[Fic SM rookie x You Ft.EXO GOT7] Romantic Love

ตอนที่ 8 : Chapter 8 Lovely day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 พ.ย. 57

@SQWEEZ




 
Chapter 8 Lovely day 
 
ห้องซ้อม

วันนี้เหมือนจะมาเลือกเมนเต้นมั้งนะได้ยินคนอื่นพูดกัน แต่เอาเหอะยังไงการเต้นก็ไม่ใช่สไตล์

ของฉันอยู่ดี ตอนนี้ฉันนั่งพิงหน้าต่างและมองดูคนในห้องซ้อมเพื่อสำหรับการเลือกเมนเต้น 

''ทำไมเธอไม่ไปซ้อม'ร่างสูงถามเป็นภาษาไทยพร้อมนั่งลงข้างๆ ก็นึกว่าใครพี่เตนล์นี่เอง 

เหงื่อเขาออกมาจากใบหน้า เสียงหอบทำให้รู้ว่าเขาเหนื่อย ฉันเลยหยิบน้ำแล้วยื่นให้เขาไป

''การเต้นไม่ใช่สไตล์ฉันหนิ''

''ถึงมันจะไม่ใช่สไตล์เธอ แต่ก็ควรซ้อมไว้นะ ''พี่เตนล์พูดพร้อมลูบหัวเบาๆ 

ผช. อะไรโคตรอบอุ่น >//////< ถ้าฉันเป็นน้ำแข็งคงละลายไปแล้วสินะ 


Ten Part 

ผมเริ่มเหนื่อยเพราะพลังงานที่เสียไปกับการซ้อม ผมควรต้องพักสักหน่อยและ 

จากนั้นตาผมสะดุดกันร่างเล็กสัญชาติเดียวกันที่กำลังนั่งพิงหน้าต่างและมองคนที่กำลังซ้อมอยู่

ผมเลยไปนั่งข้างๆ หลังจากผมพูดได้แค่ประโยคเดียวเธอก็ยื่นน้ำมาให้

ผญ. อะไรอบอุ่นชะมัด >////< 


End Ten Part


เวลาคัดเลือกเมนเต้น 

''เดี่ยวก่อนแล้วใครจะมาเลือกว่าใครควรได้ตำแหน่ง''ดงฮยอกพูดขึ้นมา 

ประตูได้เปิดออกพร้อม ผช.12คน พวกพี่EXO

''ฉันว่าฉันรู้แล้ว''ดงฮยอกพูดขึ้นเอง 

หลังจากนั้นพวกพี่ๆก็นั่งดูพวกเราเต้นกันไปบรรยากาศในห้องคือร้อนระอุมากก 

''วาโยตกรอบ''จงอินอปป้าพูดฉันเลยมานั่งดู เสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากมาร์คลอยมากระทบหูฉัน

ฉันเลยหันไปทำตาค้อนใส่ จากนั้นไม่ถึง 1 นาที 


''มาร์คตกรอบ''เหอะๆ เยาะเย้ยฉันดีนักนายก็ไม่ต่างกันหรอกอีตาพี่มาก ฉันหลุดหัวเราะออกมา

หลังจากที่จงอินอปป้าบอกว่ามาร์คตกรอบทำให้เขาเดินมานั่งข้างๆ 

''เธอเต้นดีเนอะ''เขาพูด

''ฉันรู้ดีนายไม่ต้องชม''

''ฉันประชด ==; ''

''แล้วไง''ฉันพูดแบบไม่แคร์เพราะไม่ได้หวังอะไรกับเรื่องนี้

ผลสุดท้ายออกมาว่า แทยงและพี่เตนล์ คือเมนเต้น

''และสองคนแรกที่ตกรอบฝึกให้มากๆด้วยนะ ไฟท์ติ้ง''หลังจากพวกพี่ๆทิ้งการบ้านให้ฉันก็เดิน
ออกไป



ตอนนี้ทุกคนได้ออกไปกินข้าวกันฉันที่คิดฮึดพยายามซ้อมเต้นให้ดีขึ้น

ฮึดไปฮึดมาล้มไม่เป็นท่า โอย!! ล้มไม่เท่าไหร่ประเด็นคือขาขยับไม่ได้ โอ้ย!! เจ็บ!!


ฉันได้แต่กรีดร้องความเจ็บปวดอยู่ในใจ 


เสียงประตูได้เปิดออกพร้อมกับ พี่เตนล์


''เห้ย!! วาโยเป็นไรเปล่าเนี่ย''


''ขา ขา ขา ขยับไม่ได้''ตอนนี้น้ำตาฉันเริ่มคลอเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด 

''ลุกไหวมั๊ย?''

''ไหวค่ะ''ฉันพูดด้วยเสียงสั่นๆ

''งั้นลุกไปนั้นตรงนั้นนะ''พี่เตนล์พูดและชี้ไปที่โซฟาหลังห้อง 

พี่เตนล์ประคองฉันไปนั่งที่โซฟาแล้วจัดหากล่องปฐมพยาบาล

ตอนนี้คือพี่เตนล์กำลังนั่งนวดเท้าของฉันที่พื้น 

ครืด ครืด ครืด ครืด 


เสียงมือถือในกระเป๋าพี่เตนล์ได้สั่น และพี่ก็เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์

(นายอยู่ไหนเนี่ยไม่มากินข้าวหรอ)เสียงปลายสายถาม

''พวกนายกินกันไปเลยไม่ต้องรอ''

(โอเคเดี่ยวฉันกินเผื่อ)

จากนั้นปลายสายก็ได้วางไป

พี่เตนล์ได้กลับมานวดเท้าฉันอีกครั้ง จากนั้นพี่เตนล์เอาผ้าก๊อซมาพันที่ขาฉัน

''แน่นไปมั๊ย''พี่เตนล์เงยหน้ามาถามฉัน

''ไม่ค่ะ''

''วันหลังอย่าหักโหมมากนะ ฉันเป็นห่วง'' 

กรี๊ดดด พี่เตนล์เป็นห่วงฉ้านนน ถึงตอนนี้ภายนอกหน้าฉันจะนิ่งแต่ข้างในคือลุกขึ้นมาเต้นแล้ว

''ดึกแล้วพี่ว่าเรากลับหอกันเถอะ''

''ค่ะกลับหอกัน''

แต่ฉันก็เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง โถ่วว ชีวิตวาโย~~  


แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีคือ พี่เตนล์เห็นฉันเดินแล้วล้มเลยให้ขี่หลัง >< 


ตอนนี้พี่เตนล์ให้ฉันขี่หลังมาถึงประตูทางออกหน้าตึกที่มีแฟนคลับรอศิลปินอยู่

พอประตูเปิดสายตาของทุกคนข้างหน้าจ้องมาที่เราสองคน  เสียงซุบซิบที่เล็ดลอดออกมา

''พวกเขาคือใครเด็กเทรนหรอ''

''พวกเขาเป็นแฟนกันหรอ'' 

''พวกเขาไม่น่าเป็นแฟนกันนะ''

''แต่พวกเขาน่ารักจัง''


กล้องแต่ละตัวตอนนี้ได้มาจับจ้องที่เราสองคนแต่คิดว่าพี่เตนล์สน?? พี่เขาเดินไปเลยจ้าา

ตอนนี้เรากำลังเดินอยู่ที่สวนสาธารณะ

ว้าวสวย! จังแสงประดับประดาที่ต้นไม้ ส่องแสงในความมืดมิด ผู้คนมากมายเดินเล่นไปมา

ส่วนมากจะเป็นคู่รัก ตอนนี้เราอยู่ที่สนามเด็กเล่นพี่เตนล์วางฉันลงที่ชิงช้า และพี่เขาก็นั่งชิงช้าข้างๆ 

''เวลาฉันไม่สบายใจฉันชอบมาที่นี่แหละ ถ้าเราแกว่งชิงช้า ชิงช้าก็จะแกว่งความไม่สบายใจเรา

ออกไป อย่าบอกใครนะนี่ความลับ ฉันบอกเธอคนแรกเลยแหละ ^^''

รอยยิ้มนั่นมันมาอีกแล้ว 

''งั้นเรากลับกันเถอะป่านนี้คนอื่นถึงกันหมดและ''

''ค่ะ''

จากนั้นพี่เตนล์ได้พาฉันขี่หลังอีกครั้ง หลังพี่เขากว้างมากเลยถ้าไม่เกรงใจฉันหลับไปนานแล้วแหละ หึหึหึหึ


หอพัก 


ตอนนี้ทุกคนมาเจอกันที่หน้าหอพอดี ทุกคนต่างแปลกใจที่ฉันขึ้นไปอยู่บนหลังพี่เตนล์

แต่พี่เตนล์ได้อธิบายทุกอย่างมห้ทุกคนฟังโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย 

หลังจากที่ฉันเดินได้เลยลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเสร็จ

ฉันได้เดินมาที่ห้องครัวเพื่อจะกินน้ำ 

แต่มียาแผงยามาวางอยู่ข้างหน้าฉัน 

''กินมันด้วย พน.เธอจะได้หายดี'' 

ร่างสูงที่มีนามว่าแทยงพูดพร้อมเช็ดผมที่เปียก

''ขอบคุณนะ''


#เมนต์ติชมและให้กำลังใจไรท์หน่อยน้า
#ไรท์ขอโทดที่หายไปนาน




 















 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

119 ความคิดเห็น

  1. #45 g__in__g (@gingzaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 17:18
    เเทยงงี่>/////////////////////////////////////////////////////////////////<

    เอ่อ...เดี๋ยวก่อนนะ

    เราต้องเขินพี่เตนล์ไม่ใช่เหรอ?
    #45
    0
  2. #24 ddrreeaamm (@ddreeamm_exo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 07:48
    มาต่อเร็วๆ นะคะ .เค้าจะรอ
    #24
    0
  3. #23 faiiirrrrsP (@p-fairrs123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 22:22
    เย้ๆๆๆ มาอัพแล้ว
    #23
    0