่ะ

    #27
    0
  12. #26 dek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 23:22
    สยิวววว



    มินวู สาบานนายคือผู้ชายคนแรกที่ฉันสัมผัสร่างกาย





    อัพเร็วๆๆนะค่ะไรเตอร์
    #26
    0
  13. #25 MinnyWoo-za (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 22:54

    ฮา มินวู ตรงที่เคลิ้มความหล่อของ ยอง
    กว่ามินวุจะไปช่วยยองได้ สมองประมวลผลตั้งนานนะ 555
    ยองมิน นี่ก็ร้าย จะมาอยู่บ้านมินวู ซะงั้น

    ไรเตอร์รีบมาอัพต่อไวๆนะคะ  สู้ๆค่า ^^

    #25
    0
  14. #23 หนอนไหมใยแมงมุม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 21:41
    ติดตามผลงานต่อไปนะค่ะ

    comment เยอะให้กำลังใจ ไรเตอร์นะ
    #23
    0